Archief

29/8 De rekening van de schuldenberg komt eraan: - Niburu

Er zijn twee dingen die beiden in sneltreinvaart oplopen, de schulden en de rente.
Zo is de Amerikaanse staatsschuld inmiddels opgelopen tot 40.000 miljard dollar, is er geen enkele intentie om dit ooit terug te betalen, evenmin als bij andere landen en bevinden we ons in het voorstadium van de CBDC.

Er is één simpele regel die iedereen begrijpt: wie jarenlang meer geld uitgeeft dan er binnenkomt, krijgt vroeg of laat de rekening. Voor overheden lijkt die regel echter niet te gelden. Zij kunnen jarenlang schulden maken, tekorten laten oplopen en moeilijke beslissingen voor zich uitschuiven. Maar de rekening verdwijnt daarmee niet. Die wordt alleen doorgeschoven.

En uiteindelijk komt die rekening bij de burger terecht. Dat is de ongemakkelijke waarheid achter de snel oplopende overheidsschulden in Europa, de Verenigde Staten en Japan. Terwijl politici elkaar de schuld geven en vooral bezig zijn met de volgende verkiezingen, stapelen de problemen zich verder op.

Politici weten wat er moet gebeuren, maar durven het niet

De situatie in de Verenigde Staten is inmiddels ronduit zorgwekkend. De Amerikaanse staatsschuld is boven de 40.000 miljard dollar uitgekomen. Het begrotingstekort bedraagt ongeveer 6 procent van de economie. Maar wat misschien nog verontrustender is: er lijkt nauwelijks politieke bereidheid om werkelijk in te grijpen. Volgens Philip Marey van Rabobank bestaat er bij zowel de Republikeinen als de Democraten onvoldoende steun om de overheidsfinanciën serieus aan te pakken. Met andere woorden: de politici weten dat het fout gaat, maar niemand wil de pijnlijke maatregelen nemen. Dat probleem kennen we in Europa maar al te goed. Bezuinigen is niet populair. Pensioenen hervormen is niet populair. Belastingen verhogen is niet populair. Overheidsuitgaven beperken is al helemaal niet populair. Dus doet de politiek wat zij al jaren doet: problemen voor zich uitschuiven en hopen dat iemand anders ze later oplost.

Maar de financiële markten wachten niet

Beleggers hebben echter geen boodschap aan verkiezingsprogramma's of politieke beloften. Zij kijken naar de cijfers.

Als een land steeds meer schulden maakt, willen beleggers uiteindelijk een hogere rente als vergoeding voor het risico dat zij lopen. En precies dat zien we nu gebeuren. De Amerikaanse overheid moest onlangs 5,22 procent rente betalen op een nieuwe lening met een looptijd van dertig jaar. Dat was het hoogste niveau sinds 2001. Dat klinkt misschien als een detail voor financiële experts, maar dat is het absoluut niet. Een overheid die meer rente moet betalen, houdt minder geld over voor andere zaken. En dus ontstaat een gevaarlijke kettingreactie:

meer schulden → hogere rente → hogere rentelasten → groter begrotingstekort → nog meer schulden.

Het is een financiële sneeuwbal die steeds groter kan worden.

Frankrijk kan de zwakke plek van Europa worden

Voor Europa is vooral Frankrijk een groot probleem. De rente op Franse staatsleningen is de afgelopen tijd flink gestegen. Volgens hoogleraar Harald Benink zijn de jaarlijkse rentelasten van Frankrijk inmiddels verdubbeld van ongeveer 30 miljard euro in 2020 naar 60 miljard euro nu. Als deze ontwikkeling doorzet, kan dat bedrag in 2030 zelfs oplopen tot 120 miljard euro. 120 miljard euro alleen aan rente. Dat is geld waarmee je geen ziekenhuis bouwt, geen wegen aanlegt en geen leraren betaalt. Het verdwijnt simpelweg naar degenen die Frankrijk geld hebben geleend. En daar zit het echte gevaar. Als steeds meer belastinggeld nodig is om oude schulden en rente te betalen, blijft er steeds minder over voor de samenleving.

De politiek maakt het probleem erger

Toch lijkt de Europese politiek vooral bezig met het vermijden van moeilijke keuzes. In Frankrijk is de politieke verdeeldheid enorm. Bezuinigingen en hervormingen zijn daardoor moeilijk door te voeren. Politici zijn bang kiezers kwijt te raken.

Ook Duitsland, jarenlang de economische motor van Europa, wordt steeds meer politiek verdeeld. Het gevolg is voorspelbaar: iedereen weet dat er iets moet gebeuren, maar niemand wil degene zijn die de rekening presenteert. Dat is geen economisch probleem meer. Dat is een politiek probleem. En uiteindelijk wordt het een probleem voor iedere burger.

En wie draait ervoor op?

Daar moeten we ons geen illusies over maken. Als overheden hun schulden niet kunnen of willen verminderen, zijn er maar een paar mogelijkheden. De belastingen kunnen omhoog. De overheid kan bezuinigen. De rente kan kunstmatig laag worden gehouden. Of de inflatie kan ervoor zorgen dat geld langzaam zijn waarde verliest. Voor de burger betekent dat in alle gevallen: betalen. Wie een hypotheek heeft, kan te maken krijgen met hogere rente. Wie geld moet lenen, betaalt meer. Wie spaart, loopt het risico dat de rente niet voldoende is om de inflatie bij te houden. En wie geen schulden heeft, ontsnapt evenmin. Als prijzen blijven stijgen, wordt ook het spaargeld minder waard.

De ECB als reddingsboei

En dan komt de Europese Centrale Bank om de hoek kijken. Wanneer een land als Frankrijk echt in grote problemen komt, zal de druk op de ECB enorm worden om in te grijpen. De centrale bank kan dan bijvoorbeeld staatsleningen opkopen en daarmee proberen de rente naar beneden te krijgen. Dat klinkt als een oplossing. Maar het is geen gratis oplossing. Want als de rente kunstmatig laag wordt gehouden terwijl de economie daar eigenlijk geen ruimte voor geeft, kan dat leiden tot extra inflatie. Daarmee ontstaat een wrange situatie. De schulden van overheden worden dan beheersbaar gehouden, maar de burger betaalt via een geldontwaarding. Vooral spaarders zijn daarvan de dupe. Wie jarenlang zuinig heeft geleefd en geld opzij heeft gezet, kan dan worden gestraft voor het onverantwoordelijke financiële gedrag van overheden. Dat is moeilijk uit te leggen aan iemand die iedere maand probeert een paar honderd euro te sparen.

De euro wordt opnieuw inzet van een politiek spel

En daarmee komen we bij de kern. De eurocrisis waarvan veel Europeanen dachten dat die achter ons lag, kan opnieuw onderwerp van discussie worden. Wat gebeurt er als Frankrijk zijn schulden niet meer onder controle krijgt? Wie betaalt dan de rekening? Nederland? Duitsland? De ECB? Of uiteindelijk de Europese belastingbetaler? Tijdens de vorige eurocrisis werd de euro gered met de beroemde woorden van ECB-president Mario Draghi: whatever it takes. Maar de omstandigheden zijn veranderd. De schulden zijn opnieuw enorm en de politieke tegenstellingen binnen Europa zijn groter geworden. Links wil in sommige landen dat schulden worden kwijtgescholden. Rechts wil in andere landen juist af van de euro. Dat zijn twee uitersten die elkaar kunnen versterken.

Nederlandse politiek: stop met wegkijken

En ondertussen zit ook de Nederlandse politiek gevangen in hetzelfde systeem. Er wordt voortdurend gesproken over nieuwe plannen, nieuwe uitgaven en nieuwe beloften. Maar veel minder vaak wordt eerlijk verteld wat al die plannen werkelijk kosten en wie ze uiteindelijk moet betalen. Dat is politiek gemakzuchtig. Nederland kan niet doen alsof de financiële problemen in Frankrijk, Duitsland of Italië alleen hún probleem zijn. Binnen de eurozone zijn de economieën en financiële systemen met elkaar verbonden. Als één groot land in ernstige problemen komt, kunnen de gevolgen ook hier worden gevoeld. Daarom is het onverantwoord om te wachten totdat de volgende crisis uitbreekt. De Nederlandse politiek zou juist nu over haar eigen schaduw heen moeten stappen en samen met coalitie en oppositie afspraken moeten maken over gezonde overheidsfinanciën. Niet omdat dat leuk is. Maar omdat het noodzakelijk is.

De rekening komt altijd

Het grootste probleem is misschien wel dat politici denken in termijnen van vier jaar, terwijl schulden tientallen jaren meegaan. Een politicus kan vandaag een populair besluit nemen en de rekening doorschuiven naar de volgende regering. Maar uiteindelijk is er geen volgende regering die de rekening kan wegtoveren. Schulden verdwijnen niet omdat politici er niet over willen praten. De rente verdwijnt niet omdat verkiezingen eraan komen. En de inflatie verdwijnt niet omdat een regering haar liever niet benoemt. De rekening komt. De enige vraag is wie hem betaalt. Als Europese politici blijven weigeren om de schulden daadwerkelijk aan te pakken, dreigt een situatie waarin overheden hun eigen financiële problemen proberen op te lossen met goedkoop geld en hogere inflatie. Dan betaalt niet de politicus die vandaag de schuld heeft opgebouwd. Dan betaalt de burger. Met hogere prijzen. Met minder koopkracht. Met minder waarde van zijn spaargeld. En mogelijk met hogere belastingen. Dat is geen toekomstmuziek meer waar we ons pas over tien jaar druk om hoeven te maken. Het is het resultaat van jarenlang financieel uitstelgedrag. De Europese politiek heeft jarenlang de moeilijke keuzes voor zich uitgeschoven. Maar de tijd van uitstellen raakt op. De schuldenberg groeit. De rente stijgt. En ergens ligt de rekening al klaar.

En als dan uiteindelijk de situatie volledig onhoudbaar wordt, staan daar de Rothschild centrale banken als een reddende engel klaar om iedereen te redden met een basisinkomen in de vorm van een 'veilige' CBDC. Dit onder direct onder toezicht en controle van de centrale banken, zodat overheden het niet langer kunnen verpesten voor de burger. De krachten in de achtergrond zijn meesters in de langere termijnplanning en zo kan het dat ze via één van hun publicaties, de beroemde Economist, ons al in 1988 hebben laten weten wat we kunnen verwachten.

Het artikel in de Economist in januari 1988 begon als volgt: Over 30 jaar zullen Amerikanen, Japanners, Europeanen en mensen in vele andere rijke laden en waarschijnlijk ook uit een aantal relatief arme landen hun boodschappen betalen in dezelfde valuta. Prijzen zullen zijn aangegeven niet in dollars, yens of Duitse marken, maar laten we zeggen, de Phoenix. De Phoenix zal de favoriete valuta zijn voor bedrijven en winkelend publiek omdat het veel gemakkelijker zal zijn dan de huidige nationale valuta, die op dat moment gezien zullen worden als een vreemd obstakel die voor veel verstoringen zorgden in het economisch leven van de twintigste eeuw.

29/8 Rusland bedreigt het VK - O Crux Ave

Wat is de ware reden achter het bezoek van CIA-directeur aan Moskou

De ware reden achter het geheime flitsbezoek van CIA-directeur John Ratcliffe aan Moskou omvat drie urgente, geopolitieke prioriteiten van de VS:

* Rusland aansporen tot serieuze vredesonderhandelingen: Volgens The New York Times was de voornaamste diplomatieke missie om het Kremlin onder druk te zetten om de vastgelopen vredesgesprekken over de oorlog in Oekraïne serieus te hervatten. Er werd via inlichtingenkanalen gecommuniceerd omdat president Vladimir Poetin signalen van inlichtingendiensten vaak serieuzer neemt dan reguliere diplomatie. Ratcliffe benadrukte hierbij dat hij geen concessies deed namens Kyiv.

* Een harde waarschuwing tegen NAVO-sabotage: Ratcliffe deelde inlichtingen met de Russische diensten (FSB en SVR) om duidelijk te maken dat de VS op de hoogte zijn van Russische plannen. Hij waarschuwde dat hybride aanvallen, sabotage (zoals het recente drone-incident op de luchthaven van Leipzig) en het testen van de NAVO-grenzen niet worden getolereerd.

* Militaire banden met Iran breken: De militaire veerkracht van Iran in het conflict met de VS blijkt groter dan verwacht. Ratcliffe eiste dat Rusland stopt met het leveren van wapens en het delen van gevoelige militaire technologie met Iran, in ruil voor de Iraanse dronetechnologie die Rusland in Oekraïne gebruikt.

Achtergrond van de missie
Hoewel president Donald Trump het bezoek minimaliseerde als "semi-routineus", wijzen analisten erop dat een CIA-chef alleen in crisissituaties naar Moskou reist. Omdat eerdere bezoeken van Trumps politieke gezanten (zoals Steve Witkoff) om een vredesakkoord te bereiken mislukten, werd de ervaren inlichtingenchef Ratcliffe gestuurd om achter de schermen een escalatie te voorkomen.

Het zal in de eerste plaats om Iran gaan, wat wil de VS bereiken

De Verenigde Staten willen met betrekking tot Iran drie concrete doelen bereiken via de inlichtingenkanalen in Moskou:

* Het heropenen van de Straat van Hormuz: De VS eisen dat de strategisch cruciale Straat van Hormuz onmiddellijk weer wordt opengesteld voor het internationale scheepvaartverkeer. Als dit niet gebeurt, dreigt Washington met zware secundaire sancties tegen bondgenoten van Iran (waaronder Rusland).

* Het stoppen van militaire technologie- en inlichtingendeling: CIA-directeur John Ratcliffe heeft het Kremlin expliciet verzocht om te stoppen met het delen van militaire technologie, wapenleveranties en cruciale inlichtingen met Teheran.

* Iran economisch op de knieën dwingen: De regering-Trump voert een felle economische oorlog tegen Iran om het regime te isoleren. De oorlog, die inmiddels zes maanden duurt, weegt zwaar op de Amerikaanse economie (onder andere door hoge brandstofprijzen en de impact op de Amerikaanse landbouw). Door Ruslands steun aan Iran af te knijpen, hopen de VS het conflict sneller te beëindigen.

Waarom zo’n haast?

De Verenigde Staten handelen met grote haast omdat de oorlog tussen de VS, Israël en Iran inmiddels zes maanden duurt en dreigt te ontsporen in een onbeheersbare, wereldwijde crisis.

De escalatie heeft geleid tot een kritieke situatie die de regering-Trump dwingt tot direct ingrijpen via de CIA:

De economische wurggreep faalt: Wat de Amerikaanse regering aanvankelijk inschatte als een snelle militaire operatie van een maand (Operatie Epic Fury), is veranderd in een slopende economische uitputtingsslag. Iran toont onverwachte veerkracht tegen de zware Amerikaanse sancties.

* Blokkade van de Straat van Hormuz: Iran gebruikt zijn controle over de Straat van Hormuz om de wereldwijde scheepvaart en olietoevoer effectief te verstoren. Dit drijft de wereldwijde brandstofprijzen op en brengt zware economische schade toe aan de VS en hun bondgenoten.

* Financieel offensief ("Operation Economic Outcast"): Het Amerikaanse ministerie van Financiën heeft zojuist een agressief offensief gelanceerd om de financiële en commerciële banden van Iran wereldwijd volledig door te snijden. De VS dreigen hierbij met zware secondaire sancties tegen grote handelspartners van Iran, zoals China, Turkije en de VAE. De haast in Moskou is bedoeld om te voorkomen dat Rusland dit financiële isolement saboteert door Teheran achterom te blijven steunen met wapens of inlichtingen.

* Dreiging in Europa: De druk is extra hoog nu Iran openlijk heeft gedreigd om Amerikaanse militaire doelen binnen Europa aan te vallen, waarbij ook Europese NAVO-bondgenoten doelwit kunnen worden.

Omdat een definitieve overwinning in Iran alleen mogelijk lijkt via een riskante, grootschalige grondinvasie, probeert de VS met spoed de aanlevertrajecten via Rusland af te snijden om zo een diplomatieke doorbraak te forceren.

De uitputting van het Amerikaanse wapenarsenaal

De uitputting van het Amerikaanse wapenarsenaal is een van de belangrijkste, achterliggende redenen voor de haast van de VS. De zes maanden durende oorlog tegen Iran is de meest munitie-intensieve militaire campagne voor de VS in decennia geworden, waardoor de voorraden een kritiek dieptepunt hebben bereikt.

Onderzoeken van onder andere The New York Times en defensie-denktanks zoals CSIS schetsen een verontrustend beeld van de Amerikaanse voorraden:

* Kritiek tekort aan raketsystemen: Sinds de start van Operatie Epic Fury in februari hebben de VS meer dan 1.200 Patriot-onderscheppingsraketten (à 4 miljoen dollar per stuk) en een kwart van hun totale wereldwijde voorraad THAAD-raketten verbruikt. Dit heeft geleid tot een tekort aan luchtverdediging in Europa, wat NAVO-bondgenoten nerveus maakt over hun eigen veiligheid tegenover Rusland.

* Geavanceerde aanvalswapens zijn op: De Amerikaanse marine heeft al zo'n 1.100 stealth-kruisraketten ingezet die oorspronkelijk waren gereserveerd voor een eventueel conflict met China. Dat is bijna de helft van de totale Amerikaanse strategische voorraad. Ook zijn er in zes maanden tijd tienmaal zoveel Tomahawk-kruisraketten afgevuurd als dat de Amerikaanse defensie-industrie in een heel jaar kan produceren.

* Aanvalsplannen afgeblazen: Volgens de Council on Foreign Relations was dit acute munitietekort de directe reden dat president Donald Trump onlangs een gepland groot militair offensief tegen Iran moest afblazen.

De link met Moskou
Hoewel president Trump op Truth Social publiekelijk ontkent dat er tekorten zijn en dreigt met gevangenisstraffen voor de "leakers", luiden topfunctionarissen zoals de defensiechef en CIA-directeur John Ratcliffe achter de schermen de noodklok.

Omdat de Amerikaanse wapenfabrieken jaren nodig hebben om deze gaten op te vullen, kan de VS zich geen langdurige uitputtingsslag meer veroorloven. Ratcliffe moest daarom met spoed naar Moskou: als Rusland stopt met het bevoorraden van Iran, stort de militaire veerkracht van Teheran in, waardoor de VS de oorlog via economische weg ("Economic D-Day") snel kan beëindigen zonder nog meer schaarse high-tech wapens te hoeven verschieten.

Wat denkt de VS te bereiken, omdat ze niet eens in staat zijn Israël in te tomen

De VS probeert via Moskou de externe toevoerlijnen van Iran af te snijden, juist omdat Washington beseft dat het de militaire dynamiek in het Midden-Oosten niet meer volledig onder controle heeft.

Nu de VS er door munitietekorten en politieke verwevenheid inderdaad niet in slaagt om de handelingen van Israël volledig te dicteren, verschuift de Amerikaanse strategie naar een cynische, maar pragmatische geopolitieke calculus:

* Het conflict dwingend verstikken: Als de VS Israël niet kan intomen en Iran blijft terugslaan, blijft de oorlog oneindig escaleren. De enige manier om de situatie te stabiliseren zonder Israël rechtstreeks te dwingen, is door Iran zo hard te verzwakken dat het regime in Teheran moet inbinden. Ratcliffe probeert Ruslands vitale rol als "backup" (munitie, drones en inlichtingen) weg te nemen. Zonder Russische steun stort de Iraanse weerbaarheid in.

* Voorkomen dat Rusland profiteert van de Amerikaanse chaos: Volgens The Washington Post leeft in het Kremlin de overtuiging dat de VS door de oorlog met Iran uitgeput raakt en daardoor Oekraïne zal laten vallen. Ratcliffe moest persoonlijk de boodschap afleveren dat de Amerikaanse focus op de NAVO-grenzen niet verslapt is. De VS wil voorkomen dat Rusland de situatie misbruikt om een nieuw front te openen in Europa.

* Sancties effectief maken via "Operation Economic Outcast": Nu de Amerikaanse wapenvoorraden opraken, moet de oorlog via de economie worden beslecht. Maar sancties werken alleen als grootmachten meewerken. Door Rusland (en via secundaire sancties spelers als China en Turkije) te dwingen de handel met Iran te staken, hopen de VS Teheran te isoleren en de Straat van Hormuz open te krijgen, onafhankelijk van wat Israël doet.

De missie naar Moskou is dus geen poging om vrede in het Midden-Oosten te stichten, maar een acute Amerikaanse noodgreep om de aanleversystemen van de vijand lam te leggen, aangezien de VS de eigen bondgenoot niet kan of wil afremmen.

Wat vindt Rusland van de deal van de VS met Venezuela met betrekking tot de olievelden?

Rusland beschouwt de recente Amerikaanse overname van de Venezolaanse olievelden als een onrechtmatige, neokoloniale inbreuk op het internationaal recht en een directe aanval op de Russische economische belangen.

Nadat de VS in januari president Nicolas Maduro gevangen namen, sloot de regering-Trump zojuist een historische miljardendeal met de Venezolaanse interim-regering voor de controle over 17 strategische olievelden. Moskou reageert hierop met felle kritiek en diepe frustratie om de volgende redenen:

* Verlies van miljardeninvesteringen: Onder het regime van Maduro had het Russische staatsoliebedrijf Rosneft miljarden dollars aan leningen en gezamenlijke projecten uitstaan in de Venezolaanse olie-industrie. Nu de VS via een 100-jarige lease effectief 55% van de olieproductie in handen krijgt, ziet Rusland zijn invloed en investeringen in het land volledig verdampen.

* Veroordeling van "moderne piraterij": De Russische regering heeft de acties van de VS in de regio openlijk bestempeld als "regelrechte piraterij". Dit escaleerde eerder dit jaar al toen het Amerikaanse leger Russische olietankers enterde en in beslag nam die de Amerikaanse blokkade rond Venezuela probeerden te omzeilen.

* Geopolitieke uitsluiting via de Monroedoctrine: Moskou ziet de Amerikaanse inmenging als een agressieve heropleving van de 19e-eeuwse Monroedoctrine, waarbij de VS heel Latijns-Amerika opeist als zijn exclusieve achtertuin. Het Amerikaanse doel is expliciet om Rusland en China volledig buiten te sluiten van de grootste bewezen olievoorraden ter wereld.

* Strategische frustratie over de oliemarkt: De VS gebruikt de goedkope Venezolaanse olie om de eigen strategische reserves aan te vullen en de wereldwijde brandstofprijzen te drukken. Dit dwarsboomt de Russische strategie, aangezien Moskou (samen met bondgenoten zoals Iran) de olieprijs juist hoog wil houden om de eigen oorlogskas te spekken.

Rusland pikt de Amerikaanse controle over de olievelden dus absoluut niet, maar staat door de interne chaos in Venezuela en de Amerikaanse militaire presentatie ter plaatse grotendeels buitenspel.

Wat is de situatie in de zwarte zee met Rusland, Oekraïne en andere betrokken landen?

De situatie in de Zwarte Zee is geëscaleerd tot een totale economische en maritieme uitputtingsslag, waarbij de mondiale graan- en voedselvoorziening opnieuw volledig wordt gegijzeld. Nadat Oekraïne eerder de Russische militaire dominantie op zee wist te breken, is de strijd nu verschoven naar het systematisch vernietigen van elkaars commerciële scheepvaart en haveninfrastructuur.

De huidige stand van zaken per betrokken partij is als volgt:

1. Oekraïne: Militair succes, maar economisch lamgelegd

* Aanvalscampagne: Oekraïne heeft met behulp van geavanceerde vliegende en varende drones een uiterst effectieve blokkade opgeworpen voor de Russische commerciële scheepvaart. Alleen al in de afgelopen maanden zijn meer dan 220 Russische vrachtschepen en tankers getroffen in de Zwarte Zee en de Zee van Azov. Recentelijk werden nog drie Russische oorlogsschepen succesvol aangevallen in de dieper gelegen haven van Novorossiejsk.

* Economische crisis: Ondanks de militaire successen op het water bloedt de Oekraïense economie. Door de aanhoudende, vernietigende Russische bombardementen op de haveninfrastructuur van Odesa en Pivdennyi durft geen enkele transport- of verzekeringsmaatschappij nog schepen te sturen. De vitale Oekraïense graanexport ligt hierdoor feitelijk stil, wat leidt tot gigantische graanoverschotten in het land zelf.

* Geweigerd bestand: Medio augustus deed Kyiv via een derde partij een rechtstreeks voorstel aan Moskou om wederzijdse aanvallen op civiele schepen en havens stop te zetten om de exportcorridor te redden. Dit voorstel is door het Kremlin resoluut afgewezen.

2. Rusland: Tactische wurggreep en krimpende export

* Vernietiging van havens: Nu Rusland de controle over het westelijke deel van de Zwarte Zee kwijt is aan Oekraïense drones, focust het zich op lucht- en raketterreur. Het Russische leger bestookt vrijwel dagelijks logistieke hubs, graansilo's en zelfs de Donau-havens (zoals Izmail) vlak bij de NAVO-grens. Recent claimde Moskou nog vijf vrachtschepen te hebben getroffen in Oekraïense havens.

* Inkomstenbron geraakt: Hoewel de Russen de Oekraïense havens succesvol platleggen, lijden ze zelf ook zware economische schade. Door de Oekraïense droneaanvallen op de Russische graanterminals is de Russische exportcapaciteit in het Azov-Zwarte Zee-bekken (goed voor 88% van hun totale graanexport) drastisch gekrompen. De Russische tarweprijs is hierdoor in korte tijd met bijna 20 procent gekelderd.

3. De NAVO-buurlanden: Directe dreiging en incidenten

* Roemenië: Het conflict kruipt steeds dichter tegen het NAVO-grondgebied aan door de Russische aanvallen op de Donau-havens. De Roemeense luchtmacht (ondersteund door een Spaanse F-18) moest onlangs opnieuw een binnendringende drone neerhalen boven haar grondgebied, het vierde incident van dit jaar. Daarnaast escaleert de situatie langs de grens tussen Oekraïne en buurland Moldavië door toegenomen Russische luchtaanvallen op grens- en transportroutes.

* Turkije: Ankara handhaaft strikt het Verdrag van Montreux, wat betekent dat er geen nieuwe oorlogsschepen van niet-Zwarte Zeelanden (zoals de VS of het VK) de zee in mogen. Turkije probeert diplomatiek te bemiddelen om een totale blokkade te voorkomen, maar waarschuwt dat de situatie door de wederzijdse havenaanvallen onbeheersbaar dreigt te worden.

Kortom: De Zwarte Zee is veranderd in een gevaarlijke "no-gozone" voor de internationale commerciële vaart. Nu beide landen elkaars economische vitale infrastructuur proberen te verstikken en Rusland weigert de aanvallen te staken, dreigt er op korte termijn een herhaling van de wereldwijde voedselcrisis.

En de oorlog in Oekraïne zelf: wie is aan de overhand?

Geen van beide partijen heeft momenteel de absolute overhand; de landoorlog bevindt zich in een patstelling van wederzijdse uitputtingsslag. Terwijl het Russische leger aan het oostelijke front de tactische overhand heeft door een langzaam en uiterst bloedig offensief, boekt Oekraïne strategisch succes via een asymmetrische uitputtingsoorlog in de lucht, op zee en achter de linies.

De militaire situatie op de verschillende fronten:

* Ruslands tactische voordeel in de Donbas: In het oosten heeft Rusland het initiatief. De Russen voeren momenteel een grootschalig lente-zomer-offensief uit met als hoofddoel de zogeheten "Fortress Belt" (de zwaar versterkte industriesteden Kostjantynivka, Kramatorsk en Slovjansk) volledig te veroveren. De Russische tactiek bestaat uit brute infanterie-aanvallen en zware bombardementen. Dit levert hen minimale, maar gestage terreinwinst op (volgens The Economist zo'n 20 vierkante mijl per maand), maar dit gaat gepaard met recordverliezen aan manschappen.

* Oekraïnes defensieve reorganisatie: President Volodymyr Zelensky verving onlangs zijn opperbevelhebber en stelde twee prominente commandanten (waaronder de legendarische Azov-leider Denys Prokopenko) aan om de Fortress Belt te verdedigen. Hoewel Oekraïne terrein verliest in de Donbas, claimt Kyiv elders (op het snijvlak van de regio's Donetsk, Dnipro en Zaporizja) sinds januari zo'n 750 vierkante kilometer te hebben heroverd – hun grootste landwaartse succes in jaren.

* Oekraïense asymmetrische winst via uitputting: Volgens analyses van denktank RAND Corporation brengt Oekraïne de Russische oorlogseconomie onder water via goedkope, innovatieve langeafstands-drones. Oekraïne legt hiermee systematisch de Russische olie-infrastructuur lam; de afgelopen weken werden vitale raffinaderijen van staatsoliebedrijf Lukoil diep in Rusland (tot 775 kilometer van het front) geraakt, waardoor de productie daar volledig stilligt.

Conclusie: Rusland heeft het overwicht in pure vuurkracht en mankracht op het land, waardoor Oekraïne in de verdediging is gedwongen aan het oostfront. Echter, de enorme personele en economische verliezen die Oekraïne aan Rusland toebrengt met drone-aanvallen op infrastructuur en logistiek, voorkomen dat Moskou een beslissende doorbraak kan forceren. Het front is hierdoor grotendeels vastgelopen.

Waarom vloog John Ratcliffe met een militair transportvliegtuig?

CIA-directeur John Ratcliffe vloog om drie strategische redenen met een militair transportvliegtuig (een C-17 Globemaster III, in de volksmond soms verward met een C-7) naar Moskou in plaats van met een reguliere regerings- of privéjet:

* Maximale tactische beveiliging: Volgens The New York Times was de keuze voor een zwaar militair transportvliegtuig ingegeven door de noodzaak voor maximale fysieke en operationele veiligheid. Een C-17 is uitgerust met geavanceerde militaire afweersystemen (zoals flares en stoorzenders tegen luchtdoelraketten). Aangezien het luchtruim rond Moskou en de regio vanwege de oorlog regelmatig doelwit is van Oekraïense drone-aanvallen, bood een zwaarbewapend defensietoestel de inlichtingenchef de beste bescherming.

* Meebrengen van eigen bepantsering en logistiek: Een C-17 beschikt over een gigantisch laadruim. Hierdoor kon Ratcliffe zijn volledige eigen beveiligingsteam, zwaar gecodeerde communicatieapparatuur én gepantserde Amerikaanse voertuigen rechtstreeks invliegen. Bij aankomst op de luchthaven Vnukovo kon de Amerikaanse diplomatieke colonne direct vanuit het laadruim de landingsbaan oprijden. Dit voorkwam dat de CIA-topman afhankelijk was van Russische logistiek of transport, wat een enorm spionagerisico met zich mee had gebracht.

* Een bewuste, intimiderende diplomatieke boodschap: Het sturen van een gigantisch, herkenbaar Amerikaans militair toestel naar de hoofdstad van een vijandige staat was een geopolitiek signaal. Waar normale diplomatieke missies zich verschuilen in discrete, onopvallende privéjets (zoals een Gulfstream), wilde de VS deze geheime waarschuwingsmissie aan het Kremlin juist kracht en autoriteit bijzetten.

Hoewel de vlucht door open-source analisten direct werd opgemerkt op Flightradar24, gaf de robuustheid van de C-17 de Amerikanen de garantie dat hun inlichtingenchef volledig zelfvoorzienend en optimaal beschermd was in vijandelijk gebied.

Wat is de situatie met de Baltische staten?

De Baltische staten (Estland, Letland en Litouwen) verkeren momenteel in een toestand van verhoogde paraatheid en diepe bezorgdheid door een toenemende stroom van Russische hybride agressie. Hoewel westerse inlichtingendiensten benadrukken dat er geen sprake is van een ophanden zijnde, grootschalige conventionele invasie, is de dreiging van sub-drempelige provocaties en sabotageacties door het Kremlin kritiek geworden.

De situatie laat zich samenvatten door de volgende ontwikkelingen:

* Aanleiding voor de CIA-missie: De geopolitieke spanningen bereikten een kookpunt nadat uit Amerikaanse inlichtingen bleek dat Rusland mogelijk dit najaar de vastberadenheid van de NAVO wil testen. Dit was de directe aanleiding voor het flitsbezoek van CIA-directeur John Ratcliffe aan Moskou op 25 augustus. Hij gaf het Kremlin een spijkerharde waarschuwing dat een (beperkte) militaire inbreuk of drone-aanval op Baltisch grondgebied niet wordt getolereerd.

* Aard van de Russische dreiging: In plaats van tanks aan de grens, zet Rusland zwaar in op een hybride oorlog. Dit omvat grootschalige Russische elektronische oorlogsvoering (het verstoren en spoofen van GPS-signalen vanuit de enclave Kaliningrad), frequente schendingen van het luchtruim, cyberaanvallen en brandstichtingen. Ook vliegen er geregeld (door Russische elektronische storingen) afgedwaalde Oekraïense drones het Baltische luchtruim binnen. In Letland leidde de politieke onrust hierover eerder al tot het vallen van de regeringscoalitie.

* Angst voor het breken van Artikel 5: Militaire analisten van onder andere ISW waarschuwen dat Rusland een "false flag"-operatie of een zeer beperkte incursion (bijvoorbeeld het bezetten van een grensbrug of transformatorstation door ongemarkeerde militairen) kan uitvoeren. Het doel hiervan zou niet gebiedswinst zijn, maar het testen of de NAVO daadwerkelijk Artikel 5 (wederzijdse verdediging) durft te activeren voor een klein stukje land.

* Baltische noodkreet en fortificatie: In een gelekte brandbrief aan de Europese Commissie hebben de Baltische eurocommissarissen (waaronder Kaja Kallas) alarm geslagen over de "verslechterende veiligheidssituatie". De drie landen investeren miljarden in defensie en bouwen in recordtempo fysieke barrières, greppels en een gezamenlijke "drone-muur" langs de grenzen met Rusland en Wit-Rusland. Duitsland breidt daarnaast zijn permanente legerbrigade in Litouwen versneld uit.

Hoewel de Baltische regeringen benadrukken dat paniek onnodig is en hun directe dreigingsanalyse ongewijzigd blijft, is de regio veranderd in een zwaarbewaakt, geopolitiek kruitvat aan de oostflank van de NAVO.

Wat is de reactie op de dreiging van Rusland om het VK aan te vallen?

Het Verenigd Koninkrijk en zijn NAVO-bondgenoten reageren vastberaden en onverstoord op de Russische dreiging om Britse militaire doelen "binnen en buiten Oekraïne" aan te vallen.

De reacties van de verschillende betrokken partijen op een rij:

* Britse regering wijkt niet: Een woordvoerder van het Britse ministerie van Defensie reageerde direct door te stellen dat het VK "schouder aan schouder" met Oekraïne blijft staan. Londen benadrukte dat Rusland er absoluut niet aan hoeft te twijfelen dat de Britse regering standvastig blijft tegenover Russische agressie aan het adres van het VK of haar bondgenoten. De kersverse Britse premier Andy Burnham veroordeelde de "schandalige dreigementen" van het Kremlin en verklaarde dat het VK zich niet laat intimideren.

* Aanleiding voor de woede: De felle retoriek van de Russische woordvoerster Maria Zakharova (die stelde dat het VK "met vuur speelt") werd direct getriggerd door het Britse besluit om geclassificeerde technologie en blauwdrukken van de Storm Shadow-kruisraketten met Oekraïne te delen. Hierdoor kan Oekraïne de wapens zelf lokaal gaan produceren om doelen diep in Rusland te treffen. Ook Frankrijk keurde deze technologiedeling goed voor de Franse variant (SCALP).

* Harde Amerikaanse waarschuwing achter de schermen: Hoewel president Donald Trump de spanningen in het openbaar probeerde te sussen door te beweren dat Rusland "niet zal aanvallen", bleek uit diplomatieke lekken dat CIA-directeur John Ratcliffe tijdens zijn flitsbezoek aan Moskou een spijkerharde waarschuwing heeft afgeleverd: elke Russische (hybride) aanval op een NAVO-lidstaat zal direct leiden tot een militair antwoord.

* Verhoogde paraatheid bij NAVO-buren: Landen in de buurt van Rusland nemen de dreiging uiterst serieus en schalen hun defensie op. Zo maakte Polen deze week bekend met spoed een grote levering Zuid-Koreaanse Black Panther-tanks te hebben gestationeerd aan de grens met de Russische enclave Kaliningrad. De Poolse defensietop verklaarde openlijk zich "voor te bereiden op een grootschalig conflict, hopend dat het nooit gebeurt".

Westerse inlichtingenanalisten concluderen dat de Russische dreigementen vooral bedoeld zijn om angst te zaaien en de wapenleveranties te saboteren, maar dat het de NAVO-alliantie juist dichter tot elkaar brengt. 

Wat is er van onderzeeërs en fregatten verschuiving van Rusland en de NAVO op dit moment?

Er vindt momenteel een agressieve, strategische verschuiving van onderzeeërs en fregatten plaats in de Europese wateren, waarbij Rusland direct reageert op geopolitieke druk van de NAVO. Nu de NAVO de druk op Ruslands "schaduwvloot" (olietransporten) opvoert, heeft Moskou zijn marine-eenheden hergepositioneerd om vitale maritieme routes te beschermen en de NAVO-grenzen te testen.

De belangrijkste vlootverschuivingen per regio zijn:

* Middellandse Zee (Onverwachte terugkeer): Slechts enkele dagen nadat het maritiem commando van de NAVO verklaarde dat er voor het eerst in tien jaar geen Russische oorlogsschepen meer in de Middellandse Zee voeren (na het vertrek van het fregat Admiral Kasatonov eind juni), heeft het Kremlin direct een nieuwe gevechtsgroep gestuurd. Het grote anti-onderzeebootfregat Admiral Levchenko passeerde op 27 augustus Gibraltar, geëscorteerd door tankers en het vrachtschip Sparta, vermoedelijk op weg naar de Russische marinebasis in Tartus (Syrië).

* Het Kanaal en de Noordzee (Escorte van de schaduwvloot): Om te voorkomen dat het VK of Frankrijk de illegale Russische olietankers onderscheppen, houdt Rusland al maanden permanent een zwaar fregat gestationeerd in het Engelse Kanaal. Het geavanceerde fregat Neustrashimy voert hier momenteel agressieve patrouilles en escorts uit, pal in het zicht van de Britse kust. De Royal Navy meldt inmiddels een stijging van 25 procent in Russische marine-activiteit in Britse wateren.

* Oostzee (Provocaties nabij Duitsland): In de Baltische Zee zorgde het nucleair capabele Russische fregat Admiral Kasatonov (uitgerust met hypersonische Zircon-raketten) voor grote nervositeit. Het schip voer provocerend vlak langs het Duitse eiland Fehmarn. De NAVO reageert hierop met grootschalige, doorlopende bewakingsoefeningen (zoals Ex Lion Protector) om transportroutes naar de Baltische staten te beveiligen.

* Noord-Atlantische Oceaan (Het onderzeeboot-steekspel): Onder het wateroppervlak in de strategische GIUK-leemte (Groenland, IJsland, VK) woedt een intens kat-en-muisspel. Rusland test de NAVO-reactietijden met zijn modernste nucleaire aanvalsonderzeeërs (zoals de gemoderniseerde Akula-klasse), specifiek rond vitale datakabels op de oceaanbodem. NAVO-onderzeebootjagers en patrouillevliegtuigen hebben hun surveillance naar het hoogste niveau sinds de Koude Oorlog opgeschroefd om deze onzichtbare dreiging in te dammen.

Ontmoeting van Aartsbisschop Gallagher met Lavrov

Aartsbisschop Gallagher, die samenwerkt met de Vaticaanse staatssecretaris – de op één na hoogste functie in de Heilige Stoel – ontmoette persoonlijk de Russische minister van Buitenlandse Zaken, Sergej Lavrov. Deze ontmoeting werd niet breed uitgemeten in de media en was overigens de eerste hooggeplaatste diplomatieke ontmoeting tussen het Vaticaan en Rusland in jaren, en zeker de allereerste onder het bewind van paus Leo XIV. Hij bracht de Russische minister van Buitenlandse Zaken, de belangrijkste diplomaat, het standpunt van het Vaticaan over dat de oorlog in Oekraïne niet militair kan worden opgelost en dat hij de voorwaarden eiste die nodig zijn voor een politiek en diplomatiek proces. Lavrov antwoordde: "Uwe Genade, ik ben het volledig met u eens.

We hebben het geprobeerd, maar de Oekraïners weigeren onze voorwaarden en wat ze ons vragen te accepteren is niets minder dan onvoorwaardelijke capitulatie. Dat kunnen we niet doen, zeker niet gezien het feit dat we de oorlog aan het winnen zijn." Dat was het antwoord dat Lavrov aan de aartsbisschop gaf. Dus de Aartsbisschop bood functionarissen van het Vaticaan aan om de dialoog te faciliteren voor een mogelijke schikking tussen Rusland en Oekraïne. Er gaan geruchten dat Lavrov de Aartsbisschop en zelfs paus Leo XIV heeft uitgenodigd om naar Moskou te komen en te praten over een mogelijke schikking of een voorstel voor diplomatieke oplossingen. Er werd geen antwoord gegeven. Gallagher ontmoette samen met Lavrov ook metropoliet Anthony van Volokolamsk, die de patriarch van Moskou vertegenwoordigde, van de Orthodoxe Kerk, om de dialoog tussen het Vaticaan en de Russisch-Orthodoxe Kerk te versterken.

Op 26/8 ontmoette de Aartsbisschop Joeri Oesjakov, de topadviseur buitenlands beleid van de Russische president Vladimir Poetin, om opnieuw de geopolitieke situatie in Oekraïne en de uitwisseling van ballistische wapens tussen de Oekraïners en de Russen te bespreken. Aartsbisschop Gallagher benadrukte dat het humanitaire aspect van deze oorlog en alle slachtoffers die aan beide zijden van de grens zijn gevallen, Russische burgers en Oekraïense burgers, inclusief gewonden, krijgsgevangenen en kinderen die getroffen zijn door het huidige conflict dat plaatsvindt tussen beide naties. Uiteindelijk kondigde het Vaticaan geen enkele vorm van consecratie van Rusland of een nieuwe religieuze akte met betrekking tot het land Rusland aan.

Maar men vermoedt dat het, met de steun en in overleg met andere Europese staatshoofden, een diplomatiek initiatief is dat moet worden gelanceerd, beoordeeld en goedgekeurd door Paus Leo XIV. Daarom stuurde hij zijn hoogste functionaris voor buitenlands beleid om met Lavrov rechtstreeks naar Moskou te overleggen over vredesonderhandelingen en humanitaire samenwerking.

28/8 Dit is het moment waarop jullie moeten besluiten je te verenigen en te bidden! - Angelica

Kinderen, volkeren van de aarde, versterk jullie gebeden, want Rusland zou de landen van Europa kunnen aanvallen; Groot-Brittannië is in hun vizier. Ze spelen niet eerlijk – ze zijn van plan kernbommen op Oekraïne te gooien; ze noemen het anders, maar het is nog steeds hetzelfde. Het gaat niet goed in hun eigen land, en het feit dat een zoon zich tegen hen heeft gekeerd, wordt een groot probleem voor het volk. Dit is het moment waarop jullie moeten besluiten je te verenigen en te bidden; bid zonder ophouden!

Er zijn aspecten die jullie niet worden verteld; de massamedia zaaien paniek, maar zelfs zij weten niet hoe de zaken er werkelijk voor staan.

Dit is een zeer precair moment voor de hele aarde – Iran aan de ene kant en Rusland aan de andere. Verenig je, verenig je en bid; schenk geen aandacht aan onbelangrijke zaken. Nu moeten jullie helder van geest zijn en zo goed mogelijk handelen. Jullie zien niet wat Mijn ogen van boven zien, en misschien is dat maar beter zo.

Ik herhaal: “DIT IS EEN MOEILIJKE TIJD VOOR DE AARDE; IK ZAL AAN JULLIE ZIJN MET MIJN ENGELENLEGERS. WEES NIET BANG; IK ZAL JULLIE NIET VERLATEN!”

PRIJS DE VADER, DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST.

Kinderen, Moeder Maria heeft jullie allen gezien en heeft jullie allen lief vanuit de diepte van Haar Hart.

Ik zegen jullie.

BID, BID, BID!

31/7 Gebed moet leiden tot liefde en tot elkaar helpen. - Chantal Magby

Maria, Moeder van Christelijke Liefde: Kindertjes, bidden zonder daden is niets. Bidden zonder goede werken is nutteloos. Als een ziel bidt maar haat in haar hart koestert, kan het gebed haar niet baten. Gebed moet leiden tot liefde en tot elkaar helpen. Gebed moet helpen elkaar te begrijpen.

Maar degene die op zijn borst slaat als hij zijn broeder verdrietig en verlaten ziet, degene wiens enige woorden tot hem zijn: 'Moge God je beschermen' - die persoon heeft een verlamd hart, want zijn gebed is nutteloos.

Liefde in gebed is de grootste valuta om toegang te krijgen tot de poorten van de Hemel.

Doe goed in het geheim; verkondig je goede daden niet als een trompet. Laat je linkerhand niet weten wat je rechterhand doet. Te veel zielen stijgen niet op naar de Hemel omdat ze graag willen dat anderen hun werken zien. Allen die Mijn Zoon willen volgen, moeten geen vleierij zoeken, noch aardse roem najagen. Wie graag gevleid wordt, zoekt de eeuwigheid niet.

Wie aardse roem nastreeft, ziet al zijn goede werken op aarde tenietgedaan in de ogen van God. En jij, Mijn dochter, Mijn dienstmaagd, zoek je toevlucht onder Mijn mantel, want die is je troost en je kracht.

Vanaf je geboorte is het jouw taak geweest om te lijden, en ondanks Mijn bescherming kan Ik je dit niet ontnemen, want het is je door God de Vader gegeven. Ik heb jou uitgekozen als het voornaamste instrument van Mijn werk, en opdat je deze taak zou volbrengen, heb Ik je geleidelijk aan met Mijn eigen handen gelouterd. Ik heb je gelouterd door pijn, lijden, laster en ontmoediging. Kijk naar de reis die je de afgelopen twintig jaar hebt afgelegd; vandaag heb je zelfs lief wie je haten, en voor hen ben je bereid elk offer te brengen.

Je maakt een tijd van grote onrust in je hart door, en het is je geloof in Mij dat je helpt je angsten, de voortdurende aanvallen op je en de boosaardigheid van sommigen jegens jou te overwinnen. Ga zo door; zoek je toevlucht in Mijn Onbevlekte Hart; wees een voorbeeld voor de mensen om je heen, zodat ook zij, in hun meest wanhopige momenten, tot Mij mogen komen en zich vastklampen aan de zoom van Mijn Onbevlekte Mantel.

Dit is de boodschap van vanavond; moge je gezegend worden door de Vader, de Zoon en de Heilige Geest omdat je Mij bent komen ontmoeten. Ik heb lief en bescherm jullie die komen knielen aan de zoom van Mijn Onbevlekte Mantel.

Maria, Moeder van Christelijke Liefde.

2/8 Een grote gebeurtenis wordt wereldwijd uitgezonden - Valentina Papagna

Vanmorgen kwam de engel en zei: "Kom met mij mee. Ik moet je meenemen naar de zielen in het vagevuur. Ze wachten op je."

In het vagevuur ontmoeten we veel mensen. Ze verscholen zich achter de rotsen, maar konden er niet uit omdat de gangen erg smal waren. Ze konden alleen hun hoofd naar buiten steken.

Een van deze zielen vroeg me: "Weet jij waar de bioscoop is?"

Verbaasd door de vraag antwoordde ik: "Waarschijnlijk ergens – ik weet het niet."

De engel zei: "Binnenkort wordt een grote gebeurtenis uitgezonden. Het zal wereldwijd op televisie worden uitgezonden en iedereen zal het meemaken en zien." 

2/8 Mensen zullen niet voorbereid zijn op gebeurtenissen

Vanmorgen, toen ik me klaarmaakte om naar de Heilige Mis op zondag te gaan, zei onze Heer Jezus: Wil je vandaag naar Mijn Bovenkamer komen?

Ik glimlachte en antwoordde: "Heer Jezus! Ik zou graag willen komen, maar ik voel me altijd onwaardig." Hij zei: Maar als Ik je uitnodig, dan ben je het waard. Ik zou je niet uitnodigen als je het niet waard was. Wanneer je naar de kerk komt, kniel dan neer, en zodra de priester naar het altaar komt, moet je naar Mij toe komen, om in Mijn heilige tegenwoordigheid te zijn.

Toen ik in de kerk aankwam, bracht onze Heer Jezus mij naar Zijn bovenkamer, en ik knielde voor Hem neer in Zijn heilige tegenwoordigheid.

Hij zei: Weet je hoeveel troost je Mij brengt als je hier komt? Mijn lijden, dat zich herhaalt, wordt verlicht wanneer je in Mijn tegenwoordigheid bent. Het is als Mijn doodsstrijd in de Hof van Gethsemane. Het is Mijn kruisiging die zich steeds opnieuw herhaalt. Hoeveel Ik Mijn mensheid liefheb, Mijn volk op aarde. Hoeveel Ik hen moet helpen, en hoeveel Ik voor hen moet lijden. Maar Ik kan niet tot hen doordringen. Kun je Mij vertellen waarom ze niet naar Mij willen luisteren?

Ik werd erg emotioneel en huilde toen ik onze Heer Jezus zag lijden.

Ik antwoordde: ‘Heer, de mensen willen niet luisteren. Het kan ze echt niets schelen. Ze denken niet aan het hiernamaals. Ze gaan gewoon door zoals ze zijn, maar wees alstublieft toch genadig voor iedereen. Misschien veranderen ze na verloop van tijd.’

Hij zei: Binnen korte tijd zullen er dingen gebeuren – één, twee, drie! De dingen zullen elkaar in snel tempo opvolgen en de mensen zullen er niet klaar voor zijn. Draag Mij met je mee waar je ook gaat. Verkondig Mijn heilig Woord. Zeg tegen de mensen dat ze zich moeten bekeren en veranderen. Ik heb iedereen lief. Waarom zijn ze bang om tot Mij te komen?

De wereld is nu erg in de war. Mensen trekken van het ene land naar het andere, en de duivel brengt iedereen in verwarring, in elk land. Hij zorgt ervoor dat mensen zich verspreiden en lijden – maar dit zal snel veranderen.

Je moet nog wat meer geduld hebben en bidden. Je ziet overal in de wereld verwoesting. Dit zijn de tekenen die aan de mensen gegeven worden om zich te bekeren en te veranderen.

Nu wil ik dat jullie de Heilige Eucharistie ontvangen. Ga heen en ontvang Mij. Wanneer jullie terugkeren naar jullie plaats, offer Mij dan iets terug, en Ik zal jullie uitleggen waarom Ik jullie vraag Mij iets terug te offeren. Jullie weten niet hoeveel wonderen Ik over de hele wereld verricht wanneer jullie Mij iets teruggeven. Zoveel moois gebeurt er met mensen in verschillende delen van de wereld. Hoewel Ik jullie voed, heb Ik jullie hulp nodig – Ik heb jullie nodig om Mij iets terug te geven.

Ik zei: “Dank U, Heer Jezus. Help alstublieft de mensen.”

Na de Heilige Mis ging ik naar de kapel en bad, zoals ik gewoonlijk doe, voor het beeld van Onze Lieve Vrouw Hulp der Christenen.

De Heilige Moeder zei tegen mij: Mijn dochter Valentina, luister naar wat Mijn Zoon je vertelt en schrijf alles op wat Wij je vertellen. Binnenkort zullen er grote gebeurtenissen plaatsvinden, en de mensen zullen er niet klaar voor zijn om ze te aanvaarden of door te maken. Zeg tegen de mensen dat ze zich moeten bekeren en hun levenswijze moeten veranderen.

 

27/8 Het Laatste Oordeel - Zr Beghe

Ik ben de Almachtige, en zonder Mij zou de wereld niet bestaan. De wereld, het firmament, de aarde, de mensen, de dieren – niets zou bestaan. Kijk 's nachts naar de hemel, vol sterren; elke ster is Mijn werk, er zijn er zo veel. Niets houdt Mij tegen; wanneer Ik ergens aan begin, maak Ik het volledig af. Als er ook maar één ster aan de hemel zou ontbreken, zou Mijn werk onvoltooid zijn. Alle sterren hebben een begin en een einde, omdat ze deel uitmaken van de eindige wereld, en het einde van de wereld zal de totale explosie van het hele firmament zijn. De sterren zullen uit de hemel vallen, de hemellichamen en de planeten die eromheen draaien zullen ook loskomen van hun draaicyclus, en alles zal vallen omdat niets hen op hun plaats zal houden.

Er zullen talloze inslagen in de hemel zijn, en alles wat methodisch ronddraait, zal zijn als bowlingkegels die alle evenwicht hebben verloren. Het einde van de wereld zal catastrofaal zijn, want het hele universum zal de controle verliezen. Ik zal ophouden te handelen, en alles zal uiteenvallen. De aarde zal haar baan voortzetten, zich van de zon af of ernaartoe bewegend. Als ze zich van de zon af beweegt, verliest ze haar natuurlijke bescherming en zwaartekracht; als ze zich naar de zon toe beweegt, zal de extreme hitte toenemen en zal de zon zelf haar stabiliteit verliezen. Deze chaos in het universum zal voorafgaan aan het grote Laatste Oordeel, dat zal plaatsvinden in een reeds spirituele omgeving.

Goede en slechte mensen zullen van elkaar gescheiden worden, de eersten in een positieve sfeer, de laatsten in een negatieve. De scheiding zal natuurlijk zijn, dat wil zeggen, teweeggebracht door goddelijk handelen, dat alles regeert en nooit een fout maakt. Alle zielen uit alle tijden zullen aanwezig zijn, want allen zullen geoordeeld worden. Goede zielen zullen worden opgewekt nadat ze geoordeeld en door God verwelkomd zijn. De anderen, de goddelozen, zullen ontmaskerd worden, wat betekent dat alles wat verborgen was, onthuld zal worden en iedereen alles van elkaar zal weten. Er zullen geen geheimen meer zijn, geen leugens meer, geen onuitgesproken waarheden meer; alles zal duidelijk, begrepen en geaccepteerd zijn. 

De goddelozen zullen, na wat zij als diep kwellend en vernederend zullen beschouwen, zich naakt terugtrekken en in één beweging neerstorten in een hel die zich om hen heen zal sluiten. Na deze omwenteling te hebben aanschouwd, zullen de goeden zich tot God wenden, en dit visioen zal worden weggewassen in de schoonheid van de Hemel, die zich voor hen zal openen. God zal tot hen zeggen: "Kom, jullie die gezegend zijn door de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, kom naar Mijn Woning, waar Ik altijd op jullie heb gewacht en waar Ik jullie voor eeuwig zal liefhebben en verwelkomen." Juist op dit moment van Gods individuele verwelkoming, van het oordeel over elke ziel, zal de opstanding van hun lichamen plaatsvinden, en ieder zal zichzelf en anderen met grote bewondering en vurige lofprijzing aanschouwen. Ieder was anders, stralend en mooi – zo mooi!

De Maagd Maria, Moeder van God, was de mooiste, niemand werd benadeeld. En de Drie-ene God was daar, glimlachend, de Drie Personen van de Heilige Drie-eenheid op de troon, maar Zij waren bij de hunnen, allen kinderen van God, van dezelfde familie, verenigd voor de eeuwigheid, waar alle verdriet, alle pijn, alle moeilijkheden voor altijd afwezig zullen zijn. Maar het goddelijke verhaal eindigt daar niet; God, als Vader, Zoon en Heilige Geest, Schepper, Licht, Leven en Liefde, sluit zich nooit in Zichzelf af, en het lange goddelijke verhaal zal zich blijven ontvouwen in de tijd van de oneindigheid. Ik zegen jullie, Mijn kinderen, Ik houd van jullie en Ik wacht op jullie. In de Naam van de Vader, en van de Zoon, en van de Heilige Geest. Amen. Jullie Heer en jullie God 

DIES GAUDII

Een dag van triomf, die dag die de wereld voorgoed zal veranderen, volgens de profetieën en de Openbaring. Wat een vreugde, wanneer de Rechter verschijnt om de gelovigen hun beloning te geven. De machtige trompet zal overal weerklinken en de gelovigen en de besten tegelijk bijeenbrengen. De dood en de goddelozen zullen verdwenen zijn; alleen de goeden zullen tot leven komen. God, Jezus Christus, vergezeld door Zijn heiligen, zal worden toegejuicht, de hele menigte zal Hem vereren en bewonderen als hun Leider en Koning. Jezus Christus zal dan zeggen: "Kom tot Mij, jullie die gezegend zijn door Mijn Vader," en Hij zal voor hen het Koninkrijk der Hemelen openen. Glorie en eeuwigheid zullen voor allen zijn, want er zullen geen anderen meer zijn.

19/8 Moedig Mijn Franse kinderen aan te bidden - Marie Catherine van de Verlossende Menswording

Psalm 80:15-20: God van de hemelse machten, keer u tot ons, kijk neer uit de hemel en zie, bekommer u om deze wijnstok, de stek die uw hand heeft geplant, het kind dat u zelf hebt grootgebracht. Hij is verbrand en weggehakt, verkwijnd onder uw duistere blik. Leg uw hand op uw beschermeling, het mensenkind dat u hebt grootgebracht. Dan zullen wij niet van u wijken.

Laat ons leven, en wij roepen uw naam: HEER, God van de hemelse machten, keer ons lot ten goede, toon uw lichtend gelaat en wij zijn gered.

Het Woord van Jezus Christus:

Ik zegen je, Mijn dochter van Liefde, Licht en Heiligheid – zo kwetsbaar – in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Ik bedek je met Mijn Kostbaar Bloed en bescherm je tegen de listen die je willen verleiden en vernietigen: zet die telefoon nu uit. Je bent een doelwit; dat weet je. Jouw missie – zo groot en zo zuiver – mishaagt hen; geef hun geen enkele kans om je te bereiken. Blijf op deze manier afgesloten en geef niemand toegang. Wees gezegend en gehoorzaam.

De bovenstaande alinea's zijn van toepassing op ieder van jullie die kwetsbaar is en gemakkelijk beïnvloedbaar door nieuwe technologieën en de overweldigende hoeveelheid informatie die tot verwarring leidt.

Schrijf: Samen met Mij, jouw Jezus, aan de zijde van de Vader, bid ik voor jou. Bid voor Frankrijk, nu het wegzinkt in de doolhoven van de misdaad, zijn eigen volk in de steek laat door de waanideeën van schuldige bestuurders te volgen, hun ondergang te aanvaarden en macht en heerschappij te zoeken over het universum dat zij begeren door de dwaze en trotse gevallenen te volgen.

Bid, Mijn dochter, met al je oprechte liefde voor hen die Ik onophoudelijk roep. Spoor Mijn respectvolle Franse kinderen – die nog steeds gehecht zijn aan hun land, zo beschermd door de Maagd Maria – aan om te bidden.

Gebed: Eeuwige Vader, in onze nood werpen wij ons voor U neer en vertrouwen volledig op Uw Grootmoedigheid.

Wij aanbidden U en danken U voor al Uw zegeningen, die U ons hebt gegeven ondanks de decadentie waarin wij – Uw overvloedig gezegende kinderen – ons hebben gestort, zonder respect of zorg voor de gevolgen van onze daden en onze bekrompenheid. Vergeef ons, Oneindig Goede Vader; leid ons door Uw genade. Met de hulp van onze geliefde broeders, willen wij boete doen voor deze goddeloze wereld en voor onze eigen fouten. Tijdens deze louterende beproevingen willen wij, samen met Jezus, onze Verlosser en Maria, Medeverlosseres, het reddende Kruis dragen voor onze gewonde, behoeftige, onschuldige, onwetende en ongelovige broeders en zusters, en voor hen die zich bekeren.

Eeuwige Vader, aanvaard door Uw Zoon die geofferd werd om ons te redden, door de Onbevlekte Maria, onze Voorspreekster en Middelares, het oprecht berouw van al Uw kinderen dat wij U in dit gebed aanbieden, en schenk ons ​​de Viaticum-zegen die ons tot U, de Almachtige en Barmhartige God, leidt. Amen

Jezus Christus

Midden-Oosten

26/8 Netanyahu verwerpt diplomatiek akkoord met Iran en schaart zich achter sanctieoffensief van Trump

Iraanse president: "Verenigde Staten bereiken niets met hun economische sancties"

27/8 Israëlisch-Palestijns conflict : Israëlische minister wil regio's met sterke Arabische aanwezigheid "verjoodsen"

Hoge Amerikaanse admiraal verklaart dat Straat van Hormuz vrijgemaakt is van mijnen

Divisie van Egyptische bank Misr verliest toegang tot Amerikaanse financiële systeem

De Amerikaanse regering gaat de vestiging in de Verenigde Arabische Emiraten van de Egyptische staatsbank Misr de toegang ontzeggen tot het financiële stelsel van 's werelds grootste economie. De bank wordt ervan beschuldigd deel te nemen aan financiële transacties met Iran. 

* De betrekkingen tussen Rusland en Japan zijn verslechterd door de territoriale claims van Japan op de Koerilen-eilanden. Rusland heeft gedreigd met zijn nucleaire wapens en het bezoek van president Poetin aan de eilanden heeft geleid tot diplomatiek protest vanuit Tokio.

• Gedetailleerde Samenvatting: Vyacheslav Volodin, voorzitter van de Russische Doema, waarschuwde Japan tegen territoriale claims op de Koerilen-eilanden en verwees naar de nucleaire capaciteiten van Rusland.
• President Vladimir Poetin bracht een bezoek aan het betwiste eiland Iturup, wat door Japan als "volstrekt onaanvaardbaar" werd bestempeld.
• Japan dient een formeel diplomatiek protest in bij het Kremlin naar aanleiding van Poetins bezoek.
• Het conflict gaat over vier zuidelijke eilanden die door Japan de Noordelijke Gebieden worden genoemd en sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog onder Russische controle staan.
• Rusland beschouwt de territoriale eisen van Japan als een teken van opkomend militarisme, mede door de sancties die Japan aan Rusland heeft opgelegd vanwege de oorlog in Oekraïne.
• Rusland heeft recente raketoefeningen gehouden in de omgeving van de eilanden, waarbij onder andere een atoomonderzeeër werd ingezet. 

Rusland-Oekraïne

26/8 Kremlin bevestigt: CIA-directeur John Ratcliffe is in Moskou voor gesprekken met Russische inlichtingendiensten

Zelensky eert Elon Musk met Orde van de Vrijheid tijdens onderhandelingen over Starlink

Zelensky bezoekt troepen aan het front

Bloomberg: "Rusland overweegt nieuwe escalatie van aanvallen op Oekraïne"

De Russische president Vladimir Poetin wil de aanvallen opvoeren, omdat de vredesgesprekken volgens hem telkens opnieuw op niets uitdraaien. Volgens de bronnen zijn de verschillende onderhandelingskaders feitelijk ingestort en staan beide partijen weer bij af.

27/8 CIA-directeur heeft Rusland gevraagd om NAVO niet aan te vallen

Ratcliffe ook gevraagd hebben dat Moskou zijn steun aan Iran inperkt, zowel op economisch als op militair vlak. Daarbij zou hij ook gedreigd hebben met bijkomende sancties.

Kremlin verwerpt "alarmistische verhalen" over bezoek CIA-directeur

Dmitri Peskov, toen hij vragen kreeg over de informatie in de Amerikaanse media. "Dat heeft niets te maken met de realiteit en de intenties van Rusland", zei hij. Volgens hem zijn het net de Europese landen die zich agressief opstellen.

28/8 Poetin ziet VS als verzwakt door oorlog met Iran

Oekraïne voerde diep in Rusland aanval uit op grote bommenwerper

Zweedse luchtmacht en marine beschermen Finland tegen drones

Droneaanvallen op kerncentrale Zaporizja gemeld

De door Rusland bezette kerncentrale van Zaporizja in Oekraïne is volgens het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) meermaals aangevallen door drones. Volgens het agentschap ligt het stralingsniveau bij de installatie niet ver van de frontlinie binnen de normale waarden.

Ontslagen defensieminister Oekraïne Fedorov werkt nu voor Italië

Francken sluit deur voor heropening Euroclear-debat

Minister van Defensie Theo Francken (N-VA) noemt het gebruik van de bij Euroclear geblokkeerde Russische tegoeden voor een herstellening aan Oekraïne "onbespreekbaar". 

29/8 Zelensky wil tot duizend drones per dag op Rusland afvuren

 

27/8 De Chinese ondergrondse kerk heeft 10 bisschoppen gewijd zonder pauselijk mandaat. - Gloria tv - Met dank aan Martine

Na de Chinees-Vaticaanse overeenkomst van 2018 "gebeuren er vreselijke dingen met katholieken" in de provincie Fujian, vertelde een anonieme Chinese bisschop, die niet verbonden is aan de Chinese staatskerk 'Patriottische Vereniging', op 23 augustus aan Anthony Clark van CatholicWorldReport.com.
De bisschop spreekt van een "noodtoestand".

Naarmate de overheidsinvloed op de bisschoppen toeneemt, "zal de integriteit van het katholieke geloof eronder lijden". Om "het voortbestaan ​​van de Chinese Kerk te verzekeren", zijn er "in het geheim" nieuwe bisschoppen gewijd.

De bisschop zegt dat de gelovigen twijfelen aan de oprechte zorg van Rome voor hun "spiritueel welzijn" wanneer de Heilige Stoel door de overheid aangewezen bisschoppen goedkeurt die zij te betrouwbaar achten voor de staat.

Het exacte aantal is onbekend, maar hij suggereerde dat er "minstens tien nieuwe bisschoppen" zijn gewijd voor de ondergrondse gemeenschap in de provincie Fujian.

De toenadering van het Vaticaan tot het communisme

De toenadering van het Vaticaan tot communistische regimes begon historisch gezien in de jaren 1960 en staat in de kerkgeschiedenis bekend als de Vatikaanse Ostpolitik.

Onder leiding van aartsbisschop Agostino Casaroli, en met de goedkeuring van de pausen Johannes XXIII en Paulus VI, verschoof de strategie van het Vaticaan van een felle ideologische strijd tegen het communisme naar het zoeken van een modus vivendi (een manier om samen te leven). Het doel was om via diplomatieke weg minimale overlevingsruimte en religieuze vrijheid te onderhandelen voor katholieken achter het IJzeren Gordijn. Dit leidde destijds echter al tot zware kritiek omdat het Vaticaan compromissen sloot met totalitaire regimes en standvastige anticommunistische martelaars (zoals kardinaal Mindszenty) politiek aan de kant verschoof.

De huidige situatie in China

Het Geheime Akkoord (2018–heden)
As of augustus 2026 is de relatie met het communisme in China gebaseerd op het controversiële, geheime akkoord dat in september 2018 werd gesloten tussen het Vaticaan en de Chinese Communistische Partij (CCP). Dit akkoord (dat in oktober 2024 met nog eens vier jaar is verlengd tot 2028) deelt de macht over de bisschopsbenoemingen: de CCP draagt kandidaten voor, en de paus heeft het formele, finale veto.

De Chinese Staatskerk (CCPA)
De officiële kerk in China is de Chinese Katholieke Patriottische Vereniging (CCPA). Sinds het aantreden van president Xi Jinping staat deze staatskerk onder strikte druk van de zogenaamde "sinificatie" van religie. Dit betekent in de praktijk dat:

De staatskerk de ideologie en de politieke agenda van de communistische partij actief in haar geloofsuitingen moet integreren.

Priesters en bisschoppen verplicht een loyaliteitsverklaring aan de CCP moeten ondertekenen om legaal de Mis te mogen opdragen.

Waar en hoe de echte, ondergrondse Kerk nu moet opereren

Door het Vaticaanse akkoord bevindt de trouwe ondergrondse Kerk (geschat op zo'n 6 miljoen gelovigen) zich in een uiterst precaire en pijnlijke spagaat:

* Fysiek ondergronds: Omdat weigering om lid te worden van de communistische staatskerk illegaal is, moeten niet-geregistreerde priesters, bisschoppen en gelovigen samenkomen in huiskamens, schuren, of geheime locaties op het platteland. De overheid treedt hard op met geavanceerde surveillance, het sluiten van illegale kapellen en het arresteren of onder huisarrest plaatsen van geestelijken.

* Theologische isolatie en dreigend schisma: De meest tragische ontwikkeling is de recente spirituele isolatie van de ondergrondse Kerk. Doordat het Vaticaan de voorheen geëxcommuniceerde staatbischoppen heeft erkend om de Kerk te " herenigen", eist Rome nu in feite dat de ondergrondse bisschoppen hun gezag overdragen aan de door de staat goedgekeurde hiërarchie.

* Het tragische dilemma: Trouwe ondergrondse katholieken, die decennialang vervolging en marteling hebben doorstaan om loyaal te blijven aan de paus, worden nu door de Vaticaanse diplomatie gepusht om op te gaan in een door communisten gecontroleerde structuur. Groepen die dit standvastig weigeren om hun geloof zuiver te houden, lopen volgens recente kerkelijke rapporten zelfs het risico door Rome beschuldigd te worden van ongehoorzaamheid of "schisma", wat een brute historische ironie is.

Koers van het Vaticaan

* De benoemingen onder het pontificaat van Paus Leo XIV weerspiegelen zijn strategie van pastorale inclusiviteit en "ont-polarisering", wat door critici uit traditionalistische hoek echter wordt geïnterpreteerd als een toegeving aan een progressieve en seculiere agenda.

Binnen het Vaticaan en de wereldwijde kerkelijke hiërarchie zijn deze keuzes het onderwerp van een intens theologische en politieke discussie, waarbij de argumenten van beide kanten scherp tegenover elkaar staan:

1. Het perspectief van de critici (Traditionalistische angst voor dwaling)

Kanalen zoals Sign of the Cross en traditionalistische waarnemers uiten grote bezorgdheid over specifieke benoemingen en beslissingen. Zij zien hierin een bedreiging voor de onveranderlijke morele leer van de Kerk:

* LGBTQ+-agenda: Onder Paus Leo XIV zijn verschillende bisschoppen benoemd die bekendstaan om hun actieve ondersteuning van LGBTQ+-pastoraat (zoals bisschop Ramon Bejarano en Fr. Thomas Hennen). Ook de benoeming van Cristiana Perrella bij de Pontificale Academie leidde tot felle kritiek vanwege haar eerdere werk met queer-cultuur. De angst is dat de acceptatie van de praktijk de katholieke leer over het huwelijk tussen man en vrouw structureel uitholt.

* Pro-abortus/seculiere invloed: Critici wijzen erop dat door het benoemen van seculiere experts en het verlenen van toegang aan reformatorische groepen (zoals We Are Church), de Kerk de deuren openzet voor figuren die de westerse seculiere cultuur — inclusief het recht op abortus — niet langer openlijk veroordelen, wat gezien wordt als een capitulatie voor de moderne wereld.

2. Het perspectief van het Vaticaan (Inclusie en dialoog)

Vanuit het kamp van Paus Leo XIV en zijn medestanders (zoals de bekende jezuïet Fr. James Martin) worden deze benoemingen heel anders uitgelegd:

* Geen leerstellige wijziging, wel een attitudeverandering: Paus Leo XIV heeft expliciet aangegeven dat de officiële kerkelijke doctrine over seksualiteit en het menselijk leven niet verandert. Wel stelt hij dat de Kerk "eerst de attitudes moet veranderen" om polarisatie tegen te gaan. Hij kiest daarom bewust voor 'getuigen' en herders die dicht bij gemarginaliseerde groepen staan.

"De Kerk is open voor iedereen": In navolging van het beleid van paus Franciscus wil Leo XIV dat de Kerk een toevluchtsoord is voor iedereen die barmhartigheid en liefde zoekt. De benoemingen van ruimdenkende herders zijn bedoeld om mensen met een homoseksuele geaardheid of progressieve overtuigingen niet langer uit te sluiten, maar hen binnen de kerkelijke gemeenschap te begeleiden.

* Brede expertise: Bij de benoemingen in Vaticaanse commissies (inclusief de sterke stijging van vrouwen in topfuncties) selecteert het Vaticaan primair op professionele expertise en synodale samenwerking, in plaats van een strikte ideologische zuivering toe te passen.

* 7/7/2026 Bestaat de duivel? De Vaticaanse krant suggereert onnodig van niet. Een controverse midden in de zomer. De manier waarop de publicatie is behandeld, heeft bijzondere aandacht getrokken omdat Donne Chiesa Mondo verschijnt onder de naam L'Osservatore Romano, de krant van de Heilige Stoel. - Valentina di Giorgio

Na de publicatie van de nieuwste editie van Donne Chiesa Mondo, de maandelijkse bijlage van L'Osservatore Romano, is een theologisch debat losgebarsten. Verschillende auteurs hebben daarin de aard van het kwaad onderzocht op een manier die volgens critici de aloude leer van de katholieke kerk over het persoonlijke bestaan ​​van Satan vertroebelt.

De controverse draait om nummer 157, dat op 1 juli verscheen onder het thema "De duivel in ons". Hoewel deze uitgave het kwaad vanuit bijbelse, psychologische, culturele en sociale perspectieven onderzoekt, heeft de algehele benadering vragen opgeroepen over de vraag of het de katholieke leer over een van de meest fundamentele spirituele realiteiten van het christendom wel adequaat weergeeft. Een groot deel van de discussie is gericht op een essay van de Italiaanse Nieuwtestamenticus Marinella Perroni, getiteld "De slang, de vrouw en de vrucht. En Satan?". Daarin betoogt Perroni dat het verhaal van de zondeval in Genesis de slang niet expliciet identificeert met de duivel. Ze merkt op dat de associatie tussen de slang uit Genesis 3 en Satan geleidelijk aan is ontstaan ​​binnen latere Joodse tradities, voordat deze volledig werd uitgewerkt in de christelijke interpretatie.

Vanuit een historisch en exegetisch perspectief wordt deze observatie algemeen erkend door bijbelgeleerden. Het boek Genesis zelf noemt de slang nergens Satan; de expliciete identificatie verschijnt later in de bijbelse openbaring, met name in het boek Openbaring, waar de "oude slang" wordt geïdentificeerd met de duivel. Perroni traceert de ontwikkeling van de joodse demonologie ook terug naar latere historische perioden die beïnvloed werden door de religieuze culturen van het oude Nabije Oosten en de hellenistische wereld. In haar essay betoogt ze verder dat latere interpretaties van Genesis ertoe hebben bijgedragen dat vrouwen, zonde en de duivel met elkaar verbonden werden binnen patriarchale kaders die het christelijk denken door de eeuwen heen hebben gevormd.

Andere artikelen in dit nummer zetten dezelfde algemene verkenning voort vanuit psychologische en culturele perspectieven. De Italiaanse auteur Dacia Maraini reflecteert op het kwaad als geworteld in het menselijk hart, terwijl andere auteurs ervaringen die vaak worden omschreven als 'de duivel' onderzoeken vanuit het perspectief van schuldgevoel, emotionele wonden, persoonlijk trauma en sociale druk. Voor veel lezers ligt de voornaamste zorg echter minder in wat de auteurs beweren dan in wat ze níét zeggen. Critici stellen dat de uitgave veel aandacht besteedt aan symbolische en psychologische interpretaties, terwijl er weinig wordt verwezen naar de gezaghebbende leer van de Kerk over Satan als een werkelijk persoonlijk wezen.

De katholieke leer op dit punt is opmerkelijk consistent gebleven. Het Vierde Lateraans Concilie in 1215 leerde dat de duivel en de andere demonen door God als goed geschapen waren, maar door hun eigen vrije wil kwaad werden. De Catechismus van de Katholieke Kerk, met name de paragrafen 391 tot en met 395, presenteert Satan als een gevallen engel in plaats van een metafoor voor het kwaad. Meer recentelijk waarschuwde paus Paulus VI in een algemene audiëntie in 1972 dat het ontkennen van het bestaan ​​van de duivel afwijkt van de bijbelse en kerkelijke leer, terwijl paus Franciscus gedurende zijn pontificaat herhaaldelijk benadrukte dat christenen niet slechts met abstract kwaad te maken hebben, maar met de actie van een persoonlijke geestelijke tegenstander.

De manier waarop de publicatie is vormgegeven, heeft bijzondere aandacht getrokken omdat Donne Chiesa Mondo verschijnt onder de vlag van L'Osservatore Romano, de krant van de Heilige Stoel. Hoewel de bijlage redactionele onafhankelijkheid behoudt en geen leerstellige autoriteit uitoefent, leidt de associatie met het Vaticaan er onvermijdelijk toe dat veel lezers aannemen dat de inhoud ervan in grote lijnen het hedendaagse katholieke gedachtegoed weerspiegelt. De discussie illustreert ook een bredere uitdaging voor de katholieke bijbelwetenschap. De moderne exegese maakt vaak onderscheid tussen de historische ontwikkeling van bijbelse teksten en latere leerstellige formuleringen, terwijl de Kerk erop staat dat de Heilige Schrift uiteindelijk moet worden geïnterpreteerd binnen de levende Traditie en het Magisterium.

Voor de katholieke theologie zijn historisch-kritische analyse en leerstellige onderwijzing niet bedoeld om elkaar tegen te spreken, maar om verschillende dimensies van de goddelijke openbaring te belichten. Het debat rond de meest recente kwestie reikt daardoor veel verder dan de interpretatie van Genesis door één auteur. Het raakt aan een grotere vraag die de hedendaagse theologie bezighoudt: hoe kunnen bijbelwetenschap, historisch onderzoek en pastorale reflectie moderne lezers aanspreken zonder doctrines te verduisteren die de Kerk altijd als essentieel voor het christelijk geloof heeft beschouwd? - ZENIT