Landschap Remco Campert

*

Sommige poëzie

Is met een klein mondje

Nog kleinere dingen zeggen

 

Erwtjes blazen naar de zon

 

Net als een kleintje koffie

Als je omkomt van de dorst .

Het kind dat net lopen kan

Een paar passen doet

Op weg naar de stoel

Z’n handen uitsteekt

Maar de afstand verkeerd schat

En op z’n gezicht valt

 

Het is (on)menselijk

                Als je een gebaar niet voltooien kunt .

                                      c.buddingh

 

 

Bonenpaatje

 

Op zondag middag gingen we vaak wandelen

Ook als je eens geen zin had , moest je mee ,

’t Vissertje rond, of helemaal langs de havens .

Soms enkel naar de watermolenwei .

 

Daar mocht je kikkers vangen en bloemen plukken.

De kikkers lied ik altijd meteen weer gaan .

De madeliefjes deed je in een jampotje .

Dat kwam dan thuis op het buffet te staan .

 

Het liefste ging ik door het bonenpaatje :

Dan keek je uit op het bos van de Roo ,

Daar stapten misschien wel tien pauwen rond .

 

Mijn vader moest ze altijd van ons kwaad maken , zodat ze krijsend met hun staarten pronkten .

Wat vond ik hem vreselijk knap , dat hij dat kon .

+

Dit gedicht is …    Remco Campert 

 

Voor jou , denk ik                        

Niet te lang

Net te doen

 

Weet je nog hoe we toen

En wat hebben we niet gelachen

In de bioscoop

 

En ook wel in het theater

 

Iets blijft altijd hangen

Een raar detail , vreemd is dat

Er was iets met je schoen

 

Het bandje slipte alsmaar naar beneden

 

Je bakte eieren met tomaat

De godganse zomer

Ik reed op je fiets , een raleigh , groen

 

Terug uit Rotterdam , half 11 , Cubatijd

Nu wordt het toch nog oorlog

Maar : zeur niet , zei jij

 

(moeilijk te verwerken ,  je gelijk)

 

Je smeet mijn boeken van de trap

Huilend van woede

En benzedrine , niemand had poen

 

Wat waren we niet mooi in onze wanhoop

Roze in de badkamer

Katten overal

 

Ze scheten in de jas van jan peeters

Boyd haalde brood

Wel gelachen , hoor , toen

 

Je droeg een witte trui

Dat was mode en nu weer

We kwamen een actrice tegen

 

We keken zwijgend naar een etalage

Vol opgezette apen , een eekhoorn en een waterhoen

Je stond blootsvoets in de haagse tram

 

Dronken in een ochtend café

Bedorven fruit zij de bazin

Tegen de bleke jongens van de nacht

 

Zo gaat het niet verder

Jullie lopen allemaal

Door elkaar

Liefjes , niet te doen

 

Ik bedoel het goed en slecht , zoals ik ben denk te zijn

 Zou willen dat ik was , zoals ik ben

 

Maar hierover een volgende keer

Mondeling meer .

Eenzaam tussen de eenzamen

                                     F. A . A . M .

Ik moet mijn  eenzaamheid met duizenden

                                            Eenzamen delen  ,

Op straat , in  de  trein  of  in  het  stadion  ,

                                               Tussen  zovelen .

Toch  voel  ik  mij  alleen  .

 

In het park , waar de kinderen stoeien ,

Het oudje met ’n gelaten blik alles in zich opneemt ,

Als  was  het  voor  het  laatst ,

Dan  voel  ik  me  alleen  .

 

Waar een verliefd paartje , hun eerste  rondjes roeien  ,

Een tiener , luidschallend de laatste  Hits verneemt ,

Waar ik  mij  ook  verplaats ,

Daar  voel  ik  mij  alleen .

 

Alles  lijkt  zo  ver  weg  en  lang  voorbij ,

Eens  kon  ik  zoals  zo  velen ,

Dit schamele  geluk  toch  ook  nog  delen  .

Geldt  dit  dan  niet  meer  voor  mij ?

Ben  ik  teveel ?

Ik  voel  mij  zo  alleen .

 

Maar ik behoor toch ook tot de maatschappij ,

Wil aandacht , geluk en liefde geven  ,

Of kan niemand dit iets meer schelen ,

En komen geld , eer en roem op de eerste rij ?

Vraag  ik  teveel ?

En  blijf  ik  toch  alleen ?

Eenzaam  tussen  de   eenzamen .

Een vriend                                     Lydia Kloostermans

 

Het klinkt zo mooi , een vriend .

Wat bedoeld men er mee ?

Is het een beloning die je verdient ?

Of is het net als de tuin van Gethsemane ?

 

Zo puur en zo trouw ,

Een vriend .

Waarom vond ik jou ?

Ik heb om je gegriend .

 

Een vriend is van wie je houdt .

Met wie je alles deelt .

Iemand die je je geheimen toevertrouwt .

Met een vriendschap die je nooit verveelt .

 

Een vriend geef je je hart .

Al wat je hebt deel je saam .

Hand in hand , en soms met smart .

Door het leven gaan .

 

Een vriend om bij te huilen .

Om bij te zijn in barre tijden .

Een vriend om bij te lachen .

Om samen mee te strijden .

 

Geef elkaar de hand .

Deel elkanders pijn , vreugde en geniet .

Want met die band kun je zeggen ,

Ik heb een vriend .

Vriendschap      

 

Vriendschap is zo heel bijzonder
Vriendschap daar versta ik onder
Samen praten, samen luisteren
Samen lachen, samen fluisteren
Elkaar steunen bij verdriet
Met een bos "vergeet-mij-niet"
Opgaan in elkaars geluk
Dat is vriendschap uit één stuk

   Roos       

geurige, prachtige bloem
   verwelken is je lot maar  
   binnenin blijf je de mooiste

De Peperwijting                 C.buddingh

 

Tussen al ’t visvolk in de zee

Zwemt ook een peperwijting mee,

 

Melangius papyrus luidt

Zijn officiële naam voluit .

 

Maar eeuwenlang stond hij te boek

Als “de gevinde honingkoek”

 

Men meende dat hij daarnaar rook .

Zelfs Aristoteles dacht dat ook .

 

Doch toen men ’t echt eens uit ging vissen ,

Ontdekte men : nee , naar narcissen .

 

Zodat hij sindsdien , bij decreet ,

Overal peperwijting heet .

Het breistertje           Nicolaas Beets

 

Mooi kniertje staat van dag tot dag

En breit voor haar deur een kwartiertje :

“Voor wie dat paar kousen wel wezen mag ,

Mijn allerliefste Kniertje ?

 

Voor wie dat paar kousen wel mag zijn ,

Voor moedertje of voor vadertje ?”

Zeurt dag op dag die bleke Krijn ,

“Of zijn ze voor Grietje of Saartje ?”

 

“Wel Krijnbuur ! wist je dat zo graag ?

U wil ik het niet verzwijgen .

Je bent niet noor niet zo jentig vandaag ,

Om alles uit me te krijgen .

 

Beloof maar dat je ’t niemand zegt ,”

Zegt Kniertje , hoe langer hoe zachter ,

‘De wereld is tegenwoordig zo slecht ;

Ze zoekt er zeker wat achter .

 

Die kousen zijn voor me moedertje niet ,

En geenszins voor mijn vadertje ;

Ze zijn ook niet voor zuster Margriet ,

Veel minder voor ’t klein Saartje .

 

Ze zijn niet voor oompje , niet voor Meui ,

Hoe hoog of laag ze sprongen ;

Ze zijn niet voor een oude kneu ,

En niet voor een laffe jongen .

 

Ze zijn – ze zijn – ze zijn – ze zijn …

Je zult het maar raden moeten !...

Die kousjes , zo witjes , zo netjes , zo fijn ,

Ze zijn – voor twee blote voeten .’