Archief

Degenen die ons verlaten,
voelen niet de pijn van het afscheid,
de achterblijvers lijden.

Lisa.
_________

Negen maanden lag ik geborgen,
wie zal er dan voor me zorgen.
In een wereld vol glitter en gloren,
heb ik mij luidkeels laten horen.

Mijn geboorte is mij ontgaan,
maar ik vermoed van vóór m'n bestaan.
Ik zeer hard heb moeten wroeten,
om zo m'n ouders te begroeten.

Het eerste teken was een geschrei,
dat maakte m'n mama en papa zo blij.
Toch was er voor mij niet veel weelde,
maar wel een lieve hand die mij streelde.

Met veel liefde ben ik opgegroeid,
als een hippe tiener nu open gebloeid.
Weinig weelde heeft mij niet geschaad,
want nu studeer ik voor advocaat.

Men hoopt oud
te worden,
maar men vreest
de ouderdom.

Geluk is maar heel klein,
heel tijdelijk.
Maar genoeg om er steeds
weer naar te streven.

 

 
Wat zegt een naam?
Dat wat wij een roos noemen,
zou met elke andere naam
even heerlijk ruiken.

Een meisje van een jaar of drie,
dat was een echte poppemie.
Met haar pop zat ze te dromen,
zou er nog een zusje komen.

Stilaan ging een jaar voorbij,
plots hoorde zij een stil geschrei.
Waar ze lang op zat te wachten,
kwam dat zusje in gedachten.

Zacht deed ze haar oogjes toe,
want ze was nog heel erg moe.
Met een blosje op haar wangen
en een glimlach vol verlangen.

's Morgens vroeg bij het ontwaken,
kroop ze vlug vanonder het laken.
Stilletjes ging ze naar beneden
en toen werd ze heel tevreden.

Moeder deed een stille wenk,
voor haar kwam dan het geschenk.
In moekes armen lag geborgen,
haar zusje met de beste zorgen.

Mooie jaren zijn verstreken,
zusje is toen uitgeweken.
Wil ik haar nu gaan bezoeken,
moet ik eerst een vliegreis boeken.

                              ©Lucienne Minnaert

Een lief klein meesje om de hoek,
brengt ied're morgen een bezoek.
Keer op keer komt ze weer kijken,
voor haar buikje te verrijken.
Zijn het zaadjes is het vet
of wat nootjes in een net.
Ook wat kruimels in het gras,
alles komt hier wel van pas.

Heel angstig kijkt ze om zich heen,
of er geen gevaar is daar benee^n.
Want voor zaad dat haar zal smaken,
moet ze wel wat kunstjes maken.
Van een boom tot in een struik
met een regelrechte duik,
zo kan zij wat snelhied winnen
en vliegt ze recht het huisje binnen.

Lang blijft ze echter niet alleen,
met achten zijn ze om haar heen.
Na wat gekibbel en gevecht,
duikt er plats een bonte specht.
Hangend met haar beide pootjes,
aan de zak met pindanootjes.
Duchtig klopt ze erop los,
nu ze niets vind in het bos.

Opeens komt er onraad aan,
een zwarte kraai lust ook wat graan.
Trots loopt ze in een fiere pas,
op het licht bevroren gras.
Maar wat zij niet heeft gezien,
is de poes van buurvrouw Sien.
Een sprong...gekrijs en veel geflapper,
MISLUKT !!! de vogels waren weer wat rapper.

                            © Minnaert Lucienne