OOK LEVERBAAR IN ZWART

GODS LEIDING

Hoe leidt God ons leven? Veel mensen zijn ernstig op zoek naar de leiding van God en gedragen zich daarbij als zeurende kleuters. Niet rot bedoeld, hoor... geestelijke 'leiders' houden ons dikwijls klein. Mag ik even naar de wc? Mag ik naar Rotterdam, wilt u dat ik ga studeren, ik voel dat ik naar Afrika, Suriname, Brazilië moet. Alaska? Daar voel ik niet zo veel voor. Erg koud ook. Wij moeten God dienen met ons hart, onze ziel én ons verstand. Met andere woorden: met ons Zijn, met ons Gevoel, met onze Ratio. Soms ben je oud en wijs genoeg om zélf te beslissen wat je moet, wil en mag doen. We hoeven niet in de kleuterklas te blijven zitten. Ach, Paulus wist het ook al: jullie hadden leraars moeten zijn, maar je gedraagt je als huilende baby's, die melk willen.

GODS LIJDING

Nee, dit is geen taalfout. Lijden is ook een onderdeel van leiden. Hoe zien we niet (altijd), maar het vervult, hoe dan ook, een functie. Anders was het er niet geweest. God, de Almachtige, die álles voorziet en ín alles voorziet, was nog zekerder dan Paulus, dat al het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die straks geopenbaard zal worden. Wij houden meer van glossy magazines over leiderschap dan over lijderschap. In de Middeleeuwen en de vroege kerk was dat anders. Mensen moesten zelfs gewaarschuwd worden het martelaarschap niet te zoeken. Dat wij de antwoorden op de vraag over lijden niet weten, ligt niet aan de God van de Bijbel, maar aan de tijdgeest. Welke geest zou dat toch zijn?

DOEL

Veel mensen denken dat ze uitverkoren zijn om naar de hemel te gaan; maar dat naar de hemel gaan is een extra bonus, het is niet het doel van de uitverkiezing. Het doel is dit: 'hen die Hij tevoren heeft gekend, heeft Hij ook tevoren bestemd om aan het beeld van zijn Zoon gelijkvormig te zijn' (Romeinen 8:29).

Uit: Geloof, zekerheid, groei, Willem J. Ouweneel

Bij God is een theekopje berouw al genoeg om een oceaan van genade over je heen te storten.

Uit: Geloof, zekerheid, groei, Willem J. Ouweneel

De Heer is werkelijk opgewekt!

Gelukkig geloofden de elf inmiddels dat de Heer werkelijk opgestaan en aan Simon verschenen was. Je zou zeggen dat het voor de leerlingen dan geen onverwachte gebeurtenis meer kon zijn toen de Heer ineens persoonlijk in hun midden stond en tegen hen begon te spreken. Zij reageerden echter vol angst. Bijzonder is dat de Heer hun geen verwijten maakte vanwege hun ongeloof. Toen de Heer hun zijn handen en voeten had laten zien en zichzelf liet betasten, konden ze van blijdschap nog steeds niet geloven dat Hij het werkelijk was. Dus eerst angst, daarna blijdschap en verbazing, maar nog geen geloof. Ten slotte at Hij voor hun ogen een geroosterde vis. Toen geloofden ze dat Hij het zelf was, want een geest kon niet betast worden en eten.

Hij is hier niet, maar Hij is opgewekt.

Een aantal vrouwen had zich neergelegd bij de zekerheid dat hun Heer werkelijk dood was. Daarom gingen ze naar het graf met hun specerijen. Niet om het lichaam te conserveren, maar uit eerbetoon. Wat een schok zal het voor deze vrouwen geweest zijn te zien dat het graf open was. Grafschennis is iets van alle tijden. Grafrovers hebben doorgaans voor van alles interesse, maar niet voor het lichaam van de overledene. Tot verbijstering van de vrouwen bleek het lichaam van hun dierbare verdwenen. Geweldig dat God gezorgd had voor twee engelen die konden uitleggen wat er was gebeurd. De Levende moest niet tussen de doden gezocht worden. Hij was opgewekt, zoals Hij zelf had gezegd: op de derde dag zou het gebeuren .Wat fantastisch dat het precies zo gegaan was als de Heer gezegd had! Ineens herinnerden de vrouwen zich zijn woorden. Heel begrijpelijk dat ze dit geweldige nieuws nu meteen wilden gaan vertellen aan de elf leerlingen.

Het zal een enorme domper voor deze vrouwen zijn geweest dat de leerlingen hun woorden als kletspraat beschouwden. Vreemd eigenlijk, want de Heer had ook hun tot drie keer toe verteld dat Hij op de derde dag zou opstaan. Toch was daar een Petrus die de moeite nam te gaan kijken. Ook hij moest vaststellen dat het graf leeg was.

Intussen koos de Heer ervoor te verschijnen aan de Emmaüsgangers. Ook zij hadden al iets meegekregen van een leeg graf en van een opstanding, maar, zo vertelden zij aan de hun onbekende Vreemdeling, niemand had Hem nog gezien! De Heer legde echter vanuit de Schriften uit wat er over Hem geschreven stond. Hijzelf opende hun ogen en zij herkenden Hem. Indrukwekkend!

Na drie dagen zal Ik uit de dood opstaan.

Na Goede Vrijdag is het niet meteen Pasen. De Heer Jezus is op vrijdag gestorven, en op zondag opgestaan. Naar Joodse maatstaven gemeten is Hij drie dagen in het graf geweest. Mensen hebben zich er dus van kunnen overtuigen dat de Heer Jezus echt dood was. Josef van Arimatea was zo iemand. Hij was een leerling van Jezus geworden en wilde zorg aan Jezus' lichaam besteden. Hij heeft Hem eervol begraven in zijn eigen graf. Of Josef met de opstanding rekende, blijkt hier niet. Wie daar op hun manier wel degelijk mee rekenden, waren de hogepriesters en de farizeeën. Zij lieten het graf bewaken, zodat de overledene in het graf bleef. Maar zo zou het niet gaan. Drie dagen in het graf was genoeg. Daar kon geen wachtpost iets aan veranderen.

Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?

Deze psalm is een psalm van David. Hij heeft de psalm gemaakt in een tijd van zware beproevingen en nood. Waarschijnlijk toen hij moest vluchten voor koning Saul. Ongetwijfeld heeft hij deze psalm opgeschreven onder de leiding van de heilige Geest. Veel dingen die hier genoemd worden, zijn niet rechtstreeks van toepassing op David zelf. Het blijkt duidelijk dat we in deze psalm een profetische beschrijving vinden van het lijden van de Heer Jezus aan het kruis. Verschillende teksten uit deze psalm worden in het Nieuwe Testament aangehaald. Ze werden vervuld tijdens het lijden van de Heer Jezus aan het kruis. De woorden waarmee de psalm begint: 'Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?' zijn door de Heer Jezus uitgesproken toen Hij in de drie uren van duisternis door God verlaten was. In de psalm wordt deze vraag van de Heer Jezus niet beantwoord, maar tijdens zijn kruislijden gaf God Hem ook geen antwoord. Waarom moest de Heer Jezus, de man die het lijden kende, zo lijden op het kruis? Zijn lichamelijk lijden moet al enorm zijn geweest. De woorden uit de psalm laten daar iets van zien: 'Als water ben Ik uitgegoten' en 'mijn gebeente valt uiteen' en 'mijn hart is als was, het smelt in mijn lijf'. Maar dat Hij door God verlaten werd, in de drie uren van duisternis, was nog erger voor Hem. Aan het kruis is de Heer Jezus voor ons één gemaakt met de zonde en heeft Hij onze zonden in zijn lichaam gedragen. Hij kreeg de straf die wij verdiend hadden. God kan de zonde niet verdragen. Daarom moest God Hem op het kruis alleen laten. Hij is nu niet meer alleen. Vandaag wil Hij bij zijn broeders en zusters zijn om samen met hen God te eren: 'Ik zal U loven in de kring van mijn volk.

1 Voor de koorleider. Op de wijs van De hinde van de dageraad. Een psalm van David.

2 Mijn God, mijn God,

waarom hebt u mij verlaten?

U blijft ver weg en redt mij niet,

ook al schreeuw ik het uit.

3 ‘Mijn God!’ roep ik

overdag, en u antwoordt niet,

’s nachts, en ik vind geen rust.

Dan zullen we altijd bij Hem zijn.

Het is de ultieme troost als iemand van onze dierbaren is gestorven: hij is bij Jezus. Dat is de toekomst van iedere wedergeboren christen, of het nu langs de moeilijke weg van de dood is of straks misschien langs de bijzondere weg van de wegvoering. 'Bij Jezus zijn' is waar het om gaat: het is onze bestemming, omdat we bij Hem worden wat we uiteindelijk altijd bedoeld waren te zijn. Hij is onze bestemming, Hij is onze vrede, Hij is ons doel. Dat is een bijzondere troost in de tijd die we nog doorbrengen in de onvolmaaktheid. Het is ook een bemoediging om aan Hem vast te houden. Laten we elkaar zo troosten en bemoedigen.

13 Broeders en zusters, wij willen u niet in het ongewisse laten over de doden, zodat u niet hoeft te treuren, zoals zij die geen hoop hebben. 14 Want als wij geloven dat Jezus is gestorven en is opgestaan, moeten wij ook geloven dat God door Jezus de doden naar zich toe zal leiden, samen met Jezus zelf. 15 Wij zeggen u met een woord van de Heer: wij, die in leven blijven tot de komst van de Heer, zullen de doden in geen geval voorgaan. 16 Wanneer het signaal gegeven wordt, de aartsengel zijn stem verheft en de bazuin van God weerklinkt, zal de Heer zelf uit de hemel neerdalen. Dan zullen eerst de doden die Christus toebehoren opstaan, 17 en daarna zullen wij, die nog in leven zijn, samen met hen op de wolken worden weggevoerd en gaan we in de lucht de Heer tegemoet. Dan zullen we altijd bij hem zijn. 18 Troost elkaar met deze woorden.

1 Tessalonicenzen 4.13-18

DE ZEGEN VAN LASTEN

Er is een verhaal van een oude grootvaderklok die al drie generaties lang in dezelfde hoek van een kamer had gestaan en trouw dag na dag de minuten en uren weggetikt had. In de klok was een zwaar gewicht dat elke avond moest worden opgetrokken om de klok aan de gang te houden.

Op zekere dag werd de klok verkocht en de nieuwe eigenaar zag het zware gewicht. 'Dat is te erg,' zei hij, 'dat die oude klok zo'n zware last moet dragen.' Hij nam het gewicht van de ketting en ogenblikkelijk hield de klok op met tikken. 'Waarom deed u dat?' vroeg de klok. 'Ik wilde je last verlichten,' zei de man.

'Hang het er alstublieft weer in,' zei de klok, 'dat houdt me aan de gang!'

De meeste mensen hebben graag een gemakkelijk leventje. Ze denken dat ze, als ze geen lasten hebben, plezierig kunnen leven. Ze beseffen niet dat God ons vaak geestelijk 'aan de gang houdt' door de gewichten die ons naar beneden lijken te trekken. Beproevingen kunnen onze voeten geestelijk activeren. Onze lasten brengen ons niet alleen zegen in dít leven, maar 'de lichte last der verdrukking van een ogenblik bewerkt voor ons een alles verre te boven gaand eeuwig gewicht van heerlijkheid' (2 Kor. 4:17).

17 De geringe last die we tijdelijk te dragen hebben, brengt ons een eeuwige luister, die alles omvat en alles overtreft.

2Kor.4:17

Hij zag het en geloofde.

Johannes, de auteur van dit evangelie, is bescheiden en wil niet op de voorgrond treden. Hij noemt zijn naam niet, maar omschrijft zichzelf als 'de andere leerling'. Op die heerlijke opstandingsmorgen komt hij als eerste bij het graf. Als hij uiteindelijk naar binnen gaat, ziet hij dat het graf leeg is en dat de windsels netjes zijn neergelegd. Hij gelooft: Jezus Christus is opgestaan; het graf is niet stiekem leeggeroofd, maar Hij zelf is in al zijn macht en glorie uit de doden verrezen.

Johannes ziet dat Christus' opstanding een feit is, en gelooft. Als ooggetuige van Christus' begrafenis en opstanding heeft hij dit ook voor ons opgeschreven. Hij weet dat hij de waarheid spreekt en wil dat ook de lezer gelooft (Johannes 19:35). Jezus' woord is waar: 'Ik ben de opstanding en het leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft' (Johannes 11:25).

35 Hiervan getuigt iemand die het zelf heeft gezien, en zijn getuigenis is betrouwbaar. Hij weet dat hij de waarheid spreekt en wil dat ook u gelooft. Johannes 19:35

25 Maar Jezus zei: ‘Ik ben de opstanding en het leven. Wie in mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft Johannes 11:25