Gedicht van Marius Degeest

Toen ik dood was (een versje)        Wim Hofman

Toen ik dood was

gingen jullie naar huis

en jullie ruimden alles op

schelpen stenen scherven gruis

gordijnen deuren en ramen open

en mijn bed een inkt zwarte vlek

in de kast kakelden papieren

niets stond op zijn plek

mijn stoel was al kilometers ver

een stofwolkje op de oude straat weg

op tafel een taart zonder kaarsjes

maar met kersjes voor ieder een kersje .

Geluk zit in een klein hoekje

Geluk is soms een klein koekje

DE WARE vriend

Is iemand

Die je door en door kent

En toch van je houd .

Hoop !

Hoop moet je houden en positief blijven denken.

Al is het soms moeilijk om daar aandacht aan te blijven  schenken  .

Wanner een genezing zo intens langzaam gaat .

Maar je weet , diep in je hart , dat dit ook voor een medemens bestaat .

Hoop, wanneer een goede relatie plotseling gaat stuk ,

dan hoop je dat ook bij jou terugkomt het geluk .

Hoop, een klein woord , maar met oneindig veel kracht ,

voor alle  levensfasen , elk uur , dag en nacht .

                                                           G. Troost Van Kampen

Wasdag …

Eerst gaan we alles van onder ’t bed halen boven ,

de lakens en slopen zullen we er ook maar afhalen ,

de linnenkorf kieper ik ondersteboven .

Alles beland op één van de drie hopen ;

1. de witte was , alles wat op 95°c mag

2. de bonte was , op ‘t 40°c wasprogram

3. de handwas , in een lauw sopje en 3 keer spoelen ,   

 Elke keer denk ik hierbij aan grotemoe

  als dat al niet meer mag ?

Drogen doen we buiten als ’t kan

alleen de sponshanddoeken gaan in de droogkast dan ,

delicate spullen leg ik plat op de gazon met een doek

erover en eronder , kinderkleedjes met vlekken

in de volle zon op de gazon (net zoals grotemoe me ’t leerde)

Weldra als ’t regent en wintert , vriest dat kraakt

Toveren we de waskamer om in droogkamer

Na ’t strijken kan alles weer schoon naar boven .

                                            Lojoke

Verdriet

Het doet mij zo ontzettend veel pijn ,

 jou te zien met je verdriet  ;

elke traan huil ik een beetje mee ,

maar echt helpen kan ik je niet .

Kon ik maar vaker bij je zijn ,

 proberen jou nu juist te steunen ;

zodat je op momenten dat je ’t nodig hebt

eens even op mij zou kunnen leunen  .

Ik kan nu wel zeggen ; ook voor jou

zullen die wolken weer verdwijnen ;

ook voor jou komt toch weer de tijd

dat de zon zal gaan schijnen .

Maar juist nu héb je daar niets aan ;

nu heb je verdriet , nu voel je die pijn ;

je bent niet geholpen met te denken

aan hoe jou toekomst zal kunnen zijn .

Marjon , ik weet hoe jij je voelt

en in gedachten ben ik steeds bij jouw .

Misschien helpt ’t een klein beetje als ik zeg

dat ik ontzettend veel van je hou .

                                             Lex Kooijman

Wij mensen

Kenden wij mensen maar geen zorgen ,

kenden wij mensen maar ’s geen pijn .

Dan keken we wat blijer naar morgen ,

en zouden we heel wat vrolijker zijn .

Maar wij mensen ruziën en vechten ,

wij mensen leren al snel te haten .

Komen alleen op voor eigen rechten ,

al zouden we maar wat meer praten …

Hadden we onszelf maar in de hand ,

konden we de medemens maar accepteren .

Gebruikten we maar even ons verstand ,

maar we hebben nog zoveel te leren .

Konden wij het negatieve maar afleggen ,

want , zo besefte ik zelf pas ,

we zijn niet dat superieure ras

als dat we van onszelf graag zeggen .

De toekomst die voor ieder mens ligt ,

is mooi , als we maar willen zien .

Dan waren we niet zo haat-gericht ,

en niet zo oorlogzuchtig bovendien .

Waren wij mensen maar niet zo eigenwijs ,

vonden we onszelf maar niet zo superieur .

Dan was de ondergang niet de prijs

van ons eigen , oeverloos , gezeur …

                                                                      Jos Witteman