GEWONNEN

                        
                        Ik kijk naar de broze hand in de mijne. De vele rimpels
                        laten zien hoe hard ze in haar leven heeft gewerkt. De
                        aderen die door de huid heen schijnen, geven aan dat ze
                        al een lang leven achter zich heeft. En de mislukte
                        poging die ze doet om in mijn hand te knijpen, bewijst
                        dat ze erg is afgezwakt.
                        Geen wonder ook op haar leeftijd (ze is 88) en met een
                        ziekte die nu al bijna een half jaar duurt.
                        Zacht streel ik haar hand. Wat moet ik zeggen? Woorden
                        schieten hier tekort. Wat is het voor troost voor haar
                        op dit moment om te horen dat ze zo oud is geworden?
                        Haar einde nadert en dat doet zeer. Wat is het voor
                        troost te zeggen dat ze een rijk leven heeft gehad? De
                        dood komt eraan en voor wie is dat niet moeilijk?
                        Dan zegt ze fluisterend en bijna onverstaanbaar: 'Ik ben
                        verslagen.' Ik kijk in haar fletse ogen, waar de
                        levensmoed uit verdwenen is. Ik zie de ingevallen
                        wangen, de dunne lippen. Ik ben verslagen, zegt ze. Ze
                        wil nog niet dood! Ze wil nog blijven leven. Voor haar
                        kinderen en kleinkinderen en voor iedereen die ze kent.
                        Ik ben verslagen! De ziekte heeft haar te pakken genomen
                        en overwonnen. Ze heeft gevochten, maar het is niet
                        gelukt!
                        Plotseling weet ik woorden, belangrijke woorden om te
                        zeggen en ik zeg ze ook: 'Nee, u hebt gewonnen! U hebt
                        een half jaar lang van deze ziekte gewonnen, nog een
                        half jaar bent u bij ons geweest. En nu wint u opnieuw.
                        Van de dood. Want u gaat naar God! U bent niet
                        verslagen.'
                        Dan zie ik hoe er opeens een glans in de vermoeide ogen
                        verschijnt - een glimlach rond haar tandeloze mond.
                        'Gewonnen', fluistert ze en ze knikt met een blij
                        gezicht. In mijn hand voel ik iets bewegen, ze knijpt me
                        op haar uitgeputte manier en ik voel iets door haar hand
                        in de mijne stromen. Haar liefde voor God, haar
                        overwinning op dit leven, haar overwinning samen met
                        God. Ik leg mijn andere hand erover, ik sluit mijn ogen
                        en zou willen bidden, maar vind de woorden niet. Dan
                        herhaalt ze zacht, maar duidelijk verstaanbaar: 'Ik heb
                        gewonnen!' En in mijn hart klinkt een gebed: 'God, laat
                        mij hetzelfde kunnen zeggen!'