Aardrijkskunde

‘k Was al heel jong verzot op aardrijkskunde .

Ik vond niets mooier dan wanneer we op school

een kaartje moesten tekenen en inkleuren :

blauw voor het water , groen voor het laagveen .

En later kreeg je zelf je eigen atlas .

Nooit heb ik een boek met zoveel zorg gekaft .

Ik kon er uren over zitten dromen ,

tot ’t klokje van de gehoorzaamheid weer sloeg .

Heel de aarde leek één fonkelend wonderrijk :

Tibet . De Andes . Het Zuidpoolgebied .

Tasmanië . Vuurland . Afrika vooral .

Onmetelijk . Oneindig . Ieder naam

was pure poëzie . Wat ben ik blij

dat er toen (in Nederland) nog geen televisie was .

                                                       C.Buddingh

En daar zwemt een vis in de koele rivier ,

En daar staat een huisje , een heel eind van hier ,

En daar dreigt een hondje een koe met geblaf ,

En daar bij de berg rijdt Petrof op een draf ,

En daar op het huis staat een vlag in de top ,

En daar op het veld komt het koren al op ,

En zilver van ’t stof zijn de blaadjes rondom ,

En overal gonst het van vliegengebrom ,

En daar worden meisjes in ’t zonnetje bruin ,

En overal bijengezoem in de tuin ,

En daar is een gans die de vijver in glijdt ,

En zo gaat de dag weer voorbij als altijd .

Danil Charms

Kranten sluiten krakend als

dennenbomen in een hoge wind

hun kolommen ; een oude man

hangt onder de lamp ; op

de sofa slaapt de middag

en droomt van kerken .

En langzaam kruimelt op

zolder tussen oude boeken die

hun knevels opstrijken

een vrouw haar huid

tot zwetende weerspannigheid .

Een klok schijnt in de ramen

de tijd te zeggen , zich versprekend

en geen woord voltooiend ;

de nevel is een boom van koffie

groeiend in een kinderlijke buik .

Een drooglijn in een voortuin ,

in de goot een guitaar van

zijden doekjes en lucifers uit Zweden ;

en de wolken dikke vrouwen op

honderd goudkrullende divans .

Zeker ga ik door de straat ,

een auto remt : ik raap

mijn geschriften op en loop

verder . De aarde

heeft zich aan mijn mouw gehecht .

*

Poëzie                                Remco Campert

Voor wat ik nu zit te doen

Weet ik geen verklaring

Zou een man alleen op een eiland

Zon en honger

De behoefte voelen

Om een krant te maken ?

Zo schrijf ik eerst het weerbericht

En lees het dan

En verdomt als het niet waar is :

Soms komt het uit !

Landschap                    Remco Campert

Andere straten

Andere huizen

Eens in de zoveel jaar

Vernieuwt zich mijn vel

Gegroeid

Voller van blad

Staan sommige er nog

De bomen uit mijn jeugd

Maar de meeste werden omgehakt

Konijnenholen bungalows

Zandpad en snelweg

En waar op zondagmiddag in het duin

De paartjes te neuken lagen

Staat nu

Een verzorgingsflat

Een heel landschap

Verloor ik voorgoed

Onder mijn voeten

Werd de grond anders

En die bomen

Ik voel hun schors niet meer

Andere ogen voor dat landschap

Voeten voor die grond

Beweegt de trein waar ik in zit

Of die op het nevenspoor

De tijd onttrekt ons

Vaarwel  

Sommige poëzie

Is met een klein mondje

Nog kleinere dingen zeggen

Erwtjes blazen naar de zon

Net als een kleintje koffie

Als je omkomt van de dorst .

Het kind dat net lopen kan

Een paar passen doet

Op weg naar de stoel

Z’n handen uitsteekt

Maar de afstand verkeerd schat

En op z’n gezicht valt

Het is (on)menselijk

                                      c.buddingh

Bonenpaatje

Op zondag middag gingen we vaak wandelen

Ook als je eens geen zin had , moest je mee ,

’t Vissertje rond, of helemaal langs de havens .

Soms enkel naar de watermolenwei .

Daar mocht je kikkers vangen en bloemen plukken.

De kikkers lied ik altijd meteen weer gaan .

De madeliefjes deed je in een jampotje .

Dat kwam dan thuis op het buffet te staan .

Het liefste ging ik door het bonenpaatje :

Dan keek je uit op het bos van de Roo ,

Daar stapten misschien wel tien pauwen rond .

Mijn vader moest ze altijd van ons kwaad maken , zodat ze krijsend met hun staarten pronkten .

Wat vond ik hem vreselijk knap , dat hij dat kon .

Dit gedicht is …    Remco Campert 

Voor jou , denk ik                        

Niet te lang

Net te doen

Weet je nog hoe we toen

En wat hebben we niet gelachen

In de bioscoop

En ook wel in het theater

Iets blijft altijd hangen

Een raar detail , vreemd is dat

Er was iets met je schoen

Het bandje slipte alsmaar naar beneden

Je bakte eieren met tomaat

De godganse zomer

Ik reed op je fiets , een raleigh , groen

Terug uit Rotterdam , half 11 , Cubatijd

Nu wordt het toch nog oorlog

Maar : zeur niet , zei jij

(moeilijk te verwerken ,  je gelijk)

Je smeet mijn boeken van de trap

Huilend van woede

En benzedrine , niemand had poen

Wat waren we niet mooi in onze wanhoop

Roze in de badkamer

Katten overal

Ze scheten in de jas van jan peeters

Boyd haalde brood

Wel gelachen , hoor , toen

Je droeg een witte trui

Dat was mode en nu weer

We kwamen een actrice tegen

We keken zwijgend naar een etalage

Vol opgezette apen , een eekhoorn en een waterhoen

Je stond blootsvoets in de haagse tram

Dronken in een ochtend café

Bedorven fruit zij de bazin

Tegen de bleke jongens van de nacht

Zo gaat het niet verder

Jullie lopen allemaal

Door elkaar

Liefjes , niet te doen

Ik bedoel het goed en slecht , zoals ik ben denk te zijn

 Zou willen dat ik was , zoals ik ben

Maar hierover een volgende keer

Eenzaam tussen de eenzamen

                                     F. A . A . M .

Ik moet mijn  eenzaamheid met duizenden

                                            Eenzamen delen  ,

Op straat , in  de  trein  of  in  het  stadion  ,

                                               Tussen  zovelen .

Toch  voel  ik  mij  alleen  .

In het park , waar de kinderen stoeien ,

Het oudje met ’n gelaten blik alles in zich opneemt ,

Als  was  het  voor  het  laatst ,

Dan  voel  ik  me  alleen  .

Waar een verliefd paartje , hun eerste  rondjes roeien  ,

Een tiener , luidschallend de laatste  Hits verneemt ,

Waar ik  mij  ook  verplaats ,

Daar  voel  ik  mij  alleen .

Alles  lijkt  zo  ver  weg  en  lang  voorbij ,

Eens  kon  ik  zoals  zo  velen ,

Dit schamele  geluk  toch  ook  nog  delen  .

Geldt  dit  dan  niet  meer  voor  mij ?

Ben  ik  teveel ?

Ik  voel  mij  zo  alleen .

Maar ik behoor toch ook tot de maatschappij ,

Wil aandacht , geluk en liefde geven  ,

Of kan niemand dit iets meer schelen ,

En komen geld , eer en roem op de eerste rij ?

Vraag  ik  teveel ?

En  blijf  ik  toch  alleen ?

Eenzaam  tussen  de   eenzamen .

Een vriend                                     Lydia Kloostermans

Het klinkt zo mooi , een vriend .

Wat bedoeld men er mee ?

Is het een beloning die je verdient ?

Of is het net als de tuin van Gethsemane ?

Zo puur en zo trouw ,

Een vriend .

Waarom vond ik jou ?

Ik heb om je gegriend .

Een vriend is van wie je houdt .

Met wie je alles deelt .

Iemand die je je geheimen toevertrouwt .

Met een vriendschap die je nooit verveelt .

Een vriend geef je je hart .

Al wat je hebt deel je saam .

Hand in hand , en soms met smart .

Door het leven gaan .

Een vriend om bij te huilen .

Om bij te zijn in barre tijden .

Een vriend om bij te lachen .

Om samen mee te strijden .

Geef elkaar de hand .

Deel elkanders pijn , vreugde en geniet .

Want met die band kun je zeggen ,

Ik heb een vriend .