Vervolg Delphine “Fien” Selleslagh-De Wit : een mensenleven in beeld.
De receptie en het feest
Op die receptie en het feest nadien waren alle Leestse verenigingen, al dan niet actief, vertegenwoordigd. Burgemeester Vanroy hield een gelegenheidstoespraak waarin hij in het kort de levensloop van de gevierde schetste en benadrukte dat Leest als dorp altijd Leest zou blijven. Een dorp dat volksfeesten kan organiseren die mogen gezien worden, besloot hij. Dochter Raf die de teksten van alle speeches zorgvuldig bewaarde voor het gedenkboek van haar moeder, kon die van de Mechelse burgemeester niet bemachtigen, zijn speech verdween in zijn jaszak. In het gedenkboek merkte ze wel op dat de burgermeester op versleten sandalen gekomen was, maar besloot ze badinerend, het had erger gekund, zijn ‘toen reeds vermoedelijke opvolger’ heette Bervoets… De burgemeester overhandigde bloemen, een tinnen schotel van de stad Mechelen en een foto van de koning en de koningin, deze laatste eigenhandig ondertekend door onze monarch en zijn echtgenote. Het houten kistje waarin dit kleinood vervat zat diende echter terugbezorgd aan het Kabinet van de koning, gelukkig niet gefrankeerd… Er waren optredens van dansgroep Korneel en het kerkkoor. Hilde Silverans (Ildebergh) droeg volgend, zelfgeschreven, huldegedicht op :
“Niet uw hele leven kan ik leggen in dit lied noch uw honderd jaren vatten in kwatrijnen, ik kan in geen eeuw misschien in geen honderd lijnen tippen aan het wonder van dit feest.
’t Was net als nu halfoogst geweest In achttien vierennegentig. Hoe was het vlas en hoe de geest toen Fientje in Catokes arm in Jugendstil te blozen lag de ochtend van haar eerste dag ?
Zo vreugdevol en vrolijk als nu ? Wie zal het raden ? ‘geen tekening, geen lichtdrukmaal’ alleen de fin-de-siècle taal van liedjes en balladen verhaalt ons van de lach van toen.
Hoe zoet de kindertijd, hoe groen het gras tot aan uw moeders dood. En desondanks die ‘tedere schade’, een land dat door een oorlog waadde werd Fientje groot.
Het leven zelf uw hogeschool, een Vuurmolen die ’t lichaam looide, en later een liefde die àlles rooide voor het kind, van de hoop het symbool.
Torreke, Torreke, Torreke fijn, hoe zal ons eerste kindje zijn ? Tussen twee oorlogen, lieve Merlijn, schenk me tweederde van een dozijn !
Het leven is een schouwtoneel en Torrekes klas een scène en fier dat Fientje op Torreke was, dus kreeg ze zijn kroost sans gêne.
Irma, Joanna, Raymond en Cyriel, Raphael, Frans, Hubert en Maria, en hoe groot ook de pijn om wie u ontviel, acht staan in uw hart als een heilige dia.
Zij zijn van uw leven de kleur en de sier, van het dierbare huis de duizend verhalen en al wie er leefde zou liefde hertalen en dragen in eigen banier.
Leest is een bootje met veel bonte vanen Leest is het land en de zee tegelijk Leest is nog lang niet gewéést, God beware ! Leest was uw keuze, is riet en is eik.
Als riet, beste Fien, hebt ook gij moeten buigen voor storm en voor onheil, sirengezang, maar evenveel keren, decennia lang mocht gij danken en lachen en juichen.
Vandaar onze dank en glimlach en bloemen naast die van uw trotse nageslacht met al wie u moeder of bonneke noemen, vandaar onze duit voor uw goede doelen omdat g’al die tijd ook aan anderen dacht.
Daarom is uw leven vandaag nog niet af, Ik wed dat nog veel mooie dingen gaan komen Want Ons Lieve Heer bevestigt uw dromen : g’ hebt ook nog een moederke, want ge hebt Raf.
En Torreke hoog in de hemel gezeten bij engelbewaarders aan elke zij één heeft zeker vandaag ook voor u gebeden en God gevraagd : laat haar nog beneèn, er is in dat dorp aan de Zenne een feest, ons Fien zal zichzelf in de krant kunnen lezen.
Dus, lieve Fien, ik vraag u bij deze : Blijf lang nog de oudste moeder van Leest.
Tussendoor benadrukte de fanfare St-Cecilia, o.l.v. Johan De Win, haar aanwezigheid met enkele optredens en schonk de algemeen coördinator van het feestcomité, Louis Vloebergh, bloemen aan Rafaël.
Het slot- en dankwoord werd uitgesproken door zoon Cyriel Selleslagh. Daarin schetste hij een beeld van de levensloop van zijn moeder en drukte zijn bewondering uit voor het harde werk dat zij heel haar leven had verricht. Om te eindigen en ter afsluiting van het officiële gedeelte, sprak hij, in naam van zijn moeder en de kinderen Selleslagh, woorden van dank uit. Vooreerst voor zijn zus Raf : “voor haar tomeloze en onbaatzuchtige inzet die het mogelijk gemaakt heeft dat moeder –thuis- in haar vertrouwde omgeving haar oude dag heeft mogen slijten. Die haar eigen jeugd grotendeels heeft opgeofferd om moeder bij te staan. Zonder haar, geen eeuwelinge vandaag. Zeker weten. Raf, in naam van broers en zussen, schoonbroers en schoonzusters, 1000 maal bedankt.” Woorden van dank ook voor de initiatiefnemers van deze samenkomst, de coördinator en medewerkers voor hun ijver en inzet, voor de buren voor de versiering van huis en straat. Dank aan de Pater voor zijn bezoekjes aan huis en zijn geestelijke begeleiding. Aan haar huisdokter Dr. Marinus, aan burgemeester Vanroy, schepen Backx en de Leestse gemeenteraadsleden. Aan de directrice van de ‘Vrije Basisschool’ Amanda, voor het ter beschikking stellen van de schoolaccomodaties, aan Guy Seeldraeyers uit Heffen voor zijn materiële steun. Dank aan het bestuur en muzikanten van de ‘K. Fanfare St.-Cecilia’ , aan aalmoezenier Herregods voor de aanmaak van het bas-reliëf, aan de mensen van Ziekenzorg, aan alle bestuursleden en leden van de verschillende verenigingen die door hun deelname aan de optocht hebben bijgedragen “om er iets van te maken”. Dank ook aan al diegenen die om welke reden dan ook, niet konden aanwezig zijn, zoals zieken, ouderlingen, gehandicapten, mensen in het buitenland en tenslotte aan allen die aanwezig waren op het feest en allen die hij vergeten was te vernoemen.
Nog voor de discobar de eerste tonen kon inzetten voor het avondfeest bracht Toneelkring Rust Roest, waarvan Viktor Selleslagh medestichter en jarenlang voorzitter was geweest, de eenakter ‘De Verliefde Schoolmeester’.
Ter vervanging van de folklorestoet die door de eeuwelinge was afgewezen, werd aan de hand van verzamelde foto’s en informatie Fientjes leven uitgebeeld op grote panelen. Vanaf haar geboorte tot haar 100ste verjaardag :
-“Tisselt waar ik geboren ben, als kind opgroeide en alle mensen ken. Mijn klein dorpje dat zoveel schoonheid biedt, vol van herinnering vergeet ik niet.”
-“Maar haar toekomst lag in Leest. Een jawoord, een eigen huis en een vredige ’t huis. En meteen werd gedacht aan een sterk nageslacht !”
Op het laatste paneel stonden de foto’s van haar talrijke nakomelingen.
“Zegt algaa da me weg zijn,” zei een vermoeide Fien tot haar dochter Raf. “Maar trek het niet te lang.”
“Oké”, noteerde dochter Raf in het gedenkboek, “de honderdjarige is moe, ze gaat naar huis, morgen komt voor haar nog n’n dag en we moeten ze nog wat in de watten leggen, want er is nog geen enkele rekening betaald !! In haar naam bedankt aan allen en voor alles. Afscheidswoord blijkbaar goedgekeurd !!!”
Vervolgt.
Foto’s : -Burgemeester Vanroy was op zijn sandalen gekomen… -Hilde Silverans droeg een zelfgeschreven huldegedicht voor. -Muzikanten van de Kon. Fanfare St.-Cecilia o.l.v. Johan De Win. -Cyriel Selleslagh hield het slot- en dankwoord. -Rust Roest bracht een toepasselijke eenakter.
Vervolg Delphine “Fien” Selleslagh-De Wit : een mensenleven in beeld.
Vervolgt.
Foto’s : -De afbeelding van Fien die het voorblad van het misboekje sierde, was een gift van de Pater-Pastoor en zijn zuster, de bewoners van de pastorij. -Nancy Selleslagh. -Een massa volk bij het verlaten van de kerk. -Gelukwensen alom.
Vervolg Delphine “Fien” Selleslagh-De Wit : een mensenleven in beeld.
Nadat de gedenkplaat ter ere van haar 100ste verjaardag werd onthuld, ging het stoetsgewijs naar de kerk. Achteraan de eeuwelinge in haar rolstoel aangeduwd door dochter Raf en omringd door haar bijna volledige familie. De enige die ontbrak was haar 6-jarige achterkleinzoontje Wim. Deze was de dag voordien opgenomen in het ziekenhuis met een beenbreuk.
Aan de kerk werd de optocht verwelkomd door Pater-Pastoor Van Aken en een heuse ‘Suisse’. (De kerkbaljuw, in de volksmond meestal ‘Suisse’ genoemd, was een ordebewaker in een kerk. Het was een kerkelijk ambt. De naam ‘Suisse’ refereert naar de pauselijke Zwitserse garde. Tot de taken van de ‘Suisse’ behoorde het ophalen van de priester in de sacristie, om hem –na de mis- weer voor te gaan naar de sacristie. Het ambt werd meestal doorgegeven van vader op zoon en het werd als een eer beschouwd het te mogen vervullen. Sinds de Tweede Beeldenstorm verdween het ambt in de meeste parochies.)
De kerk was tot de laatste stoel bezet en er stonden nog heel wat meevierders achteraan recht. De misviering stond helemaal in het teken van dank voor een rijkgevuld leven. Kleinzoon Chris las, in naam van de familie Selleslagh-De Wit, het welkomswoord uit : “In naam van Bonneke en de ganse familie, heet ik jullie van harte welkom in deze eucharistieving die een aanzet is tot het feest, dat in het teken staat van dankbaarheid, dankbaarheid voor het leven. De zon zal blijven schijnen, en de bloemen blijven bloeien zolang er genoeg mensen zijn die juichen om het leven. God wordt immers niet moe en zal de wereld laten bestaan zolang er genoeg mensen zijn die elke dag en elk uur aanvaarden als een kostbaar geschenk.”
Ria Vervoort namens de parochie Leest : “Lieve honderdjarige, proficiat ! De hele Leestse gemeenschap, onze parochie, ons dorp, vieren feest. We wensen U Gods zegen op deze hoogdag en veel geluk voor de dagen die komen. Leest voelt het aan als een weldaad dat weer iemand van de ‘onzen’ de 100 mag bereiken. We voelen er ons allemaal wat beter, gezonder, sterker door… Het kàn in Leest ! Mogen leven is een gave, een geschenk. Lang mogen leven is een bijzonder geschenk uit de hemel. Wij zijn ook dankbaar omdat U haast 70 jaar deel uitmaakt van onze dorpsgemeenschap en tot op vandaag het wel en wee van ons dorpke, onze parochie, met hart en ziel volgt. Waarom mogen sommige mensen zolang leven ? Een uitzonderlijk geschenk van de hemel ? Een bijzondere engelbewaarder ? Eén ding weten we zeker, aan U gaf God er twee…één van hen heet Rafaël. We zijn God heel dankbaar en vragen Hem U een goede gezondheid en veel levensvreugde te schenken.”
In de naam van haar broers en zussen las dochter Maria : “Beste mensen, indien het God belieft,…zo stond het op de uitnodigingen en …het heeft God beliefd. Gisteren werd moeder ‘100 jaar’. Voor die grote gave weze de Heer geloofd, geprezen en vooral bedankt. Er is nog iemand die bijzonder heeft bijgedragen tot dit enig gebeuren, namelijk ons ‘Raf’. Gedurende vele, lange jaren heeft ze meer dan een voltijdse opdracht met de oppas en de verzorging van moeder. Elke dag opnieuw heeft ze een drieploegen of een 24-urendienst, ze verlaat die post bijna nooit, af en toe voor een paar uren, soms voor een halve dag, en haast nooit voor een dagtrip. Verlof of op reis is er al jaren niet meer bij. Bij toneelbezoek met de pauze naar huis. Bij familiebezoek om half tien huiswaarts want moeder moet verzorgd en naar bed gebracht worden. Zij heeft op een unieke manier moeder verzorgd en verwend, zo kreeg moeder een zeer confortabele oude dag. Ook voor ‘ons’, zusters, broers, schoonzusters en schoonbroers is, wat ons Raf doet zeer makkelijk en waardevol. Door zich zo voor moeder in te zetten, neemt Raf ons veel zorgen en taken uit de hand. Wij hoeven ons niet ongerust te maken als we in verlof gaan, of op reis vertrekken. Raf is er !! Haar eigen kwaaltjes en kwalen tellen niet, die moet ze wegcijferen en verslijten want haar taak ‘Moeder’ wacht. Raf in die vele kleine dagdagelijkse dingen ben jij enorm groot, je zussen en broers, schoonzusters en schoonbroers stellen dat heel erg op prijs en bewonderen je en danken je daarvoor.”
Het dankwoord van dochter Raf : “Moeder heb je al eens gezien hoeveel volk dat er in de kerk is ? Om zo een massa bijeen te krijgen moet onze pastoor nogal wat meer doen dan eens verjaren hé ! Beste mensen, veertien jaar is het geleden dat Leest nog een 100-jarige kende, de fysisch sterke Stan Van den Broeck. En de weken die die viering vooraf gingen, toen zei men van Stan, Stan wordt er 100 op zijn één been. Awel, ons moe die is dat geworden op vier wieltjes. En dat is voor mij juist hetzelfde, want het is tenslotte toch de moteur (zo noemt men dat in Leest) dien het moet doen. En omdat die moteur zolang draaiende is gehouden, daarom danken wij in de eerste plaats O.L.Heer. En ik denk dat we dat niet beter konden doen dan met die pracht van een eucharistieviering, die hier zopas aan Hem is opgedragen, en waarvoor we onze Pater-Pastoor en al zijn medewerkers van harte danken. Ik weet dat O.L.Heer, ons moeder, de ganse familie en alle aanwezigen hier, daar uiterst tevreden zullen over geweest zijn. Ik vraag dan ook een warm applaus voor hun grote inzet. Ook dank aan u allen voor uw aanwezigheid, en voor de talrijke felicitaties die ons moeder op een of andere wijze heeft mogen ontvangen. Ook hartelijk dank aan allen die financieel het project gesteund hebben en nog zullen steunen. Ik weet ook dat jullie allemaal heel graag persoonlijk ons moeder zal willen proficiat wensen, maar dat is onbegonnen werk, dat zou te veel tijd in beslag nemen, dan geraken we niet tijdig op onze volgende bestemming, en ze wordt toch niet graag gekust !!! Daartegenover ligt op de receptiegelegenheid een gulden boek op u te wachten. Daar mag je gerust uw wensen in neerschrijven, dan zullen we als de feestroes voorbij is daar rustig en dankbaar in terugkijken. Dat is dan meteen een blijvende herinnering aan u en aan deze viering. Maak er gretig gebruik van. Aan alle aanwezigen, welkom op de receptie, en veel amusement !”
Vervolgt.
Foto’s : -Achterkleinzoontje Wim was de enige van de familie die ontbrak, het ventje had een beenbreuk opgelopen. -Een heuse “Suisse” in de kerk van Leest. -Pater-Patoor Van Aken. -Het koor o.l.v. Maria Plasqui-Phlippo. -De kerk was tot de laatste stoel bezet.
Vervolg Delphine “Fien” Selleslagh-De Wit : een mensenleven in beeld. De dag zelf…de stoet
Vervolgt.
Foto’s : -De Chiro. -De afvaardiging van Ziekenzorg. -Dansgroep Korneel. -De serenade van de Kon.Fanfare St.-Cecilia. -De eeuwelinge aangeduwd door dochter Raf en gevolgd door haar familie.
Vervolg Delphine “Fien” Selleslagh-De Wit : een mensenleven in beeld.
De dag zelf
Dat ze in Leest feest kunnen vieren hadden ze veertien jaar geleden nog bewezen met de viering van die andere honderdjarige Stanne Van den Broeck.
Die zaterdag 19 augustus leek het dorp wel in een vervroegde kerstsfeer gedompeld. Honderden kerstbomen vanaf de kerk tot aan de woning van de eeuwelinge in de Dorpstraat. De verdienste van het feestcomité was niet alleen dat er een fijn feestprogramma ter ere van de honderdjarige in elkaar werd gezet, maar ook dat alle Leestenaars hierbij nauw werden betrokken. Zo hadden buren de woning van Fien prachtig versierd en aan de façade volgende kenschetsende zinnen bevestigd : “Zeer veel gegeven, weinig vragen, zo sloot ons Fientje haar levensdagen. ’t Heeft anderen misschien verwonderd maar zij haalde zo galant de honderd.” De auteur van de tekst was dochter Raf.
Aalmoezenier Herregods had haar beeltenis in een prachtig keramiek verwerkt. Jan Teughels had de gedenkplaat deskundig aan de voorgevel geplakt en nadien was Pater-Pastoor Van Aken het netjes komen inpakken, als verrassing voor Fien. De huizen waren bevlagd en spreuken sierden de Sint-Jozefskapel, de Vrije Basisschool, de woning van Mevr. Lafosse-De Boeck en de kerk.
Zoals vermeld hield Fientje niet van te veel poespas. Geen folkloristische stoet voor haar. De optocht was dan ook beperkt tot een afvaardiging van enkele verenigingen. Aan het hoofd ervan de ruitersclub gevolgd door de Chiro. Deze jeugdvereniging mocht niet ontbreken, jaarlijks op kerstdag vereerden zij Fientje immers met een bezoek en een geschenk. Verder Ziekenzorg, dansgroep Korneel en de Koninklijke Fanfare St.-Cecilia die Fientje verwelkomde met ‘Wij zijn gezworen kameraden’.
Vervolgt.
Foto’s : -De woning en tuin van Delphine waren prachtig versierd. -De keramiek van Georges Herregods. -Ook de Sint Jozefskapel droeg een spreuk. -De ruitersclub vormde het hoofd van de beperkte stoet. -Fientje genoot van elk moment.
Vervolg Delphine “Fien” Selleslagh-De Wit : een mensenleven in beeld.
Het Eeuwfeest
De Voorbereiding Op 21 maart vond er in het lokaal van de Leestse fanfare een algemene vergadering plaats waar een beperkt comité werd opgericht : -Louis Vloebergh : hoofdcoördinator -Jef Lauwers : fanfare -Michel De Win : buren -Albert Lauwers : buren -Suzanne Duysburgh : ziekenzorg -Amanda Verbergt : school -Johan Vandeputte : KVG -Marc Van Waeyenberghe : Vevoc -Leo Van Laenen : KWB -Tony Dons : secretariaat.
Op de vergadering van 18 april vond een taak- en functieverdeling plaats : -Louis Vloebergh : algemene leiding -Tony Dons : secretariaat -Michel De Win : kassier en burenkring -Jef Lauwers : hulpkassier en feestleider -Leo Van Laenen : verslaggever bij algemene vergadering -Amanda Verbergt : school-verantwoordelijke -Marc Van Waeyenberghe : chef personeel en materiaal -Suzanne Duysburgh : mede verantwoordelijke H. Mis -Johan Vandeputte : verkoop ticketting -Albert Lauwers : burenkring. (later -16/5- kreeg hij ook de functie van schatbewaarder)
Eén van de eerste initiatieven van het comité was de Leestenaars te informeren door middel van volgende mededeling :
“Beste Leestenaar,
Uit het bevolkingsregister van de stad Mechelen haalden wij volgende gegevens : ‘De Wit Delphina Francisca geboren op 19/08/1894, weduwe SELLESLAGH, gepensioneerd(e), wonende Dorpstraat 72 Leest…
En omdat Fien nog altijd in goeden doen is, hopen en verwachten wij met zijn allen dat het weer FEEST mag worden in LEEST. Iedere Leestenaar noteert nu alvast in zijn agenda : ZATERDAG 20 AUGUSTUS 1994.
Op maandag 16 mei om 20.00 uur heeft de tweede algemene vergadering van de verenigingen plaats in Ons Parochiehuis Kouter Leest. Ideeën zijn welkom bij Louis Vloebergh, Winkelstraat Leest. Het feestcomité.”
Op die vergadering van 16 mei waren naast Raf en Hubert Selleslagh voor de familie volgende verenigingen aanwezig : KVLV, KBG, Boerenfront, Chiro-jongens, Chiro-meisjes, De Stap, NSB, KWB, LG, LRV, De Slak, Balsemien, Ziekenzorg en de scholen SBS en VBS. De taakverdeling werd verder uitgewerkt. Balsemien ging een standje opzetten met hun zelfgemaakte wijnen, die zouden verkocht worden aan democratische prijzen. De Stap en De Slak verklaarden zich akkoord voor de hulp bij het ronddragen van dranken. De KVLV zou de keuken voor haar rekening nemen. KVG verleende haar medewerking voor de versiering van de bomen langs het traject. Het buurtcomité o.l.v. Michel De Win en Albert Lauwers zou de straatversiering op zich nemen. Onder leiding van Suzanne Duysburgh en Maria Phlippo zou de parochiale ploeg de dankviering organiseren. Drankencentrale Seeldrayers verklaarde zich akkoord voor een gift. Er volgden nog vergaderingen op 30 mei en 27 juni. Men verwachtte ongeveer 1.000 aanwezigen, zodat er moest gezorgd woden voor plus minus 2.000 toastjes en een 1000-tal broodrolletjes. Er was toelating verleend om een springkasteel te plaatsen en er zouden 2 spots van 1.000 watt geïnstalleerd worden om het schoolplein te verlichten. Door de fanfare zou een orkestje gevormd worden van plus minus 15 personen. Een dansvloer diende bij het stadsbestuur besteld te worden. Schorten voor de bediening dienden aangevraagd bij de fanfare, kwestie van gelijkvormigheid. Er werd een eenvormige prijs vastgelegd voor dranken en broodjes : 35 fr het stuk. Bart Lauwens zou gecontacteerd worden om als animator te fungeren en voor de klankinstallatie zou men contact opnemen met Willem Van Linden.
De Leestenaars kregen een nieuwe kennisgeving (gedateerd 5 juli 1994) : “Ter gelegenheid van haar 100ste verjaardag nodigt Moeder Selleslagh-De Wit, samen met haar familie en het feestcomité U van harte uit tot de dankmis, gevolgd door receptie voor vrienden en kennissen. Aangezien er geen persoonlijke uitnodigingen in Leest verstuurd worden, geldt dit schrijven eveneens voor kerkelijke en burgerlijke overheid. Het is de uitdrukkelijke wens van Moeder Selleslagh, haar geen bloemen of geschenken aan te bieden, maar vrijblijvend giften te storten ten voordele van : Het missiewerk van Pater De Laet De melaatsenwerking van Els Duysburgh Gehandicaptenzorg Leest Ziekenzorg Leest. Bankrekening 979-3903541-72 op naam van FEESTCOMITE 100 JAAR. De omhaling in de kerk en de opbrengst van de ontspanningsavond gaan eveneens naar deze goede doelen. Aan hen die dit project zouden steunen, van harte dank bij voorbaat !
Programma zaterdag 20 augustus 1994 14u30 Afhalen thuis van de 100-jarige met optocht van verenigingen. 15u15 Dankmis-viering in onze parochiekerk. 16u15 Receptie aangeboden door Moeder Selleslagh op de speelplaats van de Vrije School. In de tuin is er animatie voorzien voor kinderen. Officiële huldiging. 17u30 Ontspanningsavond. Gelegenheid tot drank en snack. Amusement voor jong en oud.
Aan alle Leestenaars wordt gevraagd de huizen te bevlaggen en indien mogelijk een helpende hand uit te steken bij de voorbereidingen, de feestelijkheden zelf en de opkuis achteraf. Laat er ons samen met Moeder Selleslagh en haar familie een zonnige en onvergetelijke dag van maken. Onze dank gaat nu reeds uit naar hen die ons in de voorbereidingsfaze meerdere ideeën aanbrachten en de helpers op zaterdag 20 augustus 1994. Tot dan. Namens het Feestcomité, Louis Vloebergh.”
De uitnodiging van Moeder Selleslagh zag er als volgt uit : “Ik wil God danken voor die grote gave en samen met u eucharistie vieren. Op zaterdag 20 augustus 1994 zal Z.E.H.P. Van Aken om 15.15 u. een dankmis opdragen in de parochiekerk St Niklaas te Leest. Nadien is er een receptie op de speelplaats van de vrije basisschool Dorpsstraat 10 te Leest. Ik wens bloemen, noch geschenken. In ruil kan, vrijblijvend, gestort of gegeven worden ten voordele van plaatselijke caritatieve doelen : Feestcomiteit 100 jaar, nr. 979-3903541-72. Mevr. Delphine Selleslagh-De Wit, Dorpsstraat 72 Leest.”
