Tijd door het jaar

Het uitproberen van een nieuwe therapie...omdat de VAC-therapie niet hielp (zie bericht van 25/1/2009), zorgde ervoor dat een 3de ziekenhuisopname én nieuwe operatie kon verholpen worden. De nieuwe therapie...zal nog iets zijn van ongeveer 2 maanden en dan zal de wonde nog niet helemaal dicht zijn!

Dit is ook de reden dat ik hier de afgelopen dagen wat afwezig was!  De ritten naar het ziekenhuis voor de onderzoeken...heen en terug telkens ongeveer 3 uur...al naar gelang de file, maakten dat ik vreselijk moe was.
Ook de verplichting om met dat been veel te rusten...want enige tijd doorbrengen voor de pc, is gewoon niet houdbaar!

Ik doe mijn best om af en toe ergens te "lezen" op de blogjes...en schrijf dan ook iets in de gastenboekjes...maar ik heb er tot nu toe nog maar enkele kunnen doen...nog eventjes geduld dus!

lieve groet

Cécile (alias Klaproosje1)

Op deze vroege morgen

terwijl de maan nog

aan de hemel staat

maak ik plannen

die niet altijd te verwezenlijken zijn

Dan denk ik aan

zovele dingen

die voor mij belangrijk zijn

kijk ik naar foto's

die op de kast staan

en weer geniet ik even

van alles mij gegeven

Dan verdwijnt mijn verdriet

even naar de achtergrond

en geloof ik in de toekomst

ik lijk dan te zweven

van geluk te beven

Alle mooie momenten

komen dan over mij heen

en ik voel mij dat moment zo gelukkig

ik kijk even naar buiten

voel een traan

mooie tijden blijven nooit bestaan

Op deze vroege morgen

waar alles nog rustig is

waar de drukte van overdag

even plaats maakt voor stilte

kijk ik hoopvol tegen het leven aan.

(auteur onbekend)
(foto © Klaproosje1)

Vannacht wil ik uitbundig met U dansen
vol plezier samen dansen op de maan
met duizenden stralende sterren...
die om U en mij heen zullen staan.

Vannacht wil ik intens genieten
van schoonheid aanwezig in het heelal
kijken naar het licht van sterren en maan
die ik vol bewondering met U aanschouwen zal.

Vannacht droom ik met U de mooiste dromen
met de maan en duizenden sterren om ons heen
zullen wij intens genieten van het mooie der natuur...
Die geschapen werd voor U,
voor mij en iedereen

(auteur onbekend)

Eindelijk... na 9 dagen ziekenhuisopname ben ik weer thuis.

Je kan al denken dat ik blij ben om terug in mijn vertrouwde omgeving te zijn.

Omdat er een bacterie gevonden was in de open wonde die ik had nà mijn knieprothese, was het noodzakelijk dat ik terug geopereerd werd, om het afgestorven weefsel in de wonde te verwijderen, alles goed te zuiveren, én nadien een v.a.c.(vacuum) systeem te plaatsen.
VAC therapie is een systeem waarbij gereguleerde, lokale, subatmosferische druk in de wond wordt aangebracht om de wondsluiting te bevorderen.
In eenvoudige bewoordingen : in de open wonde wordt een spons in zwarte Polyurethaan geplaatst, dan wordt er een afzuigslangetje geplaatst voor het wondvocht, waarna er een tweede spons van dezelfde grootte in de wonde wordt geplaatst. Nadien komt hierover een goed sluitende folie waardoor de huid helemaal luchtdicht afgesloten is, en nadien wordt in het midden van de spons een opening gemaakt en het vacuumpompje aangesloten.
(zie de rechtse pomp, de spons én afzuigslang op de foto)

                    

Regelmatig moet ik (2 x per week) terug naar het ziekenhuis, voor speciale wondzorg...de wonde wordt dan nagekeken, een foto van genomen, én terug een nieuwe spons in geplaatst. Dit alles gebeurd, nadat ik eerst wat pijnmedicatie krijg en eventueel nog een extra spuitje tegen de pijn heb gekregen (bij eerste keer niks...!)

En dan...wil ik iedereen...maar dan ook iedereen die hier kwam lezen, een berichtje schrijven en me bemoedigende woorden kwam inspreken, hartelijk bedanken. Je zal begrijpen dat het mij ECHT onmogelijk was om vooraf iedereen aan te schrijven wat er te gebeuren stond en de reden van mijn afwezigheid... maar...het stond hier te lezen op 15/1/2009 dat ik terug voor operatie naar het ziekenhuis moest!

De volledige genezing zal nog veel van me vergen...daarvoor moet die grote wonde terug volledig dichtraken, én dit...is nog iets van wéken!!!
Dus jullie berichtjes en bezoekjes hier zijn voor mij dan ook hartverwarmend.Ook dit draagt allemaal bij tot de genezing!

Zoals jullie allemaal wel zullen begrijpen, is het me momenteel nog niet mogelijk om veel blogbezoekjes te doen, want RUST...is vooral nu aan de orde!

hele lieve groet aan iedereen...

Cécile...alias Klaproosje1

De eerste stap

Naar de oplossing

Is het erkennen

Dat ook ik

Een deel ben

Van het probleem

Wie alles wil bewijzen,

Kan niet meer geloven.

Wie op alles reeds

Een antwoord weet,

Gaat niet meer op zoek.

Wie machtig is in woord en kennis,

Vergeet hoe moeilijk

Groeien kan zijn.

(auteur onbekend)

Kijk naar de lichtjes in je leven
niet wat je heeft ontgrieft.
Zie het goede in de mensen,
ook al werd je vaak gegriefd.

Dank aan de gaven die je omringen
niet wat je ontbeerde.
Zie het fijne in een vriendschap,
niet het zwakke of verkeerde.

Denk aan iets hoopvols in verschiet!
niet aan mislukkingen van weleer.
Kijk naar de schatten die je vergaarde,
zelfs al verwachte je veel meer!

Kijk of je tot steun kunt zijn,
denk niet alleen aan eigen goed.
Zie of je iemand blij kan maken,
dan lacht 't geluk jou zelf ook tegemoet!


© foto Klaproosje1
Fee, Wannes, Inne
(en Fientje zal je u afvragen...
wel zij zat op het moment van deze foto,
nog veilig en wel in mama's buik)

Kijk in mijn ogen
als je voor mij staat
en angstig bent
omdat ik anders ben

Kijk in mijn ogen
en voel de glans
dat uit mijn hart straalt
zoals een ander mens

Kijk in mijn ogen
en lees de gedachten
van een mens
die eenzaam is

Kijk in mijn ogen
en zie het verdriet
wat ik telkens voel
als iemand wegloopt

Kijk in mijn ogen
en accepteer mij

(auteur onbekend)

Op het randje van geluk,

Veeg ik triest mijn wangen droog

Ik reik steeds naar de hemel

Maar de hemel zit te hoog

Met mijn vingertoppen

Probeer ik hem te raken

Balancerend op mijn tenen

Langer kan ik me niet maken

De hemel druppelt liefde

Ik proef, het smaakt naar meer

Ik wil nog een poging wagen

Maar mijn voeten doen te zeer

Op het randje van geluk

Verzamel ik mijn laatste krachten

Wie weet, als die hemel nog iets daalt

Heel misschien…als ik blijf wachten

©Jan Van Gaal
© eigen foto Klaproosje1

Warmte in je hart
doet veel ellende verdragen
je voelt dan niet de smart
die op je afkomt alle dagen

Liefde voor mens en dier
maakt alles heel draaglijk
dat geeft zo veel plezier
verzacht, voelt niet zo onbehaaglijk

vriendschap delen is een gift
die je zelden mag ontvangen
je levensboot is dan niet meer op drift
dat koester je als een groot verlangen

Iemand vriend of vriendin te kunnen noemen
is zo iets zeldzaams en kostbaar
doet heel veel leed verbloemen
vriendschap is van enorme waarde en zo onzichtbaar.

INNE 
3 JAAR ! 




dag mijn lieve schat
vandaag viert iedereen van de familie
jouw 3de verjaardag!
Spijtig genoeg moet ik deze
blije dag weer missen, door ziekenhuisopname.

Maar wees gerust, we maken het wel goed,
en ik ben er zeker van dat iedereen vandaag
zijn uiterste best doet, om jouw dagje
echt tot 1 groot feest te maken.
Laat de taart die mama en papa voorzien hebben
je lekker smaken.
Ik zie jouw oogjes reeds voor me,   
net 2 glinsterende bolletjes, die stralen,
als je de kaarsjes op de taart mag uitblazen,
en als iedereen luid zingt: Happy Birthday to you...
Hip hip hip, hoera!


Dag Inneke
Hoera, 3 jaar!
Veel cadeautjes,
lekker snoepen,
springen, rennen
zingen, roepen
en alweer een jaartje erbij
weet je wat...
je krijgt een hele dikke zoen van mij...


Een dikke bravo, lieve schat!

jouw oma

In het leven moet je vechten

In het ene wat meer dan in het andere

Ik moet meer vechten en dat wil en kan ik ook

Maar vechten is soms zo vermoeiend

Je blijft vechten en hopen op een beter leven

Maar het lijkt alleen maar erger te worden

Dan wil je niet meer vechten

En wil je alleen nog maar slapen en blijven slapen

Gelukkig duurt dat maar een paar dagen

Waarna ik tegen mezelf zeg :

Komaan, je bent een vechter. Tot hier ben je al geraakt.

Dat geeft me telkens weer de kracht

Om te blijven vechten en niet op te geven.

(auteur onbekend)
© foto klaproosje1

Ingevolge een "nieuwe" heelkundige ingreep,
(de andere is net 2 maanden geleden)
die morgen vrijdag, plaatsvindt, 
en die tevens enige dagen ziekenhuis vraagt,
zal ik hier dus terug geruime tijd afwezig zijn.


Hopelijk komt het na deze ingreep
allemaal weer in orde,
want deze keer heb ik het echt wel gehad.
Een mens zou van minder de moed verliezen...
en toch...
moeten we steeds  positief ingesteld blijven;
dit vergemakkelijkt het genezingsproces.

hele lieve groet en tot binnenkort

Cécile

P.S. Sorry... dit is de reden dat ik geen bezoekjes 
kan brengen of een berichtje kan schrijven in je gastenboekje...
dat zal voor later zijn.
Mijn blogje is wel enige dagen voorgeprogrammeerd,
dus er zal regelmatig wel wat te lezen vallen.

Ik zie weer lente in je ogen
weer zomer in je lach
zoals gisteren bijvoorbeeld
toen ik je even zag

Jouw stem zo helder
verkwikkend zonder schroom
je eigen zijn
opnieuw een mooie droom

Ik hoor het zingen van je hart
de bomen ruisend om je heen
je hoort het blad weer ritselen
niet meer zo alleen

Het vage licht van toen
verrast je weer in tijd
jezelf teruggevonden
nu nooit meer kwijt

En toch, zo kwetsbaar nog
dat schrijnend plekje in je ziel
ik sta niet toe dat 't groter wordt
omdat je al zo vaak viel

Verliezen is soms vinden
en dat heb jij gedaan
respect heb je afgedwongen
je bent in alles de juiste weg gegaan

Sta nu maar op
en schitter weer als toen
de armen zijn er voor je
je hoeft het niet alleen te doen.

(auteur onbekend)
foto © Klaproosje1
- Kunst op school - Fee-tje in het midden vooraan

 


Als ik écht een Engel zou zijn
zou ik over je waken
ik zou nimmer verzaken.
Je kunt mij dan niet zien
maar wel een beetje voelen
ik zou je bewaren voor pijn

Als ik écht een Engel zou zijn
wilde ik alles van je weten
zonder dagelijks te vergeten.
Dat de afstand tussen ons er is
zonder dat ik je warmte mis
ik maakte je dagen fijn

Als ik écht een Engel zou zijn
had ik de gedachten niet
die jij niet weet, dus ook niet ziet.
Ik steek een kaarsje voor je aan
op de Levensweg die jij zult gaan.

Ach ja, als ik 'n Engel was ...

Liefde in deze wereld,
is soms ver te zoeken.
Leven met zinloos geweld,
komt voor in allerlei hoeken.
Het leven draait meer om haat,
dan om de liefde.

Een mens mag niet zijn,
wie hij in werkelijkheid is.
Men doet elkaar liever pijn,
er is toch echt wat mis.

Deze samenleving,
maakt werkelijk alles kapot.
Een stukje vergeving,
van het kwade noodlot.

Wat heeft het geweld en haat,
allemaal voor zin.
Ander verdrietig en kwaad,
niemand is eigenlijk te min.
Respect 2 all,
wordt er geroepen.
Respect 2 all,
is nog ver te zoeken.

Denk maar eens goed,
en kijk in je omgeving.
Meer een slechte invloed,
dan een goede beleving.
Geef elkaar toch,
wat warmte en  licht.
Het kan nu nog,
maar zoek naar wat evenwicht.

Mocht er in het hart
van ieder mens
een deurtje openstaan,
waarlangs elkeen
op een stille wens
eens op bezoek kan gaan...

Dan was het hart
ook nooit meer dicht,
gesloten voor een ander.

Dan deelde men het brood wellicht
weer eervol voor elkander...
Verdrongen ware eenzaamheid
die soms in het hart dringt.
Als ergernis en haat of nijd
verdraagzaamheid verdrinkt.

Dan daalde ook weer de liefde neer
de hoop in elk gemoed,
dan werd de wereld vredig weer
en oorlog week voorgoed.
Dan mochten wij samen
een nieuwe wereld bouwen,
waar liefde en hoop samengaan,
geloof en ook vertrouwen.

Mocht ieder in zijn eigen hart
een deurtje ooit voorzien,
veel mooier zou en minder hard
het leven zijn misschien.

Zo...
bouw een deur
in het hart van jou
en laat ze open staan,
zodat eenieder die het wou
er eens kan binnengaan...

(auteur onbekend)

Als het kleine woordje "moet"
met een "t" geschreven is,
wordt het leven een zware karwei
dat slecht te klaren is.

Maar wordt dat kleine woordje '"moed"
met een "d" geschreven,
dan klaart het leven zichtbaar op
en doet het mensen leven.

 

Ik heb jou gevonden
of vond jij mij ?
Ik zou het niet meer weten,
maar het maakt mij blij.

Alleen maar om te weten
dat er ergens iemand is.
Die weet wat je voelt,
en wat je mist.

Een arm,een schouder,
een teder gebaar.
Het doet mij zo goed,
ik speel het weer klaar.

Graag wil ik je danken
voor al wat je doet.
Ik zag het niet meer zitten,
maar jij gaf mij weer moed.

Laat een ander maar praten
want wat men ook vind.
Voor mij ben jij echt,
een kanjer van een vriend/in.

Benauwd

beklemmend

benieuwd

blikt mijn hart

het vertrouwen

tegemoet

de toekomst

duwt me

tegen de borst

als tegenwind

op het schip

van verlangen

ik volhard

hard

overtuigd

overtuigend

zeker van mijn

onzekerheid

tot ik je ogen zie

als een vibrerend

einde

van mijn twijfels

verlangend

naar elkaar

omarm mijn ziel

verwarm mijn geest

knuffel mijn geweten

duffel me in

als je groot kind

bemin me

Gedicht geschreven voor Annieken
door © Pierre Heymans
op 30/12/2008

Dank Pierre dat ik dit gedicht mocht plaatsen.




foto boven : Inne met baby Fien
foto onder : Fee met baby Wannes

foto's © Klaproosje1