In de week weer een wandeling gemaakt in het natuurpark. Via de toegangspoort in Maasmechelen was het een heel stukje klimmen om van een mooi uitzicht te kunnen genieten. De helling was wel gemakkelijk te gaan omdat het geleidelijk aan gaat ( trapgewijs).

 
Siroop van tijm

Ingrediënten:
100 gr. verse tijm
200 gr. rietsuiker of kandijsuiker
6 dl. water

Bereidingswijze :
Spoel de vers geplukte tijm met veel water. Laat de tijm  vervolgens tien minuten koken in  het water (ongeveer 6 dl) . Zeef het ingekookte tijmsap en giet over in een andere kookpot, doe er de suiker bij,  laat opnieuw gedurende een kwartier  inkoken tot er een siroopachtige emulsie overblijft. Giet de siroop in steriele flessen  (voorverwarmd : om het barsten van de flessen te voorkomen).  Sluit  de flessen na het afkoelen  en bewaar ze op een koele, donkere plaats (kelder – koelkast).

Hoe en waarvoor gebruiken ?
Tijmsiroop versterkt de longen en is daarom aangewezen bij bronchitis door zijn bronchiënverwijdende eigenschappen. Ook bij hoestbuien, verkoudheden, griep en keelpijn kan deze siroop verlichting brengen.
In de Middeleeuwen werd het gebruikt als « het » medicijn tegen kinkhoest bij kinderen en bij droge hoest.
Ook ons afweersysteem reageert prima op tijmpreparaten die de verhoogde aanmaak van witte bloedlichaampjes bevorderen.

Gebruik
4 maal daags na de maaltijd een eetlepel tijmsiroop, dit  bij de eerste symptomen van ziekte-  kan helen en verlichten, ook kinderen mogen  deze siroop gebruiken.

Deze foto is genomen in het natuurreservaat: De maten in Genk.

Het was koud deze morgen maar ik had mijn toestel genomen en eens naar de mechelse heide gestapt. Ik was een beetje telaat want de zon was vlug te sterk om nog te trekken in zijn richting.

 
Ik heb mij een goedkope studio gemaakt om foto's te trekken. Dit is dan mijn eerste proefmodel Murphy die het moest bekopen. Geen gemakkelijk model, maar voor de eerste maal en ook nog wat geschrokken wat hem te wachten stond is er toch nog een goed resultaat van gekomen.

 
Lang geleden dat we nog zo een winter voor de deur hebben gehad. Daarom heb ik de gelegenheid genomen om eens tot aan de molenvijver in Genk te rijden om er wat foto's te nemen. Het was nog in de voormiddag en al enkele personen waren er aan schaatsen. Ik heb er gretig gebruik van gemaakt om ze vast te leggen op een geheugenkaartje.

 

Er bestaat geen abstracte kunst,
men moet altijd met iets beginnen.
Daarna kan men alle sporen
van de werkelijkheid uitwissen.
Dat is geen enkel probleem,
want het idee van het onderwerp
heeft al een onuitwisbare stempel
achtergelaten.

Hierbij wens ik jullie allen een prettig eindjaar
en een

We kunnen niet voorspellen: beste mensen
die kunst is ons niet toevertrouwd,
maar we kunnen u wel het beste wensen.
Geluk in grote en in kleine dingen,
maar bovenal gelukkig met elkaar.

De grot in Wiemesmeer (Zutendaal) trekt veel bezoekers. Het is er ook mooi verzorgt en in een rustige omgeving.

 

Het gebed is een kreet van hoop.

Vandaag een wandeling gemaakt tot aan een verlaten pand. Tot 2003 was het een opvangcentrum voor kinderen met problemen in het gezin en ook die zelf met problemen zaten. Door het leegstaan van deze villa is die door vandale streken fel afgebroken.

 

Hier heb ik dezelfde gebouw bewerkt in photoshop door ze in sepia te zetten.

Hier zie je dan Murphy , deze foto's zijn nu getrokken en hij is 10 maanden oud. Ook zie je hem spelen samen met mijn vriend.

Zelfs in de meest waardevolle vriendschappen
is er wat leegte, zoals in een eitje.

 

Verleden jaar het snoeisel door de hakselaar gedaan en tussen de bomen en struiken gestrooid, dit jaar zijn deze gasten hier op bezoek in mijn tuin.

 
Dit is de oudste van de vier die in mijn tuin staan, maar op enkele plaatsen zie ik dat er nog gaan uitkomen. Heel mooi is het met die zwammen in mijn tuin , misschien dat een van dees dagen de kabouters ook nog op bezoek komen.

 
Alle dagen kwam de eekhoorn in de tuin van mijn zus vragen achter nootjes, één keer zelfs stak ze haar hoofdje binnen en met haar pootje wees ze op haar buikje. Was het toeval of niet ? Ik weet het niet.

Na enkele weken een bezoek gebracht te hebben bij mijn zus. Ben ik weer mijn blog een beetje bij aan't werken. Het eerste wat ik jullie wil laten zien is een voorstelling van de Mausoleum in Des Plaines Illinois. Hier worden de overledenen begraven boven de grond. Je hebt er een gesloten gebouw en een open. De foto's die je in de voorstelling kan zien is van het open gebouw. Veel kijkgenot.

Deze clip bevat foto's die ik gemaakt heb.

 

Zij die worden geleid
door waarheid en wijsheid,
kunnen honing halen uit
onkruid.

Op dit filmpje is mijn kleinzoon te zien met zijn diabolo. Je kan er zien wat trucjes hij ermee doet.

De traan werkt als een lens.

Ze leert ons dingen zien

die ons anders zouden ontgaan.

Murphy is hier nieuwgierig
wat ik eigenlijk aan doen was
en kwam eens dichtbij kijken.

Dit is de schacht toren van
de steenkoolmijn te Winterslag.Deze heb ik s'avonds getrokken dan is hij verlicht.

Deze puppy is een mops, ik ben hem
vrijdagavond gaan halen in Hoogstraten.
Het was niet bij de deur,maar dat
had ik er wel voor over.
Zijn naam is Murphy en hij is een schatje.

Degenen die ons verlaten,
voelen niet de pijn van het afscheid,
de achterblijvers lijden.

Lisa.
_________

Negen maanden lag ik geborgen,
wie zal er dan voor me zorgen.
In een wereld vol glitter en gloren,
heb ik mij luidkeels laten horen.

Mijn geboorte is mij ontgaan,
maar ik vermoed van vóór m'n bestaan.
Ik zeer hard heb moeten wroeten,
om zo m'n ouders te begroeten.

Het eerste teken was een geschrei,
dat maakte m'n mama en papa zo blij.
Toch was er voor mij niet veel weelde,
maar wel een lieve hand die mij streelde.

Met veel liefde ben ik opgegroeid,
als een hippe tiener nu open gebloeid.
Weinig weelde heeft mij niet geschaad,
want nu studeer ik voor advocaat.

Men hoopt oud
te worden,
maar men vreest
de ouderdom.

Geluk is maar heel klein,
heel tijdelijk.
Maar genoeg om er steeds
weer naar te streven.

 

 
Wat zegt een naam?
Dat wat wij een roos noemen,
zou met elke andere naam
even heerlijk ruiken.

Een meisje van een jaar of drie,
dat was een echte poppemie.
Met haar pop zat ze te dromen,
zou er nog een zusje komen.

Stilaan ging een jaar voorbij,
plots hoorde zij een stil geschrei.
Waar ze lang op zat te wachten,
kwam dat zusje in gedachten.

Zacht deed ze haar oogjes toe,
want ze was nog heel erg moe.
Met een blosje op haar wangen
en een glimlach vol verlangen.

's Morgens vroeg bij het ontwaken,
kroop ze vlug vanonder het laken.
Stilletjes ging ze naar beneden
en toen werd ze heel tevreden.

Moeder deed een stille wenk,
voor haar kwam dan het geschenk.
In moekes armen lag geborgen,
haar zusje met de beste zorgen.

Mooie jaren zijn verstreken,
zusje is toen uitgeweken.
Wil ik haar nu gaan bezoeken,
moet ik eerst een vliegreis boeken.

                              ©Lucienne Minnaert

Een lief klein meesje om de hoek,
brengt ied're morgen een bezoek.
Keer op keer komt ze weer kijken,
voor haar buikje te verrijken.
Zijn het zaadjes is het vet
of wat nootjes in een net.
Ook wat kruimels in het gras,
alles komt hier wel van pas.

Heel angstig kijkt ze om zich heen,
of er geen gevaar is daar benee^n.
Want voor zaad dat haar zal smaken,
moet ze wel wat kunstjes maken.
Van een boom tot in een struik
met een regelrechte duik,
zo kan zij wat snelhied winnen
en vliegt ze recht het huisje binnen.

Lang blijft ze echter niet alleen,
met achten zijn ze om haar heen.
Na wat gekibbel en gevecht,
duikt er plats een bonte specht.
Hangend met haar beide pootjes,
aan de zak met pindanootjes.
Duchtig klopt ze erop los,
nu ze niets vind in het bos.

Opeens komt er onraad aan,
een zwarte kraai lust ook wat graan.
Trots loopt ze in een fiere pas,
op het licht bevroren gras.
Maar wat zij niet heeft gezien,
is de poes van buurvrouw Sien.
Een sprong...gekrijs en veel geflapper,
MISLUKT !!! de vogels waren weer wat rapper.

                            © Minnaert Lucienne