DE JUISTE TIJD .

VEEL TE VERTELLEN

De evangelist Filippus ging naar Samaria om er het evangelie van Jezus Christus te verkondigen. Zijn werk werd gezegend en Petrus en Johannes zorgden voor verdere consolidatie. Zij waren daar al eerder geweest. Toen Jezus nog bij hen was, verbleef Hij er namelijk twee dagen met zijn discipelen, na een merkwaardig gesprek met een vrouw bij een bron.

De vrouw, die op zo'n ongewoon uur kwam om water te putten, waarschijnlijk omdat ze liever alleen ging dan samen met de andere vrouwen, die haar met een scheef oog aankeken.

Jezus was er toen op verzoek van de Samaritanen gebleven en had hun veel verteld. Inderdaad: de beide mannen waren toen ook bij Hem. Dit moeten zij zich vast hebben herinnerd. Een jongeman vertelde: 'Hij keek mij aan, en heeft iets tegen mij gezegd dat ik nooit meer zal vergeten.'

Een moeder zei: 'Hij heeft toen mijn kindje beter gemaakt.'

Alle herinneringen gingen weer leven.

En ze vertelden het elkaar: Toen en toen hadden ze Hem Zelf gezien en gesproken. Weet je nog bij wie Hij toen onderdak had? Jammer dat die en die er niet meer is; die wist zoveel van Hem te vertellen!

Eén vrouw zat stil in een hoekje. Ze fluisterde alleen wat tot haar naaste omgeving: 'Weet je dat ik toen zo verbouwereerd was, dat ik helemaal mijn kruik bij de bron vergat?'

Wat zullen we in de hemel elkaar straks veel wonderlijke dingen te vertellen hebben! Herinneringen aan Hem die zulke wonderlijke dingen in ons leven deed... alle eer aan Hem!

Luc 12,7

Het is aan de ene kant niet eenvoudig om een discipel, een volgeling van Christus te zijn. Het vereist een onbevreesde belijdenis tegenover de mensen, misschien zelfs tegenover vervolgers. Onze belijdenis moet ook oprecht zijn, niet vermengd met huichelarij - die hier vergeleken wordt met zuurdesem. Aan de andere kant is het gelukkig toch niet moeilijk de Here Jezus na te volgen, want als christenen beschikken wij over geweldige hulpbronnen. God Zelf zorgt voor ons tot in de kleinste details van het leven, en de Heilige Geest helpt ons bij wat wij moeten spreken.

Een wolk onttrok Hem aan hun ogen.

Dit is een belangrijke mededeling. De Here van hemel en aarde is er wel, maar voorlopig is Hij aan het oog onttrokken. Dat is slechts een kwestie van tijd. Spoedig komt Hij weer en zal ieders oog Hem zien. Vanaf dat ogenblik trok Hij Zich terug in de hemel om van daaruit Zijn werk op aarde voort te zetten in allen die Hem als Heiland en Here hebben erkend. Dit werk begon te Jeruzalem op de eerste Pinksterdag toen de Heilige Geest werd uitgestort, en duurt nog steeds voort. De achtentwintig hoofdstukken van de Handelingen vormen slechts de aanzet van dit grote werk.

Toen zij dit hoorden, werden zij diep in hun hart getroffen.

TWEEDE PINKSTERDAG

De kracht van de Heilige Geest bleef niet opgesloten in de honderdtwintig mensen die ermee vervuld waren, maar kwam over de rand en bracht anderen in beweging: drieduizend mensen werden diep in hun hart geraakt. Wat was het beslissende moment dat hen raakte? Dat was toen Petrus sprak over Jezus, die door God gemaakt was tot Heer en tot Christus, terwijl zíj Hem gekruisigd hadden. 'Wij willen Hem niet!' hadden ze geschreeuwd, en Hem op een staak omhoog gestoken, terugverwezen naar de hemel. 'Ik wil Hem wel!' zei God.

Wanneer Hij komt, de Geest der waarheid, zal Hij u de weg wijzen tot de volle waarheid.

Na het heengaan van de Here Jezus naar de hemel komt de Heilige Geest in de discipelen wonen. Hij zal hun de kracht geven om te getuigen, hen in al de waarheid leiden en Christus verheerlijken. De Geest leidt ons in de waarheid van Gods Woord. Menselijk denken helpt ons niet om de dingen te begrijpen die ons door God in Christus geschonken zijn. Ook de toekomst zal de Heilige Geest ons bekendmaken. We zullen eenmaal met de opgewekte ontslapenen op de wolken worden weggevoerd, de Here tegemoet in de lucht, en zo zullen we altijd met de Here zijn. Blij vooruitzicht!

Zij werden allen vervuld met de Heilige Geest.

EERSTE PINKSTERDAG

De dag begon als iedere andere dag. Al negen dagen waren ze met z'n honderdtwintigen bijeen, biddend, zoekend naar Gods wil, Gods macht, Gods daden. Voor de tiende dag gingen ze bidden.

En toen, plotseling, uit de hemel: de wind uit de hoge, geweldig, voortgedreven, het hele huis was er vol van! Als een lopend vuurtje verspreidde het zich over hen allemaal: verdeelde tongen als van vuur, klanktaal, de grote daden van God die ze in allerlei talen uitspraken. Aanbidding, lofprijzing. En verbazing bij allen die hen horen.

HET IS EEN DEEL VAN HET GESCHENK

Een meisje in Afrika gaf haar onderwijzeres een kerstcadeau. Het was een prachtige schelp. 'Waar heb je die vandaan?' vroeg de onderwijzeres verrast. Het kind vertelde haar dat je zulke schelpen alleen kon vinden op een strand ergens ver weg. De onderwijzeres was diep ontroerd omdat ze wist dat het meisje heel veel kilometers had moeten lopen om de schelp te vinden. 'Je had niet zo'n eind moeten lopen om een cadeau voor mij te zoeken,' zei ze. Het meisje glimlachte en antwoordde: 'Die lange wandeling is een deel van het geschenk.'

De Here Jezus geeft de geweldige gave van het eeuwige leven aan allen die in Hem geloven (Rom. 6:23). Het is een schat die ook inhoudt de vergeving van al onze zonden en Gods nooit falende liefde (Rom. 8:28-39).

Christus' gift begon ook met een reis. Hij verliet de heerlijkheid van de hemel om te komen naar onze door zonde bedorven aarde. Hij werd mens en legde de lange weg naar het kruis af. Daar droeg Hij onze zonden en onderging de straf ervoor. En als ik met diepe dankbaarheid tegen Hem zeg: 'Dat is te veel, Here Jezus! Hoe hebt U dat voor mij kunnen doen?', kan ik me voorstellen dat Hij mij aanziet met Zijn liefdevolle ogen en teder zegt: 'Die reis is een deel van de gift!'

Hemelvaart.

Zo is het voortaan: Jezus is in de hemel, gezeten aan de rechterhand van God in de hoge. Zijn volgelingen zijn op aarde, in Jeruzalem, in Judea en Samaria, tot aan het einde der aarde. Daar zullen ze zijn getuigen zijn.

Een beetje bedremmeld lopen ze terug. Met z'n elven - of waren het er toen ook al honderdtwintig, zoals het even later beschreven staat? Waar ze vandaan komen, weten we niet, maar ze waren er ineens, meer dan tien keer zoveel als voorheen, in de bovenzaal. Er waren ook een aantal vrouwen bij, en Maria, de moeder van Jezus, en warempel, daar heb je zijn broers die vroeger niet in Hem geloofden! Wat gaan ze doen? Bidden. Want wat ze straks moeten doen, dat kunnen ze niet. En er is hun iets (of Iemand!) beloofd, maar Hij is er nog niet. En zonder Hem weten ze niet hoe ze het doen moeten.

Is dat niet een duidelijk beeld van wat ons te doen staat? Enerzijds: vol zijn van de Geest, zoals Hij op de Pinksterdag is gekomen. Anderzijds: wachten en bidden, zoals de discipelen vanaf Hemelvaartsdag doen. Want ook wij kunnen het niet best alleen.

Wist u niet, dat Ik bezig moet zijn met de dingen van Mijn Vader?

Maria was heel verbaasd dat ze zo lang naar Jezus had moeten zoeken. Dat was niets voor Hem, want Hij was niet zoals andere kinderen. En van Zijn antwoord begreep ze ook al niets. Maar laten we het eens van Zijn kant bekijken. Het moet voor Hem zeker niet makkelijk geweest zijn, want werkelijk niemand begreep Hem. Maria en Jozef waren godvrezend, maar ze waren ook zondaars. Aan hen moest Hij onderdanig zijn en dat was de keus die Hij in de hemel gemaakt had. 'Zie, Ik kom om Uw wil te doen', had Hij tegen de Vader gezegd. En dat betekende onder andere dat Hij net als ieder ander mensenkind moest opgroeien. 'En Jezus nam toe in wijsheid...'

GELOOF EN WERKEN

Twee heren staken in een roeibootje de rivier over. Onderweg hadden ze een hevige discussie over wat belangrijker was: geloof of werken. Ze konden het niet eens worden. Voor de een was geloof het belangrijkste, voor de ander waren werken het belangrijkste. De man die de boot roeide, was een christen. Hij luisterde een tijdje naar hun discussie en zei toen: 'Ik geloof dat ik jullie probleem kan oplossen. Kijk, ik heb hier twee roeiriemen. De ene riem noem ik "geloof" en de andere noem ik "werken". Als ik alleen de riem van "geloof" gebruik, dan draaien we in een kringetje rond en we komen niet vooruit. Als ik alleen de riem van "werken" gebruik, draaien we ook in een kringetje rond, precies in de andere richting, maar we komen niet vooruit. Maar als ik de riemen van "geloof" en van "werken" tegelijk gebruik, dan komen we vooruit en we komen veilig aan de overkant.'

Geloof en werken horen dus bij elkaar. Als iemand echt een gelovige is, dan doet hij ook goede werken. Jakobus leert ons dat het geloof zonder werken dood is (Jak. 2:26). En volgens de Bijbel zijn werken zonder geloof dode werken.

WANDELEN MET HEM

Op een mooie zomerdag was ik met mijn dochter op bezoek in een soort pretpark. Toen we in de rij stonden voor een van de attracties, hoorde ik een man vragen: 'Weet iemand waar deze rij naartoe gaat?' De man naast hem zei: 'Ik heb geen flauw idee.' Ik grinnikte om hun kennelijke onwetendheid, maar toen realiseerde ik me dat ik zelf ook niet wist waar de rij voor was.

Het maakte me trouwens niets uit. Het was een 'vader-en-dochterdag' en we hadden het samen gezellig. Het was niet belangrijk waar we naartoe gingen, het ging er om dat we samen uit waren.

Ik moest denken aan wat we noemen 'wandelen met de Here'. Zijn we zo in beslag genomen door wat we meemaken in het leven dat we vergeten om blij te zijn dat we elke dag met Hem samen zijn?

Henoch, een gelovige uit het Oude Testament, 'wandelde met God, driehonderd jaar' (Gen. 5:22). En toen wandelde hij weg van de aarde in Gods tegenwoordigheid zonder de dood te zien (Hebr. 11:5).

DE ZONDE VAN NALATIGHEID

Een zakenman hoeft zich niet speciaal in te spannen om failliet te gaan. Hij hoeft alleen maar zijn zaak te verwaarlozen, zijn klanten slecht te bedienen: het faillissement komt vanzelf.

Een boer hoeft geen onkruid op zijn akker te zaaien om die te bederven. De akker brengt vanzelf onkruid voort. De boer hoeft alleen maar met de armen over elkaar toe te zien en het gaat vanzelf mis.

Een boekhouder hoeft geen grote onregelmatigheden te plegen om zijn baan te verliezen.

Zo kan ik wel door gaan. Een mens hoeft er namelijk niet bijzonder veel moeite voor te doen om verloren te gaan. Het is niet nodig daarvoor een misdaad te begaan. Het gaat vanzelf, ook als je helemaal niets doet. Als je niet wilt geloven dat de mens een eeuwige bestemming heeft, als je de Bijbel links laat liggen, als je denkt dat je God niet nodig hebt, als je het verzoeningswerk van de Heer Jezus niet wilt aanvaarden, dan is dat voldoende om voor eeuwig verloren te gaan!

BINNENSTE BUITEN

Hudson Taylor, de bekende vroegere zendeling in China, vulde tijdens een van zijn preken een glas met water en zette het vóór zich op tafel. Onder het spreken sloeg hij zo hard met zijn vuist dat het water erover spatte op de tafel. Hij legde toen uit: 'U zult met allerlei problemen in aanraking komen. Maar denk eraan: alleen wat er ín u is, zal naar buiten komen.' Dat is wel iets om over na te denken. Als we verkeerd begrepen of verkeerd behandeld worden, hoe reageren we daar dan op? Met vriendelijke woorden, geduld en zachtmoedigheid? Of hebben we de neiging om ons te wreken? In Ef. 4:17-32 zien we het verschil tussen iemand vóór hij bekeerd is en daarna. Als we leven onder de leiding van de Heilige Geest, zullen we dat laten zien door de manier waarop we reageren op de beproevingen in ons leven. Hoe onze houding is in moeilijke omstandigheden die plotseling over ons komen, is een goede test in hoeverre we gegroeid zijn in genade. Als ons hart vol is van de liefde van de Heer, zullen we reageren met geduld, zoals bij een vol glas water 'eruit komt wat erin zit'.

Wie BEN IK

Ik ben geboren in 1725 en ik stierf in 1807. De enige geloofsinvloed in mijn leven, voor zover ik mij herinner, kwam van mijn moeder, die ik maar tot mijn zevende jaar heb gekend. Toen zij stierf, was ik in feite een weeskind. Mijn vader hertrouwde en stuurde mij naar een strenge militaire school, waar ik door de zware training bijna een keer mijn rug heb gebroken. Ik kon het daar niet volhouden en ben op tienjarige leeftijd zeer opstandig weggelopen. Een jaar later, nadat ik had besloten me aan geen enkel onderwijs meer te onderwerpen, ging ik naar zee, erop hopend dat ik in mijn vaders voetsporen zou treden. Ik leerde in ieder geval hoe ik een schip moest navigeren. Meer en meer gaf ik mezelf over aan de duivel. Ik had besloten te zondigen zonder enige terughoudendheid, want het licht in mijn leven was uitgegaan. De dagen van mijn militaire dienstplicht brachten mij tot een nog grotere rebellie tegen alles wat met wet en regel te maken had. Ik deserteerde uit het leger, werd later gearresteerd als een misdadiger en heb verschillende keren publiekelijk een aframmeling van de politie gehad.

Na mijn gevangenisstraf ben ik op de vlucht gegaan naar Afrika. Ik had telkens gedachten aan zelfmoord. In Afrika zou ik in ieder geval ver weg zijn van ieder die mij kende. Ik sloot opnieuw een verdrag met de duivel om voor hem te leven. Ik kwam in aanraking met een Portugese slavenhandelaar, bij wie ik werkte tegen kost en inwoning. Zijn vrouw gaf mij te eten zoals aan een hond. Ik moest van de vloer eten en als ik weigerde sloeg ze me met een zweep. Ook daar vluchtte ik weer weg zonder een cent op zak. Aan de kust maakte ik een vuur in de hoop dat een schip mij zou opmerken. Dat gebeurde. Men dacht dat er goud, ivoor of slaven aangeboden zouden worden. Men nam mij desondanks aan boord. Men stond er van versteld dat ik in staat was het schip te besturen. Ik werkte een vrij lange periode op dit schip. Het vervoerde slaven. Vele malen was ik in doodsgevaar. Eens opende ik vaten rum en voerde de hele bemanning dronken. De kapitein liet mij zwaar geselen en smeet me voor lange tijd in het scheepsruim.

Op mijn grafsteen staat: 'Geboren in 1725, gestorven in 1807. Een loopjongen, eens een ongelovige en een losbol, een verzorger van slaven in Afrika, werd door de rijke genade van onze Here en Heiland, Jezus Christus, bewaard, hersteld, vergeven en aangesteld om het geloof te prediken, dat hij lange tijd had bestreden.' Ik wilde voordat ik zou sterven mijn levensverhaal in een lied vertellen. Dat lied werd wereldwijd een lofzang: 'AMAZING GRACE.' Mijn naam? John Newton.

Genade, zo oneindig groot,

dat ik, die 't niet verdien

het leven vond, want ik was dood

en blind, maar nu kan 'k zien.

Genade die mij heeft geleerd

te vrezen voor het kwaad.

Maar ook - als ik mij tot Hem keer -

dat God mij nooit verlaat.

Want Jezus droeg mijn zondelast

en tranen aan het kruis.

Hij houdt mij door genade vast

en brengt mij veilig thuis.

Als ik daar in Zijn heerlijkheid

zal stralen als de zon,

dan prijs ik Hem in eeuwigheid

dat ik genade vond.

HIJ REDDE ZICHZELF NIET

Een predikant praatte van tijd tot tijd met een boer die geen christen was. Op een morgen toen hij bij hem op bezoek was, vroeg de boer hem om mee te lopen naar het kippenhok. Op één van de nesten van de kuikenbroedplaats zat een hen met een heel broedsel kuikentjes onder haar vleugels. 'Raak haar eens aan, dominee,' zei de boer. Toen de dominee zijn hand op de hen legde, voelde hij dat ze koud en dood was. 'Kijk, ze heeft een wond aan haar kop,' zei de boer. 'Een wezel heeft al haar bloed uit haar weggezogen en ze heeft zich helemaal niet bewogen uit angst dat hij haar kuikentjes kwaad zou doen.' 'O', zei de dominee, 'dat is precies wat Christus deed. Hij verdroeg al het lijden op het kruis. Hij had Zijn eigen leven kunnen redden, maar Hij wilde niet, want als Hij Zich bewogen had, zouden wij verloren zijn gegaan.'

De Heilige Geest gebruikte dit eenvoudige voorbeeld om het hart van de boer te raken. Hij nam de Here Jezus aan als zijn Verlosser.

Hebt u al in het geloof Christus' offer aangenomen?

'Zo lief had Hij zondaars dat Hij voor hen stierf, genade bij God door Zijn zoenbloed verwierf.'

ARISTOTELES, SPENCER EN PAULUS

Aristoteles was een van de grootste wijsgeren van alle tijden. Hij leefde in Griekenland. In een van zijn geschriften verklaarde hij: 'Het belangrijkste voor de mens is dat hij gelukkig is.' Maar toen hij vlak voor de dood stond, zei hij: 'Ik ben in zonde geboren, ik heb ongelukkig geleefd en ik sterf in twijfel. Heb medelijden met mij.'

Herbert Spencer was een groot en beroemd filosoof. Hij heeft nagedacht over vrijwel alles wat zich in de wereld voordoet. Maar op zijn sterfbed gaf hij de opdracht dat er op zijn grafsteen maar één woord mocht staat: 'Infelicissimus', wat betekent: 'de ongelukkigste'.

Het getuigenis van Paulus aan het einde van zijn leven is totaal anders dan dat van Aristoteles of Spencer: 'Maar ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop volbracht, het geloof behouden. Nu wacht mij de krans van de gerechtigheid die de Heer, de rechtvaardige rechter, aan mij zal geven op de grote dag' (2 Timoteüs 4:7,8).

Als ons geloof niet rust in een gekruisigde en opgestane Christus, zijn we inderdaad 'de ongelukkigste van alle mensen'.

EEN UNIEK AANBOD

Een aantal jaren geleden had een groep christen-zendelingen in Delhi, India, een ontmoeting met vertegenwoordigers van andere godsdiensten om te discussiëren over hun geloof. In de loop van het gesprek zei een vooraanstaand lid van een niet-christelijke godsdienst tegen een zendeling: 'Noem mij eens één ding dat uw godsdienst de Indiërs kan aanbieden dat mijn religie niet kan.' De zendeling dacht even na en antwoordde toen: 'Vergeving! Vergeving!' In tegenstelling met aanhangers van alle andere wereldgodsdiensten kunnen zij die in de Here Jezus geloven, volle zekerheid hebben dat hun zonden vergeven zijn. Iemand van het Brits Bijbelgenootschap zegt: 'Ik heb gesproken met de meest toegeijde moslims, die vijf keer per dag bidden, die naar Mekka geweest zijn en die vasten tijdens de ramadan. Maar als ik vraag: 'Weet u dat uw zonden vergeven zijn?' zeggen ze: 'Nee, we hopen er maar het beste van. 'In Kol.1:14 lezen we:'....in wie wij de verlossing hebben, de vergeving der zonden.' Dat is op grond van Christus' sterven aan het kruis. De vergeving die Hij wil geven, is een uniek aanbod van God Zelf.

Blijf bij ons, want het is tegen de avond en de dag is reeds gedaald.

Dat mag ook onze wens zijn nu de nacht die over de wereld gaat komen, zijn schaduwen vooruitwerpt. Ondanks de eeuwenlange verkondiging van het evangelie wordt het in de wereld alleen maar donkerder. Steeds duidelijker blijkt dat men ons als vreemde elementen beschouwt. Wat is het dan fijn te weten dat de Here Jezus bij ons wil blijven. Ook met òns wil Hij meelopen, onderweg tot ons spreken en voor ons de Schriften openen. Wordt ook ons hart daar warm van? Hij wil ons graag zegenen, Zich aan ons bekendmaken en gemeenschap met ons oefenen. Dan voelen we ons gesterkt om ons licht in deze donkere wereld te laten schijnen, en bidden we dat daaruit nog velen tot Zijn wonderbaar licht worden getrokken.

Al het door God geschapene is goed en niets is verwerpelijk.

De schepping is slecht en verwerpelijk, zeiden sommige dwaalleraars in Efeze: de zonde zit er diep ingeworteld, en je mag er niet van genieten. 'Niks daarvan!' antwoordt Paulus. Seksualiteit binnen het huwelijk, eten en drinken, geniet ervan, onbekommerd en dankbaar. In het Woord vinden we wat wel en niet geschikt is om er zonder belemmeringen van te genieten, en in het gebed (de gemeenschap met God) vinden wij een manier om alles te 'heiligen', dat wil zeggen het tot ons te nemen als voor God. Wil je dat alsjeblieft aan iedereen voorhouden, Timoteüs?