Jarig.

ik ben gelukkig, ik ben content

ja, een brede lach bij deze vent

vele mensen zeuren, velen klagen

donkere kleuren, trieste dagen

héél soms al ‘s een keer terecht

maar ‘t is toch beter dat je vecht

wil het dan effe niet goed lukken

heeft het leven weer z’n nukken

gebruik dan die sterke kracht vanbinnen

laat je humor en je lach dan overwinnen

stel enkele reële doelen in je leven

en begin alvast dáárnaar te streven

soms bergop vaak bergaf zal je ervaren

verbrand al eens je gat, zit op de blaren

hou je kin omhoog, schouders achteruit

stop met zeuren, ’t haalt toch niks uit

je hebt je leven immers zelf in handen

kan je best maar beter goed belanden

tover een lach op je gelaat

daar is eenieder bij gebaat

je vrienden zien je dan graag komen

kan je van leuke dingen blijven dromen

ga naar buiten, kruip eens op je fiets

achter je ruiten zie je vrijwel niets

duw vaker op de uitknop van teevee

wees vrolijk, lach en zijt tevree

bij mij is ’t alvast zéér wel gelukt

‘k heb er de vruchten van geplukt…

 

Ludo Bisschops, 22 november 2016

 

 

‘k sprak in mijn spiegel nog vandaag:

goh, … wat zie ‘k haar graag!

 

en ’t is misschien wel waar

ik vind het nog steeds raar

 

diegene die je bovenal het liefste ziet

die zie je soms in dagen niet

 

maar als zij er dan toch is

dan is ’t gedaan met dat gemis

 

dan heeft ze echt geen keus

de eerste zoen is op haar neus

 

dat neusje heeft al veel geroken

en niet enkel en alleen bij ’t koken

 

dat neusje dient tot meer dan enkel dat

dat neusje weet zeer snel wanneer en wat

 

een probleempje of een slecht gevoel

zij weet het allerbest wat ik dan voel

 

’t is niet aan veel gegeven

zich zo snel in te leven

 

ik ben tenslotte niet zo doorzichtig

en in mijn taalgebruik niet steeds omzichtig

 

ik zeg gewoon waar ‘t mij omgaat

‘k voeg niet steeds woorden bij m’n daad

 

zoek bij zo ’n vent maar je geluk …

toch is ze op mij nog even … tuk

Ludo B.

 

Genieten!

 

bij een periode in ons leven

zetten we de klok stil voor even

we gaan alles draaien en keren

we trachten alles t' evalueren

wat deden we goed, wat verkeerd?

hebben we uit onze fouten geleerd?

hielden we ons aan alle wetten?

valt er nog iets recht te zetten?

we liepen allemaal al eens op 't foute pad

verbrandden allemaal wel eens ons gat

bestaat er een gom om alles te wissen?

een truuk om géén doelen meer te missen?

het maakt nu alles niks meer uit

we kijken beter nog enkel maar vooruit

laat ons vooral genieten, altijd goed gezind

we zijn uiteindelijk allen toch maar... ' dust in the wind'

 

Ludo Bisschops, Felixstowe, 24 augustus 2017.

Ik weet nog...

 

zo'n muis had vroeger een staart

'k heb zo'n ding zelfs nog bewaard

waar is de tijd dat we 't zonder deden?

't lijkt al een eeuwigheid geleden

wat eerder was er zelfs nog geen PC

m'n schrijfmachine maakte volop fouten op dt

wie herinnert zich die Tippex nog van toen?

waarmee je fouten simpel weg kon doen

zo was er potlood met op 't eind een gom

dat was uiteinde-lijk niet eens zo dom

d'r was die typmachine met tweekleurig lint

waarop een nieuwe regel met geratel en een 'boenk' begint

er zat een inktpot in 't gat van onze lessenaar

die te vullen bracht de meester voor mekaar

'k weet ook hoe mooi ik die gekafte schriften vond

waarbij naam en vak op 't etiket te lezen stond

door zulke herinneringen uit mijn bestaan

zou 'k gerust terug in 't verleden willen gaan

om na te gaan of zoiets echt wel gaat

vlooi ik uit of d'r geen app-je voor bestaat 😉

 

Ludo Bisschops,

Crich 20 augustus 2017

Schrijven, schrijven, schrijven.

 

‘k moet nog even wakker blijven

‘k wil immers schrijven, schrijven, schrijven

gewoonweg zinnen laten rijmen

woordjes aan elkander lijmen

de ene is verslaafd aan sport

die traint en doet zichzelf wat te kort

de ander gaat op café en zuipt er liters bier

nu goed, zo heeft die ook weer z’n plezier

deze vent doet geen van beide

maar dit geheel terzijde

geef mij wat schrijfgerief en een blad

en ‘k heb m’n pleziertje ook alweer gehad

soms vindt ook een ander ’t fijn, dat is bewezen

want ik stel hier vast dat ook jij het hebt gelezen

 

Ludo Bisschops

Zuid-Engeland, 7 augustus 2017

Tobben…

 

Vrienden, ‘k geef jullie één advies:

stop met tobben, het is tijdverlies!

Voor je ’t weet is er een hele tijd verstreken

waarin je naar niks moois hebt opgekeken.

Kijk maar eens even achter je rug

op al die verloren ‘tobtijd’ terug.

Ik zeg je dan ook overtuigend dit:

een tobber blijft zitten waar hij zit!

Echt vrienden, ni gezwanst en ni gezeverd,

heeft dat tobben al ooit iets opgeleverd?

Je kan tobben over geld of ziekte,

over te mager of iets teveel dikte.

Over ’t uitvallen van je haar

of de omtrek van de evenaar.

Je kan dus tobben over alles wat maar kan

maar bereikte je ooit enig resultaat daarvan?

Laat je niet in beslag nemen door tal van zorgen

niet vandaag, maar ook zeker niet meer morgen!

’t Weerhoudt je volop te genieten van het leven

en zoals elkeen wel weet: dát leven… duurt maar even!

 

In een toptijd gemaakt op 26 april 2014.

Ludo Bisschops

Vallen

 

Wie had gedacht dat jij op mij zou 'vallen'

en dat ik jou zou bevallen

dat 'ontmoeten' vergeet ik nooit

'k was nooit zó snel ontdooid

 

je struikelde ocharme...

toch wel uitgerekend in 'mijn' armen

was het een speling van het lot

of lokte je me subtieltjes uit m'n kot

 

'k zal 't maar op het eerste houwen

je lijkt me te vertrouwen

nee, ik ben er zelfs zeker van

ik weet nu immers dat het kan

 

je smile, die is zó breed en leuk

we liggen wel eens vaker 'samen' in een deuk

je brengt mijn happy-gevoel tot ongekende hoogte

't is zo verfrissend na 'de droogte'

 

Ludo Bisschops

Wel, ik heb het wierookvat eens bovengehaald voor mensen die supergoed voor mij zorgen. Effe tijd?

Het moet me van het hart!

  Verpleegsters zijn een ras apart.

Hoe zou 't zonder hen wel zijn?
Doffe ellende, diepe pijn!
Ze crossen door eindeloze gangen,
blijven hier en daar eens hangen.
Een schouderklop, een lieve lach,
geloof me vrij, 't doet deugd, dat mag...
Stoere bonken worden kleine krenten. 
Frêle vrouwtjes temmen grote venten.
Ze raken zelden in de war,
kennen ieder pilletje in hun kar.
Lopen meestal in hun witte pakken
met vaak overladen zakken.
Ben je niet gerust of zit je met een kropje,
dan duw je simpelweg op 't rode knopje.
Maar! Van die blauwe blijf je beter af,
want dan komen z'in gestrekte draf!
Met een zwaailicht op hun trotinnet
dan is het even over met de pret...
Maar al bij al, ik zei 't je al:
Ze helpen je door 't diepste dal.
Vervelend ongemak, grote kwaal,
daarvan verlossen ze je allemaal.
Ze foereren je met spijs en drank, 
zorgen voor wat beeld en klank.
Ze geven kleur aan een grauwe dag,
zeggen poezenlief wat moet en wat niet mag.
Een kleine zeur, de grootste pessimist,
die mooie lach wordt opgedist.
En doet er weer één 'ambetant',
het ordewoord is 'tolerant'.
Ook zij hebben hún gebreken...
... maar worden er niet op aangekeken...
Kortom: verpleegsters, dat zijn Godinnen! 
Wat zouden we zonder hen beginnen? 

 

Ludo Bisschops

23 maart 2014

Wokken:

 

In de tijd van één gerechtje

schreef ik dit gedichtje

 

ik ben al hélemaal geen kok

mijn specialiteit dat is “de wok’

 

’t is bovendien niet duur

je zet gewoon die pan op ’t vuur

 

Je snijdt de kip in kleine stukken

dat is simpel, dat moet lukken!                               

 

Het vlees, dat wordt steeds kleiner

de smaak, met kruiden, al wat fijner

 

Je roert constant maar in die pan

na één keer ken je ‘r alles van

 

je neemt dan wortelen, scheuten, prei

en kapt er nog wat olie bij

 

de boel begint te geuren,

de kip al wat te kleuren

 

je moet er constant wat in dabben

anders kan je ’t uit de pan gaan krabben

 

de kip zat in een bakje

de groenten in een zakje

 

die groentjes zijn nooit taai

wokken maakt ook geen lawaai

 

je mag wel niet gaan lopen

om snel nog wijn te kopen

 

’t is beter om er bij te blijven

en ondertussen een gedicht te schrijven

 

je merkt het: wokken is geen kunst

bij mij ervan te eten wel een gunst !!

 

nu drink ik nog alléén mijn wijn

de volgende keer zal jij er zijn.

 

Ludo 8/9/06

 

Echte vriendschap !

 

echte, warme vriendschap is me heilig

daar kan toch niks of niemand tegenop

bij mijn echte vrienden voel ik me veilig

bij hen zit je zelden of nooit eens strop

heb je weer eens zo’n archi-slecht moment

of een doekje nodig om ‘t bloeden te stelpen

’t is die vriend die jou door en door kent

die je dan met woord en daad zal helpen

echte vrienden heb je niet zomaar voor ‘even’

niet enkel als de donkere wolken verschijnen

maar je hebt ze voorzeker voor je hele leven

en zullen niet zomaar heel gauw verdwijnen

vriendschap moet wel van twee zijden komen

ook als je gelukkig bent mag je dat laten weten

als je van je komend kleinkind zit te dromen

of nogmaals van een nieuwe liefde bent gebeten

deel, bij voorkeur, van beide kanten lief en leed

zo blijft de mooiste vriendschap ’t langste duren

zelfs na een dip, verkoop je weer voor je ’t weet

 gekke grappen en grollen en de allerzotste kuren

 

Ludo Bisschops

Roeselare, 14 mei 2014

Schrijfsels

 

kan je ’n onbeschreven blad gauw vullen?

is ’t verantwoord zomaar wat te lullen?

daartoe heb ik toch het volste recht

gedachten ventileren is heus niet slecht

vooral wanneer niemand het kan horen

en je ’r niemand mee gaat storen

zo’n hoopje onzin op een blad

daarmee strijk ik soms m’n plooien glad

zelfs frustraties raak ik er op kwijt

'k had daarvan tot op heden nog geen spijt

en komt er dan toch niks uit m’n kopje

dan verandert zo’n blad in een propje

maar meestal ben ik toch content

ben ik weer die gelukkige vent

die wil schrijven ten allen prijzen

over al z’n toffe reizen

want dát is nu eenmaal mijn aard

en dan was het weer het schrijven waard…

Ludo Bisschops 

Admont, 28 augustus 2016

Dertig jaar

Het is dertig jaar geleden

dat laatste ritje op de fiets

zo vaak heb ik gebeden

maar het leidde nooit tot iets

moeder, je keerde nooit nog weer

ik heb je sindsdien zo gemist

en ‘k voelde keer op keer

de herinnering is nooit uitgewist

met mijn eerste zoontje op je knie

zo zalig, zo vol van dat geluk

zó is het dat ik je voor me zie

dat beeld gaat nooit meer stuk

waar is je zachte schouder?

waar is je lieve lach?

nu ben ik zoveel ouder

maar ‘k weet dat ik je zo graag zag

Ludo 19/10/2008

Die ene

 

‘k wil zo graag mijn huisje met jou delen

jou mijn hartje geven, zelfs mijn ziel

konden we onze toekomst maar bevelen

dan sloot ik beslist met jou een deal

 

ik zal heel graag voor je zorgen

er ook altijd voor je zijn

dan zou ‘de dag van morgen’

misschien ook heel gelukkig zijn

 

‘k stel me keer op keer de vraag:

zou ik ‘de jouwe’ kunnen zijn ?

‘k zie geen problemen tot vandaag,

je bent zo lief, zo schattig en zo fijn

 

je stal mijn hart, kroop in mijn hoofd

je zit in mijn huid en in mijn venen

tot voor kort had ik dit nooit geloofd

ben jij het écht ? ben jij … die ene ?

 

Ludo Bisschops

Vele flesjes, tal van zakjes

vieze pillen in saaie pakjes

hier en daar dan nog een spuitje

ik kreeg een met een lekkend tuitje

voor de lol moet je hier niet wezen

dat mag je hier, bij deze, lezen

mag ik ook dit hier even kwijt:

krijg ik permissie voor ‘lawijt’?

bloed is hier zó noodzakelijk,

ook plasma méér dan wenselijk!

bedenk eens beste vrienden:

waar kan je zulke zaken vinden?

dat koop je niet zomaar op straat

maar je hebt het nodig, vroeg of …laat

ik schonk vele, vele jaren bloed

ik weet dus prima hoe het moet

bloed geven is echt helemaal oké

je redt er zoveel mensen mee !!!

 

Ludo 8 mei 2014

 

 

 

 

 

De ‘rivale’…

 

na enkele maanden relatie

maakte ik een evaluatie

 

je bekijkt de pro’s en ook de contra’s

je levert in maar krijgt veel extra’s

 

je legt het tenslotte allemaal

ter weging in een flinke schaal

 

na even heb je dan wel vastgesteld

naar waar de weegschaal overhelt

 

’t lijkt simpel als ik het hier zo zeg:

‘k zoek naar de ‘gulden middenweg’!

 

je vindt niet alles even fijn

dus doe je best wat water bij de wijn

 

‘k zei ’t al vaak en wil dus hier niet snoeven

je zal maar best de wijn nog proeven

 

wij behoefden nog maar zelden water

en ontwaakten nimmer met een kater

 

maar laat het hier ook even duidelijk zijn

liefde doet af en toe toch wel eens pijn!

 

jij geeft je uiteindelijk helemaal

het ‘lijkt’ dan ogenschijnlijk maar normaal!

 

je mag dat hier dan ook niet mis verstaan

en schuif dàt euvel van de baan

 

‘k waardeer enorm wat jij voor me doet en laat

ik besef echt wel waar ‘t hier om gaat

 

‘k leerde echter nooit of van ‘mijn’ leven

mij ‘ook’ zó voor het volle pond te geven

 

ik bedoel hiermee in een relatie

en niet bij enige sportprestatie

 

want op dàt vlak is het simpel:

de meet ligt bij de wimpel!

 

ik ben dan wel geen boerenkinkel

maar er is bij mij nog werk aan de winkel

 

ik wil echt het beste van mijzelf geven

zelfs tot het einde van mijn leven

 

maar ik denk ook dat jij degene bent

die mij tot op heden ’t beste kent

 

jij haalt van alles bij mij naar boven

dus begin ik in sommige dingen te geloven

 

jij krijgt stilaan wat vat op mij

ik leer ook alle dagen bij:

 

van hoe ik met jou moet handelen

en welke weg ik moet bewandelen

 

ik beken hierbij ook ietsje schuld:

‘k zit toch zo vol met ongeduld!

 

‘k wenste àlle zorgen van de baan

en wilde àlles sneller laten gaan

 

van die ‘ene’ rivale weet je ondertussen ook al iets

mijn ‘bijna’ grootste liefde is mijn fiets

 

je hebt het al wel ingezien:

‘k ben toch zo zot van dat machien!

 

en maak je maar geen zorgen

ik hou die liefde niet verborgen

 

die liefde hou ik, als dat mag,

tot mijn allerlaatste hartslag

 

en alhoewel dat liefje niet van mij kan erven

wil ik ’t allerliefste op háár sterven!

 

dat lijkt me wel een mooie dood

zo naast dat stalen ros, zo vurig en zo… rood

 

“waar ben ik dan ?” hoor ik je al zeggen

kijk, dat probeer ik hierbij uit te leggen:

 

jij bent steeds in mijn gedachten,

alle dagen, alle nachten

 

ik mis je al als je de straat uit rijdt

ik tel af als je naar me onderwege zijt

 

als ik je hoor dan slaat mijn hart veel sneller

als ik naar je bel dan klinkt mijn stem wat feller

 

als ik voor jou gedichtjes schrijf

weet ik met al mijn woorden blijf

 

dan zeg ik simpel alles wat ik zeggen wil

’t verguld zo af en toe die pil

 

want ja, die is er af en toe:

‘k word het alleen zijn ‘soms’ wat moe

 

niet dat ik me zó vaak eenzaam voel,

dat is nu ook weer niet wat ik bedoel

 

ik ben simpelweg zo graag bij jou

jij bent verdomd zo’n lieve vrouw !!!

 

Ludo B.

 

 

 

 

 

 

 

De allerbeste voor mij.

 

Dit had ik nooit gedacht:

wat een mooie, zalige nacht !

Je kroop zachtjes tegen me aan

met je mooie zwarte kleedje aan.

 

Je deed stilletjes je oogjes dicht

’t was super, echt een mooi gezicht…

We waren moe en ’t was al laat

een vredige blik op jouw gelaat.

 

Mijn mooie droom kon niet meer stuk,

m’n lieve God, wat heb ik toch geluk !

‘k Hoorde zojuist van deze vrouw

die mooie woorden: ‘ ik hou van jou ‘ !

 

Het is een wonder dat ik haar vond,

ik reisde al heel Europa rond.

Maar ‘k zag nooit iemand zoals zij,

zij is de allerbeste vrouw voor mij !

 

Ik kan met haar lachen, met haar sporten,

deze dame heeft echt géén tekorten !

‘t Was als een droom, zo’n mooie start,

zij is zo mooi… zij krijgt mijn hart !

Ludo Bisschops

Woorden

 

woorden kunnen wapens zijn

wapens in een strijd

 

woorden kunnen attributen zijn

soms te laat, soms net op tijd

 

woorden zitten vol met kleuren

woorden laten iets gebeuren

 

soms worden woorden opgezet

en heeft men heel nauwkeurig opgelet

 

vaak zijn woorden heel gericht

of vormen woorden een gedicht

 

zonder woorden kan de mens niet praten

en zal ook de allermooiste brief niet baten

 

maar als woorden worden ingeslikt

of verhalen worden aangedikt

 

dan hoort men plots geen lieve woorden meer

maar enkel die discussies weer

 

er blijkt liefde uit tal van mooie woorden

soms zijn ze als muziekakkoorden

 

maar soms staan alle woorden door elkaar

en passen zelfs niet meer bij mekaar

 

dan zijn er helemaal géén woorden meer

en dat doet, al bij al, toch ook een beetje zeer.

 

Ludo Bisschops

Ziek zijn

 

waarom overkomt het mij hier nou ?

stond ik daarboven te lang in de kou ?

was het de tocht in die  kleine wagen ?

zit ik me hier nu stilletjes af te vragen…

tja, waarom krijgt een mens nu toch zoiets ?

was het door bezweet te trappen op die fiets ?

of van het temperatuurverschil van ’t water ?

neen, ’t is zeker niet van een kater!

en van een poesje evenmin…

al m'n gepieker heeft geen zin

dat zorgt er immers toch niet voor

dat ik weer kan horen met m’n rechteroor

wat 'n scherpe steken ook als ik nies

 is ‘t Cupido die oefent op mijn trommelvlies?

’t zullen dan toch wel kleine pijltjes zijn

 misschien is ’t morgen wel gedaan… die pijn!

 

Adeje, 18 januari 2015

zo’n haventje bruist volop van leven

de een woont er precies de hele tijd

de ander komt er maar voor even

wanneer hij z’n reis weer voorbereid

de ene poets en schrobt de kleinste plek

niets ontgaat hem aan zijn kritisch oog

de ander die geniet volop aan dek

en houdt zijn glas maar amper droog

de een vaart zelden eens de haven uit

maar pronkt met de pk’s van zijn motoren

de ander vaart met een hele ouwe schuit

en heeft even graag de wind van voren

de ene waagde zich aan een forse lening

en moet werken voor die dure centjes

de andere heeft over alles zijn mening

en hoort dus bij de ‘ambetante ventjes’

de ene hoorde nooit van stuurboord

maar toont wel graag zijn schoon ‘voiture’

de ander is vrijwel nooit alleen aan boord

en staat vaak te praten met een toffe buur

zo is het leven in die  kleine haven

een weerspiegeling van de maatschappij

aan sommigen valt nog wat te schaven

en dat geldt zeker ook voor mij…

 

Ludo Bisschops, Sint-Annaland 28 april 2014