Archief

Geilen op aanslagen:
-Hamasturberen

Een moslim met een hengel
-Een vislamiet

Een moslim die per ongeluk de verkeerde buurman onthoofd
-Een Vergislamiet

Speelgoed voor moslimkinderen
-Mekkano

Islamitische dame van lichte zeden
-Rammadam

Hoe noem je het islamitische meisjesblad?
-De PalesTina

Onhandige islamiet
-Morslim

Palestijns gezond broodje
-Volkoran

Islamiet met een spraakgebrek
-Slislamiet

Kledingstuk voor Jihad-strijder
-Onthoofddoekje.

Vrolijke Islamiet
-de Lachmed.

Populair moslimdrankje
-AraBier.

Zo regelmatig stel ik mijzelf eens in vraag.
Neem ik mezelf eens onder de loep.
Niet om andere blogs die daar hun handelsmerk van maken de grond van onder hun voeten te halen.
Nee, gewoon omdat ik meen dat ik mezelf het beste ken.
Of om het met de mooie woorden van Alice Nahon te zeggen

’T is goed in’t eigen hert te kijken
nog even voor het slapen gaan …., enz.

Ik heb dit blog gebaard om mijn mening te geven op alles wat ik zie, hoor en lees.
Niet om mijn frustratie’s of trauma’s, of hoe jullie het ook noemen wil, van me af te schrijven, want daar heb ik mijn blog ‘huismusje’ voor.
Nee gewoon mijn eigen mening, met naar mijn inziens eerlijke waarheid.
Maar wie zit er nu werkelijk te wachten op mijn mening vraag ik mij af?
En mijn eerlijke intentie naar waarheid, is ze dat ook werkelijk.
Is het niet veeleer ieder zijn waarheid dat je moet hanteren?

Tevens vraag ik mij af of ik met die mening geen mensen kwets!
Zit er überhaupt iemand te wachten op mijn mening?
Op mijn kijk op de dingen des levens?
Reageer ik niet te fel of te scherp?
Want bij het geschreven woord kan je geen intonatie invoegen.
Zie je geen gelaatsuitdrukking of lichaamstaal.
En vooral, kijk je niemand in de ogen.
Daarom dat een mening soms vlug mis begrepen kan worden.
Daarom wellicht ook voelen mensen zich soms gekwetst, hoewel dit geenszins de bedoeling is.
Want om gevoelens exact op papier of beeldscherm te kunnen overbrengen moet men literatuur hebben gestudeerd.
En dat heb ik hoegenaamd niet.

Ik neem even in dit geval Seniorennet.
Ik zie de fouten, de hiaten en de minkukels die erop gemaakt worden.
Geef daar vrolijk vrij en blij mijn mening op, en laat mijn ongenoegen omtrent blijken.
Vermits RedPoppy de blogverantwoordelijke is, maak ik ook haar vaak tot ‘kop van jut’.
Geef haar lik op stuk wanneer ik dat nodig acht.
Maar, vraag ik mij daarbij af, zou ik niet beter iets bescheidener zijn?
Zou ik het dan zelf zoveel beter doen?
Het antwoord is nee!
Ik heb niet de know-how in huis om een website uit de grond te stampen zoals SenNet.
Om daarnaast ook nog eens een zware studie te volgen.
Ik heb tevens geen kennis genoeg van het cybergebeuren om moderator te zijn, noch heb ik de zin om dagelijks tijd te steken om de talloze steeds weerkerende vragen te beantwoorden.

Afbreken is zoveel makkelijker en zoveel vlugger gedaan dan opbouwen!
En misschien  zou het beter zijn om elke dag eens iemand in de bloemmetjes te zetten.
Laat mij dan vooral beginnen met de webmaster en Redpoppy.
Met hem te bedanken voor de mogelijkheid die hij ons bied om ons ding te doen.
Hem te bedanken dat ik de kans heb om mijn mening op het WWW te spuien.
Haar te bedanken voor haar inzet.
Om niettegenstaande alle kritiek die ze te verwerken krijgt toch volhoud.
Wie zou het in haar plaats willen doen?
En wie kan zeggen dat hij zonder zonde is?
Dat hij nooit fouten maakt, dat hij nooit de bal mis werpt?

Met die mooie woorden in gedachten.
van een gedicht dat we allemaal hebben geleerd op school.
Woorden die we op onze reis door het leven gaandeweg vergeten zijn.
Of die we gewoon naast ons neer hebben gelegd, wegens te druk bezig met onszelf.
Met die woorden wil ik dit epistel afsluiten.

\'t Is goed in \'t eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan,
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan.

 En moest ik op een hart hebben getrapt?
Wees er dan van overtuigt dat dit niet mijn bedoeling was!

 
DIT IS MIJN MENING, OF EERDER ZIELE-ROERSEL.
HEBT U HIEROP EEN MENING?
GEEF ZE HIER DAN VRIJ EN BLIJ.

Het is geheel toevallig dat dit schrijfsel een beetje in hetzelfde straatje ligt dan onderstaande log.
Dan wel met de nadruk op ‘een beetje’, daar het enkel een raakpunt heeft met de katholieke leer over ‘naastenliefde’ en ‘verdraagzaamheid’.

Onlangs kon men op het nieuwsbericht horen en zien hoe een oude man de gevangenis in moest wegens het leegroven van het offerblok in een kerk.
Hij doet zulks op een vrij eenvoudige, zij het toch  enigszins ingenieuze manier
Een houten lat met plakband omwikkeld.
Het gaat hier over Gerard Pirard.

De man is 79 jaar oud, arm en ziek, en heeft een klein inkomen dat ontoereikend is voor zijn behoeften.
Behoeften als daar zijn; zijn dure medicatie en zijn dagelijks eten.
Niet eens extravagant.
Nu zullen er waarschijnlijk koppen worden opgestoken die zeggen dat ook zij een klein inkomen hebben, ook dure medicatie nodig hebben, en toch niet gaan stelen.
Waar!
En dat ga ik ook niet betwisten, noch ga ik de bewuste man zijn daden goedspreken.
Neen, mijn bedenkingen gaan een andere richting uit!

Is een offerblok niet juist daar voor arme mensen?
Mij is althans geleerd dat het centje dat je in het offerblok gooide net was voor de arme.
Er werd en wordt nog steeds naastenliefde gepredikt in de kerk door de kerkelijke gezagdragers.
De kerkelijke gezagdragers die de volgelingen, afgezanten en uitdragers van de leer van God en zijn zoon Jezus zijn.
Die naar die levenswijze als voorbeeld zouden moeten leven.
Als mijnheer pastoor zijn taak naar behoren volbracht, zou die man dan moeten stelen uit dat offerblok?
En hiermede zit ik dan weer op mijn stokpaardje.

Nonnen en pastoors leggen een belofte van armoe af.
Maar zij worden daar door de staat meer dan voldoende voor vergoed.
Zoniet rijkelijk vergoed al naargelang hun status binnen die kerk.
Elke pastoor heeft wel een huishoudster.
Nu, dat is iets dat de meeste onder ons niet hebben.
En Gerard Pirard al zeker niet!
En Jezus? Had Hij iemand die de was en de kuis voor hem deed?
Ik weet wel dat er ooit iemand zijn voeten heeft gewassen en verzorgd, maar dat was uit een andere oorzaak.

Heeft Jezus ooit tijdens het preken zijn toehoorders verplicht om geld in een schaal te gooien?
Dat doet de kerk ook niet hoor ik jullie denken, maar wees eens eerlijk.
Voel je je niet verplicht om zulks te doen wanneer die schaal voor je neus wordt gehouden?
Zou je ook betalen voor je stoel als men met die schaal niet langskwam?
Vroeger dacht ik in al mijn onwetendheid dat bij een begrafenis het geld ging naar de naastbestaande.
Naar de weduwe of weduwnaar.
Zij zouden het in de vroegere jaren toen armoe nog een algemeenheid was onder de arbeidersbevolking, goed hebben kunnen gebruiken.
En die "nieuwe arme" van nu, ook wel.
Maar nee hoor!
Het geld verdwijnt in de zakken van de kerkelijke gezagdragers.
En wat ze ermee doen, daar hebben wij enkel het raden naar.
Althans diegene die niet blindelings geloven.

Ik zou hier nog uren kunnen mee doorgaan.
Het verklaart mijn aversie tegen het instituut ‘Kerk’
Het verklaart waarom ik al jaren, enkel uit beleefdheid naar vrienden of kennissen toe, een kerk betreedt.
Het is misschien ook de verklaring waarom de kerken zijn leeggelopen heden ten dage.
Maar daar heeft niemand iets aan.
En al zeker Gerard Pirard niet.
Voor mij is hij geen dief!
Voor mij komt het geld uit het offerblok hem toe, net als vele anderen die in zijn plaats zijn.
Voor mij is het een aanfluiting tegen de leer van Jezus dat men hem gevangen zet.
Volgens mij is het een blaam voor de kerk en zijn vertegenwoordigers dat dat gebeurd is.
Alsook voor de volgelingen van het katholieke geloof dat zij toelaten dat zulks gebeurd.

Nog steeds mijn debacle met seniorennet indachtig, en iets waar ik bij het vuurpeloton ook nog eens aan herinnerd werd via hun beoordeling van mijn blog ‘huismusje’, denk ik dat ik met deze geen fout maak wanneer ik mij tracht te verantwoorden en mijn gedacht hier neerpen.
Het is mij te doen om de mening die ik gaf op een schrijven van het vuurpeloton dat tegen mijn cybervriendinnetje chia gericht was.
Zij werd mis begrepen, en ik reageerde daar op.
Het éné woord bracht het andere mee, zoals dat meestal gaat.

Nu eind goed, al goed, want het vuurpeloton is niet te beroerd om zijn vergissing in te zien, bood zijn excuses aan bij chia, en verwijderde het wraakroepende artikel.
Het siert hen, zoals trouwens elke mens, dat ze dit kunnen en willen doen.
(Als jullie alles in de juiste context willen lezen, moeten jullie naar het vuurpeloton de reactie’s gaan lezen op het item: Onder de loep:Sandra 1968)

En het is de laatste reactie van redpoppy die mij dit laat schrijven.
Daarom dat ik ook citeer; ‘aan huismusje zou ik alleen dit wil zeggen als jullie denken dat de Webmaster in een ivorentoren leeft en niet weet wat er gaande is op zijn forums en blogs zijn jullie wel heel naïef.Verder maak ik er geen woorden aan vuil op iemands anders blog’. 13-03-2006 om 19:20 geschreven door redpoppy
Waarom is het dan dat sommige oplossingen zolang aanslepen?
Waarom komt er bij onenigheden of disputen nooit een rechtstreeks antwoord van de webmaster zelf?
Waarom moet alles via via gaan?
Waarbij enkel de interpretatie van één iemand van doorslag is?
Waarom krijgt de éne een sneer op een reactie, en de andere niet?
Ben ik nu werkelijk zo naief?
Of kom ik gewoon naief over bij sommigen?

En god vergeve het mij dat ik bij deze als domme Tollenaar in mijn gedachten een link maakte naar de Farizeeërs.
Farizeër schijnheilige, huichelaar. *...ZEESCH, bn. als een farizeër.

(Bovenstaande verklaring gegeven door Van Daele, en dit enkel als toelichting!)
De farizeërs waanden zich boven al het andere volk staan.
Getuige hiervan volgend verhaal

Evangelie: Lc 18,10-14
Twee mensen gingen naar de tempel om te bidden:
De ene was een Farizeër. Naar hem keken de meeste mensen op, zo iemand had veel te zeggen.
De Farizeër ging midden in de tempel staan, waar ieder hem goed kon zien en begon te bidden: \"God, ik dank u omdat ik nooit iets stout doe, ik lieg niet, ik neem niemand iets af, ik blijf altijd bij mijn eigen vrienden, ik doe altijd mijn best en ik steek van tijd tot tijd geld in het busje van de arme mensen. Neen, ik ben niet gelijk die andere mensen, want die doen zoveel fouten. Dank je wel daarvoor.\"
De andere man die kwam bidden was een tollenaar. Dat was iemand die, als beroep, belastingsgeld ophaalde voor de romeinse vijand in opdracht van de joodse bazen. De mensen waren boos op zo iemand. De man kroop ergens in een hoekje waar niemand hem kon zien en begon te bidden: \"God, wees mij zondaar genadig. Ik doe alles verkeerd, help mij.\"
Toen Jezus dit verhaal verteld had aan de mensen, zei hij nog dit: \"Naar wie van die twee zal God nu het meest luisteren : naar die farizeër, die over zichzelf blufte, of die tollenaar, die van berouw zich wegstopte ? Die tweede zal het meest gehoord worden, want hij zal blij zijn dat hij eindelijk zijn schuld heeft opgebiecht, maar voor die Farizeër zal er niets veranderd zijn na zijn gebed.\" De tollenaar zal als een rechtvaardige naar huis toe gaan.
Uit het nieuwe testament:Lucas7

En ook dit verhaal past in mijn straatje!
Uit het nieuwe testament:Lucas7
En als Hij de poort der stad genaakte, zie daar, een dode werd uitgedragen, die een eniggeboren zoon zijner moeder was, en zij was weduwe en een grote schare van de stad was met haar.
En de Heere, haar ziende, werd innerlijk met ontferming over haar bewogen, en zeide tot haar: Ween niet.
 En Hij ging toe, en raakte de baar aan; (de dragers nu stonden stil) en
Hij zeide: Jongeling, Ik zeg u, sta op!
En de dode zat overeind, en begon te spreken.
En Hij gaf hem aan zijn moeder.
En al het volk, Hem horende, en de tollenaars, die met den doop van Johannes gedoopt waren, rechtvaardigden God.
Maar de Farizeën en de wetgeleerden hebben den raad Gods tegen zichzelven verworpen, van hem niet gedoopt zijnde.
Zij zijn gelijk aan de kinderen, die op de markt zitten, en elkander toeroepen, en zeggen: Wij hebben u op de fluit gespeeld, en gij hebt niet gedanst; wij hebben u klaagliederen gezongen, en gij hebt niet geweend.

Ik ben geen prakkiserend katholiek.
Maar ik heb nog een beetje Christelijke leer van toen ik bij de nonnen verbleef in mijn geheugen.
En ik leef wel zoveel mogelijk naar de Christelijke leer.
En ik denk hierbij aan de woorden van Jezus:
Heb uw naaste lief zoals uzelf!
En: Doe niet aan een ander wat je niet zou doen bij jezelve.
Dat schijnen velen niet te kunnen waarmaken!
Tot slot zou ik kunnen eindigen met het mij verdedigen voor ik word aangevallen, en afsluiten met de woorden: ‘Die het schoentje past, trekke het aan’.
Maar zo zit ik niet in mekaar!
WANT…..,

©
DIT IS SLECHTS ÉÉN MENING
GRAAG LEES IK DIE VAN JULLIE….!

Het portret hierbij heeft als naam: \'Oude testamentvoorstelling.
De schilder van het doek is:Herman van Swanenveld

Daar ik niet meer bij de piepkuikens behoor…
En zodoende al het één en ander heb meegemaakt, zowel op persoonlijk vlak als op andere vlakken….,
Kan men het toch nog presteren in ons apenlandje om mij af en toe met open mond te laten staan…..:))

Ik verklaar mij graag nader!

Trouwe lezers van mijn beide blogjes zullen zich misschien nog herinneren dat ik vorig jaar in november een operatie moest ondergaan.
Dat die operatie in de categorie ‘esthetische’ operatie’s viel was toen al iets waar ik niet helemaal bij kon, daar het echt niet iets was dat men een luxeprobleem zou kunnen noemen.
Maar veel keuze liet men mij niet, het werd gedaan, of ik bleef er mee rondlopen, met alle gevolgen en nadelen van dien.
Amen, zei het ziekenfonds.

Amen zei ik ook dan maar als door nonnen goed opgevoed meisje!
Het gevolg was dat ik uit eigen zak een welbepaalde som zou moeten bij betalen waarvoor ik niet zou worden vergoed door het ziekenfonds.
Die som zou om en nabij de 1750,00€ bedragen.
Het was even slikken, maar mijn gezondheid was me meer waard dan het geld, dus ik stemde toe, en tekende voor akkoord.

De operatie verliep goed, al weet ik nu al dat ik in november weer onder het mes moet, maar dit volledig terzijde.
Alle rekeningen van het ziekenhuis kwamen op geregeld tijdstip binnen hier ten huizen van.. , en werden stipt voldaan.
Maar die ene grote factuur die bleef maar weg!
Even hadden we de hoop dat men zich bij het ziekenfonds had vergist, maar na een telefoontje van ons met een vraag om uitleg, bleek dit niet het geval te zijn.
De rekening zou drie maanden na de operatie in onze bus vallen.

Daar ik in februari een laatste keer op controle moest, besloten we om het geld gelijk mee te nemen en te voldoen.
Kwestie dat ik het kwijt was, snap je wel, want eens ik het schopping-center betreed verander ik in een klein beest
Maar wat bleek nu, ik kon het niet kwijt bij de dokter.
Het moest worden gestort via bank of postrekening.
Raar, maar nu niet echt een onoverkomelijk probleem.

Verleden week viel dus de bewuste factuur in de bus, maar daar ik op vakantie was in Brunssum, kon ik pas  nu maandag naar de post.
Alle betalingen worden steeds gedaan door mijn bank, maar de scherpzinnige lezer zal opgemerkt hebben dat ik de bewuste som reeds van de rekening had gehaald.
Om al de poespas van het weer terugstorten en overschrijven te omzeilen, besloot ik dan maar om het voor één keer eens via de post te doen.
Daarbij in gedachten houdend dat ik enkele euro’s meer zou moeten betalen om dit te MOGEN doen.
Het was een gegeven dat ik nog had onthouden van vroeger.
Wat ik helemaal niet wist, en wat mij dan ook verbijsterde was het volgende!

Aan het loket vroeg men me mijn identiteitskaart.
Ietwat verwonderd liet ik aan de bediende weten dat ik kwam storten, en niet ontvangen.
Vlug nog even gecheckt op de factuur om te kijken of ik het wel degelijk bij het rechte eind had, want de wonderen zijn de wereld niet uit hè.
En hoop doet leven!
Maar ik moest wel degelijk betalen, snik.

Mijn identiteitskaart werd gekopieerd.
Vervolgens werd ik in het bestand opgenomen.
Er werd een formulier opgemaakt met de afbeelding van mijn identiteitskaart
Daar ik reeds 11 jaar feitelijk gescheiden ben, maar niet officieel, vroeg men mij ook het adres van mijn ex.
Men vroeg of ik een e-mailadres had, alsook mijn eventuele telefoonnummer en/of gsm nummer.
Tot slot vroeg zij mij of ik reclame van “de post” wou ontvangen, zo ja, dan nee.
Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit te maken heb gehad met een dergelijk ijverige loketbediende als deze.

De rij wachtenden achter mij werd langer en langer, en hier en daar kon ik een zucht van ongeduld waarnemen.
Het ongeduld begon ook mij parten te spelen.
Kwam bij dat ik helemaal niet begreep waarom dit allemaal nodig was.
Ik kwam verdorie om geld te geven!

De postbeambte legde mij nadrukkelijk, maar vriendelijk, uit waarom zulks diende te gebeuren!
Het was een nieuwe Belgische wet!
Wanneer je meer dan 1000€ komt storten dan moet je, weliswaar éénmalig, worden opgenomen in het bestand van BIG BROTHER.
Dit is om het witwassen van zwart geld tegen te kunnen houden.
Zo legde ze mij dus vriendelijk uit, en ik was verplicht mij naar die wet te schikken.
Als goede Belg heb ik mij dus maar goedschiks neergelegd bij de feiten.

Terug thuis was ik nog steeds verbijsterd!
De overheid weet beter dan ikzelf wat mijn jaarlijks inkomen is.
De overheid weet net zo goed als ik wat mijn vaste jaarlijkse uitgaven zijn.
De overheid weet drommels goed hoe vaak ik naar de dokter ga, hoeveel ik uitgeef aan medicatie en ziekenhuiskosten.
De overheid weet beter dan ik zelf waar ik op een bepaald moment geld uit de muur haal en hoeveel.
De overheid weet, dank zij de verborgen camera’s beter dan ikzelf waar ik op een bepaald uur en dag ben naar toe geweest.
De overheid weet dank zij de pasjes die je in supermarkten vriendelijk worden aangeboden, wat ik eet, en wat mijn koopgedrag is.

Is het dan teveel gevraagd van die overheid om te beseffen dat mijn inkomsten niet toereikend zijn om ZWART GELD te bezitten?
Dat mijn levensomstandigheden niet toereikend zijn om ZWART GELD te kunnen bezitten?
Dat ik niet in staat ben om wekelijks een storting van meer dan 1000€ te doen?
Dat diegene met duizenden euro’s ZWART GELD hun geld niet storten via het postkantoor?
Dat dit ZWART GELD niet wordt gestort op de naam en rekening van een in hetzelfde district gelegen ziekenhuis?
Dat dit ZWART GELD veeleer zal worden overgeschreven naar een bankrekeningnummer van een bank die gelegen is op één of ander ver gelegen eiland?

Wat een APENLAND is België toch!
En de grootste AAP die staat van voor.
En doet de zotste kuren voor.
Hij gaat door het leven onder het pseudoniem “BIG BROTHER!”
Want volgens mij is HIJ diegene met het meeste ZWART GELD!
En is er geen spreekwoord dat zegt:
IT TAKES ONE, TO KNOW ONE?

DIT IS MIJN MENING!
MAAR DIE HOEVEN JULLIE NIET TE DELEN.
JE MAG JE EIGEN MENING HIER VRIJ EN BLIJ GEVEN!

©