Tobben

Vallen

 

Wie had gedacht dat jij op mij zou 'vallen'

en dat ik jou zou bevallen

dat 'ontmoeten' vergeet ik nooit

'k was nooit zó snel ontdooid

 

je struikelde ocharme...

toch wel uitgerekend in 'mijn' armen

was het een speling van het lot

of lokte je me subtieltjes uit m'n kot

 

'k zal 't maar op het eerste houwen

je lijkt me te vertrouwen

nee, ik ben er zelfs zeker van

ik weet nu immers dat het kan

 

je smile, die is zó breed en leuk

we liggen wel eens vaker 'samen' in een deuk

je brengt mijn happy-gevoel tot ongekende hoogte

't is zo verfrissend na 'de droogte'

 

Ludo Bisschops

Wel, ik heb het wierookvat eens bovengehaald voor mensen die supergoed voor mij zorgen. Effe tijd?

Het moet me van het hart!

  Verpleegsters zijn een ras apart.

Hoe zou 't zonder hen wel zijn?
Doffe ellende, diepe pijn!
Ze crossen door eindeloze gangen,
blijven hier en daar eens hangen.
Een schouderklop, een lieve lach,
geloof me vrij, 't doet deugd, dat mag...
Stoere bonken worden kleine krenten. 
Frêle vrouwtjes temmen grote venten.
Ze raken zelden in de war,
kennen ieder pilletje in hun kar.
Lopen meestal in hun witte pakken
met vaak overladen zakken.
Ben je niet gerust of zit je met een kropje,
dan duw je simpelweg op 't rode knopje.
Maar! Van die blauwe blijf je beter af,
want dan komen z'in gestrekte draf!
Met een zwaailicht op hun trotinnet
dan is het even over met de pret...
Maar al bij al, ik zei 't je al:
Ze helpen je door 't diepste dal.
Vervelend ongemak, grote kwaal,
daarvan verlossen ze je allemaal.
Ze foereren je met spijs en drank, 
zorgen voor wat beeld en klank.
Ze geven kleur aan een grauwe dag,
zeggen poezenlief wat moet en wat niet mag.
Een kleine zeur, de grootste pessimist,
die mooie lach wordt opgedist.
En doet er weer één 'ambetant',
het ordewoord is 'tolerant'.
Ook zij hebben hún gebreken...
... maar worden er niet op aangekeken...
Kortom: verpleegsters, dat zijn Godinnen! 
Wat zouden we zonder hen beginnen? 

 

Ludo Bisschops

23 maart 2014

Wokken:

 

In de tijd van één gerechtje

schreef ik dit gedichtje

 

ik ben al hélemaal geen kok

mijn specialiteit dat is “de wok’

 

’t is bovendien niet duur

je zet gewoon die pan op ’t vuur

 

Je snijdt de kip in kleine stukken

dat is simpel, dat moet lukken!                               

 

Het vlees, dat wordt steeds kleiner

de smaak, met kruiden, al wat fijner

 

Je roert constant maar in die pan

na één keer ken je ‘r alles van

 

je neemt dan wortelen, scheuten, prei

en kapt er nog wat olie bij

 

de boel begint te geuren,

de kip al wat te kleuren

 

je moet er constant wat in dabben

anders kan je ’t uit de pan gaan krabben

 

de kip zat in een bakje

de groenten in een zakje

 

die groentjes zijn nooit taai

wokken maakt ook geen lawaai

 

je mag wel niet gaan lopen

om snel nog wijn te kopen

 

’t is beter om er bij te blijven

en ondertussen een gedicht te schrijven

 

je merkt het: wokken is geen kunst

bij mij ervan te eten wel een gunst !!

 

nu drink ik nog alléén mijn wijn

de volgende keer zal jij er zijn.

 

Ludo 8/9/06

 

Echte vriendschap !

 

echte, warme vriendschap is me heilig

daar kan toch niks of niemand tegenop

bij mijn echte vrienden voel ik me veilig

bij hen zit je zelden of nooit eens strop

heb je weer eens zo’n archi-slecht moment

of een doekje nodig om ‘t bloeden te stelpen

’t is die vriend die jou door en door kent

die je dan met woord en daad zal helpen

echte vrienden heb je niet zomaar voor ‘even’

niet enkel als de donkere wolken verschijnen

maar je hebt ze voorzeker voor je hele leven

en zullen niet zomaar heel gauw verdwijnen

vriendschap moet wel van twee zijden komen

ook als je gelukkig bent mag je dat laten weten

als je van je komend kleinkind zit te dromen

of nogmaals van een nieuwe liefde bent gebeten

deel, bij voorkeur, van beide kanten lief en leed

zo blijft de mooiste vriendschap ’t langste duren

zelfs na een dip, verkoop je weer voor je ’t weet

 gekke grappen en grollen en de allerzotste kuren

 

Ludo Bisschops

Roeselare, 14 mei 2014

Schrijfsels

 

kan je ’n onbeschreven blad gauw vullen?

is ’t verantwoord zomaar wat te lullen?

daartoe heb ik toch het volste recht

gedachten ventileren is heus niet slecht

vooral wanneer niemand het kan horen

en je ’r niemand mee gaat storen

zo’n hoopje onzin op een blad

daarmee strijk ik soms m’n plooien glad

zelfs frustraties raak ik er op kwijt

'k had daarvan tot op heden nog geen spijt

en komt er dan toch niks uit m’n kopje

dan verandert zo’n blad in een propje

maar meestal ben ik toch content

ben ik weer die gelukkige vent

die wil schrijven ten allen prijzen

over al z’n toffe reizen

want dát is nu eenmaal mijn aard

en dan was het weer het schrijven waard…

Ludo Bisschops 

Admont, 28 augustus 2016

Dertig jaar

Het is dertig jaar geleden

dat laatste ritje op de fiets

zo vaak heb ik gebeden

maar het leidde nooit tot iets

moeder, je keerde nooit nog weer

ik heb je sindsdien zo gemist

en ‘k voelde keer op keer

de herinnering is nooit uitgewist

met mijn eerste zoontje op je knie

zo zalig, zo vol van dat geluk

zó is het dat ik je voor me zie

dat beeld gaat nooit meer stuk

waar is je zachte schouder?

waar is je lieve lach?

nu ben ik zoveel ouder

maar ‘k weet dat ik je zo graag zag

Ludo 19/10/2008

Die ene

 

‘k wil zo graag mijn huisje met jou delen

jou mijn hartje geven, zelfs mijn ziel

konden we onze toekomst maar bevelen

dan sloot ik beslist met jou een deal

 

ik zal heel graag voor je zorgen

er ook altijd voor je zijn

dan zou ‘de dag van morgen’

misschien ook heel gelukkig zijn

 

‘k stel me keer op keer de vraag:

zou ik ‘de jouwe’ kunnen zijn ?

‘k zie geen problemen tot vandaag,

je bent zo lief, zo schattig en zo fijn

 

je stal mijn hart, kroop in mijn hoofd

je zit in mijn huid en in mijn venen

tot voor kort had ik dit nooit geloofd

ben jij het écht ? ben jij … die ene ?

 

Ludo Bisschops

Vele flesjes, tal van zakjes

vieze pillen in saaie pakjes

hier en daar dan nog een spuitje

ik kreeg een met een lekkend tuitje

voor de lol moet je hier niet wezen

dat mag je hier, bij deze, lezen

mag ik ook dit hier even kwijt:

krijg ik permissie voor ‘lawijt’?

bloed is hier zó noodzakelijk,

ook plasma méér dan wenselijk!

bedenk eens beste vrienden:

waar kan je zulke zaken vinden?

dat koop je niet zomaar op straat

maar je hebt het nodig, vroeg of …laat

ik schonk vele, vele jaren bloed

ik weet dus prima hoe het moet

bloed geven is echt helemaal oké

je redt er zoveel mensen mee !!!

 

Ludo 8 mei 2014

 

 

 

 

 

De ‘rivale’…

 

na enkele maanden relatie

maakte ik een evaluatie

 

je bekijkt de pro’s en ook de contra’s

je levert in maar krijgt veel extra’s

 

je legt het tenslotte allemaal

ter weging in een flinke schaal

 

na even heb je dan wel vastgesteld

naar waar de weegschaal overhelt

 

’t lijkt simpel als ik het hier zo zeg:

‘k zoek naar de ‘gulden middenweg’!

 

je vindt niet alles even fijn

dus doe je best wat water bij de wijn

 

‘k zei ’t al vaak en wil dus hier niet snoeven

je zal maar best de wijn nog proeven

 

wij behoefden nog maar zelden water

en ontwaakten nimmer met een kater

 

maar laat het hier ook even duidelijk zijn

liefde doet af en toe toch wel eens pijn!

 

jij geeft je uiteindelijk helemaal

het ‘lijkt’ dan ogenschijnlijk maar normaal!

 

je mag dat hier dan ook niet mis verstaan

en schuif dàt euvel van de baan

 

‘k waardeer enorm wat jij voor me doet en laat

ik besef echt wel waar ‘t hier om gaat

 

‘k leerde echter nooit of van ‘mijn’ leven

mij ‘ook’ zó voor het volle pond te geven

 

ik bedoel hiermee in een relatie

en niet bij enige sportprestatie

 

want op dàt vlak is het simpel:

de meet ligt bij de wimpel!

 

ik ben dan wel geen boerenkinkel

maar er is bij mij nog werk aan de winkel

 

ik wil echt het beste van mijzelf geven

zelfs tot het einde van mijn leven

 

maar ik denk ook dat jij degene bent

die mij tot op heden ’t beste kent

 

jij haalt van alles bij mij naar boven

dus begin ik in sommige dingen te geloven

 

jij krijgt stilaan wat vat op mij

ik leer ook alle dagen bij:

 

van hoe ik met jou moet handelen

en welke weg ik moet bewandelen

 

ik beken hierbij ook ietsje schuld:

‘k zit toch zo vol met ongeduld!

 

‘k wenste àlle zorgen van de baan

en wilde àlles sneller laten gaan

 

van die ‘ene’ rivale weet je ondertussen ook al iets

mijn ‘bijna’ grootste liefde is mijn fiets

 

je hebt het al wel ingezien:

‘k ben toch zo zot van dat machien!

 

en maak je maar geen zorgen

ik hou die liefde niet verborgen

 

die liefde hou ik, als dat mag,

tot mijn allerlaatste hartslag

 

en alhoewel dat liefje niet van mij kan erven

wil ik ’t allerliefste op háár sterven!

 

dat lijkt me wel een mooie dood

zo naast dat stalen ros, zo vurig en zo… rood

 

“waar ben ik dan ?” hoor ik je al zeggen

kijk, dat probeer ik hierbij uit te leggen:

 

jij bent steeds in mijn gedachten,

alle dagen, alle nachten

 

ik mis je al als je de straat uit rijdt

ik tel af als je naar me onderwege zijt

 

als ik je hoor dan slaat mijn hart veel sneller

als ik naar je bel dan klinkt mijn stem wat feller

 

als ik voor jou gedichtjes schrijf

weet ik met al mijn woorden blijf

 

dan zeg ik simpel alles wat ik zeggen wil

’t verguld zo af en toe die pil

 

want ja, die is er af en toe:

‘k word het alleen zijn ‘soms’ wat moe

 

niet dat ik me zó vaak eenzaam voel,

dat is nu ook weer niet wat ik bedoel

 

ik ben simpelweg zo graag bij jou

jij bent verdomd zo’n lieve vrouw !!!

 

Ludo B.

 

 

 

 

 

 

 

De allerbeste voor mij.

 

Dit had ik nooit gedacht:

wat een mooie, zalige nacht !

Je kroop zachtjes tegen me aan

met je mooie zwarte kleedje aan.

 

Je deed stilletjes je oogjes dicht

’t was super, echt een mooi gezicht…

We waren moe en ’t was al laat

een vredige blik op jouw gelaat.

 

Mijn mooie droom kon niet meer stuk,

m’n lieve God, wat heb ik toch geluk !

‘k Hoorde zojuist van deze vrouw

die mooie woorden: ‘ ik hou van jou ‘ !

 

Het is een wonder dat ik haar vond,

ik reisde al heel Europa rond.

Maar ‘k zag nooit iemand zoals zij,

zij is de allerbeste vrouw voor mij !

 

Ik kan met haar lachen, met haar sporten,

deze dame heeft echt géén tekorten !

‘t Was als een droom, zo’n mooie start,

zij is zo mooi… zij krijgt mijn hart !

Ludo Bisschops

Woorden

 

woorden kunnen wapens zijn

wapens in een strijd

 

woorden kunnen attributen zijn

soms te laat, soms net op tijd

 

woorden zitten vol met kleuren

woorden laten iets gebeuren

 

soms worden woorden opgezet

en heeft men heel nauwkeurig opgelet

 

vaak zijn woorden heel gericht

of vormen woorden een gedicht

 

zonder woorden kan de mens niet praten

en zal ook de allermooiste brief niet baten

 

maar als woorden worden ingeslikt

of verhalen worden aangedikt

 

dan hoort men plots geen lieve woorden meer

maar enkel die discussies weer

 

er blijkt liefde uit tal van mooie woorden

soms zijn ze als muziekakkoorden

 

maar soms staan alle woorden door elkaar

en passen zelfs niet meer bij mekaar

 

dan zijn er helemaal géén woorden meer

en dat doet, al bij al, toch ook een beetje zeer.

 

Ludo Bisschops

Ziek zijn

 

waarom overkomt het mij hier nou ?

stond ik daarboven te lang in de kou ?

was het de tocht in die  kleine wagen ?

zit ik me hier nu stilletjes af te vragen…

tja, waarom krijgt een mens nu toch zoiets ?

was het door bezweet te trappen op die fiets ?

of van het temperatuurverschil van ’t water ?

neen, ’t is zeker niet van een kater!

en van een poesje evenmin…

al m'n gepieker heeft geen zin

dat zorgt er immers toch niet voor

dat ik weer kan horen met m’n rechteroor

wat 'n scherpe steken ook als ik nies

 is ‘t Cupido die oefent op mijn trommelvlies?

’t zullen dan toch wel kleine pijltjes zijn

 misschien is ’t morgen wel gedaan… die pijn!

 

Adeje, 18 januari 2015

zo’n haventje bruist volop van leven

de een woont er precies de hele tijd

de ander komt er maar voor even

wanneer hij z’n reis weer voorbereid

de ene poets en schrobt de kleinste plek

niets ontgaat hem aan zijn kritisch oog

de ander die geniet volop aan dek

en houdt zijn glas maar amper droog

de een vaart zelden eens de haven uit

maar pronkt met de pk’s van zijn motoren

de ander vaart met een hele ouwe schuit

en heeft even graag de wind van voren

de ene waagde zich aan een forse lening

en moet werken voor die dure centjes

de andere heeft over alles zijn mening

en hoort dus bij de ‘ambetante ventjes’

de ene hoorde nooit van stuurboord

maar toont wel graag zijn schoon ‘voiture’

de ander is vrijwel nooit alleen aan boord

en staat vaak te praten met een toffe buur

zo is het leven in die  kleine haven

een weerspiegeling van de maatschappij

aan sommigen valt nog wat te schaven

en dat geldt zeker ook voor mij…

 

Ludo Bisschops, Sint-Annaland 28 april 2014

Wit of zwart.

 

veelzeggende stiltes

benauwende kiltes

het grijpt je naar de keel

de angst voor ‘het woord teveel’

voorzichtig als die ezel voor ‘die steen’

je bedenkt: ‘waar gaat dit heen?’

onbegrip, korte nachten, lange dagen

‘was dit het dan?’ ga je je vragen

als bovendien ook ‘de lust’ verdwijnt

en onverschilligheid aan de kim verschijnt

er wordt niet geluisterd naar het hart

denkt nog enkel maar in wit of zwart

langzaam aan groei je uit elkaar

je geeft niet langer om mekaar

tenslotte gaat dan de ander heen

en sta je weer… helemaal alleen

Ludo Bisschops 

Onderweg in Spanje naast een prachtig meer. 18/9/2014

De mooiste bloem

 

bloemen op de heide

bloemen in een weide

in allerlei kleuren

met tal van geuren

sommige kan je zelfs eten

andere wil je snel vergeten

er zijn er die je niet mag plukken

of waaraan je stevig dient te rukken

d’r zijn er metershoge

er zijn er massa’s om te drogen

maar zet ik dat allemaal op een rij

dan zeg ik: de mooiste bloem… ben jij !

 

Ludo Bisschops

Montauban

De bank,

 

'k slenter hier in Engeland

haast dagelijks langs de waterkant

de wind verjaagt de regen

de zon dat is een zegen

ieder stadje heeft z'n charme

en plekjes om je op te warmen

soms is er iets wat plots je aandacht trekt

iets wat je interesse wekt

drie ruikers bloemen aan een mooie bank

dat zegt zoveel, zelfs zonder klank

je voelt die zweem van treurnis

dat eindeloos gemis

'k hoop dat later ook 'mijn' vrienden

zulk een fraaie bank gaan vinden...

 

Ludo Bisschops      

Torquay, 7 augustus 2017

de volle maan komt weer in zicht

straks wordt daarmee de nacht verlicht

laat je gordijnen maar eens open

dan merk je dat ook de maan gaat lopen

iedere nacht wordt hij wat kleiner

telkens wordt die sikkel fijner

soms zie je de maan helemaal niet

bijvoorbeeld als het regent dat het giet

Columbus gebruikte de maan als instrument

dat was dus een hele slimme vent

ik ontwaarde vroeger op de maan gezichtjes

en schrijf nu over haar… gedichtjes

 

Ludo Bisschops, 29-4-2014

Dames van een eindje in de tachtig

hebben rimpeltjes maar zijn prachtig.

Zeer zeker zijn de haartjes grijs

maar oh, wat zijn ze wijs !

 

Ja, die dametjes weten ontzettend veel

ze kregen veelal ook van leed hun deel.

Sommigen hebben echt een willetje

en kijken dan heel serieus door ‘t brilletje.

 

Doch veelal zijn die dametjes heel zacht

en doen gewoon hun eigen … gedacht.

Niets kan die lieve oma’s en moekes verhinderen

zich voortdurend te bekommeren om hun kinderen.

 

Ook al zijn die al rond de vijftig

of misschien al tegen de zestig,

die kinderen hebben één voor één hun zorgen

en voelen zich dan bij hun ‘moeke’ geborgen.

 

Grootouders zitten vaak stilletjes te dromen

dat de kleinkinderen wat vaker zouden komen.

Maar ze beseffen ook dat het leven alsmaar drukker wordt,

de achterkleinkindjes hoeven nu ook eten op hun bord …

 

Zelf ben ik al heel lang mijn moeder verloren

mijn eerste zoon was nog maar juist geboren.

Ze was daarmee zo gelukkig en blij

…die lieve moeder van mij

 

Ludo, 15 november 2011

Eéntje.

 

soms is ’t water en vuur

dan weer zoet en zuur

of is het hard tegen zacht

geeneen die dan nog lacht

woorden hoog, woorden laag

niemand heeft dat graag

zij die ogenschijnlijk bij malkander pasten

belanden in een wereld vol contrasten

je zoekt er eentje die je leven tint,

de dag steeds met een lach begint

die je troost bij pijn of verdriet,

die met je reist en zalig geniet

de hemel heeft zo eentje gezonden

en ik… ik heb haar gevonden!

 

Ludo Bisschops        Tintagel,  14 augustus 2017