DE BLAADJES
VALLEN
Het is nu
echt herfst!
Bij dit
seizoen heb ik altijd gemengde gevoelens. Zo mooi, al die kleuren van de bomen.
Ik vind het prachtig om te zien en het is elke dag anders.
Toch is het
een beetje een treurig seizoen, het verval van de zomer eigenlijk.
Voorlopig
geen zicht op nieuwe blaadjes en zonnige terrasjes. Dat wordt dus binnenzitten
of warm gekleed naar buiten.
Afgelopen
weekend reden we door de polders en er waren enkele bomen die nog wel blaadjes
hadden. 't Was net alsof ze er nog niet aan toe leken te zijn om die laatste
bruine, eigenlijk al dode, blaadjes te laten gaan. Nog even wachten... mag het
nog even wachten?
Je weet hoe
het verder gaat. Ze zullen afvallen. Storm en regen zullen het afmaken. De
winter is in aantocht en in die tijd lijkt alles stil te staan.
Heb je dat
ook weleens, dat je iets moeilijk los kunt laten? Want je weet wat je hebt en
je weet niet wat ervoor terug zal komen. Zelfs die laatste bruine blaadjes, de
restjes van wat er was, lijken nog de moeite waard om vast te houden.
God wil ons
soms iets nieuws geven en dat kan pas wanneer we loslaten wat we in onze handen
hebben.
Zoiets als
de graankorrel die de grond in moet om te sterven. Vervolgens brengt hij
meervoudig vrucht voort.
Of zoals de
ranken aan de wijnstok, die gesnoeid worden opdat er meer vrucht zal zijn. Of
die worden weggehaald omdat ze geen vrucht droegen.
Allebei pijnlijke processen die in
eerste instantie helemaal niet leuk zijn, maar als doel hebben om verbetering
te brengen. Het getuigt van nieuwe dingen, hoop en zekerheid dat er iets goeds
uit voort zal komen. Het is als de hoop die in ons leeft.




