Dank zeggen.

Vandaag vond ik tussen de "lectuur" uit mijn jeugd, het liedjesboekje dat we bij de C.M. kregen toen we mee op kamp gingen, en het liet me terugblikken op die tijd van toen...
Tijdens de vakantiemaanden gingen we dan op kamp naar zee, of de ardennen, en als 14-jarige naar Melchtal (Zwitserland) en later op 18 jaar naar Maloja...
Het liedjesboekje werd toen veelvuldig gebruikt en zeker wanneer we op "stap" gingen en onze stemmen luidkeels weerklonken in menige straat...
Samen op stap...een groep van een 20-tal kinderen die door die stapliedjes heel wat mensen vrolijk naar hen deed kijken.
Heden ten dage is dit helemaal uit het straatbeeld verdwenen... geen kinderen meer die al zingend door de straten stappen...door het verkeer is dit niet meer mogelijk én...de mensen zouden dit waarschijnlijk té veel lawaai vinden...spijtig!

Ik laat u  toch even meegenieten van een lied dat wij telkens zongen, zonder "toen" goed te beseffen wat we zongen, maar wat nu in deze tijd een veel grotere betekenis heeft!

Samen met mijn Zonnekinderen,
Fee,
 Wannes,
 Inne,
 Fien,
Wout
 en Lotte,
kom ik u allen een fijn weekend wensen.

Jouw hele wereld is net zo ruim
als je kunt denken.

Wat je wilt zien,
dat zie je om je heen !


© foto Klaproosje1
steegje in Barcelona

Ontmoeten
is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen.

Ontmoeten heeft iets
van verwondering en herkenning.
De ander is antwoord of vraag
op iets in jou.

Een echte ontmoeting raakt je,
niet dat je alles moet zeggen
tegen de ander,
maar wel dat die ander
jou iets mag zeggen
of vragen.

Ontmoeten is de ander
binnenlaten in het huis
van jezelf,
met het risico
dat hij of zij ontdekt
dat niet alles echt is
in je huis
dat je je soms anders voordoet
dat je kwetsbaar bent
en soms anderen napraat.

Iemand ontmoeten is
Iemand binnenlaten
in de binnenste cirkel van je leven.
Hij zal vragen naar je ervaringen,
gewoontes, gevoelens en opvattingen.

Pas als je de ander
zo diep laat binnendringen,
kun je van ontmoeting spreken.
Een echte ontmoeting laat sporen na.
(auteur onbekend) 

aan iedereen een lieve groet
Cécile

Wanneer je de krant openslaat, dan krijg je dagelijks een heleboel op je boterham…
je leest praktisch niks positiefs….

Oorlog en mensen op de vlucht

Haat tegen homo’s en lesbiennes

Corruptie

Moord

Natuurrampen

Ontvoering en gijzelingen

Folteringen

Pedofilie

Rassenhaat

Kindermishandeling en kindermoord

Afgunst en nijd

Mensonterende toestanden

Armoede door de crisis… en ga zo maar door

Om nog maar te zwijgen van de ziekte van de tijd…kanker!

En er zullen in dit rijtje zeker en vast nog een heleboel dingen ontbreken…

Dan vraag ik me telkens af…wat bezielt de mensheid?
 Een vraag die menigeen zich waarschijnlijk ook stelt en
meer dan eens bij het lezen van al die dingen zal zeggen…
onbegrijpelijk, verschrikkelijk!

Mij stemt het in elk geval triest…
en moest het van mij alleen afhangen, dan kwam er geen krant meer in huis, maar ja,
dat is natuurlijk geen oplossing voor die intrieste verhalen he.

Is het dan echt zo moeilijk geworden om elkaar wat vriendschap en liefde te geven?

Een tikkeltje meer verdraagzaamheid

Een tikkeltje meer aandacht

Een tikkeltje meer leren “luisteren”

Een tikkeltje meer respect

Een tikkeltje meer begrip

Blijkbaar ligt dit allemaal moeilijk en nochtans zou het toch echt anders kunnen, is het niet?


lieve groet

Cécile 

Mijn hart is niet perfect
het zit vol littekens en scheuren
Door de jaren heen
heeft het heel wat moeten betreuren

Mijn hart is niet perfect
er zijn hele stukken uit
Soms geef ik een stukje weg
waarna ik het voor even sluit

Mijn hart is niet perfect
het heeft schrammen en gaten
Er zitten diepe wonden
waar vele tranen zijn om gelaten

Mijn hart is niet perfect
toch zou ik met niemand willen ruilen
Ondanks alles blijft mijn hart openstaan
waar een ieder mag blijven schuilen


auteur onbekend


lieve groet
Cécile