Hoe ist?...of...Hoe gaat het ?
Hoe ist? Of…hoe gaat het met jou?
Een vraag, die we de laatste periode wel meer dan eens zullen gehoord hebben, en dan zeker wanneer we een telefoontje deden... ( het enige wat we op dat moment hadden)... voor mensen van onze leeftijd was het net of we waren opgesloten…Ja, wij behoren immers tot de meest kwetsbare categorie en zeker als je al verzwakt immuunsysteem hebt…
Niet bij elkaar op bezoek…enkel en alleen maar essentiële verplaatsingen…je kinderen, kleinkinderen en familie moeten missen… het vreet aan een mens.
En dan...eindelijk blij dat we terug stilletjes aan mogen buitenkomen…ieder in zijn eigen bubbel…moeilijk in het begin om te kiezen wie??? Zeker als je groter gezin hebt…je kan immers toch niemand van je eigen gezin uitsluiten!
Week na week beetje meer vrijheid en buitenkomen om te wandelen, boodschappen te doen…mensen te ontmoeten én…op veilige afstand…een praatje te maken…
Wel, hoe gaat het met jou... Alles goed met Jou... Ja hoor, met mij alles goed...alleen… en dan…komt meestal het verhaal.
Hoe gaat het nu ECHT met jou?...
Dit is toch wel een beetje een andere vraagstelling, want de vraagsteller vermoed dat er toch wel wat meer aan de hand was en wil graag het verhaal horen. Ook de manier waarop we elkaar groeten na enige afwezigheid, kan erop wijzen dat we ECHT wel nood hebben aan een echte babbel, en dan is een luisterend oor meer dan welkom!
Wanneer we elkaar kennen , neen niet oppervlakkig, maar ECHT kennen, dan voelen we wel heel snel wanneer de ander wat kwijt wil...eenzaamheid, pijn of verdriet om geliefden die wegvielen..
Een enkele blik kan soms volstaan. Het voelt dan enorm goed wanneer we zo iemand ontmoeten met een luisterend oor...iemand die het woord tijd" nog kent en niet de ganse tijd terwijl je aan het vertellen bent, naar de klok zit te kijken of af en toe met een excuus komt dat hij dit of dat nog moet doen en dringend doormoet.
Het kan voor een mens zo helend zijn en verlossend om "zijn ei" eens kwijt te raken. Op zo'n momenten voelen we ons zo verbonden met de ander...
Dat vertrouwen moeten we dan ook nooit beschamen! Het is immers dat kleine duwke in de rug dat we nodig hebben om voort te kunnen...het geeft vleugels aan iemand die in het diepe dal zat...
Denken we daar aan, als we de vraag stellen, of...zelf krijgen...
Hey, en hoe gaat het nu ...ECHT...met jou?
Ik...heb tijd...vertel het maar!
hele lieve groet van mij...
© eigen foto...enkele jaren terug genomen in de prachtige tuin van Jeske van Tuindenhorst
