Schizofrenie is een nare ziekte! Men hoort stemmen die je dingen vertellen die je helemaal niet wilt weten. Of laten je dingen doen die je onder "normale" omstandigheden nooit zou doen. Het bekendste gegeven van schizofrenie is de multi personaliteit. Denk maar aan Dr Jeckyl en Mr Hyde. De film was uiteraard fictie, maar ik ben ervan overtuigt dat in ieder van ons meerdere identiteiten schuilen.
Zijn we niet allemaal een keer naar buiten toe de meest blije mens geweest, terwijl binnenin ons hart bijna in twee brak van verdriet? Wanneer men ons vraagt hoe het met ons gaat, antwoorden we steevast, "oh het gaat prima met mij, dank u" terwijl we ons doodziek, ellendig of minstens belabberd voelen. We lachen om niet te moeten huilen! We willen onszelf niet laten kennen! Onze donkere of minder mooie kant camoufleren we met iets dat we niet gans zijn. Slechts aan enkele intimi laten we ons ware gezicht zien. Slechts die éne geliefde persoon mag weten wie we werkelijk zijn en hoe we ons werkelijk voelen. En dan nog!
Ook ik heb last van een beetje schizofrenie! Niet zo dat ik vandaag Janne D' Arc denk te zijn en morgen Virginia Woolf! Nee, maar ik heb wel een trieste en een blije persoon in mij. En ik kan nooit voorspellen welke van de twee morgen de bovenhand gaat halen. Soms kan een lied mij doen keren van blij naar triest. Soms kan een woord mij van gelukkig naar boos maken. Er zijn zoveel factoren die mijn gemoedsrust kunnen doen keren in onrust. En daarom heb ik twee blogs!
Aan al diegene die hebben geraden wie ik ben op mijn andere blog, EEN DIKKE PROFICIAT! Maar geef toe dat ik danig heb moeten helpen he? Op mijn ander blogje geef ik jullie mijn trieste ik! Mijn boosheid om mijn verloren jeugd! Mijn kinderlijke onmacht tegenover volwassen boosaardigheid. Mijn romantische gevoeligheid. My dark-side zoals mijn cybermaatje LaBo het zo mooi kan zeggen. Hier ben ik de meer kritische ik. Hier ben ik de realist! Hier geef ik mijn mening op het alledaags gebeuren. AL HOEFT MIJN MENING GEENZINS UW MENING TE ZIJN!!!
Ik herinner mij de tijd dat de bank nog naar je toe kwam! Nee, niet de bank in het park alhoewel daar ook wat over te vertellen valt, maar ik bedoel de geldbanken.
Toen ik pas begon te werken kreeg ik wekelijks mijn loon netjes in het handje uitbetaald. Cash, zoals het nu wordt genoemt. Zo héél erg zwaar woog dit niet door, want zoveel verdiende ik niet! Zo begin mijn twintiger jaren had mijn baas een revolutionair voorstel. Of ik mijn loon niet wou laten uitbetalen via de bank! Het had enorme voordelen, zowel voor mij, als voor de baas. Dieven zouden minder kans maken om geld te kunnen bemachtigen bij een overval. De dieven van vandaag liggen om die bewering nog steeds te brullen van het lachen, maar dat is een ander verhaal. Ik mocht zelf mijn bank kiezen, dus ik ging akkoord en op zoek.
De ène bank beloofde al meer dan àndere! Zo kreeg je een welkomsgeschenk. In mijn geval waarschijnlijk een sleutelhanger, want zoals reeds gezegt, zoveel loon had ik niet! Bij elk begin van een nieuw jaar kreeg je een pracht van een agenda. Een kunstig gemaakte kalender was ook evident. Daarbovenover kreeg je mooie en practische mapjes om je afschriften in te bewaren. Die afschriften werden je gratis per post toegezonden. Op piekdagen moest je aan het loket soms wel wat aanschuiven, maar geen mens die daarom maalde. Those were the days my friend!
Vandaag is het een heel ander verhaal! Ten eerste moet ik bijna wekelijks in mijn agenda kijken om te weten wat de naam van mijn bank is. Dit omdat de naam van de banken, door fusie en allerlei andere toestanden, steeds maar weer veranderen. Hun tarieven veranderen steeds mee, in stijgende lijn wel te verstaan. Telkens ik mijn afschriften ga halen constateer ik dat mijn rekening nog maar eens van naam is veranderd. Had ik helemaal in het begin een doodnormale zichtrekening, wel ik heb ondertussen al vele malen de ladder beklommen en ga gestaag hogerop. Niet omdat er meer centen opkomen hé, nee hoor, gewoon omdat de service toeneemt.
Over die service heb ik nu net mijn bedenkingen! Op een keer kondigt de bank een grote ommekeer aan. Ik mag mijn geld zelf afhalen aan het kastje in de muur, en moet niet meer naar het loket. Ik heb daar een pasje voor nodig, en dat wordt mij welwillend uitgereikt, samen met het bijhorende prijskaartje. En de beheerskosten gaan omhoog. Maar goede service moet betaald worden, of niet? Al is het mij niet geheel duidelijk welk voordeel dit alles mij brengt.
Met dat pasje kan ik ook in de winkel betalen. Sommige winkels rekenen enkele centen kosten aan, maar wederom, voor het gemak moet je iets over hebben. Het voordeel is dat je niet meer meer met een hoop geld op zak hoeft te lopen. Het nadeel is dat je goed moet nadenken of je nu het blauwe bloesje wel of niet zou kopen, want eens de je persoonlijke code ingetoetst, kan je niet meer terug. Je geld is reeds van je rekening af. Die persoonlijke code moet je goed zien te onthouden, want de bank doet dit niet voor jou. Bij verlies of diefstal van je pasje ben enkel jij de pineut. Dat is niet in hun service inbegrepen. Ben je nu de code of het pasje tout court toch kwijt, dan zijn er nog geen potten gebroken, want bij je bank verkopen ze je graag een nieuw pasje.
Even later mag ik aan hetzelfde kastje in de muur mijn betalingen doen. Selfbanking noemen ze het! Weer niet meer aanschuiven aan het loket! Wel des te langer aan het kastje, maar we gaan niet pietluttig doen hè? De beheerskosten gaan nog maar eens omhoog. En de service blijft maar uitbreiden! We kunnen internetbankieren. Kosten noch moeite worden gespaart om het gemak te realiseren. Hun gemak en mijn moeite, dit alles op mijn kosten want..... Juist, de beheerskosten gaan omhoog! Hoe meer we zelf doen, hoe meer het ons schijnt te kosten. Ik zie de logica er niet van in!
Dat ik een vrouw ben, hebben jullie al wel geraden! Niet ééntje met een baard, maar wel één met haar op de tanden Dit laatste louter figuurlijk natuurlijk! Maar moest ik nou wel een baard hebben, dan was er nog altijd de mogelijkheid om dit euvel te laten fiksen. Want anders zou ik te ver afwijken van het ideaalbeeld, niet?
Ik heb het hier uiteraard over de "ideale vrouw"! Mannen hebben immer onvolkomen kunnen en mogen zijn, en het is nog steeds zo. Mannen hebben een knuffeleffect wanneer ze een buikje hebben! Vrouwen zijn oude uitgezakte tantes, wanneer ze een buikje hebben. Grijze haren zijn charmant bij de heren, maar vrouwen moeten hun stralende haarkleur bewaren tot aan hun dood. Ik kan zo nog een tiental feiten opnoemen, maar de dames onder ons zullen het zelf ook wel kunnen invullen vermoed ik. En de heren....zij dromen maar verder.
De laatste jaren lopen we daarom ook massaal naar de plastische chirurg. Als we jong zijn moeten onze borsten vooral "Groot" zijn. Bij het ouder worden moeten ze dan weer kleiner. Maar in beide gevallen moeten ze zeker rechtopstaan, ook bij het bukken of liggen. Aan zwaartekracht hebben we een hekel gekregen.
Rimpels moeten we beginnen wegsmeren vanaf ons twintigste jaar. En we moeten er voor zorgen dat we twintig blijven, ook als we onderhand bijna zestig of ouder zijn. De potjes beloven ons dat het kan, dus als het niet lukt is dat onze eigen fout, toch?
Ook onze tanden moeten stralend wit blijven! Want dat met de jaren onze tanden natuurlijk vergelen is ontoelaatbaar. Kronen of implantaten is de boodschap. Het bleken van de resterende eigen tanden is een must. Want een beetje man slaapt toch niet naast een vrouw die haar tanden in een glas heeft liggen.
Het goede nieuws is dat het tegenwoordig allemaal mogelijk is. Het slechte nieuws is dat het verschrikkelijk kostelijk is. Maar ook daar is de oplossing vlug gevonden. Want als vrouw moeten we niet alleen mooi blijven tot aan onze dood, neen, we moeten ook nog even actief blijven als toen we twintig waren. Dus gaan we buitenshuis werken. We doen ons huishouden met de glimlach. We voeden de kinderen op en houden ze stil wanneer manlief uitrust na zijn zware dagtaak op kantoor (hèèl belangrijk). Ondertussen gaan we eveneens uitwerken, en dit nog steeds met de glimlach, maar vooral zonder moe te zijn of het te worden. En als de kinderen met hun diploma de deur uit zijn. En het huis is afbetaald. En manlief heeft zijn droomauto, dan.... Dan mogen we verder werken om onze eigen verbouwingswerken te financiëren.
Wat sex betreft moeten we ook oppassen. Want je moet minstens 3X per week het ganse gamma van de "Kamasutra" kunnen afwerken. Kwestie van in de running te blijven. Kwestie van de echte twintigers geen kans te geven om met manlief, je huis en al wat erbij hoort te gaan lopen. Want dan kan je de persoonlijke renovatiewerken wel vergeten. Het OCMW ondersteund die werken niet. Je eigen loon is ontoereikend, en alimentatiegeld blijft een droom. Plotseling vind iedereen je mooi zoals je bent op de koop toe!
Wel, ik stond deze morgen nog maar eens voor de spiegel. Dacht bij mezelf dat ik waarschijnlijk ook voor herbouwing in aanmerking kom. Maar buiten de normale binnen de perken persoonlijke verzorging, vertik ik het om aan mij te laten prutsen. Ik word ouder, en de zwaartekracht eist zijn tol. De rimpels in mijn gelaat veraden de moeheid en het geleden verdriet, maar ook de blijheid. Wanneer ik een topje draag steken er geen opgepomte borsten bovenuit. Ik hoef niet zo nodig een snijdende koord van een string tussen mijn billen. Mijn kortste rokje komt net boven mijn knieen. Maar ik ben en blijf wel lekker mezelf! En mijn mening hoeft uiteraard niet de uwe te zijn!!!
Ik vraag mij telkens af, wanneer ik over statistieken lees, hoe, maar vooral door wie, die statistieken worden samengesteld! Aan mij heeft nooit iemand een officiële vragenlijst voorgelegt! Niet over mijn levensstandaard, niet over mijn voedingspatroon, en nog minder over mijn veiligheidsgevoel! Hoe kan men dan beweren dat hier in Antwerpen de mensen zich veilig voelen? Hoe kan men beweren dat de misdaad gedaald is te Antwerpen? Wie heeft dat bepaald? Op wie zijn opinie gaat men voort? In de statistieken zijn alle Belgen opgenomen. Ook de ouderen en de baby's. Nu is het al een beetje beter te begrijpen, want de baby's kunnen niet praten, en de ouderen durven niet praten!
Ik herinner mij nog de tijd dat we onder vrienden en vriendinnen afspraken om in de stad naar de bioscoop te gaan, of te gaan stappen. In de winter stonden we dan vanuit onze eigen gemeente of dorp te wachten op bus of tram. Niettegenstaande de winkels toen nog allemaal om 18h00. dichtgingen....Niettegenstaande er minder straatverlichting was.....Nietegenstaand er minder volk op straat liep..... Niettegenstaande dit alles waren we niet bang! We deden dit zonder angst omdat de krant niet elke dag bol stond van de overvallen op oude mensen. We waren onwetend over kinderen tussen de acht en de vijftien jaar die met messen op zak op zoek waren naar geld voor drugs. Of waren die er toendertijd niet? Toen gingen we nog veilig van De Gemeentestraat naar het De Conincksplein, of te voet naar de Paardemarkt of het St. Jansplein. Want elke lokatie had daar wel een leuke cafe waar jongeren graag vertoefden.
Ik herinner mij, dat wanneer ik als kind in de "koekkestad" rondliep, en ik een gesluierde vrouw zag met aan haar zijde een man in wit lang kleed, mijn kinderlijke fantasie in werking trad. De fel gekleurde gewaden van de vrouwen vond ik prachtig. Ik dacht dat die mensen uit de sprookjesboeken kwamen. De sprookjes van duizend en één nacht. Wanneer ik een neger zag droomde ik met mijn ogen open van wilde tijgers en leeuwen. Van vrolijke apen die van boom tot boom sprongen, onderwijl een banaan oppeuzelend. Kortom, we waren enkel bang van "zwarte piet"
Nu ga ik 's avonds de straat niet meer op! Zelfs niet nu er volop licht schijnt. Zelfs niet nu er talrijke lichtreclame's branden van de al even talrijke nachtwinkels. De Oosterse en affrikaans mensen in hun lange gewaden vrees ik nog niet, nee, het zijn hun nazaten die ik vrees! Omdat er elke dag wel een ouderling wordt overvallen door een kind met mes op zak, op zoek naar geld voor drugs Je bent niet meer veilig in je auto, carjacking. Je bent niet veilig in je huis, homejacking En nu moeten we zelfs een terroristenaanval vrezen! En ik ben zeker niet de enige die angst heeft.
Hoe komt het dat deze angst niet in de statistieken wordt opgenomen? Baby's kunnen niet praten, en ouderen durven niet praten! We mogen ook niet praten, we mogen niet zeggen wat we denken! We mogen niet zeggen dat we angst voelen! Daarom heeft men aan mij waarschijnlijk niets gevraagt. Daarom ben ik stilzwijgend opgenomen in de statistieken. Statistieken die volgens mijn mening dateren vanuit die tijd dat ik nog in sprookjes geloofde. Maar mijn mening hoeft niet de uwe te zijn!!!
Ik ben een fan van GEERT HOSTE! Daarom enkele uitspraken van hem die ik leuk en frappant vond. Ik hoop dat jullie dat ook vinden, al moet mijn mening niet de uwe zijn!
Sinds de dag dat men besloten heeft om het huisvuil te scheiden en gelijk maar de beslissing te nemen dat ook in bepaalde, maar vooral betalende zakken te doen, is het in Antwerpen nog nooit zo vuil geweest! Is het moedwil, of onmacht? Ik weet het antwoord niet op die vraag. En de gemeente breekt er zich blijkbaar het hoofd niet over. Kassa kassa is al dat telt!
Waar ik vroeger met mijn hondje gezellig kon wandelen tussen fris groen, ligt nu langs beide kanten een vuilnisbelt. Illegaal gestort vuil door omwoners, maar ook van ver daar buiten. Waarschijnlijk het meest door ouders met kinderen, want de vieze pampers liggen er talrijk te stinken. De kinderen van die bewuste ouders zullen het milieu al zeker niet gaan respecteren in hun verdere leven!
Maar ook de enkele papiermandjes, geplaatst om er de poepzakjes van honden in te gooien puilen uit door plastiek tassen met divers huiselijke afval. Overal in de straten ligt er vuil rond te slingeren. Wat eens een groene en gezellige buurt was, is nu één groot stort. Op warme dagen zie je de ratten dan ook talrijk knagen aan de zakken die her en der verspreid liggen.
Ergens kan ik verstaan dat mensen met een minimum inkomen, die het zo al moeilijk hebben om rond te komen, hun geld niet kunnen besteden aan dure vuilniszakken. Waarom snappen onze gemeenteraadsleden dat niet?! Waarom geeft men aan die mensen geen gratis zakken? Men gooit zo vaak en zoveel geld over de balk. Geld uit de stads of gemeentekast waar niemand van kan zeggen waar het gebleven is. Feit is wel dat het verdwenen is! Feit is ook dat men het waarschijnlijk nooit gaat terugvinden. Waarom dan die kosten niet maken om de arme drommel een pak vuilniszakken gratis te laten afhalen!
Maar het is niet enkel te wijten aan de sukkelaar dat het vuil ligt te slingeren! Het is zelfs waarschijnlijker dat ze gemakshalve en onterecht met de vinger worden nagewezen. Hoe verklaar je anders dat het vuil in plastiekzakken is gestopt met de naam op van dure kledingswinkels en boetiks? Of dure winkelketens? Daar winkelen arme mensen niet! Is het bij de éne onmacht, bij de andere is het moedwil! En diegene die gewetensvol sorteren leven in de vuiligheid! Diegene die niet rijk zijn, maar toch hun centen geven aan dure vuilniszakken, betalen dubbel.
De vuilniswagen komt nog maar één keer per week! Ik neem dus aan dat mensen die geen tuin of balkonnetje hebben hun vuil binnen moeten zetten, met alle gevolgen vandien. Het moet niet leuk zijn om je vlees of aardappelen te moet staan bakken of koken met de stank van het vuilnis onder je neus. In de zomer moet het in die keukens ook niet erg fris ruiken! Komt bij dat je een hoop vliegen binnen krijgt, die hun eitjes à volonté in je prullenbak leggen. Resultaat, maden. Om elke dag een witte, groene of blauwe zak op straat te zetten is te gek om los te lopen. Daarbij is het bij wet verboden is om zulks te doen. Dus wordt het illegaal her en der gestort.
Waarom snappen die raadsleden dat niet? Waarom ziet men niet in dat de straten vegen met duur personeel en nog duurder materiaal vechten is tegen de bierkaai? Ze zijn nog niet goed en wel klaar, of er ligt al een nieuwe lading! Waar is men in godsnaam mee bezig?
Vroeger was niet alles beter! Maar toen de vuilniswagen tweemaal per week kwam... Toen men nog vrij was om de vuilzakken te kopen waar men wou.... Vuiniszakken die véél goedkoper waren en sterker bovenop, want de verplichte dure zijn ook nog eens waardeloos op de koop toe. Toen lag het groen er nog fris bij! Toen liepen er geen ratten in de buurt! Toen stonk het niet onder je raam!
Dat is mijn mening, maar het hoeft natuurlijk niet uw mening te zijn!
Vraag aan tien mensen over gans de wereld of ze van dieren houden, en negen zullen je ja antwoorden. Deze negen mensen zullen je ook vertellen dat ze huisdieren bezitten. Soms slechts één, soms meerdere. Mijn vraag is dan hoe het komt dat de dierenasielen nooit onbevolkt zijn? En waarom zijn er pieken met elke vakantieperiode? Waarom zit men bij Gaia nooit zonder werk? Wat verstaan deze mensen onder "houden van"? Zijn dat die mensen die de zon gaan opzoeken in Spanje, nadat ze hun geliefde huisdier gedumpt hebben, en daarbij naar de stierengevechten gaan kijken?
Men moet toch beseffen dat de stier geen schijn van kans heeft! Dat gunt men het beest niet eens. Nee, hij wordt uit het pikdonker in de met volle zon overgoten arena in gejaagd. Het beest ziet niks, en schrikt van het gejoel van de meute op de tribune. Daarenboven krijgt hij van links en rechts nog wat venijnige steken toegediend, zodat hij razend wordt van de pijn. Of is het radeloos?! En dan komt de genade stoot!!!
Wat vinden al die bloeddorstige (mensen?) in godsnaam aan die verwijfde vent in glitterpak, die als een pauw de arena binnenkomt. Kan men dan niet beter naar een travestietenshow gaan kijken als het enkel daarom te doen is? Wat is nu zijn verdienste? Een dier doden dat reeds zo verzwakt is door bloedveries, dat is alles dat hij kan. En dan nog niet eens zonder tien of meer assistenten. Ik kan ook met gemak een mier doodtrappen, kost mij geen enkele moeite. Heb ik nu applaus en bloemen verdiend?
Ik zag op het nieuws ooit een fragment uit zo'n stierengevecht. Daarbij werd die verwijfde in glitterpak op de horens van de stier genomen. Ik juichte van de pret, eindelijk gerechtigheid dacht ik! Maar dat mocht zelfs niet waar zijn, want ook hier mocht de stier niet winnen. Maar als ik aan dat fragment denk doet het mij nog steeds plezier dat die bewuste stier zich toch even heeft kunnen uitleven. Ik vraag mij af, of die mensen op de tribunes van die arena's, of die mensen die naar reptielen en dolfijnen etc. shows gaan kijken, of die mensen beseffen dat die dieren geen enkele andere keuze hebben dan te doen hetgeen hun meesters willen? Zelfs als het hun dood betekend!
Ik ben fier op de gebouwen en beplanting van onze Antwerpse zoo, maar mijn hart doet pijn wanneer ik die prachtige wilde dieren achter tralie's zie. Het is daarom waarschijnlijk dat ik maar eens om de twintig jaar een bezoek aan de dierentuin breng. Enkel omdat ik hoop dat het dierenbestand is afgenomen. Is een dierentuin nog wel nodig in deze wereld waarin je de ganse wereld via de media in je huiskamer binnen krijgt? Waar je de prachtigste documentaires te zien krijgt van wilde dieren in hun natuurlijke biotoop. Ik ga niet naar dieren of safariparken, ik wil dit onnatuurlijk gegeven niet in stand houden. Ik wil niet dat men jaarlijks nieuwe slachtoffers kan aankopen met mijn geld.
Wanneer we dit massaal moesten doen, zou er waarschijnlijk al minder gestroopt worden. Wanneer we echte dierenliefhebbers zouden worden, en geen dieren meer zouden kopen uit snobisme, om te pronken met onze welstand, dan zouden ook de malafide kwekers geen kans meer krijgen. Haal de assielen leeg ipv je een duur ras aan te schaffen! Engageer je voor dat dier! Neem hem met al zijn fouten en/of lelijkheid! Denk er voortdurend aan dat jij de keuze hebt gemaakt, dat jij de slimmere bent en de sterkere. En maak dat dan ook waar, want de kracht van de wijze zit hem in het liefhebben van zijn zwakkere. En dieren zijn, hoe gevaarlijk ze soms ook kunnen zijn, steeds de zwakkere partij tegenover de mens!!!
Verleden week kreeg ik de factuurvoor Integan in de bus. Meer dan ruim op tijd, want ik moet pas op 1 september betalen. En hoewel ik mijn rekeningen niet te laat betaal, te vroeg al zeker niet! Met de factuur in de hand vroeg ik mij af waarom ik nu feitelijk betaal?
Het tv toestel is al jaren verbannen naar de slaapkamer. Eerlijksheidhalve moet ik toegeven dat dit gebeurd is in de periode van mijn rugoperatie's, nu zo ongeveer 1O jaar geleden. Als je zo de ganse dag verplicht bent om te liggen niksen in je bed, dan is tv een troost. Doch ik heb hem nooit weer in de leefkamer geplaatst.
Van troost bij het rugletsel is hij nu gepromoveerd tot slaappil! Enkel bij het slapengaan wordt hij aangezet, voor het nieuws. Heel soms kijk ik naar een film, of huur ik een dvd. Voor de rest gaat de sleeptimer op aan.
Tv maakt dat ik mij stokoud voel! Niettegenstaande de enorme zenderuitbreiding, is er niks nieuw te zien. Ik heb alles al minstens drie keer gezien! Films, feulletons, documentaires enz. Alles krijg je maandelijks terug te zien lijkt wel. Sommige series worden zo vaak herhaald dat je er een quiz kan van ineensteken, met als hoofdvraag; zeg de dialoog op van afl. 33. Zelfs modeshows zijn niet nieuw meer! Ik zie enkel die kleding op de catwalk die ik jaren geleden gedragen en weggekeild heb wegens uit de mode.
Waarom betaal ik dan wel? Wel voor later. Voor als mijn geheugen mij in de steek laat. Want dan zal alles weer nieuw voor me zijn!
GOED GERADEN, PROFICIAT! 
