17/10 FRANKRIJK IN ONRUST - O Crux Ave
17/10 FRANKRIJK IN ONRUST - O Crux Ave
Hoe is de toestand in de Franse steden
De toestand in de Franse steden is momenteel zeer onrustig en chaotisch, nadat grootschalige protesten op zaterdag 17 oktober 2026 in het hele land zijn uitgelopen op hevige rellen, plunderingen en brandstichtingen.
Honderdduizenden demonstranten – waaronder een alliantie van scholieren, studenten en de 'Gele Hesjes'-beweging – zijn de straat op gegaan uit brede onvrede over bezuinigingen, het onderwijsbeleid en de hoge kosten van levensonderhoud. In tal van steden is de situatie geëscaleerd in een veldslag met de politie:
* Parijs: De hoofdstad is veranderd in een veldslag. Relschoppers zijn onder andere binnengedrongen in het stadhuis van het 10e arrondissement. De politie zet massaal traangas en flitsgranaten in om menigten uiteen te drijven.
* Limoges: Hier heeft een grote ramp plaatsgevonden; het historische 19e-eeuwse stadhuis werd in brand gestoken, waarna de monumentale stadhuistoren live op camera volledig is ingestort.
* Marseille & Lyon: In Marseille drongen betogers eveneens het stadhuis binnen, waarna president Macron extra ME-eenheden stuurde om de plunderingen te stoppen. In Lyon is het centrale toerismebureau op de Place Bellecour geplunderd en in brand gestoken.
* Lille, Bordeaux & Nice: In Lille (Rijsel) is het gemeentehuis gekraakt en geplunderd. In Bordeaux zijn de ruiten van de Kamer van Koophandel ingeslagen en deelfietsen in brand gestoken. Ook in Nice greep de ME hard in.
* Saint-Étienne: De heftigheid van de strijd werd gemarkeerd door een demonstrant die een hand verloor door een politiegranaat.
Arrestaties en blokkades
De Franse politie heeft verspreid over het land al meer dan 400 mensen opgepakt. Zeker 60 agenten zijn gewond geraakt. Naast de steden zijn er ook op grote snelwegen, rotondes en rondom brandstofdepots en raffinaderijen blokkades opgeworpen, waardoor het transport in grote delen van het land ernstig is gehinderd. President Macron en premier Lecornu hebben laten weten dat de daders van deze "chaos" hard zullen worden vervolgd.
Welke groeperingen, politieke partijen zitten achter de protesten en welke Noord-Afrikaanse bevolkingsgroepen zijn vertegenwoordigd op het straatbeeld
De brede protestbeweging in de Franse steden kent een gemêleerde achtergrond waarin verschillende maatschappelijke groeperingen en politieke stromingen een rol spelen.
Groeperingen en partijen achter de protesten
Volgens politieke analisten en officiële verklaringen van de Franse autoriteiten is de huidige dynamiek een "culminatie van diverse mobilisaties" die vanuit de samenleving zelf zijn ontstaan, maar politiek verschillend worden geïnterpreteerd: [1]
* Vakbonden en basisbewegingen: De protesten werden oorspronkelijk gedreven door scholieren en studenten die Ageerden tegen bezuinigingen op het onderwijs en slechte schoolomstandigheden. Op de nationale actiedag sloten de gedecentraliseerde 'Gele Hesjes'-beweging (Gilets Jaunes), klimaatactivisten, boeren en diverse vakbonden zich hierbij aan. Het protest verbreedde zich zo naar een algemene woede over de stijgende kosten van levensonderhoud en het economische beleid van president Macron.
* Extreemlinks en de 'Ultra-Left':
De Franse minister van Binnenlandse Zaken en politiediensten wijzen voor de escalaties en plunderingen nadrukkelijk naar extreemlinkse anarchistische groeperingen, in het bijzonder zogeheten Black Bloc-activisten. Dit zijn veelal in het zwart geklede, gemaskeerde groepen die bewust de confrontatie met de politie opzoeken en overheidsgebouwen of symbolen van het kapitalisme visueel viseren.
* Parlementair Links: De linkse oppositiepartij La France Insoumise (LFI), geleid door Jean-Luc Mélenchon, steunt de maatschappelijke onvrede en de eisen van de demonstranten. Mélenchon benadrukte dat de protesten in de kern vreedzaam zijn, terwijl politieke tegenstanders linkse partijen er geregeld van beschuldigen de onrust te instrumentaliseren voor electoraal gewin. Ook de Franse Communistische Partij (PCF) steunt de protesten openlijk.
* Extreemrechts: Partijen zoals de partij van Marine Le Pen (Rassemblement National) gebruiken de rellen om het gebrek aan orde en veiligheid onder de regering-Macron aan te kaak te stellen. Betogers keerden zich op straat juist weer fel tegen extreemrechts; zo blokkeerden activisten in Parijs de kantoren van de uiterst rechtse zender CNews.
Samenstelling van het straatbeeld en Noord-Afrikaanse bevolkingsgroepen
In Franse steden, met name in de banlieues (voorsteden) en de multiculturele wijken van grote steden zoals Parijs, Marseille en Lyon, is de demografische realiteit weerspiegeld in het straatbeeld.
* Jongeren uit de banlieues: Naast de georganiseerde scholieren- en studentenbonden, bevindt zich onder de actievoerders en relschoppers een aanzienlijk aandeel jongeren uit de sociaal-economisch achtergestelde buitenwijken. Binnen deze groepen zijn Franse burgers en migranten met een Algerijnse, Marokkaanse en Tunesische achtergrond (de Maghreb-landen) sterk vertegenwoordigd.
* Sociaal-economische motieven: Hun aanwezigheid en woede op straat komen in deze specifieke context primair voort uit dezelfde sociaal-economische grieven die de rest van de Franse demonstranten delen: het gevoel buitengesloten te zijn van kansen, de achteruitgang van publieke voorzieningen in hun wijken, inflatie en aanhoudende frustraties over hard politieoptreden.
* Geen etnisch of religieus blok: Hoewel de Franse autoriteiten en media spreken over de betrokkenheid van "jongeren uit de periferie", treden deze Noord-Afrikaanse bevolkingsgroepen niet op als één georganiseerd etnisch of politiek blok binnen deze specifieke protestgolf. Ze maken organisch deel uit van de bredere, gevarieerde groep Franse burgers die de straat op gaat vanwege de brede economische en maatschappelijke crisis.
Hoe is de toestand in Wallonië
De toestand in Wallonië is momenteel onrustig en gespannen, doordat de Franse protestgolf en rellen dit weekend gedeeltelijk zijn overgewaaid naar Franstalig België. Daarnaast kampt de regio al de hele maand oktober met hevige, eigen protesten. De situatie in de Waalse steden en Brussel laat zich momenteel als volgt samenvatten:
* Rellen en overwaaiend protest: In navolging van de chaos in Frankrijk werd er via sociale media opgeroepen tot onaangekondigde protesten in Wallonië en Brussel onder het motto "Jaunes et Jeunes" (Geel en Jong). Dit leidde in Luik en Brussel tot ernstige incidenten. Relschoppers staken vuilnisbakken, deelsteppen en auto's in brand, waarna de politie het waterkanon en traangas moest inzetten om de menigte te verspreiden.
* Gewelddadig scholierenprotest: Los van de Franse invloed is er in Wallonië al twee weken een felle, eigen protestbeweging gaande van Franstalige middelbare scholieren, studenten en leerkrachten. Zij verzetten zich hevig tegen de zware bezuinigingen en hervormingen in het Franstalig onderwijs. Dit leidde eerder deze maand in diverse Waalse steden al tot grimmige confrontaties met de politie.
* Sociale onrust en stakingen: De vakbonden (zoals het ABVV / FGTB) hebben een reeks nationale actiedagen en stakingen georganiseerd tegen federale begrotingsplannen, besparingen en de stijgende kosten van levensonderhoud. Dit veroorzaakte de afgelopen week al grote hinder bij de openbare diensten, het openbaar vervoer (TEC en NMBS) en leidde tot blokkades en protesten in onder andere Namen en Doornik.
Hoewel de schaal van de vernielingen in Wallonië nog niet zo extreem is als de totale chaos in de Franse steden, is de politie in de grote Waalse steden en Brussel uiterst alert op verdere escalaties en verdere spontane acties.
De boodschap gegeven aan MJ Jahenny over de huidige protesten in Frankrijk
De tekst die u citeert komt inderdaad uit de profetieën van de Franse katholieke mystica Marie-Julie Jahenny (1850–1941), specifiek uit een extase die plaatsvond op 1 juni 1877.
De geciteerde passage is historisch gezien een apocalyptische en royalistische profetie gericht tegen het toenmalige seculiere en republikeinse Frankrijk van de late 19e eeuw. In traditioneel-katholieke kringen die haar visioenen bestuderen, worden deze teksten vandaag de dag vaak aangehaald om actuele maatschappelijke spanningen, immigratievraagstukken en rellen in steden als Parijs te duiden.
Hieronder vindt u de volledige context en de (vertaalde) Franse tekst van de boodschap van 1 juni 1877 die betrekking heeft op de vernietiging en opstand in Parijs:
De volledige profetietekst van 1 juni 1877
Het zal niet langer mogelijk zijn deze buitenlanders terug te sturen, omdat ze het stof van hun koninkrijk zullen vermengen met de bodem van Frankrijk. Ze zullen de arrogante ambitie hebben om de overblijfselen van de schatten van de eer en de waardigheid van Frankrijk uit te roeien.
De goddelozen, de ontheiligers, de gewetens zonder wroeging beramen de zwartste samenzwering die Frankrijk zich nooit had kunnen voorstellen zonder de adem van de helse geest. Uit dit helse plan zullen alle lonten worden getrokken die de geest van opstand zullen aansteken en verschrikkelijke straffen zullen aantrekken.
Al heel lang hebben de usurpators een violet vuur verborgen, een half ontdekt vuur, onder de muren van de grote stad Parijs. Zodra een klein beetje adem op deze paarse vonken wordt gebracht, zullen ze onmiddellijk een brandende wind vormen die huizen zal verzwelgen en vele stadsbewoners zal doden.
Relatie met de huidige protesten
Binnen de context van actuele onlusten in Frankrijk trekken commentatoren en lezers van haar profetieën parallellen op drie specifieke punten:
* Buitenlanders en Demografie: De passage over buitenlanders die hun stof vermengen met de Franse bodem en niet meer teruggestuurd kunnen worden, wordt door sommigen gelezen als een voorspelling van de huidige multiculturele spanningen en migratiestromen in de Franse banlieues (voorsteden).
* Het Violette Vuur en de Rellen: De metafoor van het verborgen vuur onder de muren van Parijs, dat door een klein zuchtje wind verandert in een laaiende storm die huizen verzwelgt, weerspiegelt visueel de plotselinge escalaties van autobranden, straatgevechten en brandstichtingen (zoals recent bij diverse Franse stadhuizen) die de Franse hoofdstad en omliggende steden verlammen.
* Geest van Opstand: De tekst spreekt over een geplande "geest van opstand" (l'esprit de révolte). Dit sluit aan bij het huidige sentiment van brede maatschappelijke woede en de anti-overheidskritiek die verschillende protestgroepen in Frankrijk momenteel verenigt.
Hoe komt het dat de 2e en 3e generatie van immigranten in opstand komt, maar uiteindelijk is hun sharia nog veel strenger dan wat ze nu hebben
De vraag waarom jongeren van de tweede en derde generatie migranten enerzijds in opstand komen tegen westerse instituten en anderzijds soms sympathie tonen voor een streng religieus systeem zoals de sharia, is een complex maatschappelijk en sociologisch vraagstuk.
Sociologen, politicologen en theologen verklaren deze schijnbare tegenstrijdigheid – waarbij men rebelleert tegen een democratie om vervolgens te sympathiseren met een veel restrictiever systeem – aan de hand van een aantal dieperliggende mechanismen:
1. De zoektocht naar identiteit en "Deculturatie"
* Tussen twee werelden: Jongeren van de tweede en derde generatie voelen zich vaak noch volledig geaccepteerd in het land waar ze geboren zijn (zoals Frankrijk of België), noch voelen ze zich thuis in het herkomstland van hun (groot)ouders.
* Zuivere religie als anker: De Franse socioloog Olivier Roy beschrijft in zijn werk dat veel van deze jongeren te maken hebben met deculturatie: ze hebben de traditionele cultuur van hun ouders verloren, maar voelen zich uitgesloten van de westerse cultuur. Een strikte, universele interpretatie van de islam (zoals het salafisme of concepten van de sharia) biedt hen een kant-and-klare, grenzenloze identiteit (de Ummah) die losstaat van cultuur of nationaliteit. Het biedt absolute antwoorden en morele duidelijkheid in een wereld die zij als verwarrend of vijandig ervaren.
2. Reactie en afzetting tegen het westerse systeem
* Het ultieme taboe: De opstand van deze jongeren richt zich vaak tegen de fundamenten van de westerse samenleving, zoals de seculiere staat (laïcité in Frankrijk) en het kapitalisme.
* Sharia als politiek protest: In de psychologie bestaat het concept 'reactantie': wanneer mensen het gevoel hebben dat hun vrijheid of identiteit wordt ingeperkt, gaan ze zich extreem afzetten. Het omarmen of propageren van de sharia functioneert in die zin soms niet eens als een diep theologisch begrepen concept, maar als het ultieme anti-westerse protestsymbool. Het is de meest radicale manier om te zeggen: "Ik hoor niet bij jullie systeem."
3. De paradox van de utopie versus de realiteit
* Ideaalbeeld: Veel jongeren die online of in radicale kringen radicaliseren, hebben een geromantiseerd en abstract beeld van de sharia. Ze zien het als een rechtvaardig, corruptievrij systeem waarin broederschap, sociale zorg en goddelijke gerechtigheid centraal staan. Dit staat in schril contrast met hun dagelijkse ervaringen van sociale achterstelling, werkloosheid of discriminatie in de voorsteden.
* De paradox van de strengheid: Dat de sharia in de praktijk (zoals te zien in theocratieën) veel strenger is en minder individuele vrijheden toestaat dan de westerse democratie waar ze nu tegen vechten, wordt door deze groepen vaak over het hoofd gezien of juist gerationaliseerd. Voor hen weegt de beloofde spirituele zuiverheid en de gemeenschapszin zwaarder dan de westerse opvatting van persoonlijke vrijheid.
4. Gevoelens van uitsluiting en sociaal-economische frustratie
De Banlieue-dynamiek: In de Franse periferie (de banlieues) heerst een diepgeworteld gevoel dat de beloften van de Republiek (Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap) niet voor hen gelden. Wanneer een democratisch systeem in hun ogen faalt om hen gelijke kansen te bieden, verliezen ze het vertrouwen erin. Een alternatief systeem dat de huidige maatschappelijke orde volledig omverwerpt – hoe streng ook – wordt dan aantrekkelijker dan het behouden van de status quo.
Wat gebeurt er tegen het Katholieke geloof en tegen de kerken op dit moment
De positie van het katholieke geloof en de veiligheid van kerken in Frankrijk staan momenteel onder zware maatschappelijke en politieke druk, een situatie die door de huidige landelijke rellen verder is verscherpt. Binnen de katholieke gemeenschap en in politieke debatten uiten kerkleiders en analisten diepe zorgen over twee parallelle ontwikkelingen:
1. Structurele stijging van vandalisme en ontheiliging
De Franse kerk kampt al langere tijd met een harde realiteit van toenemende antichristelijke incidenten, die tijdens grootschalige straatprotesten vaak ontaarden in opportunistisch vandalisme:
* Fysieke aanvallen op kerkgebouwen: Tientallen Franse senatoren trokken recent aan de bel over een stijging van het aantal geregistreerde aanvallen op kerken, standbeelden en christelijke symbolen. Kerken worden geregeld het slachtoffer van graffiti, ingeslagen ruiten en in extreme gevallen brandstichting (zoals begin oktober nog een kerkgebouw en een Mariabeeld in Corsica).
* Ontheiliging: Binnen parochies heerst grote verslagenheid over incidenten waarbij het Heilig Sacrament (de geconsacreerde hosties) bewust wordt geschonden of gestolen. Dit soort daden raakt gelovigen in de kern van hun spirituele praktijk.
* Sociale media en provocatie: De spanningen worden online verder aangewakkerd. Recent leidden provocerende video's die door jongeren in katholieke kerken (zoals in de Vendée) werden opgenomen tot grote maatschappelijke verontwaardiging, rechtszaken en zelfs wederzijdse bedreigingen.
2. De spirituele interpretatie (De visie van Xavier Ayral)
Voor katholieke traditionalisten en volgers van auteurs zoals Xavier Reyes-Ayral zijn deze fysieke aanvallen op kerken het tastbare bewijs van de "oorlog tegen katholiek Frankrijk".
Zij zien de secularisering, de leegloop van de kerken en de huidige straatbendes die overheidsgebouwen en religieuze symbolen viseren, als een gecoördineerde spirituele aanval op de christelijke identiteit van het land.
Het feit dat de grootschalige stedelijke rellen direct volgden op het pauselijke bezoek aan Frankrijk eind september, wordt door figuren als Ayral en conservatieve bisschoppen gezien als het bewijs dat de "vrede snel heeft plaatsgemaakt voor een diepe morele crisis".
Reactie van de kerkleiders
De officiële Franse bisschoppenconferentie kiest, in tegenstelling tot de apocalyptische retoriek van onafhankelijke auteurs, voor een diplomatiek en sussend geluid. Kerkleiders veroordelen de vernielingen en ontheiligingen scherp, maar roepen de Franse samenleving, de protesterende studenten en de overheid nadrukkelijk op tot dialoog in plaats van frontale confrontatie om verdere escalatie te voorkomen
** Luz de Maria zei dat de dag zal komen, nadat Frankrijk op de knieën zal vallen, geen kracht meer zal hebben, verslagen, vernederd door een vijand van binnenuit en buitenaf, dat God eindelijk verlossing naar Frankrijk zal zenden. En het zal de wederopbouw zijn van een Frankrijk dat in feite gedood zal zijn, niet alleen door buitenlanders van buitenaf, maar door eigen inschattingsfouten sinds de revolutie. Nu zal God Frankrijk van zichzelf redden, zo heeft Hij beloofd. Welnu, deze Republiek zal veranderen en op een dag, door de genade van God, een nieuw koninkrijk worden. Een koninkrijk dat hand in hand zal gaan met de ideologieën en de leer van Christus door het geloof van de Kerk die de Heer, de Zoon van God, heeft gesticht op zijn rots Petrus.
De 3 crises in Frankrijk
In de profetieën van de Franse mystica Marie-Julie Jahenny wordt de ondergang en het uiteindelijke herstel van Frankrijk opgedeeld in drie opeenvolgende, escalerende crises. Deze periodes beschrijven een overgang van sociale onrust naar een totale burgeroorlog en een uiteindelijke kosmische zuivering.
De drie crises laten zich volgens haar visioenen als volgt samenvatten:
1. Eerste Crisis: Revolutionaire Opstand
De eerste fase is een relatief korte maar zeer hevige periode van interne, revolutionaire chaos.
* Kenmerken: Deze crisis duurt volgens de teksten ongeveer vier weken. Het markeert het begin van grote maatschappelijke opstanden.
* Gebeurtenissen: Er is sprake van immense wetteloosheid waarbij revolutionaire krachten (door haar "moordenaars van het volk" genoemd) de overhand krijgen. In deze periode spelen buitenlandse invloeden en groeperingen al een grote, gewelddadige rol op de Franse bodem.
2. Tweede Crisis: Burgeroorlog en Buitenlandse Invasie
Direct aansluitend volgt een langere en nog veel gewelddadiger fase waarin Frankrijk volledig uiteenvalt.
* Kenmerken: Deze tweede crisis duurt volgens de visioenen ongeveer 45 dagen.
* Gebeurtenissen: De interne chaos escaleert tot een totale burgeroorlog. Tegelijkertijd profiteert een buitenlandse invasiemacht (in traditionele interpretaties vaak gekoppeld aan legers uit het Oosten) van de Franse verzwakking. Grote legers trekken op richting Orléans en de buitenwijken van de grote stad Parijs, die voor de helft wordt ingenomen. Er vinden grootschalige plunderingen en zware christenvervolgingen plaats.
3. Derde Crisis: Algehele Vernietiging en de Grote Straf
De derde crisis vormt het absolute dieptepunt en het spirituele breekpunt van de beproevingen.
* Kenmerken: Dit is de periode van het grote goddelijke straf.
* Gebeurtenissen: Parijs wordt door vuur (in moderne Ayral-interpretaties vaak geduid als een destructieve vuurzee of raketten) volledig in de as gelegd en vernietigd. Deze crisis culmineert in de wereldwijde profetie van de Drie Dagen van Duisternis. Gedurende deze drie dagen zal de aarde in totale duisternis gehuld zijn en zal de mensheid bovennatuurlijk worden gezuiverd, waarna enkel de trouwe gelovigen met gezegende kaarsen gespaard blijven.
Nasleep
Volgens de chronologie van Jahenny is de derde crisis weliswaar de meest destructieve, maar vormt deze ook het einde van de beproeving. Hierna volgt de spirituele herrijzenis van Frankrijk onder leiding van de beloofde katholieke vorst (Henri V de la Croix of de Grote Monarch).
