Naar de inhoud

HUISMUSJE'S NESTJE

HIER LEG IK MIJN EI!
akke.beakke.be

64hy5v.jpg

Archief

VRIJE KEUZE.

In de meeste week of maandbladen staat er een rubriek in de trend van "vraag het aan lieve.....?"
Ik snap de meeste mensen niet die naar zulke rubrieken schrijven.
Soms vraag ik mij af of die zogezegde vraagstellers wel bestaan? Of ze geen verzinzels zijn van diegene die de rubriek samensteld.
De meest onzinnige vragen kom je bij wijlen tegen.

Zo las ik eens een vraag van een 24 jarige vrouw.
Zij had haar verloofde reeds voor de vijfde maal betrapt in bed met haar beste vriendin, en dit op enkele maanden tijd.
Nu vroeg ze wat ze moest doen, trouwen ja dan nee met hem?
Ik heb het tweemaal gelezen, want ik kon het niet vatten dat ze die vraag uberhaupt stelde, maar vooral dat ze die vraag stelde aan iemand die betaald wordt door een commercieel blad!

En het antwoord was zo mogelijk nog absurder!
Want "De Lieve.....?" antwoorde dat het misschien zijn manier was om met de stress van het aanstaande huwelijk om te gaan.
Dat mannen in stress situatie's soms heel raar kunnen reageren.
Dat het niet wil zeggen dat hij niet meer van haar hield, enz.enz.
Ik hoop dat, wanneer deze persoon echt bestaat, ze niet is gehuwd met die kerel.
Alhoewel, als je zo dom bent dat je in zo'n geval niet weet welke keuze je moet maken, dan verdien je het misschien wel om bedrogen te worden.
Zouden er in deze cybereeuw nog jonge vrouwen bestaan die in zulk geval die man geen schop onder zijn k... geven?

Zo ontdekte ik op een keer in een weekblad een rubriek waar mensen hun mening kunnen geven over vorige gepubliceerde artikels.
Die artikels gaan dan meestal over BV's of over radio en tv.
Zo zijn er talloze mensen die zich boos maken over programma's die hen niet bevallen.
Zo was er iemand die zich uren had zitten ergeren aan een bepaalde film.
Nu, zelfs als ik na het betalen van een ticket in de bioscoop een film tref die niet aan mijn verwachtingen voldoet, dan blijf ik geen uren zitten. Dan sta ik op en ga de zaal uit.
Wanneer dit thuis op mijn tv voorvalt, zet ik wat anders op, of ik zet hem uit.
Me dunkt dat iedereen toch een aan/af knop heeft op zijn toestel.

Commentaar op radioprogramma's waren ook schering en inslag.
De muziek was voor de ene te oudbollig, en voor de andere te luid.
Men had het hier over één en dezelfde zender.
Er zijn toch meerdere zenders?
En als je niet je gading vind op eender welke zender, dan heb je toch je eigen muziek nog.
Wie heeft er geen platenspeler in huis, en fonoplaten.
De meeste mensen hebben toch veel meer in huis om muziek af te spelen?
Waarom je dan ergeren aan een zender die jou niet kan tevreden stellen.
Zet uit dat ding! Luister naar je eigen favoriete muziek.
Of lees een boek, ga wandelen, doe iets, denk ik dan.

Waarom schrijven mensen naar zulke rubrieken?
Durven ze misschien geen keuze meer maken zonder de mening van een ander te kennen?
Is het leuk om mensen of programma's af te kraken?
Want je kan je toch geen oordeel vormen over een mens die je niet persoonlijk kent!
Of een programma af kraken dat je niet hebt gezien?
En als je die mens wel kent, waarom kraak je hem dan af?
Als hij je niet ligt, waarom ga je hem dan niet uit de weg?
Hetzelfde met een tv of radio programma. Waarom blijf je kijken of luisteren?



Ik vind het allemaal maar raar!
Het lijkt net of het leven mag niet simpel zijn.
MAAR MIJN MENING HOEFT NIET DE JOUWE TE ZIJN!!!

Reageer op dit bericht

ZIEK

Mijn grote liefde is ziek. Doodziek!
En ik kan het maar beter ernstig opvatten want volgens hem haalt hij de morgen niet.
En wie beter dan hijzelf kan het weten he.
Het gekerm en gekreun vanop de bedstee is twee kamers ver te horen.
Tussen twee happen naar lucht en in grote ademnood sist hij mij toe dat ik harteloos ben.
Dat wou hij toch nog even kwijt met zijn bijna laatste adem.

Ik denk aan mijn barensweën. Ik ga terug naar de pijn van de baarmoederhalskanker, mijn twee Hernia's. En dan vergeet ik nog veel pijnlijke operatie's op te noemen.
Waarschijnlijk omdat ze niet echt pijnlijk waren oppert mijn bedgenoot. Want vrouwen kunnen zo verschrikkelijk overdrijven in alles!
Met zijn laatste krachten sleept hij zich naar de eetkamer, en haalt nog net de stoel.
Ik verbijt een glimlach, maar hij heeft het bemerkt. Ik ben er zeker van dat hij nu met de gedachte speelt om mij te schrappen uit zijn testament.

Dochterlief had na haar logement een doos poedersoep achtergelaten in de kast.
Die kwam nu heel goed van pas, want met iets warm in keel zijn zou hij minder luid kermen.
En een pot verse soep maken was de moeite niet. Hij had niet meer de tijd om hem leeg te maken vanop zijn sterfbed.
Ik trouwens ook niet, want ik zou de begrafenis moeten regelen, en daar komt heel wat bij kijken.
Ditmaal was er geen comentaar omdat hij de smakeloze warme soep moest doorslikken. Maar een niets goed voorspellende blik kon hij nog naar me toe gooien.
Even voelt hij zich beter, en hij neemt die waarschijnlijk laatste gelegendheid te baat om een sigaret te roken.
Tja, daar heb je natuurlijk adem voor nodig, maar hij bijt moedig door.
En ik krijg toch een beetje bewondering voor zoveel doorzettingsvermogen.

Plots gaat het terug bergaf. Hij krijgt kou.
Op bibberende benen strompelt hij terug naar bed.
Trekt de donsdeken tot onder zijn kin, en sluit zijn ogen.
Slaap zacht lieve schat zeg ik stil. En ik krijg een zucht als antwoord.
Ik kijk nog even vertederend naar hem, naar die grote sterke man.
En denk bij mezelf; wat is het toch een doetje als hij verkouden is!


1 reactie Reageer op dit bericht

DONDER EN BLIKSEM

Voor het moment is het hier te Antwerpen aan het onweren,
Vroeger zei men ook wel eens 'weerlichten'.
Ik herinner mij uit mijn kindertijd dat een onweer steeds een hele revolutie teweeg bracht in huis.

Zo werden alle stekkers uit de stopcontacten gehaald.
Elk elektrisch voorwerp werd verstopt in de kast, of naar de kelder gebracht.
Deuren werden gesloten, ramen toe en de overgordijnen eveneens dicht.
De driedelige sofa werd van de muur afgetrokken. De salon tafel werd daarbij naar het midden van de kamer getransporteerd.
De eetkamertafel moest plaatsruimen voor de salontafel, en werd naar de andere kant van de kamer verplaatst. Alle lichten werden gedoofd, en slechts één enkele kaars mocht branden.
Je kan menen dat ondertussen het onweer alweer lang voorbij zou zijn, maar niets is minder waar.
Telkens men een onweer op de radio voorspelde, werd dit alles uren ervoor ter preventie volbracht.
Enkel en alleen om wanneer het onweer dan werkelijk losbarstte, te kunnen schuilen achter de zetel met een deken over ons hoofd.
Lang nadat het onweer alweer voorbij was, zaten wij nog steeds ineengedoken en geklemd tussen muur en rugzetel. Puffend en naar adem snakkend vanonder de warme deken op ons hoofd.
Zo bang was mijn pleegmoeder van onweer.

Ik heb die angst helemaal niet overgenomen.
Ik ben integendeel heel gefascineerd door donder en bliksem.
Ik vind het een machtig schouwspel, al ben ik niet zo roekeloos om op dat moment in een weide of park te gaan rondlopen.
Maar ik doe bij onweer ook de lichten uit, maar dan enkel en alleen om de bliksem beter te kunen zien.
Ooit waren we in Oostenrijk.
We verbleven in een hoog gelegen hotel, midden in de bergen.
Op een nacht brak daar een onweer los.
De bliksem leek van alle kanten te komen. De donderslagen sloegen hevig en rollend tussen de bergen.
Oorverdovend! Overweldigend! Machtig!
Ik vergeet nooit het prachtige schouwspel dat ik toen heb gezien.

Men mag nooit het noodlot tarten natuurlijk, maar ik hou van die natuurelementen.
Zo ga ik ook graag wandelen bij hevige wind en regen als ik aan de kust ben.
Waarschijnlijk verklaren jullie mij nu gek, maar zo ben ik nu eenmaal.
Benieuwd wat jullie mening is!

1 reactie Reageer op dit bericht

GOED VOOR EEN LACH!

De nieuwe pastoor was zo zenuwachtig dat hij de eerste mis bijna niet kon spreken en vroeg daarom de bisschop om raad.
Deze raadde hem aan voor de mis twee à drie druppels wodka in een glas water te doen en dit op te drinken.
De pastoor deed dit en de mis verliep prima: Hij was de rust zelve en alles ging zoals het moet.
Nadat de pastoor het recept nogmaals had genomen maar deze keer met iets meer wodka bleef hij zelfs rustig tijdens de mis, terwijl het buiten regende en stormde alsof de wereld verging.
Toen hij na de mis weer in de pastorie kwam lag er een briefje voor hem van de bisschop:

Beste Pastoor,

Bij deze neem ik de vrijheid enige feedback te geven op uw laatste mis en hoop dat u aan deze punten zal werken:

* Het is niet nodig citroenschijfjes op de rand van de misbeker te steken;
* Het hokje naast het altaar is de biechtstoel en geen WC;
* Er zijn 10 geboden, geen 12;
* Er waren 12 apostelen, geen 14;
* Geen van de apostelen was een dwerg en niemand droeg een rood kapje;
* Jezus Christus en de Apostelen duiden we niet aan als "J.C. and the Gang";
* Mozes bevrijdde Israël van Egypte niet van Irak;
* In het paradijs woonde Adam en Eva, niet Adolf en Eva;
* David won van Goliath maar niet door het geven van een trap in zijn ballen;
* We noemen Judas niet Hoerenjong en de paus noemen we niet El Padrino;
* Bin Laden heeft niets te maken met de dood van Jezus;
* Het wijwater is er om te zegenen, niet om de nek te verfrissen;
* Waarom u de miswijn in een teug heeft leeggedronken, vervolgens zout oplikte en daarna in een citroen heeft gebeten, snap ik nog steeds niet!?;
* Die "muts met die kleine tieten" was Moeder Maria;
* In het vervolg niet meer steunen op de beelden, deze al helemaal niet meer zoenen;
* De "Freak in het midden" is overigens Jezus.
* Hij hangt daar niet uit verveling maar is aan het kruis genageld;
* Diegene in de hoek bij het koor welke u eerst betitelde als homo en later als travestiet in een nachtpon was ik;

De volgende keer graag twee druppels wodka in het water en niet omgekeerd.

Met vriendelijke groet,

De Bisschop

Reageer op dit bericht

HYSTERECTOMIE.

Naar aanleiding van een artikel dat ik las op het blog van bojako

kan ik het niet laten om dit te schrijven.
Het artikel gaat over baarmoederhalskanker en het verwijderen van die bewuste baarmoeder. Een hysterectomie om het eens met een duur woord te zeggen.
Bojaco zelf schreef dit artikel naar aanleiding van een programma dat ze had gezien op tv.
Daarin beweerde men, terecht overigens, dat dokters nogal vlug overgaan tot het verwijderen van die baarmoeder zonder veel rekening te houden met het sexuele after life van de vrouw.
Want een vrouw zonder baarmoeder geniet niet meer, of toch minder, van sex.
En nu juist dit moet ik tegenspreken!

Toen ik op 39 jarige leeftijd de diagnose baarmoederhalskanker te horen kreeg, stortte enerzijds mijn wereld in elkaar. Maar anderzijds was ik blij dat ik uiteindelijk na meer dan een jaar van pijn, en hevige onregelmatige bloedingen, wist wat mij scheelde.
Sex stond dat ganse jaar reeds op een laag pitje, want ik ben geen masochist, en vrijen met pijn was niet mijn ding.
Daar ik in de horeca werkte kreeg ik al gauw verscheidene opmerkingen.
Sommige waren een troost, sommige waren rechtuit cru.
Die laatste kwamen dan ook van het mannelijk cliënteel, want als het bier is in de man......
Zo beweerde er één dat sex nu voor mij voorbij was!
Dat ik voor de man nu niets meer kon betekenen, qua sex dan!
Voor de man zou het net zijn of mijn vagina was een holle kelder!
Dat en nog véél meer van dat fraais kreeg ik te horen.

Met die gedachte trok ik naar de operatiekamer.
Nooit geen orgasme meer, geen plezier meer in sex.
Maar ik had geen keuze, die baarmoeder moest eruit!
Mijn hoop was enkel gevestigd op de twijfel van de Genecoloog of men mijn eierstokken mee moest verwijderen, ja dan wel nee.
Ik nam mij voor van zodra ik uit de narcose kwam om te testen of al die onnadenkende dronkelappen gelijk hadden.
Ik zou snel onderzoeken of ik nog een orgasme kon hebben of niet.
Met die gedachte in mijn hoofd ging ik onder narcose, en vreemd genoeg kwam ik ook met die gedachte uit de narcose.
Niet dat ik sex het belangrijkste vond in mijn leven, maar helemaal zonder kon ik het mij op die leeftijd toch nog niet voorstellen.
Vooral dat ontladende en zo zaligheidsgevend gevoel van dat orgasme dat sex de moeite waard maakte.

Toen ik terug op mijn kamer was en alle slangetjes en buisjes verdwenen waren, nam ik de proef op de som.
Eerst moest ik danig mijn realistische en bange gedachten ver weg duwen naar een heerlijke fantasie, maar eens die klus geklaard lukte het wonderwel.
En ja hoor, ik kreeg een orgasme!
Ik ben dus vandaag het levende, misschien uitzonderlijke, bewijs dat sex nog kan na een Hysterectomie!
Dat sex nog fijn is na die baarmoederhals kanker!
Mijn partner kan dit beamen!

Sex zit hem voor het grootste deel tussen de oren dames, en niet in die baarmoeder.
Je hebt ook twee soorten van orgasme's, de vaginale en het clitoris orgasme.
Het eerste is sowieso niet voor iedereen weggelegd!
Het tweede blijft actief!
Met borstkanker heb ik gelukkg geen ervaring, dus ik weet niet wat dat geeft aan de lustgevoelens van de vrouw. Voor mij zijn mijn borsten zeker een stimulans tot....
Maar ik wil elke vrouw zeggen dat wij uit véél meer bestaan dan borsten en baarmoeders.
Dat sex leuk kan zijn op vele manieren, en dit tot op hoge leeftijd!

DAT IS MIJN MENING!!!


3 reacties Reageer op dit bericht

RESPECT EN EERBIED!

Met het begin van het nieuwe schooljaar moest ik terugdenken aan mijn eigen schooljaren.
In het bijzonder aan wat wij vroeger moesten leren, en vooral wat ons werd geleerd.
Zo leerden we dat we respect moesten hebben voor mens en dier.
Vòòral ook voor onze ouders, evenals voor oudere mensen.
Met dat respect had, en heb ik, nooit moeite gehad. Op mijn beurt heb ik het , als ouder zijnde, mijn eigen kinderen ook geleerd.
Maar we leerden ook dat we eerbied moesten hebben.
Eerbied voor onze koning en koningin.
Eerbied ook voor hoogwaardigheidsbekleders en notabelen.
Kortom, eerbied voor ieder die een trapje hoger stond dan wij. Iedereen die geld en/of macht heeft.
En met dat laatste heb ik het in de loop der jaren wel moeilijk mee gekregen.

Waarom zou ik eerbied moeten hebben voor stinkrijke mensen die voor dat geld nooit wat hebben moeten doen?
Mensen die geboren zijn in een gouden wieg en enkel door erfrecht macht bezitten?
Kennis is macht, zo luidt het spreekwoord!
Maar moet ik eerbied hebben voor hen die die kennis en macht ge (mis) bruiken om tot op de hoogste ladder te kruipen?
Die over lijken gaan en niet geven om de puinhoop die ze achter zich laten?
Neen, ik heb geen respect voor die mensen, laat staan eerbied!

Ik heb eerbied voor die poetsvrouw die elke dag weer het vuil opkuist dat anderen gemaakt hebben...
Voor die man of vrouw die zonder lange arm de ladder is opgeklommen....
De bediende die steeds met een glimlach achter zijn loket plaats neemt, en zich niet te beroerd voelt om een ietsje meer te doen dan hem is opgedragen.
De postbode, de vuilnismannen, de fabrieksarbeider, de verpleger, enz.
Iedereen die op eerlijke wijze zijn kost verdiend. Die niemand kwaad berokkend door zijn plaats in de maatschappij in te nemen.
Voor al diegene die zich vrijwillig inzetten om anderen gelukkig te maken.
Daar heb ik respect voor!
Die mensen verdienen eerbied!
En die mensen krijgen dan ook mijn respect en eerbied die men mij met de paplepel heeft ingegeven.

Maar mijn mening hoeft uiteraard niet de uwe te zijn!!!
1 reactie Reageer op dit bericht

JONGEREN BAAS

Jongeren willen niet meer werken en afdragen voor het pensioen van de ouderen van nu!
Wel, tof dat ze voor hun mening durven uitkomen. Knap dat ze die keuze hebben
Sneu voor ons senioren die graag nog een tijdje hadden willen meedraaien!

Toen ik begon te werken op mijn veertiende jaar is de vraag of ik wilde afdragen, voor wat of wie dan ook, niet gesteld.
En dat is zo gebleven zolang ik werkte.
Het was de normaalste zaak dat wanneer je je loonzakje kreeg, er een deel van weg was. Naar de staat, voor van alles en nog wat.
Je stelde je er niet al teveel vragen omtrent, het was nu eenmaal zo. En je overlegde wat je kon en mocht doen met de overschot die je wel in je handen kreeg.

Wij senioren lijken steeds meer in de weg te lopen van steeds meer mensen.
We leven te lang!
Als we oud en ziek zijn moeten we naar het bejaardenhuis. Dat kost veel geld, en ons pensioen is niet toereikend.
Onze kinderen moeten verplicht bijspringen.
Wat nu als die kinderen de keuze hebben om zulks te weigeren?
Welke keuze hebben wij dan? Eutanasie onder zachte maar o zo liefdevolle dwang?

Stel nu dat er inderdaad beslist wordt dat jongeren niet meer moeten afdragen voor het pensioen van de ouderen van nu, wat dan?
Iedereen een staatspensioen? Of werken tot je dood valt? Hetgeen men nu toch al een tijdje overweegt.
Maar wat met de jongeren van nu zelf?
Gaan ze van hun loon centjes opzij leggen "voor later"?
Willen zij dan niet leven tot op hoge leeftijd?
Willen zij werken tot ze erbij neervallen?
En wat dan met die vele jongeren die jaren stempelen, of zo nu en dan werk vinden?
Volgens mij gaat men dan voor die jongeren ook het systheem toepassen, geen werk geen geld, en derhalve later ook geen pensioen.

Wat blijft er nog over om te sparen voor de doorsnee jongeren?
Een eigendom is een must: dus een hypotheek
Eén, maar liefst twee auto's, broodnodig: dus een lening.
De trend van vandaag is één kind is meer dan genoeg.
Maar dat kind moet dan wel alles, maar dan ook àlles kunnen hebben wat zijn hartje begeerd.
Natuurlijk leuk voor het kind, maar exit een groot deel van het loon van ma en pa. Want creativiteit zoals in onze jonge tijd is er niet meer bij.
Nee, het moet spiksplinternieuw zijn, en van het merk dat op dat moment in zwang is.
Quality time is broodnodig als je hard werkt, dus de jongeren gaan 3x per jaar op reis. Met het vliegtuig uiteraard, want het moet snel gaan.
Kost geld hoor jongelui!
Het dagverblijf van de kinderen? Duur duur, en misschien schaft men die belastingaftrek ook wel af!
Het sportcenter, want jullie moeten fit blijven tot het eind juller dagen.
Money money!
En van de overschot gaan jullie sparen? Laat mij niet lachen.

Ach, onze ouders springen graag bij, want ze gunnen ons meer dan ze zelf hebben gehad. Zo gaat het in vele jonge gezinnen.
Klopt tot nu toe.We springen inderdaad graag bij.
Maar we gaan het niet meer kunnen! We gaan zelf niks meer hebben!
En wat met jullie kleinkinderen en onze achterkleinkinderen?
Wat gaan die doen als jullie jongeren oud en ziek worden?
Ik zie de toekomst voor jullie duister in.
MAAR MIJN MENING HOEFT NIET DIE VAN JULLIE TE ZIJN!!!
1 reactie Reageer op dit bericht

GA DE NIEUWE WEEK IN MET EEN LACH.

Eulalie verblijft in het bejaardenhuis en wordt negentig jaar.
Zij is een oude vrijster en heeft nooit een man in haar leven gehad.
De directie vraagt wat ze graag wil hebben voor haar verjaardag.
Haar wens is om toch éénmaal in haar leven sex te mogen ervaren.
De directie overlegt en beslist...
Een jonge gigolo wordt gecontacteerd, gekeurd en aangenomen voor de job.
Op de bewuste dag hoort men opgewonden kreten uit de kamer van Eulalie komen...
Het is pas ùren later dat de jonge dekhengst zijn loon kan gaan ontvangen.
De directie spoed zich ongerust naar Eulalie en zien haar moe maar voldaan in haar zetel zitten...
Hoe is het geweest vraagt de directie?
Ach, zegt Eulalie, het was voor hem òòk zijn eerste keer.
Hoezo, vraagt de directie?
Wel ja, zei Eulalie.
Zijn gerief was spieksplinternieuw want het zat nog in de plastieken verpakking!
Reageer op dit bericht

Meer van HUISMUSJE'S NESTJE

↑ Terug naar de berichten