Van 'Bachten de Kuppe'...


Van de wéik kréige’k een réjakse op d’ artikkelkes mè den tittel ‘Vanonder de stèirt van ’t Pèirt”… D’r is ne mènsj die loitj wéite dâ dâ Dèrremons moejelaik te léizen is… ‘k Zouë’t wille geluëve! ’t Is iëne van de Westfluute! Nâ schréif die mènsj in zan réjakse vèr die-j-artikkele in ’t schuë Vloms te schraive… Vèr te beginne goët dâ vèr mei-j-al bekan ni, ik ben nen Dèrremontenèir, ten twidde zouën ze’t in Oilsjt véil te gemakkelaik èmme vèr alles wâ dâ’k auver ons Pèirt schraif te léize (die moete dâ nondedzjuë ni wéite!), en ten derde… dâ bènne’k middelerwail al vergéite zi! Dorbèi ‘k zien dad’ ier al stoën “Vanonder de staart van het Paard”… Ze zouën ier in Dèrremonde nogal smoele trèkke!
Meniër van ‘Bachten de Kuppe’, ’t spaitj mè vriët mor dâ kanne’k nâ toch écht ni doen zènne. Ik mag mâ ‘voëderlant’, ’t is te zegge ’t Lant van Dèrremonde ni verrouën nowô!
Ik mag aupe, beste meniër, dâ ge nâ ni te neig van â bèrreke zait of van â melk, gelèk as dâ ge wiltj. In alle geval, ge zai vrië neig mersie vèr de réjakse en azze’k â nog mè-j-iet kan èlpe, loitje mor iet wéite.
Piër van Tatjes




















































