Archief

Poëzie                                Remco Campert

Voor wat ik nu zit te doen

Weet ik geen verklaring

Zou een man alleen op een eiland

Zon en honger

De behoefte voelen

Om een krant te maken ?

Zo schrijf ik eerst het weerbericht

En lees het dan

En verdomt als het niet waar is :

Soms komt het uit !

Landschap                    Remco Campert

Andere straten

Andere huizen

Eens in de zoveel jaar

Vernieuwt zich mijn vel

Gegroeid

Voller van blad

Staan sommige er nog

De bomen uit mijn jeugd

Maar de meeste werden omgehakt

Konijnenholen bungalows

Zandpad en snelweg

En waar op zondagmiddag in het duin

De paartjes te neuken lagen

Staat nu

Een verzorgingsflat

Een heel landschap

Verloor ik voorgoed

Onder mijn voeten

Werd de grond anders

En die bomen

Ik voel hun schors niet meer

Andere ogen voor dat landschap

Voeten voor die grond

Beweegt de trein waar ik in zit

Of die op het nevenspoor

De tijd onttrekt ons

Vaarwel  

Sommige poëzie

Is met een klein mondje

Nog kleinere dingen zeggen

Erwtjes blazen naar de zon

Net als een kleintje koffie

Als je omkomt van de dorst .

Het kind dat net lopen kan

Een paar passen doet

Op weg naar de stoel

Z’n handen uitsteekt

Maar de afstand verkeerd schat

En op z’n gezicht valt

Het is (on)menselijk

                                      c.buddingh

Bonenpaatje

Op zondag middag gingen we vaak wandelen

Ook als je eens geen zin had , moest je mee ,

’t Vissertje rond, of helemaal langs de havens .

Soms enkel naar de watermolenwei .

Daar mocht je kikkers vangen en bloemen plukken.

De kikkers lied ik altijd meteen weer gaan .

De madeliefjes deed je in een jampotje .

Dat kwam dan thuis op het buffet te staan .

Het liefste ging ik door het bonenpaatje :

Dan keek je uit op het bos van de Roo ,

Daar stapten misschien wel tien pauwen rond .

Mijn vader moest ze altijd van ons kwaad maken , zodat ze krijsend met hun staarten pronkten .

Wat vond ik hem vreselijk knap , dat hij dat kon .