HOE WAS JEZUS?

DE HEMEL

 

Jaren geleden was er in de Nederlandse bioscopen de
film te zien 'De hemel komt later wel'. Deze titel is het motto van veel
mensen. Niet alleen van ongelovigen, zij denken niet zo vaak aan de hemel. Maar
ook van gelovigen. De hemel wordt wat weggedrukt uit ons denken, omdat we ook
het sterven wat wegdrukken. Dat was vroeger wel anders. Toen gebeurde het
sterven te midden van familie, van de buurt en van het dorp. En van daaruit
werd toch met vertrouwen gezien naar wat er na het sterven kwam. Men wist van de
hemel. De periode na de Tweede Wereldoorlog heeft daar verandering in gebracht.
Er heeft een totale cultuuromslag plaatsgevonden in het christelijke Westen. De
welvaart deed zijn intrede, de auto, de televisie, en, niet te vergeten, de
computer. In één mensenleeftijd is alles radicaal veranderd. Het leven van
alledag werd erg belangrijk. Er werd geprobeerd zo veel mogelijk uit dit leven
te halen, alsof er geen vervolg op kwam. Een vervolg dat oneindig veel langer
zal zijn dan het leven op deze aarde.

Sommige mensen vragen zich af: kun je wel veel van de hemel weten? Ja!
Het is de plaats waar God woont, de hemel is zijn troon. Hij is omringd door
ontelbaar veel engelen die klaarstaan om zijn bevelen uit te voeren. En de Heer
Jezus is na zijn opstanding teruggekeerd naar de hemel en wacht daar op het
moment dat Hij zal terugkeren om te oordelen. Zij die in Hem geloven, zullen
met verheerlijkte lichamen eeuwig bij Hem zijn. Zij die niet geloven, zullen
veroordeeld worden. Inderdaad, de hemel komt later wel! Maar zijn we erop
voorbereid? Wat moet u doen om in de hemel te komen? Geloof in de Heer Jezus en
u zult gered worden van het eeuwig oordeel. De Heer Jezus belooft u eeuwig met
Hem in de hemel te zijn. Waarom is de hemel zo fantastisch? Omdat er geen dood,
geen rouw, geen jammerklacht en geen pijn meer zal zijn! Omdat het een plaats
is van eeuwig licht, eeuwige blijdschap, eeuwige hereniging met onze geliefde
medegelovigen. We zullen delen in de luister van onze Heiland. Daarin prijzen
we ons gelukkig.

GODS BELOFTE AAN U IS:

 

De Heer is voor u,

om u de juiste weg te wijzen.

De Heer is achter u,

om u te beschermen tegen gevaar.

De Heer is onder u,

om u op te vangen,

wanneer u dreigt te vallen.

De Heer is in u,

om u te troosten als u verdriet heeft.

Hij omgeeft u als een beschermende muur,

wanneer anderen over u heen vallen.

De Heer is boven u,

om u te zegenen.

Zo zegent God u

vandaag, morgen en in de eeuwigheid.

 

De Heer Jezus zegt - ook tegen u:

'En vergeet dit niet: Ik ben altijd bij je, tot het einde van de tijd' (naar
Matteüs 28:20, Het Boek).

'Ik, de Heer, zal je de weg wijzen die je moet gaan, je raad geven en
je niet uit het oog verliezen' (Psalm 32:8,
GNB

WAAROM LEVEN WE EIGENLIJK

 

Dat is mijn probleem (en
misschien ook uw probleem): voor mensen wier zielen overspoeld zijn met pijn,
lijkt God niet te reageren. We bidden maar er gebeurt niets.

Hoe vinden we het geloof dat
ons het onzichtbare laat zien, ons met heel ons hart doet geloven dat Hij
altijd op een fantastische en liefhebbende manier reageert, wanneer het Hem
niets lijkt te doen? Dat is de vraag: wat betekent het hoop te vinden in God als
we blijven leven in een wereld waar goede dromen verbrijzeld worden en God er
niets aan lijkt te doen?

Er is een antwoord, en het
wordt telkens herhaald in de Bijbel. Maar het antwoord, het enige antwoord dat
de enorme uitdaging aangaat om volledig te vertrouwen op een God die
ogenschijnlijk niet reageert, vereist een verandering in de manier waarop we
normaal gesproken kijken naar het leven. Het vereist een omwenteling in ons
denken over de reden waarom we eigenlijk nog leven, waarom God ons zo lang in
leven houdt in deze wereld voordat Hij ons opneemt in de hemel Het probleem dat
oprechte christenen met God hebben, komt nogal eens neer op een verkeerd begrip
van wat het leven zou moeten bieden. We gaan er, als vanzelfsprekend maar
onjuist, van uit dat wij hier zijn om iets te ervaren dat God ons nooit heeft
beloofd. Misschien meer dan ooit eerder in de geschiedenis, gaan we ervan uit
dat we hier zijn om één fundamentele reden: om het naar onze zin te hebben -
als het geen goede omstandigheden zijn, dan op zijn minst goede gevoelens. We
verlangen ernaar ons goed te voelen, passie te voelen, romantiek en vrijheid.
We willen genieten van fantastische kinderen, iets betekenen in de levens van
anderen, betrokken zijn bij goede vrienden, Gods vrede ervaren. Dus vinden we
'Bijbelse' strategieën uit om erop toe te zien dat onze dromen uitkomen. We
noemen ze modellen van voortreffelijk ouderschap, methodes voor geestelijk
leven en principes van rentmeesterschap - allemaal ontworpen om ons legitiem
een goed gevoel te geven. Wat is daar verkeerd aan?

Maar als we de diepste
motieven achter deze daden aan het licht brengen, ontdekken we een
vastberadenheid om nú te voelen wat niemand zal voelen totdat we in de hemel
zijn. We verlangen naar onweerstaanbaar geluk dat alle pijn verdrijft. De
manier waarop we dat verlangen proberen te stillen, hangt af van onze normen en
waarden. Als we de Playboyfilosofie aanhangen, doen we alles wat onmiddellijk
plezier geeft. We kopen mooie kleding, gaan naar belangrijke feesten, en maken
zo nu en dan een cruise. Soms veranderen we van partner of gaan we vreemd.

Als we christen zijn, geven we
een paradoxale draai aan de wet van uitgestelde bevrediging. We geven
onmiddellijke pleziertjes op om later een dieper plezier te ervaren, maar we verwachten
dat plezier spoedig te ervaren, zeker voordat we sterven. We vinden dat we het
recht hebben te beslissen over de duur van het uitstel. Zolang dat uitstel niet
te lang duurt, leven we volgens de regels. Als we vandaag niet volledig
gelukkig kunnen zijn, dan zijn we dat zeker morgen. En als de dingen niet gaan
zoals we wensen, willen we het gevoel hebben dat dat wel zo is. We staan erop
dat we vanbinnen vrede voelen en zelfrespect, en dat we ons aardig goed voelen,
sterker nog, dat we met volle teugen van het leven genieten.. Soms is het enige
verschil tussen christenen en niet-christenen de manier waarop we goede
gevoelens naar boven halen. Het najagen van het ware geluk blijft het
hoofddoel. Het blijft de drijfveer voor onze keuzes, en niet een welkom, maar
sporadisch bijproduct van een hoger doel: God te prijzen omdat dat ons diepste
en meest hartstochtelijke verlangen is.

Zolang een gelukkig leven ons
doel is, waarin de zielsvreugde de pijn overtreft, blijft God slechts een
middel tot een doel, een gebruiksvoorwerp, nooit iemand die het recht heeft op
antwoord, nooit een geliefd persoon van wie we genieten. Aanbidding wordt
functioneel, een onderdeel van een slimme strategie om te krijgen wat we willen
in plaats van een diepe toewijding aan iemand die meer waard is dan wij.

En als Hij faalt - als degene
van wie we verwachten dat Hij ons een goed leven geeft, zijn werk niet goed
doet - voelen we ons verraden, in de steek gelaten, gedesillusioneerd. Hij
zorgt er niet voor dat de treurige gebeurtenis wordt teruggedraaid en vult ons
ook niet met vrede en blijdschap. We kunnen misschien geestelijke hoogstandjes
uitvoeren om Hem tot een reactie over te halen, maar Hij blijft op een afstand.
Onze zielen blijven onbevredigd.

 

Uit: Gebroken dromen, door
Larry Crabb

bijbel studie's Zaterdag begint het nieuwe lezingenseizoen in Menen, met als thema "Daniël, lessen uit het leven van een oudtestamentisch profeet". Jos Vanlede uit Nieuwpoort geeft de eerste lezing, over Daniël 1. Titel: "Wees rein". Aanvang: 19:30 u

IK BEN IK

Ik voel me vaak onzeker en twijfel
dan aan mezelf. Zou ik het wel goed doen, of wat zal een ander ervan vinden?
Gelukkig begin ik daar steeds meer los van te komen, omdat ik weet dat ik er
mag zijn, ik ben Gods kind. Hij heeft mij gemaakt zoals ik ben en dat is het
belangrijkste. Ik mag op Hem vertrouwen. Hij is mijn Vader en ik ben zijn kind.
Hij houdt van mij met al mijn rare, gekke, lieve en mooie trekjes

 

Uit: Zo dichtbij

Loof Hem om zijn oneindige grootheid.

 

Deze psalm sluit de Psalmen schitterend
af. Allerlei instrumenten worden ingezet om God te prijzen. Om zijn daden en om
zijn grootheid te bezingen. God houdt van mensen in wie Hij zijn eigen adem
heeft geblazen, mensen die deze adem gebruiken om Hem te prijzen. Hondervijftig
psalmen lang hebben we kunnen lezen over moeiten, gebeden, uitreddingen en
lofzangen, maar aan het eind van de Psalmen vallen alle moeiten weg en blijft
er alleen lofprijzing over: 'Alles wat adem heeft, loof de HEER. Die laatste
regel is nog geen volledige werkelijkheid. Heel veel mensen gebruiken hun adem
nog voor allerlei verkeerde woorden en daden. Er worden wapens gemaakt, volken
haten elkaar, oorlogen zijn op allerlei plaatsen in de wereld aan de gang, al
wordt er in het nieuws meestal over gezwegen.

Toch zijn er op deze zondag grotere en kleinere groepen
mensen die God willen prijzen en in gedachten vooruitlopen op de vrede die er
straks op aarde zal zijn. Die vrede komt er niet door onze inspanningen, maar
door Jezus Christus, de Koning van alle koningen. De mensenzoon zal komen,
omstraald door luister en in gezelschap van alle engelen. Daarom vieren wij de
maaltijd van de Heer totdat Hij zo terugkomt. Wij kijken terug naar Hem en
herinneren elkaar aan wie Hij is en wat Hij deed, doet en zal doen. Jezus
Christus en de Vader worden vandaag op oneindig veel plekken in de wereld
geprezen. Loof God!'

Psalmen

1

1 Gelukkig
de mens

die
niet meegaat met wie kwaad doen,

die
de weg van zondaars niet betreedt,

bij
spotters niet aan tafel zit,

2 maar
vreugde vindt in de wet van de HEER

en zich verdiept in zijn wet, dag en
nacht.

3 Hij
zal zijn als een boom,

geplant
aan stromend water.

Op
tijd draagt hij vrucht,

zijn
bladeren verdorren niet.

Alles wat hij doet komt tot bloei.

4 Zo
niet de wettelozen!

Zij
zijn als kaf

dat verwaait in de wind.

5 Wettelozen
houden niet stand waar recht heerst,

zondaars
niet in de kring van de rechtvaardigen.

6 De
HEER beschermt de weg van de
rechtvaardigen,

de weg van de wettelozen loopt dood.

De HEER beschermt de weg van de rechtvaardigen.

 

Vandaag beginnen we weer vooraan in het boek van de Psalmen. Deze
eerste psalm snijdt meteen een onderwerp van levensbelang aan: welke weg
bewandelen wij in ons leven? Er worden ons twee mogelijkheden voorgesteld. De
ene weg is de weg van de wettelozen, van hen die God niet willen dienen. Het is
een weg die we vaker tegenkomen in de Psalmen. Een weg die er in eerste
instantie aantrekkelijk uitziet. Maar op de lange termijn is het een
doodlopende weg. Hij eindigt ver weg van God. Van degenen die daarop wandelen,
wordt net zo veel teruggevonden als kaf dat in de wind verwaaitDe andere weg is
de weg van God. Om daarop te komen, is allereerst een keuze nodig. We moeten
ervoor kiezen om ons leven toe te vertrouwen aan God. We moeten pleiten op het
sterven en opstaan van de Heer Jezus, die ons bevrijdt van onze zonden. Hiermee
staan we aan het begin van onze weg met God. Maar daarmee zijn we er nog niet.
Uit het eerste vers blijkt, dat ook dan er nog steeds de verleiding is om de
weg van God te verlaten en een graantje mee te pikken van die andere weg. Deze
verleiding overwinnen we niet door er maar zo hard mogelijk tegen te vechten.
Het krachtige hulpmiddel om ons in het goede spoor te houden, staat in vers 2:
ons leven lang intensief bezig zijn met het Woord van God. Niet zo af en toe
eens een stukje lezen, maar 'dag en nacht' het Woord op ons in laten werken.
Een actief omgaan met de Bijbel houdt ons op de juiste weg. We staan dan stevig
als een boom en kunnen vrucht dragen voor God. Zelfs in tijden van moeite en
zorgen blijven we door dat Woord fris en veerkrachtig. Als we zo geworteld zijn
in de Bijbel, geeft de dagtekst ons de fantastische belofte dat God zelf onze
weg beschermt. Daarmee kunnen we veilig op pad. Een goede reis!.

HET MOOIE MASKER VAN DE ZONDE

 

Een van de geniepigste
aspecten van zonde is dat ze de neiging heeft een mooi masker op te zetten. De
kerkvader Augustinus schreef al in zijn boek 'Belijdenissen': 'De luiheid noemt
zich vaak rust, maar welke rust is de echte rust? Dat is toch de rust in de
Heer? De overdaad laat zich graag verzadiging of overvloed noemen, maar de
volheid en de onuitputtelijke rijkdom aan onvergankelijk genoegen bent U. De
verkwisting wil graag in de schaduw staan van de vrijgevigheid, maar de
vrijgevigste schenker van alles wat goed is, bent U.' Je zou nog vele andere
voorbeelden hieraan toe kunnen voegen: roddelen laat zich graag het bespreken
van mensen noemen, kwaad spreken over mensen laat zich graag een rechtvaardig
oordeel noemen, seksuele zonde laat zich graag natuurlijke noodzakelijkheid
noemen, en jaloezie laat zich graag een verlangen naar gerechtigheid noemen.
Laat u echter niet voor de gek houden, maar laat u leiden door de Geest die
toont wat waarheid is en hoe u werkelijk God kunt dienen

JE BENT GEEN TOEVAL

 

Dat je
bestaat is geen toeval. Je bent geen ongelukje of vergissing. Het was God zelf,
die je vormde in de buik van je moeder en jou uitkoos, lang voor de
grondlegging van de wereld. Volgens Psalm 139 ontsnappen wij geen moment aan
zijn aandacht en is Hij met al onze wegen bekend.

Toch kunnen
we ons soms zo hopeloos in de steek gelaten voelen. Misschien is het de
eenzaamheid die in je nek hijgt, het verdriet dat je overmant of de angst die
de lucht uit je longen perst. Juist dan mag je ervan overtuigd zijn dat God een
plan met je leven heeft en je niet in de steek zal laten. Hij weet wat je kwelt
en Hij zal je verlossen.

Dezelfde
Heer die ons uitkoos vóór de grondlegging van de wereld, is met onze wanhoop
bekend. Lees Jesaja 53 maar eens. Volgens het hoofdstuk was Jezus een man die
iedere schoonheid miste, die veracht en gemeden werd; een man die het lijden
kende en met ziekte vertrouwd was. In het Nieuwe Testament lezen we dat Hij
tijdens zijn leven op aarde onder tranen en met luide stem gesmeekt heeft tot Hem
die Hem kon redden van de dood. Ook lezen we dat Jezus' ziel zeer bedroefd was,
tot stervens toeAls het leven te zwaar lijkt te worden, denk dan aan de woorden
van David: 'Ik loof U voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan,
wonderbaarlijk is wat U gemaakt hebt. Doorgrond mij, God, en ken mijn hart,
peil mij en weet wat mij kwelt...' Hij kent onze gevoelens, hopeloosheid en
pijn.

Wees je
ervan bewust dat je niet op je eigen gevoelens of ervaring hoeft te vertrouwen,
maar alleen op de God die doden opwekt. Zijn hand ligt op je, Hij omsluit je
van achter en van voren. Hij heeft je lief met een onvoorstelbare liefde, voor
eeuwig. Hij is niet ver weg, maar woont in je hart en staat altijd gereed om je
te troosten. Wend je vandaag tot Hem.

Laten we
afsluiten met Filippenzen 4:5-7:

'De Heer is
nabij. Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank Hem in
al uw gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw
hart en gedachten in Christus Jezus bewaren.'

Christian Nolles

Ik wou dat de hemel een gsm had, dan kon
ik je stem nog eens horen. Ik heb aan jou gedacht vandaag, niks nieuws. ik
dacht aan jou gisteren en gebruik vaak je naam. Het enige dat ik bezit zijn
onze herinneringen en de foto's. God heeft je in zijn armen, maar ik draag je
in mijn hart!

DE
KALENDER ALS PREDIKER

 

Is het
u wel opgevallen hoe dun de kalender alweer wordt? Elk blaadje dat u afscheurt
betekent dat er weer een dag voorbij is die nooit weer terugkeert. Is het
weleens tot u doorgedrongen dat zo'n simpele kalender u op deze manier een heel
belangrijke waarheid predikt? Elk afgescheurd blaadje wil zeggen dat uw leven
met één dag verkort is. Uw onsterfelijke ziel is weer één dag dichter bij de
oneindige eeuwigheid gekomen. En waar zult u de eeuwigheid doorbrengen?

'Eens
moeten mensen sterven en daarna volgt het oordeel. Net zo zeker is het dat
Christus, die eenmaal is geofferd om de zonden van velen te dragen, voor een
tweede maal zal verschijnen om te redden wie Hem verwachten' (Hebreeën 9:27,28).

Bij welke groep mensen hoort u? Bij
hen aan wie het beschikt is eenmaal te sterven en daarna het oordeel, of bij
hen die de Heer Jezus verwachten tot behoudenis? Er is geen tussengroep. Het is
óf het eeuwige leven óf het eeuwig oordeel!

ZOALS EEN ARM

 

Zoals
een arm, vertroostend om mij heen,

zo
teder ligt uw liefde om mijn leven.

Ben
ik soms moe of moederziel alleen

op
smalle paden en langs steile wegen

en is mijn hart zo hard gelijk een steen,

U
streelt mij zacht - uw vingers zijn een zegen.

Zoals
een arm, zo vriendelijk en zacht

hebt
U uw liefde om mij heen geslagen;

altijd
als ik geen morgen meer verwacht

vraagt
U vandaag het nog met U te wagen.

Mijn
God, al moet ik door de langste nacht,

U
zult mij in uw armen dragen!

- Onbekend

DE BLAADJES VALLEN

 

Het is nu echt herfst!

Bij dit seizoen heb ik
altijd gemengde gevoelens. Zo mooi, al die kleuren van de bomen. Ik vind het
prachtig om te zien en het is elke dag anders.

Toch is het een beetje
een treurig seizoen, het verval van de zomer eigenlijk.

Voorlopig geen zicht op
nieuwe blaadjes en zonnige terrasjes. Dat wordt dus binnenzitten of warm
gekleed naar buiten.

Afgelopen weekend reden
we door de polders en er waren enkele bomen die nog wel blaadjes hadden. 't Was
net alsof ze er nog niet aan toe leken te zijn om die laatste bruine, eigenlijk
al dode, blaadjes te laten gaan. Nog even wachten... mag het nog even wachten?

Je weet hoe het verder
gaat. Ze zullen afvallen. Storm en regen zullen het afmaken. De winter is in
aantocht en in die tijd lijkt alles stil te staanHeb je dat ook weleens, dat je
iets moeilijk los kunt laten? Want je weet wat je hebt en je weet niet wat
ervoor terug zal komen. Zelfs die laatste bruine blaadjes, de restjes van wat
er was, lijken nog de moeite waard om vast te houden.

God wil ons soms iets
nieuws geven en dat kan pas wanneer we loslaten wat we in onze handen hebben.

Zoiets als de
graankorrel die de grond in moet om te sterven. Vervolgens brengt hij
meervoudig vrucht voort.

Of zoals de ranken aan
de wijnstok, die gesnoeid worden opdat er meer vrucht zal zijn. Of die worden
weggehaald omdat ze geen vrucht droegen.

Allebei
pijnlijke processen die in eerste instantie helemaal niet leuk zijn, maar als
doel hebben om verbetering te brengen. Het getuigt van nieuwe dingen, hoop en
zekerheid dat er iets goeds uit voort zal komen. Het is als de hoop die in ons
leeft.

VERSPILLING?

 

Als zoon van een rijke
zakenman en erfgenaam van de Borden Milk Company, had William Borden genoegen
kunnen nemen met een financieel onafhankelijk, gemakkelijk leven. In plaats
daarvan koos hij ervoor zijn leven en zijn geld in Christus en zijn koninkrijk te
steken.

Toen William in 1904 de
middelbare school had afgerond, zond zijn vader hem op een cruise rond de
wereld. Omdat zijn hart brak bij het zien van de geestelijke nood van de mensen
die hij ontmoette, wijdde William zijn leven aan het dienen van Jezus Christus
als zendeling.

Hij besteedde zijn jaren
op Yale om het Woord van God onder de knie te krijgen en de mensen in zijn
omgeving te bereiken met het evangelie van Christus. Ten slotte kwam het moment
dat hij naar het zendingsveld zou gaan. Op weg naar China voer hij eerst naar
Egypte, waar hij hersenvliesontsteking kreeg en nog geen maand later stierf. Net
zoals met Maria van Betanië, zouden sommigen van William Borden zeggen: 'Wat
een verspilling.' Maar het feit dat William zijn leven opofferde, heeft een
enorme oogst van rechtvaardigheid voortgebracht. Geïnspireerd door zijn
oprechte toewijding aan Christus, zijn talloze jongemannen opgestaan om zijn
plaats op de zendingsvelden van de wereld in te nemen.

Williams toewijding aan
de Heer heeft geresulteerd in een levensstijl van offervaardig geven. Bij de
opening van zijn testament werd ontdekt dat hij zijn hele fortuin van meer dan
een miljoen dollar had bestemd voor de zaak van Christus, naast de duizenden
dollars die hij al tijdens zijn korte leven had weggegeven.

Na zijn dood werden de volgende
drie zinnen gevonden in het schutblad van Williams Bijbel: No reserves. No retreats. No
regrets. (Geen voorbehoud. Geen terugtrekken. Geen spijt.)

HOE
BESTEEDT U UW LEVEN?

 

Iemand
heeft eens berekend hoe een leven van 70 jaar ongeveer wordt doorgebracht.

Hier
volgt de schatting:

Slapen
23 jaar

Werken
16 jaar

Tv-kijken
8 jaar

Eten 6
jaar

Reizen
6 jaar

Ontspanning
4,5 jaar

Ziekte
4 jaar

Kleden
2 jaar

Godsdienst
0,5 jaar

----------

Totaal
70,0 jaar

 

Ontnuchterend
hè, om zo voor ons te zien dat we het grootste gedeelte van ons leven slapend
doorbrengen. En wij maar denken dat wij zo belangrijk zijn!

Laten we het gebed van Mozes uit Psalm
90:12 maar tot het onze maken: 'Leer ons zó onze dagen tellen, dat wij een wijs
hart bekomen.'

Na de verlossing
komt de kwestie van ons dagelijks leven, en dat is het punt waarop de meesten
van ons falen.

 

L. Palau

Uit:
Jij bent een rots

EEN LEERDICHT UIT DE 17E EEUW

 

Het is verwonderlijk, hoe druk zich
velen maken

omtrent hun lichaam en huishoudelijke
zaken;

terwijl op dat wat waarde heeft niet
wordt gelet,

en daarop niet met ernst het harte wordt
gezet.

Het huis moet zijn gemeubeld naar de
laatste smaak,

en ondertussen ligt hun arme ziel nog
braak.

Zijn buitenzijde ook moet zeer veel
schoons vertonen,

terwijl daar binnen soms zonde en
wellust tronen.

Hun lichaam is versierd met allerhande
tooi,

aan allerhande ellende is nog hun hart
ten prooi.

Geen enkel smetje moet op 't kleed te
vinden zijn,

hun leven is echter bezoedeld en onrein.

Hoe keurig en hoe kies zijn velen op het
eten,

maar die hun ziel kan voeden wordt
helemaal vergeten!

Wat nodig is voor 't lijf, wordt zeer
geacht,

maar om het Levende Brood in 't minste
niet gedacht.

Van buiten is dus alles keurig, net en
fijn,

van binnen is het vol... van dodelijk
venijn.

 

John Bunyan (1628-1688)

WAT IS JE BAND MET HEM?

 

Er zijn mensen die zeggen: 'Ik geloof in God, Hij is heel
belangrijk voor mij. En ik geloof in Jezus; ik ben zo dankbaar voor wat Hij
voor mij gedaan heeft!' Als je dan vraagt of ze wel eens de Bijbel lezen, dan
komt er een weifelend antwoord: 'In de kerk. Soms lees ik een psalm, als ik het
moeilijk heb.'

Stel, iemand zegt tegen je: 'Ik vind jou heel belangrijk in mijn
leven. Ja, ik houd zelfs van jou! Maar ik ben verder niet echt in je
geïnteresseerd. Ik hoef niet per se te weten wie je precies bent en wat je me
allemaal wilt vertellen. Als je me een brief schrijft, dan zal ik die
waarschijnlijk niet lezen. O, wil je me dan iets belangrijks vertellen? Ja, eh,
daar heb ik gewoon geen tijd voor.' Zou zo'n persoon tot je persoonlijke
vrienden behoren? Is het een goede bekende met wie je twee keer per jaar
afspreekt? Of blijft het een vage kennis?

Misschien vind je het een beetje pijnlijk, maar dat is exact wat
wij doen als wij niet geïnteresseerd zijn in wat God ons wil vertellen door
zijn Woord.

God maakt geen onderscheid des persoons. Als jij een kind van
God bent geworden, dan ben je dat. Daar verandert niets aan. Maar kun je je
voorstellen dat God aan sommige kinderen meer van Zichzelf toevertrouwt dan aan
andere? Niet omdat Hij Zichzelf niet aan al zijn kinderen wil laten zien. Nee,
Hij houdt van elk kind en wil erg graag een diepe persoonlijke relatie met elk
kind opbouwen. Maar niet ieder kind wil Hém echt leren kennen en daar moeite
voor doen. Wat mist zo'n kind veel!

DE BLAADJES
VALLEN

Het is nu
echt herfst!

Bij dit
seizoen heb ik altijd gemengde gevoelens. Zo mooi, al die kleuren van de bomen.
Ik vind het prachtig om te zien en het is elke dag anders.

Toch is het
een beetje een treurig seizoen, het verval van de zomer eigenlijk.

Voorlopig
geen zicht op nieuwe blaadjes en zonnige terrasjes. Dat wordt dus binnenzitten
of warm gekleed naar buiten.

Afgelopen
weekend reden we door de polders en er waren enkele bomen die nog wel blaadjes
hadden. 't Was net alsof ze er nog niet aan toe leken te zijn om die laatste
bruine, eigenlijk al dode, blaadjes te laten gaan. Nog even wachten... mag het
nog even wachten?

Je weet hoe
het verder gaat. Ze zullen afvallen. Storm en regen zullen het afmaken. De
winter is in aantocht en in die tijd lijkt alles stil te staan.

Heb je dat
ook weleens, dat je iets moeilijk los kunt laten? Want je weet wat je hebt en
je weet niet wat ervoor terug zal komen. Zelfs die laatste bruine blaadjes, de
restjes van wat er was, lijken nog de moeite waard om vast te houden.

God wil ons
soms iets nieuws geven en dat kan pas wanneer we loslaten wat we in onze handen
hebben.

Zoiets als
de graankorrel die de grond in moet om te sterven. Vervolgens brengt hij
meervoudig vrucht voort.

Of zoals de
ranken aan de wijnstok, die gesnoeid worden opdat er meer vrucht zal zijn. Of
die worden weggehaald omdat ze geen vrucht droegen.

Allebei pijnlijke processen die in
eerste instantie helemaal niet leuk zijn, maar als doel hebben om verbetering
te brengen. Het getuigt van nieuwe dingen, hoop en zekerheid dat er iets goeds
uit voort zal komen. Het is als de hoop die in ons leeft.