RELATIE MET GOD 

Hoe meer ik leer over Jezus Christus, hóe meer

ik van Hem ga houden. Ik ben me ervan bewust

dat Hij al mijn verering, al töewijding en

lof waard is; Hij is ;het waard dat ik mijn hele

leven aan Hem wijd. Hij is iemand die geeft,

geen dief; Hij is de eigenaargeen gehuurde

kracht; God is een Vader, geen opdrachtgever.

Als u deze kant van Jezus Christus niet kent,

verlangt God ernaar om Hem aan u te openba-

ren. God zal niet zeggen: 'Wacht nog maar

een paar jaartjes tot je karakter wat meer over-

eenstemt met dat van mijn Zoon. Hij zal u

nemen zoals u bent, en dan met oneindig veel

liefde u beginnen te vormen. De enige manier

waarop we een relatie met God kunnen genie-

ten, is door tot Jezus Christus te komen met lege

handen , en Hij zal ons nemen zoals we zijn en

ons verzekeren dat we voor altijd van Hem zijn.

En vervolgens zal Hij ons langzaam maar zeker

veranderen, ons kneden en vormen tot we op

Hem lijken.

       

Bill Hybels

                                 

uit'Wie je bent als niemand kijkt'

Mieke Mandel

EEN HELENDE GEMEENSCHAP

 

Een gemeenschap is een plaats waar mensen zich bewust zijn van hun kwetsbaarheid en afhankelijkheid. Vanuit dit besef kunnen ze elkaar zonder reserves ontmoeten en liefhebben en aanvullen. Dit is ook de plek waar God aanbeden wordt en de Heilige Geest de ruimte krijgt.
Zo'n plek mis jij op dit moment. Een plek waar je op adem kunt komen en waar je de rust vindt waarnaar je verlangt. Je kunt vol zelfmedelijden wachten totdat er een gemeenschap naar jou op zoek gaat. Waarschijnlijk kun je dan lang wachten en zul je nog meer teleurgesteld raken. Je kunt ook zelf op zoek gaan naar een gemeenschap waarbij jij je kunt aansluiten, zodat je langzamerhand die plek krijgt waar je tot je recht komt.

   NIET ACHTEROM KIJKEN

Iemand vertelde: 'Het is nog niet zo lang gele-

den dat mijn jongste dochter leerde fietsen. Ze

maakte net als de meeste kinderen, snelle vor-

deringen. Maar ze had de gewoonte aldoor ach-

terom of opzij te kijken naar vriendjes. En dan

riep ze: "Kijk eens hoe goed ik al kan fietsen!"

Juist dan ging het vaak mis en viel ze. Daarom

riep ik steeds weer: "Niet achterom kijken!"'

Ach, is dat in ons leven niet nét zo? Wij moe-

ten leren in ons leven niet te veel achterom te

kijken, want dan zijn we ongeschikt voor het

koninkrijk van God. We moeten niet aldoor aan

het verleden denken met onze fouten en neder-

lagen. Als we ze beleden hebben, heeft God ons

alles vergeven. Het is beter ons te richten op

de toekomst die ons wacht en ondertussen ons

dagelijkse werk te doen, mét de Heer en voor de

Heer.

Ook moeten we niet te veel opzij kijken naar

de mensen om ons heen, met de houding: 'Zie

je wel hoe geweldig ik het doe?' of: 'Hoe, doen

anderen het?' Want ook dan gaat het vaak mis.

Laten we daarom maar, zoals de Heer Zelf zegt,

onze blik alleen op Hem gericht houden.

Zin Geven

 

(van Marke tot New York)

 

Vroeger of later wordt ieder mens wel eens geconfronteerd met de grote vragen van het leven, zoals: wie ben ik, waar kom ik vandaan en waar ga ik naar toe? Wie er niet in slaagt die antwoorden te vinden, mist de essentie van het leven op aarde. Niet dat alle vragen van het leven opgelost worden, maar het antwoord op de belangrijkste vragen is er wel. In het TV programma van 20 augustus volgen we een vader en een dochter, die niet alleen zochten naar de zin van het leven, maar nu ook proberen vanuit de antwoorden anderen weer zin in het leven te geven

 

Johan Dedeurwaerder beleefde zijn jeugd aan het einde van de jaren '60, en het begin van de jaren '70. Het was de tijd van de grote vragen en de grote antwoorden. Zelf trok Johan er op uit naar grote steden als Londen en Amsterdam om daar bij andere jongeren zijn licht op te steken. Op die manier kwam hij in contact met heel wat godsdiensten en groeperingen, die allemaal beweerden de zin van het leven te kennen. Hij ontdekte een rode draad bij de vele religies: er was wel degelijk een hogere macht, en via allerlei rituelen was die te bereiken ... Toen daagde iemand hem uit om de Bijbel te lezen, en daarin ontdekte hij dat het niet nodig was naar God op te klimmen: in Zijn Zoon Jezus was Hij al naar de mens gekomen. Na zijn zoektocht sloot Johan zich aan bij een evangelische gemeenschap. Maar hij wilde absoluut dat zijn christen zijn meer zou inhouden dan het bezoeken van een kerk. Veel van zijn idealisme kon hij kwijt in zijn job in het kader van de bijzondere jeugdzorg, waar hij al 23 jaar werkt. Bezig zijn met jongeren die doorgaans als problematische gevallen worden beschreven, vindt hij een uitdaging. 'De drang om iets te doen voor mijn medemens is een gevolg van de keuze die ik voor Jezus gemaakt heb. Jezus bracht niet alleen theorie, maar ook daden. Hij kwam op voor de zwakkeren' 

 De jongeren waar Johan mee werkt, worden vaak omschreven als bodemloos. Normaal bouwt ieder mens in zijn leven een fundament op, waarop hij of zij het 'levenshuis' kan bouwen. Vanuit de psychologie is het bekend dat de eerste levensjaren heel belangrijk zijn. Als jongeren in die jaren veel missen, heeft dat onmiskenbare gevolgen voor het latere leven: ze missen een bodem om op te bouwen. Voor Johan is het fundament: geloven dat er een God bestaat. 'Wat mij persoonlijk heeft aangetrokken is dat Jezus de hand reikt aan alle mensen'.

 

Sielke werkt voor Metro Ministries, een organisatie die 25 jaar geleden werd opgestart, en iedere week tot 20.000 jongeren met het evangelie bereikt. Metro Ministries verzorgt o.a. bijbelklassen voor kinderen, en omdat die lang niet altijd naar de kerk komen, worden ze op straat opgezocht. De Sidewalk Sunday Schoot reist van wijk tot wijk, en trekt op iedere locatie een groepje kinderen. Het is een enorm werk en het is dus niet voor niets dat er 160 werknemers en 400 vrijwilligers zijn.

'Geloof is natuurlijk de pijler waarop we de programma's baseren.Je kunt niet zomaar waarden en normen proberen aan te leren, zonder het kader te schetsen', aldus Sielke. 'Het kader van waaruit we werken is het christelijk geloof. We willen de Bijbelse principes doorgeven omdat we geloven dat God die ons heeft gegeven om ons leven waarde te geven, om zin te geven aan het leven'. Het werk in de getto's lijkt vaak een druppel op een gloeiende plaat - ook al worden er heel wat mensen bereikt. Je kunt niet de hele wereld veranderen, maar je kunt wel de wereld van één persoon veranderen ...

Ieder jaar rond Kerst is het gezin Dedeurwaerder weer compleet als dochter Sielke twee weken in het West Vlaamse Marke doorbrengt. 'Het eerste wat mij hier opvalt is de stilte. Hier kan ik zonder oordopjes slapen. En alles is veel veiliger. In New York kijkt niemand op als een misdadiger op straat wordt gearresteerd. Hier in het dorp zou dat nogal indruk maken, mocht dat gebeuren .... '. Of het in 'huize Dedeurwaerder' echt stil is in die periode valt te betwijfelen, want Sielke heeft heel wat bij te praten met vader, moeder en beide broers ....

Zoeken naar de zin van het leven… Johan ging er voor op stap, Sielke kreeg het geloof met de paplepel ingegoten. Maar allebei maakten ze een bewuste keuze, en wilden ze ook hun overtuiging in daden om te zetten. Allebei zetten ze zich in voor kansarme jongeren: vader in Marke, dochter in New York. Vanuit de diepe overtuiging dat het leven wel degelijk zin heeft ...

Jan Molenaar.

 

ZIN GEVEN (Van Marke tot New York), uitzending op 20/08/2006, op  één om 09:05 u., op CANVAS om 23:30

EEN VOORBEELD VAN GEVEN

De Baylor-universiteit is een christelijke instelling in Beaumont, Texas, die voor veel jonge mensen tot grote zegen is geweest. De christen die het geld gaf om de school op te richten, verloor later al zijn geld. Men vroeg hem of hij er geen spijt van had dat hij al dat geld voor die school gegeven had en of hij dat geld niet graag terug wilde hebben. Hij antwoordde: 'Nee, helemaal niet. Ik gaf al het geld dat ik gespaard had. Als ik het geld gehouden had, was ik dat nu ook kwijt geweest. Daarom ben ik dankbaar dat ik mijn geld voor die school gegeven heb.' Wat doen we met de bezittingen die God aan ons heeft toevertrouwd? Beseffen we wel, dat we eigenlijk rentmeesters zijn over ons geld? Het is van God en wij mogen het voor Hem beheren. Het geven aan anderen moeten we leren. De Heer Jezus heeft Zelf gezegd, dat het gelukkiger is te geven dan te ontvangen (Hand. 20:35). Hij heeft Zelf het volmaakte voorbeeld gegeven van geven: 'Want u kent de genade van onze Heer Jezus Christus, dat Hij, terwijl Hij arm was, ter wille van u arm is geworden, opdat u door zijn armoede rijk zou worden' (2 Kor. 8:9).

Sla acht op mijn gebed.

 

Ps. 61:2

 

Nood leert bidden, zegt - men. David heeft

het hier erg moeilijk. Hij zegt zelf: 'Mijn hart

bezwijkt.' Wat was de aanleiding? Angst voor

vijanden? De ellendige toestanden in zijn eigen

gezin? De onbetrouwbaarheid van mensen om

hem heen? De onrechtvaardige manier waarop

hij werd behandeld? Het is niet precies duide-

lijk.             ;

Als ons hart onder dingen lijdt, mogen we de

woorden uit deze psalm vrijmoedig toepassen op

onze eigen situaties. Wat de reden ook mag zijn,

we mogen zeggen: 'O, God, sla acht op mijn

gebed.' En het mooie is: we hebben de belofte

van onze hemelse Vader, dat Hij het zal doen!

Sommige mensen vinden 'nood leert bidden'

eigenlijk beneden hun waardigheid. Ze rede-.

neren: in voorspoed heb ik niet zoveel tot God

gebeden; ik vind het slap om dan maar ineens

te gaan bidden als het moeilijk gaat. Door deze

trots blijven ze in hun eentje doormodderen in

hun moeilijke situaties. Ze missen zo de troost

di&God wil geven, de kracht die Hij schenkt om

door te gaan, de hulp die God in praktische din-

gen-geeft. En waarom gaan ze zonder hulp door?

Is dat omdat God vindt dat ze eerder hadden

moeten bidden en hen dus zijn hulp onthoudt?

De Heer Jezus zegt: 'Komt tot Mij, als je moe en

belast bent.' Hij vindt het blijkbaar heel normaal

dat mensen pas hulp zoeken als ze in problemen

zitten. Het is onze trots die ons belemmert vol-

uit te genieten van Gods zorg in ons leven. God

wil graag een schuilplaats zijn, als wij moeten

schuilen! Een tent, als wij onderdak nodig heb-

ben.

mieke mantel

Zij namen aanstoot aan Hem.

 

                       Mark. 6:3

 

De luisteraars in de synagoge moeten de feiten

allemaal toegeven: de Heer Jezus spreekt met

uitzonderlijke wijsheid, Hij heeft ongelofelijk

veel kennis en Hij toont duidelijk bijzondere

krachten. Toch accepteren zij niet de conse-

quentie van die constateringen: dat de Heer

Jezus de Zoon van God moet zijn. Ze hebben in

hun hart besloten ongelovig te zijn, en omdat ze

het bijzondere getuigenis van de Heer Jezus niet

kunnen verklaren, nemen ze het Hem kwalijk.

Dit is een manier die mensen veel tegenover

God gebruiken, om de onrust in hun eigen hart

de baas te worden.

             'WELK EEN OMKEER'

Toen Leonardo da Vinci bezig was met zijn

beroemde schilderij 'De instelling van het

avondmaal' zocht hij lang naar iemand die als

model kon dienen voor de persoon van de Heer

Jezus. In de jonge zanger Pietro Bandinelli vond

hij wat hij zocht: een jonge man met een edel

gezicht en met ogen die reinheid en zuiverheid

uitstraalden.

Toen de schilder jaren lang aan, zijn schilderij

gewerkt had, zocht hij ten slotte naar iemand

die. model kon staan voor Judas Iskariot,  de

verrader. Na lang zoeken vond hij in een ach-

terbuurt iemand die geschikt was. Een man die

er volkomen haveloos en verwaarloosd uitzag,

met een mager en vervallen gezicht en felle

ogen. Wat was Da Vinci verbaasd toen hij later

in zijn atelier het gezicht van zijn model wat

nauwkeuriger bekeek. Hij herkende deze verlo-

pen persoon als dezelfde Pietro Bandinelli, die

enkele jaren daarvoor model voor de Heer Jezus

was geweest. De zonde en een losbandig leven

hadden zijn sporen nagelaten en zijn gezicht

getekend.

HET VOELEN IN JE PORTEMONNEE

Een arme weduwe in een dorpje had maar één koe. Het was een ramp voor haar, toen op een kwade dag haar koe stierf. Een buurman had medelijden met haar. Hij was zelf niet in staat haar een andere koe te geven. Daarom ging hij langs de hele buurt en vertelde was er gebeurd was en vroeg om hulp. Maar wat een teleurstelling voor hem. Iedereen had medelijden met deze arme weduwe. Iedereen vond het erg voor haar, maar haast niemand was bereid iets te geven om haar te helpen. Toen hij bij een welgestelde boer kwam en om hulp vroeg, kreeg hij hetzelfde verhaal te horen. Alleen maar gevoelens van medelijden, maar geen daadwerkelijke hulp. Wat geërgerd zei hij: 'Ik twijfel niet aan de oprechtheid van uw gevoelens, maar u voelt niet op de goede plaats.' De boer antwoordde: 'Maar ik voel met heel mijn hart en ziel met deze arme vrouw mee.' 'Daar twijfel ik niet aan, maar het is nodig dat u het ook voelt in uw portemonnee.' Wat zegt Jakobus hiervan? 'Als uw vriend niet genoeg te eten krijgt en bijna geen kleren heeft en u zegt hem: "'Het beste ermee hoor, vat geen kou en zorg dat je niet verhongert" is dat toch zinloos, als u hem niet geeft wat hij nodig heeft' (Jak. 2:15,16)

VANDAAG IS BELANGRIJK

Vandaag is een belangrijke dag! Want 'dit is de dag die de Heer gemaakt heeft' (Ps. 118:24). Deze dag is een dag van de Heer en de Heer geeft ons deze dag. Als we nog onbekeerd zijn, kunnen we vandaag vierentwintig uur verder reizen op weg naar onze eindbestemming. Als we bekeerd zijn, zijn we vanavond vierentwintig uur dichter bij ons einddoel, de hemel. We zijn er zelf verantwoordelijk voor hoe we deze dag doorbrengen. Het is belangrijk dat we vandaag het werk voor vandaag doen. Gelukkig is de mens die aan het eind van de dag met dankbaarheid terug kan zien op het werk dat hij die dag heeft gedaan. Alle plichten, alle voorrechten, alle beproevingen, alle blijde dingen, alle zorgen, alles wat we hebben, hebben we vandaag. Gisteren is voorbij, morgen komt nog. En vandaag wil de Heer voor ons zorgen en wil Hij ons helpen. 'Maak u geen zorgen voor de dag van morgen. Ook morgen zal God u weer geven wat u nodig hebt. Leef dus gewoon bij de dag' (Matth. 6:34).

       HET GEHEIM VAN JOSEPH HAYDN

Joseph Haydn, de grote Oostenrijkse componist,

heeft in zijn leven heel erg veel gecomponeerd.

Toen hij op zevenenzeventig Jarige leeftijd stierf

liet hij honderden symfonieën, sonates en con-

certen Na.                          •

Op een avond was hij in het gezelschap van een

groot aantal componisten en muziekliefhebbers.

Er werd maar over één onderwerp gesproken: de

muziek. Een van de aanwezigen vroeg Haydn

hoe het toch kwam dat hij in zijn leven steeds

weer nieuw en oorspronkelijk werk kon schep-

pen. 'Wij willen graag uw geheim kennen', zei

hij. Haydn antwoordde: 'Ik ken in mijn leven

ook ogenblikken dat ik geen inspiratie meer heb.

Niets wil me dan nog lukken. Nu is er in mijn

huis een kleine kapel. In zulke ogenblikken, als

ik zelf niets meer kan, vlucht ik daarheen om

weer nieuwe kracht te ontvangen. Daar krijg

ik weer nieuwe moed én frisheid. Mijn energie

is  niet van  mijzelf.  Mijn  kracht  is  de  kracht

van God. Hij heeft beloofd mijn kracht te ver-

nieuwen. ,En dat doet Hij nog altijd. Dat is het

geheim van mijn kracht.

Wie heeft Mij aangeraakt?

 

                      Mark. 5:31

 

Jaren heeft de vrouw geprobeerd genezing te

vinden voor haar leven. Tevergeefs. Op deze

dag heeft ze besloten het anders aan te pakken.

Vandaag zal zij Jezus aanraken! Het'gevolg van

haar bewuste keuze is dat zij in haar leven door

Jezus aangeraakt wordt. Hij verandert haar leven

op slag. Genezing, jazeker. Maar uit de woorden

van de Heer Jezus blijkt dat zijn aanraking veel

dieper gaat. Het gaat om behoudenis. Om bete-

kenis in het leven, voor nu en voor de eeuwig-

heid. Als wij ons naar Hem uitstrekken, zal Hij

ons leven aanraken.

 

           WAT IS BELANGRIJK?

Wat een moeilijke vraag eigenlijk, 'wat is belang-

rijk in het leven?' Voor een kind is het belang-

rijk om een stel liefhebbende ouders te hebben.

Kinderen die dat missen, blijven daar hun leven

lang naar hunkeren.

Ben je eenmaal in de tienertijd, dan is het heel

erg belangrijk om bij een groepje vrienden te

horen. Krijg je verkering en staat er misschien

al een trouwdatum vast, dan is een huis en een

goede baan van veel betekenis. Als je alleen

blijft en je daar maar moeilijk vrede mee kunt

hebben, lijkt een partner soms van zó'n groot

belang dat al het andere dat je hebt, niet meer

telt.

Maar soms lijken dingen in het leven belangrijk

gevonden te worden die er eigenlijk niet eens

zoveel toedoen. Een vooraanstaande positie,

rijkdom en succes: ze betekenen niets als je

bijvoorbeeld langdurig ziek bent of oud bent

geworden.

Mijn vader had vroeger een gezegde: 'Daar koop

je niets voor.' Een vreemd gezegde, vond ik als

kind. Maar al gauw begreep ik voor Wie hij wat

wilde kopen - en wat werkelijk belangrijk was.

Toch is ook hij groot geworden in een tijd dat

men hoog opzag tegen de agent in de straat, de

burgemeester en het hoofd van de school, de

directeur van een bedrijf en natuurlijk .de dokter.

Zijn deze mensen dan niet belangrijk? Natuur-

lijk wel; ze verdienen ons respect in hoge mate.

Maar er is een tijd geweest dat alleen zij aanzien

in de maatschappij genoten, en alle andere

mensen als minder waard werden beschouwd.

Wat een misvatting is dat toch. En wat een

onnodig verdriet is er geweest in veel gezinnen

waarvan de vader fabrieksarbeider was en trouw

zijn dagelijkse werk deed zonder ervoor bemoe-

digd te worden. Vaak werd hij veel te weinig

beloond.

Zegt u nu ééns èëriijK: directeur zijn van één

florerend groot bedrijf, dat je status en macht en

een riant inkomen bezorgt, dag in dag uit, is dat

misschien toch niet makkelijker vol te houden

dan elke dag weer achter de lopende band en

soms veertig jaar lang in dezelfde ruimte staan?

Wat hebben wij soms een ongezonde manier

van omgaan met de dingen., En wat wordt'de

waarde van een mens in het komende konink-

rijk van Christus heel anders benaderd. Als de

fabrieksarbeider zijn talent voor het werk inzet,

collegiaal is en vriendelijk, tevreden naar huis

gaat en een fijne man en vader is, dan strooit

hij geluk en zegen om zich heen. Als de direc-

teur tot 's avonds laat vergadert en zakeridiners

heeft, knorrig thuiskomt, zijn kinderen hem

soms in geen :dagen zien en zijn vrouw langza-

merhand haar eigen gang maar gaat... Wie zou

er dan het belangrijkste zijn in het koninkrijk

van Christus? Onze Koning legt duidelijk andere

maatstaven aan dan de mensen. Hij vraagt in de

eerste plaats om mens naast de mensen te zijn,

Hij vraagt niet wat je bént,, maar Hoe je bent.

 HET ZOUT VAN DANKBAARHEID

Een klein jongetje zei eens: 'Zout is wat aardappels bederft als het eruit gelaten wordt.' Zo zouden we als we dezelfde negatieve definitie gebruiken, kunnen zeggen: 'Dankbaarheid is wat het leven bederft, als het eruit gelaten wordt.' Dankbaarheid komt voort uit vertrouwen op Gods wijsheid en goedheid, hoe de omstandigheden ook zijn. Dankbare mensen zijn misschien arm aan aardse goederen, maar ze zijn geestelijk rijk. Een figuur uit een van Charles Dickens' boeken merkt op: 'Omdat ik de ene maaltijd niet weet waar ik de volgende zal krijgen, is dat een grote hulp tot dankbaarheid.' Rijkdom is vaak een handicap. Een rijke dame zei tegen haar dokter dat ze gefrustreerd was door een rusteloos gevoel om steeds meer dingen te bezitten. Hij zei: 'Dit zijn de gewone symptomen van te veel luxe in huis en te weinig dankbaarheid in het hart.' Het zout van de dankbaarheid doet ons alles in ons leven beter smaken. 'Loof de Here, mijn ziel, en vergeet niet één van zijn weldaden!'

 

             CONSEQUENTIES

Een vriend van mij heeft een probleem: hij is

te goed. Hij wil altijd iedereen helpen en wordt

daar. zelf heel vaak de dupe van. Legio zijn de

ervaringen waarbij hij werd benadeeld,maar het

blijft hem moeite kosten om beter voor zichzelf

te zorgen.

Zijn hele leven al is hij bezig geweest om op de

een of andere manier een eigen zaak op te bou-

wen, maar omdat hij te goed van vertrouwen is,

is dit tot nu toe steeds geëindigd in schulden.

Hij pakt dan weer links en rechts alle soorten

werk aan om deze schulden af te betalen én

daarna probeert hij het weer opnieuw, met het-

zelfde resultaat.

Hij is nu vijftig jaar, straatarm en heeft een ver-

sleten rug. Ondanks dat werkt hij als lasser en

doet zwaar werk, tot voor kort zes dagen per

week, om - weer - allerlei zakelijke schulden af

te lossen.

Hij vertelde mij dat hij, om nog iets aan het

weekend te hebben, sinds vorige week niet meer

op zaterdag werkt. Hij had zich zodoende zeer

verheugd op deze eerste vrije zaterdag en zou

weer eens sinds lange tijd gaan vissen. Weliswaar

had hij het niet kunnen laten om zich te laten

strikken voor een heel klein lasklusje voor een

kennis, 's morgens om tien uur, maar de kennis

had bezworen dat alles klaar zou staan en dat

het in een kwartiertje gebeurd kon zijn. Daarna

zou hij langs iemand gaan waar hij nog geld van

kreeg, om zodoende zijn bril bij de opticien te

kunnen ophalen, wat eten voor het weekend te

kopen én wat visspulletjes. Een programma voor

een lang-verwachte vrije dag!

Natuurlijk was de kennis er niet op de afgespro-

ken tijd. Hij kwam te laat aanrennen en begon

toen nog uitvoerig al het benodigde tevoor-

schijn te halen en gereed te maken. Het kleine

klusje liep daardoor enorm uit en degene bij wie

mijn'vriend daarna langs zou gaan, was natuur-

lijk al weg. Zo zat de vriend het weekend weer

zonder geld; hij kon zijn bril niet ophalen bij dé

opticien, geen eten kopen en geen visspullen.

Het was - weer - de prijs die hij moest betalen

vanwege de nalatigheid van anderen.

Het maakte me er weer van bewust van hoe ook

God Zich afhankelijk heeft gemaakt van onze

daden als mensen. Welke vergaande consequen-

ties zijn er niet allemaal ontstaan omdat wij

mensen niet doen wat God wilde dat we deden?

De kennis van mijn Vriend was zich helemaal

niet bewust van de consequenties van zijn

handelen. Hij kwam 'alleen maar' iets te laat

en moest daardoor alles nog klaar zetten. 'Wat

maakt dat nu uit?', zal hij misschien gedacht

hebben.

Later zat ik op de fiets. Er lag een gebroken fles

op het fietspad. Eigenlijk had ik haast, maar ik

voelde me toch geroepen om af te stappen en

het glas met mijn voet naar de kant te schuiven.

Voor mij was het 'alleen maar' een vertraging

van misschien twee minuten. Maar wie weet

wat er allemaal had kunnen gebeuren als dat

glas was blijven liggen?

Het had - tenminste - een paar mensen een

lekke band kunnen bezorgen. Wat zouden daar

weer de consequenties van zijn geweest? Een

gemist sollicitatiebezoek, een fietsend klein kind

dat in het glas kon vallen?

Maar natuurlijk kun je niet overal voor afstap-

pen. We gaan dus maar zo goed mogelijk voort

en we wegen dingen af, naar de kennis die we

hebben. Eens zullen we een film te zien krijgen

van ons leven en van alle keren dat we iets had-

den kunnen doen - en van de consequenties

van de dingen die we wel deden en die we niet

deden. Wat een geruststelling dat God alle

dingen doet meewerken ten goede voor hen die

 Hem liefhebben. Dan hangt het gelukkig niet

 alleen van ons af.

GEEN OOG HEBBEN VOOR EIGEN ZONDEN

In een dorp woonde een man die niet goed bij zijn hoofd was. Hij werd beschouwd als een soort 'dorpsgek'. Hij droeg een heel opvallende jas. Zijn jas was namelijk aan de voorkant bedekt met lappen stof van allerlei vorm, kleur en grootte. Als iemand hem aansprak en vroeg waarom hij zulke lappen stof op zijn jas genaaid had, zei hij dat die lappen de zonden van zijn buren voorstelden. Daarop wees hij naar een bepaalde lap en vertelde uitvoerig over een zonde van iemand uit het dorp. Hij was schijnbaar op de hoogte met veel zonden van zijn dorpsgenoten. Maar als iemand hem vroeg wat die kleine lap achter op zijn rug betekende, dan zei hij: 'O, dat zijn mijn eigen zonden, maar die kan ik niet zien.'