ONZE SCHEPPER IS NIET KRENTERIG .

Zendt U uw Geest uit, zij worden geschapen.

In het tweede deel van deze psalm wordt Gods zorg voor al zijn schepselen bezongen. Hij heeft het dag-en-nacht ritme ingesteld zodat mens en dier zijn vaste tijden heeft om te werken of er op uit te gaan en om te slapen. Heel bewust heeft Hij daarvoor de zon en de maan geschapen en een plek aan de hemel gegeven (lees Genesis 1:14). De psalmdichter ziet dat niet maar als het maken van een soort systeem, dat, eenmaal 'aangezet', vanzelf en uit zichzelf doorloopt. Heel zijn woordkeus laat zien dat hij er diep van overtuigd is dat God ook nu actief bij zijn schepping betrokken is. Hij beschrijft hoe God voor de dieren zorgt. Misschien hebt u wel eens een boer zijn dieren te eten zien geven: de dieren wachten er op en weten precies wanneer hij komt. Ze worden onrustig en dringen naar de voerbak toe. Of misschien herkent u het van uw eigen huisdier. Zo wachten de dieren in het wild op de Heer die hen te eten geeft op de juiste tijd. De Heer Jezus onderstreept deze zorg van God, als Hij over de raven zegt: 'God voedt ze' (Lucas 12:24).

Zo is ook de levensadem van alles wat leeft in zijn hand. Alleen door Gods Geest is er leven. Dat geldt voor ons natuurlijke leven: Adam werd een levend mens doordat God zijn adem in hem blies. Paulus onderstreept dat als hij op de Areopagus zegt dat God aan allen leven en adem geeft (Handelingen 17:25).

Maar het geldt net zo voor het nieuwe, eeuwige, leven: dat ontstaat niet zonder Gods Geest. Je kunt alleen opnieuw geboren worden door de Geest van God (Johannes 3:5-6).

Die God, die ons het leven geeft en die voor ons zorgt, mogen wij bezingen, ook vandaag.

Vergeven

is het ontsmettingsmiddel voor onze emotionele verwondingen.

F. McClung

Waakt voor alle hebzucht.

Er zijn twee redenen om te waken voor hebzucht. Eén is dat hebzucht je onverzadigbaar maakt. Je wilt steeds meer. En als morele grenzen je daar bij hinderen, ga je daar overheen. Zo leidt het ene kwaad tot het volgende. De andere is dat hebzucht je blind maakt voor wat werkelijk belangrijk is. Je bent alleen maar bezig hoe je meer kunt krijgen. Het betrekkelijke van bezit, zeker in het licht van de eeuwigheid, ontgaat je. Het wordt de afgod waar je op vertrouwt en waar je je zekerheid op bouwt. Er is er echter maar Een die zekerheid geeft. Rijk zijn in God, dat heeft eeuwigheidswaarde.

Zelfs de haren van uw hoofd zijn alle geteld.

Hebt u wel eens geprobeerd de haren op uw hoofd te tellen? Ach waarom zou u ook ... een haar meer of minder maakt toch ook niet uit! Die reactie van ons maakt de uitspraak van de Heer Jezus juist zo diep. Die enkele haar, waar wij niet om malen, is door God geteld. Daar stelt Hij belang in. Hoe groot is dan niet zijn belangstelling voor ons en zijn meeleven met ons! God weet alles wat we meemaken. Hij kent de dingen waar we mee zitten, Hij weet van de pijn die ons wordt aangedaan. Vertrouw u aan Hem toe, Hij wil voor u zorgen. We gaan voor Hem vele musjes te boven!

U hebt een grens gesteld, die zij niet overschrijden.

In deze psalm wordt Gods grootheid en majesteit bezongen zoals die blijkt uit zijn schepping. Vers 1-9 beschrijft hoe God de hemel en aarde maakte en een vaste plek gaf. Vers 10-18 vertelt hoe de Heer het water doet stromen om alles wat leeft van drinken te voorzien en om het gras en de bomen te laten groeien. Daar kunnen dier en mens dan weer van leven. Eigenlijk vinden we hier een lyrische beschrijving van heel het ecosysteem van de aarde. Niet als een gesloten systeem, maar als een open keten die begint bij God. Hij zendt, Hij drenkt, Hij laat ontspruiten. Vers 10-18 is eigenlijk een liefelijk tafereel, dat Gods vriendelijke zorg bezingt. Vers 1-9 daarentegen legt veeleer de nadruk op Gods almacht, op zijn kracht. Hij beteugelt én ontketent de krachten van de natuur. Bergen en dalen ontstaan waar Hij het wil. Wateren bedekken bergen en stromen weer terug, wanneer Hij dat zegt. Wat een ontzagwekkende God. Het geeft ons een besef van onze kleinheid, onze nietigheid, onze kwetsbaarheid. We kunnen zomaar onder dat geweld bedolven worden.

Maar dan is er dat kantelpunt: God heeft een grens gesteld. Hier gaat het blijkbaar om het water dat de aarde niet weer zal bedekken, een duidelijke verwijzing naar de belofte die God geeft na de zondvloed. Maar het geldt voor alle situaties: als God een grens stelt, gaat niets en niemand daar overheen. Zo weten we: die grote God zorgt voor zijn schepping, voor ons. In zijn bescherming zijn we veilig. Als we Hem vertrouwen, hebben we rust en kunnen we genieten van wat Hij gedaan heeft en wat Hij nog steeds doet.

U belast de mensen met moeilijk te dragen lasten.

Deze beschuldiging is ingebed in een hele rij verwijten van de Heer aan de farizeeën en wetgeleerden. Door al die verwijten heen komen een aantal dingen naar voren: ze maken het godsdienstige leven veel zwaarder dan God het bedoeld heeft; ze zijn huichelaars want ze doen niet naar hun eigen woorden; ze poetsen het verleden op voor de schone schijn; ze vormen op deze manier een blokkade om het koninkrijk van God binnen te gaan.

Wat een tegenstelling met de Heer Jezus die kon zeggen: Ik ben helemaal wat Ik zeg. En die tot ons zegt: mijn juk is zacht en mijn last is licht.

Zijn juk wil ik op me nemen!

U gaat voorbij aan het oordeel en de liefde van God.

De farizeeën waren pietjeprecies in het nakomen van Gods wetten. Wij zouden zeggen: ze hielden heel erg rekening met Gods oordeel, maar vergaten zijn liefde. Nee, zegt Jezus, jullie gaan aan beide voorbij. Daarmee zet Hij hen en ons aan het denken over de verhouding tussen die twee, oordeel en liefde. Er wordt nog wel eens een tegenstelling tussen gecreëerd. Maar met het strikt toepassen van wetten belanden we in een wetticisme dat geen liefde meer kent. Gods liefde laat ons zijn geboden toepassen naar zijn beoordeling. Dan is er harmonie tussen licht en liefde, tussen waarheid en genade.

Wanneer uw oog eenvoudig is, is ook uw hele lichaam verlicht.

Een eenvoudig oog is als een heldere lens. Die lens is op één ding gericht: op Gods Woord en hoe je dat uit kunt werken in je leven. Het oog staat zo model voor je motieven. Je hebt maar één motief: God eren in je leven.

Een boos oog is dan als een glas dat vertroebeld is door andere, verkeerde, motieven. Dat uit zich in je leven, in je houding ten opzichte van God. Jezus heeft het over een boos geslacht (vers 29). Waarom? Omdat ze uit verkeerde motieven Hem steeds maar weer om een teken vroegen.

Als we het licht van Jezus' woorden in ons hart laten schijnen, zal ons leven tot zijn eer zijn.

Het laatste van die mens wordt erger dan het eerste.

Je leven op orde brengen is een goede zaak. Alle vuiligheid er uit. Met een schone lei beginnen. Maar één vraag is dan wel van wezenlijk belang: is alleen de buitenkant schoongemaakt of ben je ook van binnen veranderd? Je kunt alleen je gedrag veranderen, bijvoorbeeld omdat je een goede indruk op iemand wilt maken. Of omdat het je een bepaald voordeel of status oplevert. Maar de Heer vergelijkt je dan met een schoongeveegd huis dat leeg staat. Vroeg of laat komen de onreine geesten terug. Je kunt alleen werkelijk schoon blijven als de Geest van God in je hart komt wonen. Dan verander je van binnenuit!

Een vriend ... die te middernacht bij hem komt.

Voor een vriend heb je wat over. Een verzoek van een vriend leg je niet zomaar naast je neer. Zelfs als hij in het holst van de nacht langs komt, omdat hij met iets omhoog zit, help je hem. Ja toch? Of laten we het dan afweten? De Heer veronderstelt dat we hem toch opendoen en geven wat hij nodig heeft: is het niet uit vriendschap dan toch om de brutaliteit (en dan zit er toch ook een nood achter). Bedenk dan, zegt de Heer, dat je zo altijd bij je hemelse Vader mag aankloppen. Geen tijdstip is Hem te gek. Hij heeft altijd een luisterend oor. Hij geeft wat we nodig hebben. Wat een voorrecht zo'n Vader te hebben!

Machtig is zijn goedertierenheid over wie Hem vrezen.

Goedertierenheid is een kernbegrip in deze psalm. Andere woorden hiervoor zijn: gunst, vriendelijkheid, medelijden.

In vers 4 lezen we dat de Heer ons wil kronen met goedertierenheid. Wij hadden zelf een heel pak zonden (of: ongerechtigheden) op ons gestapeld. Maar God wil die van ons afnemen, ze ons vergeven. In plaats daarvan krijgen we een kroon van zegeningen die Hij ons in zijn gunst wil geven. Het is soms moeilijk voor ons om ons dat goed voor te stellen: God wil ons kronen met zijn vriendelijkheid. Hij geeft zoveel dat we er meer dan voldoende aan hebben. God kan en wil ons zoveel geven, omdat Hijzelf rijk is aan goedertierenheid (vers 8). Hij wordt niet moe om te geven, Hij heeft altijd nog meer. En zijn bewogenheid met ons blijkt steeds weer groter te zijn dan wij ons kunnen voorstellen.

Zijn goedertierenheid is ook ontzettend groot. Het is als een grote macht om ons heen die ons beschermt (vers 11). Die bescherming hebben we ook nodig. Zonder Gods goedertierenheid zou zijn toorn ons treffen. Dan zou Hij onze zonden straffen en ons vergelden naar de schuld die we op ons geladen hebben. Maar dat doet Hij niet, integendeel: Hij vergeeft ons. Hij doet onze zonden van ons weg, zo ver als maar kan.

Die goedertierenheid is er ook altijd (vers 17). Wij zijn mensen die hier maar even zijn. Maar ons hele leven lang wil God ons zegenen. En ook onze kinderen en de generaties na hen. Hij zorgt voor iedereen, in elke tijd en overal, die eerbied en ontzag heeft voor Hem.

Als we zo Gods goedertierenheid hebben leren kennen, sluiten we van harte aan bij de lofzang waar de psalm mee begint en eindigt: 'Loof de Here, mijn ziel.'

dé barmhartige Samaritaan.

Het verhaal vande barmhartige Samaritaan vertelde Jezus toen er op een dag een godsdienstleraar kwam die wilde onderzoeken of Jezus' ideeën wel zuiver waren. 'Meester', vroeg hij, 'wat moet ik doen om eeuwig leven te krijgen?' Jezus vroeg: 'Wat zegt de wet van Mozes daarover?' Hij antwoordde: 'U moet van de Here, uw God houden met heel uw hart, heel uw ziel, heel uw kracht en heel uw verstand. En u moet net zoveel van uw naaste houden als van uzelf.' 
'Goed!' zei Jezus. 'Doe dat en u zult eeuwig leven krijgen.' De man voelde zich aangesproken. Om zich te rechtvaardigen, vroeg hij: 'Wie is eigenlijk mijn naaste?'

Als antwoord gaf Jezus hem dit voorbeeld:
'Een man reisde van Jeruzalem naar Jericho. Onderweg werd hij door rovers overvallen. Zij rukten hem de kleren van het lijf, sloegen hem bont en blauw en lieten hem halfdood langs de weg liggen.
Toevallig kwam een priester langs. Maar toen hij de man zag liggen, ging hij aan de overkant van de weg voorbij.
Een tempeldienaar die voorbijkwam, deed hetzelfde en liet de man gewoon liggen.

Gelukkig kwam er ook iemand langs die medelijden kreeg toen hij hem daar zag liggen. Het was een Samaritaan. De Samaritaan knielde naast hem neer, verzorgde zijn wonden met olie en wijn en legde er verband om. Daarna tilde hij hem op zijn ezel en ging er zelf naast lopen.

Zij kwamen bij een herberg, waar hij hem verder verzorgde. De volgende morgen gaf hij de herbergier twee zilveren munten en zei: 'Zorg goed voor hem. Mocht dit geld niet genoeg zijn, dan betaal ik de rest de volgende keer wel.'

Wat denkt u? Wie van deze drie was de naaste van het slachtoffer van de roofoverval?' 'De man die medelijden met hem had', was het antwoord. 'Precies', zei Jezus. 'Volg zijn voorbeeld dan.'

Bent u wel eens in een winkelcentrum op een bankje gaan zitten om te kijken naar al die mensen die voorbij lopen? Ziet  u dan alleen de buitenkant of beset u ook dat daar mensen met een ziel rondlopen? En raakt dat u wel eens?

In dit verhaal zien alle drie de passanten de gewonde man. Het is duidelijk dat hij hulp nodig heeft. Maar ze kijken verschillend. De eerst twee hebben alleen oog voor de situatie. Ze willen er niet in betrokken raken, ze gaan voorbij. Maar de derde ziet meer: hij ziet een mens in nood. Dat doet hem wat. Daarom stopt hij en gaat hij de man helpen. Kijken wij ook zo? Dán zijn wij volgelingen van Jezus, dé barmhartige Samaritaan.

Verblijdt u dat uw namen staan ingeschreven in de hemelen.

De mannen waren er op uitgestuurd met het gezag van de Heer. Vol van wat ze hebben meegemaakt komen ze terug. Zelfs de demonen moesten hen gehoorzamen omwille van de naam van de Heer. Als ze zo bij de Heer komen, doet Hij er nog een schepje bovenop. Immuun zullen ze zijn voor giftige beesten en 'giftige' mensen. De Heer deelt hun enthousiasme. Maar, zegt Hij, laat dat niet de basis van je blijdschap zijn. De basis is dat men je kent in de hemelen. Daar staan de namen ingeschreven van ieder die Jezus als Heer wil erkennen. Hebt u zich al laten inschrijven? Geloof in Hem!

De oogst is wel groot, maar de arbeiders zijn weinig.

Er is werk voor de Heer te doen. Er is een oogst die moet worden binnengehaald. Er zijn mensen aan wie het Evangelie verkondigd moet worden en die het koninkrijk van God binnengebracht moeten worden. In het Westen zijn we het perspectief op die oogst een beetje kwijtgeraakt. Wij denken: mensen bekeren zich niet meer. Maar de Heer zegt iets anders: het ligt niet aan de oogst, maar aan de arbeiders. Geloven u en ik nog dat de Heer mensen tot Zich wil trekken? Laten we dan het blijde nieuws vertellen: we zullen verbaasd staan over wat God dan doet.

Ik zal U volgen.

Zijn wij bereid om de Heer Jezus te volgen? Het is goed om Hem te willen volgen, waar Hij ook heengaat. Maar de Heiland maakt wel duidelijk dat Hijzelf op aarde geen thuis heeft. Hij, de Schepper van het heelal, moet een zwervend bestaan leiden. Er is voor Hem geen vaste plaats om het hoofd neer te leggen. Had zijn hemelse Vader daar niet voor kunnen zorgen? Jawel, maar er zit een diepere betekenis achter. De Heer Jezus kan niet echt rusten voordat zijn werk volbracht is. Voordat Hij óns in de rust gebracht heeft. Hij ziet uit naar de rust in de hemel die Hij zal genieten met alle geredde mensen.

DE KETTING VAN DE ZONDE

Een schip was in nood gekomen en stond op het punt te zinken. Er kwam een reddingsboot en die bracht de hele bemanning in veiligheid. Alleen de kapitein wilde niet meegaan. Hij bleef aan boord. Hij vond dat hij zich altijd nog in veiligheid kon brengen door middel van de sloep. Tot het laatste ogenblik bleef hij aan boord. Toen het schip begon te zinken, stapte hij in de sloep. Toen pakte hij een mes en wilde daarmee het touw doorsnijden waarmee de sloep vast zat aan het schip. Maar tot zijn ontzetting merkte hij toen pas dat de kabel van staaldraad gemaakt was. Toen was het voor hem te laat om gered te worden. Voor iedere zondaar is er de mogelijkheid gered te worden. Maar hij moet het niet uitstellen, want er kan een tijd komen dat het ook voor hem te laat is. De Bijbel zegt: 'In de aangename tijd heb Ik u verhoord en op de dag van de behoudenis heb Ik u geholpen; zie, nu is het de welaangename tijd, zie, nu is het de dag van de behoudenis' (2 Kor. 6:2).

O ongelovig en verdraaid geslacht.

De Heer Jezus heeft zijn discipelen kracht en macht gegeven over alle demonen (Lucas 9:1). De vader van de zieke jongen heeft dus terecht bij hen hulp gezocht. Maar zij kunnen het niet. Dus gaat de vader het aan de Meester Zelf vragen. En de Heer geneest de jongen. Eigenlijk is het natuurlijk altijd de Heer die geneest. Ook als de discipelen genezen, dan is dat toch in de naam van de Heer Jezus! Maar door hun ongeloof kunnen zij niet ingeschakeld worden en moet de Heer het Zelf doen.

DE JUISTE WEG .

De Heer Jezus zegt: 'Je moet naar het licht van God: dat is deze kant op. Houd Mij maar in het oog!'

En dat probeert een christen dan te doen.

De één neemt een weg door een bos, de ander volgt een pad dat over een berg loopt en weer een ander neemt een route via de brug over een rivier. En allen roepen: 'Dit is de juiste weg!'

Zo zegt de één: 'Je moet trouwen, dat is wat God wil.' De ander roept: 'Je moet alleen blijven, dat is wat God wil.'

De één zingt alleen maar oude psalmen, omdat God daardoor al eeuwenlang behaagd zou zijn en Hij het vast niet anders wil, terwijl de ander juist ervaart dat gospelsongs hem dichter bij God brengen. Wat is dan de juiste weg?

Misschien is er in die zin geen 'enige juiste weg'. Er is wel een juiste koers. Als Jezus de weg is, dan mogen we die 'weg' gaan zoals wij denken dat hij voor ons begaanbaar is. Juist omdat Jezus 'de weg' Zelf is, gaat het niet om één bepaalde vooraf geplaveide weg of brug of pad, maar is het met Hem steeds weer zoeken. Want deze 'weg' ligt niet van te voren vast, maar Hij ontrolt zich als je 'op weg' gaat.

En zo is die weg ook niet voor iedereen hetzelfde.

Voor de één zal het beter zijn om over de brug te gaan en voor een ander is het pad over de berg meer geschikt. Sommige mensen moeten zo lang uitrusten onderweg dat het wel lijkt of ze helemaal geen pad volgen. Misschien hebben die mensen dat wel hard nodig, bijvoorbeeld na een ruzie in de kerk of zo.

We mogen hen in liefde groeten, of ze nu mee oplopen of niet. Misschien kunnen we iets delen onderweg. Daarna gaat ieder weer zijn eigen weg, de enig juiste weg.