Ik heb je nodig

Een klein beetje plezier

Opgesloten in het oude huis

Leven zij een klein beetje

Wijzend naar de zon door de vensters

Lachen zij , hun thee drinkend

Wanen zij zich in Egypte

In de schaduw van deze middag

Heb ik geen stoel ; waar ik hen

Hoor praten is een heldere vlek

En ik ben bang dat ik ziek word

Een klein beetje

Lawaai zoek ik ernstig , ergens

In een oud bovenhuis waar een oud

Moedertje mij thee brengt op het

Gestreepte divankleed

Een klein beetje plezier

Het ik heel klein, maar heel apart
Het kan dansen, lachen en zingen
Heb je verdriet en moet je wenen.

Dan mag je het altijd lenen

        Huiswerk                 

Die nare sommen ,wat verdriet !

Ik kan ze niet en ‘k maak ze niet !

Ze denken maar dat je alles weet

En nooit een snars vergeet .

Je hebt tienduizend kapitaal …

Dat lees ik nu al twintig maal .

Tienduizend gulden ik ?...dat is lak

Ik heb geen duit op zak .

Laat A. maar zoeken zijn procent ,

Scheelt jou het , als je platzak bent ?

’t Zijn goocheltoeren met een breuk ,

Nooit vind je eens : die is leuk .

Die nare sommen wat verdriet !

Ik kan ze niet en ‘k maak ze niet !

En buiten schijnt de zon zo blij …

Is dat geen plagerij ?

*

Allemaal kerstbomen ,dan heb je het

Gehad en verdomd weinig te lachen .

Maar in de ruisende zomernacht staat

De rozerode tent van Van der Belgen .

De Parel der Kempen , maantje er boven ,

Beetje glim glim op het grint , geweldig .

Pilsje , praatje , van het een komt het ander ,

Leven en dood ,tijd en eeuwigheid , de

Liefde ,de definitie van kunst , van jij

Ziet het zus en een ander ziet het anders ,

Dus .Maar je kunt niet altijd alles

Relatief zien , er zijn ook de grote ,

Regelrechte gevoelens waar het om gaat .

Dan valt er xeinig te lachen , al uit het

Kerkorgel-chroom van de jukebox het lied

Klinkt van de blinde soldaat . Ik zie hem

Voor mij , de arme kerel , in ieder blind

Oog blinkt een traan als hij eindelijk

Terugkeert in zijn geliefde Kempen

En tast naar      zijn pilsje

Iederen dag wordt de wereld kleiner ,

Kleiner het eiland waar wij ons bevinden ,

Kleiner het aantal van de beminden ,

Iederen dag .

Dieper wordt iederen dag de klove ,

Dieper de afkeer , de trieste gedachte

Hoe weinig van mensen valt te verwachten .

De een na de ander vermindert , wordt dof .

Ik denk aan mezelf , ik wil weten of

Het verval al iets van de kracht ontnam

Waarmee ik mij voornam dat ik een vlam

Zou blijven , iederen dag .

Vriendschap

 Dat is voor iedereen

 heel belangrijk in je leven.
Zonder vriendschap kun je niet leven.
Als je pijn hebt kan niemand je troosten.
Je durft het aan niemand te vertellen.
Ik kan je troosten ook zonder dat ik je ken.

     Vertrouw mij!!!!!

Klinkklare nonsens dat ik treurig leef

En uitgehold word door herinneringen .

‘k Zoek zelden het geheugen op , het dreef

Toch steeds de spot met mij en alle dingen .-

Ik neem een lamp , de keldertrap is smal,

Een dof gedreun – weer lijkt het op de val

Van steenblokken die door het trapgat springen .

Ik kan niet meer terug , de lichtvlam roet ,

Ik weet – daarheen ! de vijand tegemoet .

En ik vraag als een milde gunst…maar daar

Heerst stilte , duisternis . Geen feest meer heden !

De dames zijn naar huis al dertig jaar ,

Die schelm werd oud , dus is hij overleden…

Ik ben te laat . Wat een ellende nou !

Geen mens die mij nu nog ontvangen zou .

Maar ik beroer de schilderswand , ik warm

Mij bij de schoorsteenmantel .Wat een wonder !

Er flitsen twee groene smaragden onder

Die schimmelgroei , prikken door rot en kwalm

Een poes miauwt . Kom naar huis!-Naar welke kant ?

Waar is mijn huis en waar is mijn verstand ?

Hoe lieflijk is de russische dame
En luister naar wat ze zegt :

Ik ben maar een gewone dame
Geen dame van het russisch hof

Ik heb lang aan slapeloosheid geleden
Maar gelukkig dat is nu voorbij

Mijn geliefkoosde voedsel dat is slakken
Mijn geliefkoosde man een matroos

's Nachts kijk ik graag naar de sterren
En gelukkig gaan we nog dood

Als de wereld één enkel bed was
Dan bleef ik er altijd in

Hoe lieflijk is de russische dame
En luister naar wat ze zegt .

                Hans Lodeizen

Denk niet lieve speelgenoten !
Dat de tijd mij heeft verdroten ,
Toen ik gisteren zat alleen
Wie vermaak heeft in het lezen ,
Hoeft geen eenzaamheid te vrezen ,
Maar is altijd wel tevreden .

Vader zegt dat brave mensen
Dikwijls naar die uurtjes wensen
Dikwijls naar hun kamer gaan
Om in oude en nieuwe boeken
Wijze lessen op te zoeken ;
En dat staat mij wonder aan .

'k Wou zo graag verstandig wezen ,
En ik word ook graag geprezen ,
'k Zeg, zo als het bij me ligt :
Dient er dan om veel te weten
Menig uurtje nog gesleten ,
Welkom ! welkom ! eenzaamheid !

                              Voor het lijden zijn we allemaal gemaakt
                               Zij die uithouden zullen winnen
                               Het is één uur 's nachts
                               Zij die de sterren zien zijn levend .

                     Nadat ik dit gezegt had , is het laat geworden
                     De trams reden niet meer , de nacht zweeg
                     En in het donker ben jij gevallen 
                     Als een witte steen , geluidloos .

          Ik hier die spreek ben van de maan gekomen
          Ik heb de zilveren buidel vol geldstukken
          Ik heb een gordijn opengerukt
          Het donker , om de nacht te zien .

                                                         Hans Lodeizen

Haar vonken zijn tot wonderen in staat ,
Zij scherpt en slijpt terwijl ze staat te kijken .
Zij is de enige die met mij praat 
Wanneer de anderen mij bang ontwijken .
En toen de laatste vriend wegkeek van mij ,
Week zij ook in mijn graf niet van mijn zijde
En als de eerste onweersbui zong zij , 
Alsof de bloemen allemaal iets zeiden . 
   


                               Anna Achmatova

"Je denkt het omdat je het ziet"

Zij speelden met het water 
Zij aten van de wind 

Ik weet het omdat ik het zie 

Dat de regenboog een gitaar is 
Waarin mijn vingers slapen 

Ik weet het omdat ik het zie 

Dat de nacht een 
Ontbladerde roos is 

"Je denkt het omdat je denkt het te zien"
 

                             Paul Eluard

Wij hebben thuis twee kleine poesjes ,
Met pootjes zo zacht en fluweel .
Het grijsje dat noemen we Boppie ,
Die andere dikzak heet Neel .

Laatst waren ze nergens te vinden .
Toen zijn we aan 't zoeken gegaan .
We keken in alle hoeken ;
Waar kwamen ze , denk je , vandaan ?

Wit Neeltje zat in de mand
En Boppie lag bij 't popje in  bed .
We namen ze gauw mee naar binnen
En rolden haast om van de pret .

                                              Henriëtte Kriebel

Het leven opent haar hand
voor mijn ogen in de nacht : ik lach ,
zoals parels zijn wij gevonden en
als een parelsnoer vallen wij uiteen

ik schrijf een brief naar hem in
verre landen , een oud liedje
gaar er door mijn hoofd , een lik
aan de postzegel echter en wij zijn vast

wat statige woorden als een douche
wat zeep om schoon te worden
en ik droom van oude gedichten
en ik droom van een oud boek .

                       Hans Lodeizen .