Rachel - 17 jaar

STILTE is afwezigheid van lawaai.

In de STILTE kun je luisteren naar God en opklimmen naar Hem, maar in de STILTE kun je ook Gods zwijgen ervaren.

STILTE is een keuze, het valt niet altijd mee om voor de STILTE te kiezen, STILTE kan strijd zijn.

STILTE is wachten op God, het is een vindplaats van God.

STILTE is tijd nemen en aandacht hebben.

STILTE kan ook bedreigend zijn, je kunt in de STILTE een beklemmende angst ervaren.

STILTE kan eenzaam zijn, maar in de STILTE kun je ook de Ander ontdekken, en de ander.

STILTE wordt je geschonken, maar STILTE kan soms ook onnatuurlijk aanvoelen.

STILTE is voor alles discipline, STILTE moet je beoefenen.

STILTE is een weg van loslaten.

STILTE is dichter bij God komen.

Een plantkundige in Schotland trok er op een
mooie zomerdag op uit om de flora op de heide
te bestuderen. Toen hij een paar heidestruiken
ontdekte die opvielen door hun buitengewoon
prachtige bloei, knielde hij neer en nam zijn
loupe om dit overbekende bloempje nog eens
goed te bekijken. Terwijl hij zo bezig was, hele-
maal verdiept in wat hij zag, viel er een schaduw
over hem heen. Hij keek op en zag het door
weer en wind verweerde gezicht van een herder.
De herder keek hem aan met een glimlach, alsof
hij wou zeggen: 'Wat voor een groot kind moet
jij  zijn,  om zo te kijken naar een doodgewoon
heidebloempje.' De botanist bood hem vrien-
delijk zijn loupe aan met de woorden: 'Wil je
ook eens kijken?' De herder bukte zich en keek
door de loupe. Onder het kijken veranderde zijn
gezicht. Vol bewondering bleef hij kijken. 'Is het
niet schitterend?', vroeg de botanist. 'Ik heb er
geen woorden voor', zei de herder. 'Wat erg: wat
heb ik vaak zonder er bij na te denken, vertrapt
wat God zo mooi heeft gemaakt!'
<IMG src="http://www.freephotohost.com/out.php/i11202_a15.gif

"border="0">

Jaren geleden waren enkele goudzoekers op zoek naar goud in Montana toen een van hen een ongewone steen vond. Hij brak hem open en zag dat er goud in zat. Toen ze gretig begonnen te werken, ontdekten de mannen al gauw een overvloed van het kostbare metaal. Helemaal dol van vreugde schreeuwden ze: 'We hebben het gevonden! We hebben goud gevonden! We zijn rijk!'

Voor ze naar de stad gingen, spraken ze met elkaar af om geen mens iets van hun vondst te vertellen. Toen ze in de stad waren, vertelde niemand iets van de ontdekking. Maar toen ze teruggingen naar het kamp, kwam een hele groep mannen achter hen aan. 'Jullie hebben goud gevonden,' zeiden de mannen. 'Wie heeft jullie dat verteld?' vroegen de goudzoekers. 'Niemand,' was het antwoord, 'maar we kunnen het zien aan jullie gezicht!'

Zo is het ook als iemand Christus ontdekt. De vreugde van de vergeving van zonden en de nieuwe relatie met Hem is te zien op iemands gezicht en in zijn veranderde leven. Christus te vinden is de grootste ontdekking van het leven en onze blijdschap wordt groter als we die met anderen delen. Laten we verder vertellen wat we gevonden hebben!

We waren met onze kinderen op vakantie aan een meer en lagen in het zand te genieten van de zon. Maar telkens dwaalde mijn blik af naar de waterskiërs, jonge mensen die schijnbaar moeiteloos over het water suisden. \'Ik wou dat ik ook kon waterskiën.\' In mij groeide de wens ook zo \'vrij\' te zijn. Telkens ging ik naar de startplaats en keek hoe het ging. Ik zag hoe de beginnelingen in het water vielen. Ik verwonderde me over de kunsten die gevorderden uithaalden. Het leek of het voor hen maar een spel was. Ik besloot er ook aan te beginnen. De eerste start mislukte grandioos. Mijn kinderen hadden medelijden met me. Maar na een paar keer lukte het. En dadelijk ondervond ik de vreugde en de vrijheid die met deze sport verbonden is. Ik suisde, net zoals de anderen, over het water. Het ging! Ik kon bochten draaien, sneller en langzamer gaan en ook over de golven dansen. Eén ding was daarbij belangrijk! Ik moest in verbinding blijven met de motorboot, met het trekkende koord. Dat was beslissend. Als ik het koord los liet, lag ik meteen in het water.Dat waterskiën gaf me wel stof tot nadenken. Het is de droom van veel mensen, helemaal vrij te zijn, boven de dingen te \'zweven\', onafhankelijk te zijn. Iedereen heeft zo zijn eigen voorstelling van vrijheid. Maar als je met mensen spreekt die zich bijna alles kunnen veroorloven waarvan je kunt verwachten dat ze veel vrijheid hebben, hoor je vaak zulke mensen klagen dat ze nog onder allerlei dwang leven. Dus ook voor hen is er geen vrijheid!
Absolute vrijheid is er niet. Dat is trouwens ook niet goed - het kan zelfs gevaarlijk zijn. De belangrijke vraag voor een mens is welke kracht hem trekt. De waterskiër is door het touw verbonden met de motorboot. Deze kracht bewaart hem ervoor in het water weg te zakken. Welke kracht trekt ons? Je kunt getrokken worden door een ideologie en die volgen, terwijl je je verder aan niets en niemand stoort. Je kunt getrokken worden door je egoïsme en voor jezelf de vrijheid opeisen die je denkt nodig te hebben. Ook als je daarmee anderen schaadt, doordat je leeft ten koste van de vrijheid van anderen. Een christen wordt getrokken door de kracht van God. Daardoor wordt hij ervoor bewaard weg te zakken in angst en liefdeloosheid, in oppervlakkigheid en zelfbeklag. We glijden zo gemakkelijk af! Maar wie zo door God \'getrokken\' wordt, die is volkomen vrij. Dit is christelijke vrijheid! Hij kan liefhebben, ook als de ander hem haat. Hij kan vergeven, ook als de ander hem kwaad doet. Hij kan trouw blijven aan God, ook als velen hem tot verkeerde dingen willen verleiden. Dat is een vrijheid die tot zegen is voor anderen. Deze vrijheid geeft u nieuwe ervaringen, onder andere een ongekende vreugde. Bent u op zoek naar die vrijheid? U moet uzelf door de liefde van God laten \'trekken\' zodat u niet wegzinkt.
 
 
schrijver onbekend

Als je kinderen krijgt, kom je heel je leven niet meer los van het feit dat je vader of moeder bent geworden. Ook al zijn ze misschien zelf al op middelbare leeftijd: ze blijven je kinderen. Natuurlijk vinden we het fijn dat onze kinderen een goede baan krijgen. Maar als die goede baan of positie ertoe leidt dat dat kind zich af gaat zetten tegen het milieu waar het uit komt, en maar heel weinig meer thuiskomt of zich misschien zelfs voor ons schaamt, dan doet dat ons verschrikkelijk pijn. Het geeft het gevoel dat je alles hebt gedaan wat je kon, het kind heeft ervan geprofiteerd en wil nu liever niet teveel meer met je te maken hebben.
God is onze Vader, en net als aardse vaders blijft Hij dat voor eeuwig. Hij zorgt voor ons en heeft alles voor ons overgehad, zelfs zijn Zoon. Hij heeft Zich er niet voor geschaamd ons zijn kinderen te noemen. Het past ons niet te denken dat wij onze talenten zelf verdiend hebben en het wel zonder Hem af kunnen. Wat Hij zo graag wil, is dat we eens glimlachen van dankbaarheid in de wetenschap dat wij de beste Vader hebben die er is. Want uit Hem en door Hem en tot Hem zijn alle dingen ... ook onze talenten.
Schenk Hem vandaag eens zo'n dankbare glimlach, dat is Hij toch wel waard?
 
 
schrijver onbekend

Toen Jezus langs het Meer van Galilea liep, zag Hij Simoen en Andreas,
de broer van Simoen , die hun netten uitwierpen in het meer
het waren vissers. Jezus zei tegen hen : Kom , volg Mij !
Ik zal van jullie vissers van mensen maken. Meteen lieten ze hun netten
achter en volgden hem.
Iets verderop  zag Hij Jakobus, de zoon van Zebedeus, en zijn broer Johannes,
die in hun boot bezig waren met het herstellen van de netten,
en direct riep Hij hen. Ze lieten hun vader Zebedeus met de dagloners achter
in de boot en volgden  Hem.