Palmbomen

dat kan toch nogal eens tellen

zo’n gevecht tussen al die cellen

soms waren het die stoute witte

die het niet goed meer zagen zitten

dan had je ‘r nog wel enkele ‘snode’

die noemt men simpelweg ‘de rode’

je hebt ook nog die bloedplaatjes

dat blijken niet mijn beste maatjes

en die oerdomme anti-stoffen

schieten te onpas uit hun sloffen

voor zoiets ken ik maar één woord:

dat noem ik grofweg ‘broedermoord’

benieuwd nu of ze die chemo overleven

echt curieus of ‘ze’ daar nu iets om geven

‘k ben eventjes verlost van baxters en pillen

het was van ‘moeten’ heus niet van ‘willen’

maar nu wacht Sinte Pieter best nog even…

want ‘k ga nog ‘enkele’ jaartjes blijven leven!!

Ludo Bisschops,

15 september 2014

‘n dipje

als het eens wat tegenzit

bedenk misschien dan dit

nog vrij jong of best al oud

bij elkeen loopt ‘t wel eens fout

het baat niet je dan op te sluiten

trek je deur dicht, ga naar buiten

de straat op of naar ’t bos

laat donkere gedachten los

zing een vrolijk liedje

of fluit een melodietje

open maar flink je longen

maak wat gekke sprongen

voor je ’t beseft schiet je wat leuks te binnen

kan je gans overnieuw aan die dag beginnen

wis en waarachtig  denk je nog ‘even’ gauw:

waarom begon alweer mijn dag zo grauw?

Ludo Bisschops, Hamoir 6 mei 2014

iedere schelp is een juweel

en aan de kust zie je d’r veel

lang, geribbeld of een karakolleke

vaak plat maar soms ook een bolleke

miljoenen van die schepsels op één strand

vaak nog bedolven onder ’t zand

de meesten bestonden ooit ‘uit twee’

in hele grote hoor je zelfs de zee

vele landen van dit continent

kregen bezoek van deze vent

soms was ’t er koud, vaak ook warmer

zo’n land maak ik dan telkens armer

op ieder strand pik immers schelpen

bij later heimwee kunnen die wat helpen

zo rond een kaars in een glazen schaal

‘k vind ze dan prachtig, allemaal!

hier in Ierland is er strand en zee

dus pik ik hier… wéér schelpen mee!

Ludo Bisschops, Ierland 2016

Jouw foto

ik bekijk je foto, je gezicht

je lijkt te zitten dromen

in iets van warm licht

kon ik maar bij je komen

dan nam ik zacht en teer

je hoofdje in mijn handen

ja, straks zie ik je weer

kan ‘k bij jou aanbelanden

ik kan niet meer tellen deze week

zelfs niet meer op deze dag

hoe vaak ik naar die foto keek

die met je mooie warme lach

je zegt iets met die ogen

‘k zag zoiets eerder nooit

’t heeft nog nooit gemogen

jij hebt mijn hart ontdooid !

Ludo B.

je bent zo lief,

je bent zo zacht

je bent een engel

als je naar me lacht

't was zo intens

die eerste keer

'k ben maar een mens

'k verlang naar meer

je bent zo mooi

licht als een veder

'k viel graag ten prooi

je was zo teder

'k vergeet nooit die nacht

'k vergeet nooit je blik

wie had het ooit gedacht

zo jij ... en ik

Ludo B.

Jarig,

zie ons venteke staan

met z’n nieuwe kleertjes aan

alles netjes in de plooi

maar vind hij het zelf wel mooi?

Maak gerust een vlekje of een kreuk

al vind je mama dat niet leuk

straks word van de zon je neusje rood

en loop je met je hoofdje bloot

goh, ik ben die pet vergeten

dat had opa moeten weten

achter die klep kon jij je verstoppen

en mama en papa lekker foppen

die denken dan dat je slaapt

terwijl je eigenlijk naar de bootjes gaapt

nu kan je alvast naar ’t strand

aan je papa of je mama’s hand

’t zal gauw blijken

dat alle mama’s zullen kijken

je zal ze dan zien denken:

‘k ga mijn zoontje ook zo’n mooie kleertjes schenken !

Ludo Bisschops, 25 juli 2012

ik ben gelukkig, ik ben content

ja, een brede lach bij deze vent

vele mensen zeuren, velen klagen

donkere kleuren, trieste dagen

héél soms al ‘s een keer terecht

maar ‘t is toch beter dat je vecht

wil het dan effe niet goed lukken

heeft het leven weer z’n nukken

gebruik dan die sterke kracht vanbinnen

laat je humor en je lach dan overwinnen

stel enkele reële doelen in je leven

en begin alvast dáárnaar te streven

soms bergop vaak bergaf zal je ervaren

verbrand al eens je gat, zit op de blaren

hou je kin omhoog, schouders achteruit

stop met zeuren, ’t haalt toch niks uit

je hebt je leven immers zelf in handen

kan je best maar beter goed belanden

tover een lach op je gelaat

daar is eenieder bij gebaat

je vrienden zien je dan graag komen

kan je van leuke dingen blijven dromen

ga naar buiten, kruip eens op je fiets

achter je ruiten zie je vrijwel niets

duw vaker op de uitknop van teevee

wees vrolijk, lach en zijt tevree

bij mij is ’t alvast zéér wel gelukt

‘k heb er de vruchten van geplukt…

Ludo Bisschops, 22 november 2016

‘k sprak in mijn spiegel nog vandaag:

goh, … wat zie ‘k haar graag!

en ’t is misschien wel waar

ik vind het nog steeds raar

diegene die je bovenal het liefste ziet

die zie je soms in dagen niet

maar als zij er dan toch is

dan is ’t gedaan met dat gemis

dan heeft ze echt geen keus

de eerste zoen is op haar neus

dat neusje heeft al veel geroken

en niet enkel en alleen bij ’t koken

dat neusje dient tot meer dan enkel dat

dat neusje weet zeer snel wanneer en wat

een probleempje of een slecht gevoel

zij weet het allerbest wat ik dan voel

’t is niet aan veel gegeven

zich zo snel in te leven

ik ben tenslotte niet zo doorzichtig

en in mijn taalgebruik niet steeds omzichtig

ik zeg gewoon waar ‘t mij omgaat

‘k voeg niet steeds woorden bij m’n daad

zoek bij zo ’n vent maar je geluk …

toch is ze op mij nog even … tuk

Ludo B.

Genieten!

bij een periode in ons leven

zetten we de klok stil voor even

we gaan alles draaien en keren

we trachten alles t' evalueren

wat deden we goed, wat verkeerd?

hebben we uit onze fouten geleerd?

hielden we ons aan alle wetten?

valt er nog iets recht te zetten?

we liepen allemaal al eens op 't foute pad

verbrandden allemaal wel eens ons gat

bestaat er een gom om alles te wissen?

een truuk om géén doelen meer te missen?

het maakt nu alles niks meer uit

we kijken beter nog enkel maar vooruit

laat ons vooral genieten, altijd goed gezind

we zijn uiteindelijk allen toch maar... ' dust in the wind'

Ludo Bisschops, Felixstowe, 24 augustus 2017.

Ik weet nog...

zo'n muis had vroeger een staart

'k heb zo'n ding zelfs nog bewaard

waar is de tijd dat we 't zonder deden?

't lijkt al een eeuwigheid geleden

wat eerder was er zelfs nog geen PC

m'n schrijfmachine maakte volop fouten op dt

wie herinnert zich die Tippex nog van toen?

waarmee je fouten simpel weg kon doen

zo was er potlood met op 't eind een gom

dat was uiteinde-lijk niet eens zo dom

d'r was die typmachine met tweekleurig lint

waarop een nieuwe regel met geratel en een 'boenk' begint

er zat een inktpot in 't gat van onze lessenaar

die te vullen bracht de meester voor mekaar

'k weet ook hoe mooi ik die gekafte schriften vond

waarbij naam en vak op 't etiket te lezen stond

door zulke herinneringen uit mijn bestaan

zou 'k gerust terug in 't verleden willen gaan

om na te gaan of zoiets echt wel gaat

vlooi ik uit of d'r geen app-je voor bestaat 😉

Ludo Bisschops,

Crich 20 augustus 2017

Schrijven, schrijven, schrijven.

‘k moet nog even wakker blijven

‘k wil immers schrijven, schrijven, schrijven

gewoonweg zinnen laten rijmen

woordjes aan elkander lijmen

de ene is verslaafd aan sport

die traint en doet zichzelf wat te kort

de ander gaat op café en zuipt er liters bier

nu goed, zo heeft die ook weer z’n plezier

deze vent doet geen van beide

maar dit geheel terzijde

geef mij wat schrijfgerief en een blad

en ‘k heb m’n pleziertje ook alweer gehad

soms vindt ook een ander ’t fijn, dat is bewezen

want ik stel hier vast dat ook jij het hebt gelezen

Ludo Bisschops

Zuid-Engeland, 7 augustus 2017

Tobben…

Vrienden, ‘k geef jullie één advies:

stop met tobben, het is tijdverlies!

Voor je ’t weet is er een hele tijd verstreken

waarin je naar niks moois hebt opgekeken.

Kijk maar eens even achter je rug

op al die verloren ‘tobtijd’ terug.

Ik zeg je dan ook overtuigend dit:

een tobber blijft zitten waar hij zit!

Echt vrienden, ni gezwanst en ni gezeverd,

heeft dat tobben al ooit iets opgeleverd?

Je kan tobben over geld of ziekte,

over te mager of iets teveel dikte.

Over ’t uitvallen van je haar

of de omtrek van de evenaar.

Je kan dus tobben over alles wat maar kan

maar bereikte je ooit enig resultaat daarvan?

Laat je niet in beslag nemen door tal van zorgen

niet vandaag, maar ook zeker niet meer morgen!

’t Weerhoudt je volop te genieten van het leven

en zoals elkeen wel weet: dát leven… duurt maar even!

In een toptijd gemaakt op 26 april 2014.

Ludo Bisschops

Vallen

Wie had gedacht dat jij op mij zou 'vallen'

en dat ik jou zou bevallen

dat 'ontmoeten' vergeet ik nooit

'k was nooit zó snel ontdooid

je struikelde ocharme...

toch wel uitgerekend in 'mijn' armen

was het een speling van het lot

of lokte je me subtieltjes uit m'n kot

'k zal 't maar op het eerste houwen

je lijkt me te vertrouwen

nee, ik ben er zelfs zeker van

ik weet nu immers dat het kan

je smile, die is zó breed en leuk

we liggen wel eens vaker 'samen' in een deuk

je brengt mijn happy-gevoel tot ongekende hoogte

't is zo verfrissend na 'de droogte'

Ludo Bisschops

Wel, ik heb het wierookvat eens bovengehaald voor mensen die supergoed voor mij zorgen. Effe tijd?

Het moet me van het hart!

  Verpleegsters zijn een ras apart.

Hoe zou 't zonder hen wel zijn?
Doffe ellende, diepe pijn!
Ze crossen door eindeloze gangen,
blijven hier en daar eens hangen.
Een schouderklop, een lieve lach,
geloof me vrij, 't doet deugd, dat mag...
Stoere bonken worden kleine krenten. 
Frêle vrouwtjes temmen grote venten.
Ze raken zelden in de war,
kennen ieder pilletje in hun kar.
Lopen meestal in hun witte pakken
met vaak overladen zakken.
Ben je niet gerust of zit je met een kropje,
dan duw je simpelweg op 't rode knopje.
Maar! Van die blauwe blijf je beter af,
want dan komen z'in gestrekte draf!
Met een zwaailicht op hun trotinnet
dan is het even over met de pret...
Maar al bij al, ik zei 't je al:
Ze helpen je door 't diepste dal.
Vervelend ongemak, grote kwaal,
daarvan verlossen ze je allemaal.
Ze foereren je met spijs en drank, 
zorgen voor wat beeld en klank.
Ze geven kleur aan een grauwe dag,
zeggen poezenlief wat moet en wat niet mag.
Een kleine zeur, de grootste pessimist,
die mooie lach wordt opgedist.
En doet er weer één 'ambetant',
het ordewoord is 'tolerant'.
Ook zij hebben hún gebreken...
... maar worden er niet op aangekeken...
Kortom: verpleegsters, dat zijn Godinnen! 
Wat zouden we zonder hen beginnen? 

Ludo Bisschops

23 maart 2014

Wokken:

In de tijd van één gerechtje

schreef ik dit gedichtje

ik ben al hélemaal geen kok

mijn specialiteit dat is “de wok’

’t is bovendien niet duur

je zet gewoon die pan op ’t vuur

Je snijdt de kip in kleine stukken

dat is simpel, dat moet lukken!                               

Het vlees, dat wordt steeds kleiner

de smaak, met kruiden, al wat fijner

Je roert constant maar in die pan

na één keer ken je ‘r alles van

je neemt dan wortelen, scheuten, prei

en kapt er nog wat olie bij

de boel begint te geuren,

de kip al wat te kleuren

je moet er constant wat in dabben

anders kan je ’t uit de pan gaan krabben

de kip zat in een bakje

de groenten in een zakje

die groentjes zijn nooit taai

wokken maakt ook geen lawaai

je mag wel niet gaan lopen

om snel nog wijn te kopen

’t is beter om er bij te blijven

en ondertussen een gedicht te schrijven

je merkt het: wokken is geen kunst

bij mij ervan te eten wel een gunst !!

nu drink ik nog alléén mijn wijn

de volgende keer zal jij er zijn.

Ludo 8/9/06

Echte vriendschap !

echte, warme vriendschap is me heilig

daar kan toch niks of niemand tegenop

bij mijn echte vrienden voel ik me veilig

bij hen zit je zelden of nooit eens strop

heb je weer eens zo’n archi-slecht moment

of een doekje nodig om ‘t bloeden te stelpen

’t is die vriend die jou door en door kent

die je dan met woord en daad zal helpen

echte vrienden heb je niet zomaar voor ‘even’

niet enkel als de donkere wolken verschijnen

maar je hebt ze voorzeker voor je hele leven

en zullen niet zomaar heel gauw verdwijnen

vriendschap moet wel van twee zijden komen

ook als je gelukkig bent mag je dat laten weten

als je van je komend kleinkind zit te dromen

of nogmaals van een nieuwe liefde bent gebeten

deel, bij voorkeur, van beide kanten lief en leed

zo blijft de mooiste vriendschap ’t langste duren

zelfs na een dip, verkoop je weer voor je ’t weet

 gekke grappen en grollen en de allerzotste kuren

Ludo Bisschops

Roeselare, 14 mei 2014

Schrijfsels

kan je ’n onbeschreven blad gauw vullen?

is ’t verantwoord zomaar wat te lullen?

daartoe heb ik toch het volste recht

gedachten ventileren is heus niet slecht

vooral wanneer niemand het kan horen

en je ’r niemand mee gaat storen

zo’n hoopje onzin op een blad

daarmee strijk ik soms m’n plooien glad

zelfs frustraties raak ik er op kwijt

'k had daarvan tot op heden nog geen spijt

en komt er dan toch niks uit m’n kopje

dan verandert zo’n blad in een propje

maar meestal ben ik toch content

ben ik weer die gelukkige vent

die wil schrijven ten allen prijzen

over al z’n toffe reizen

want dát is nu eenmaal mijn aard

en dan was het weer het schrijven waard…

Ludo Bisschops 

Admont, 28 augustus 2016

Dertig jaar

Het is dertig jaar geleden

dat laatste ritje op de fiets

zo vaak heb ik gebeden

maar het leidde nooit tot iets

moeder, je keerde nooit nog weer

ik heb je sindsdien zo gemist

en ‘k voelde keer op keer

de herinnering is nooit uitgewist

met mijn eerste zoontje op je knie

zo zalig, zo vol van dat geluk

zó is het dat ik je voor me zie

dat beeld gaat nooit meer stuk

waar is je zachte schouder?

waar is je lieve lach?

nu ben ik zoveel ouder

maar ‘k weet dat ik je zo graag zag

Ludo 19/10/2008

Die ene

‘k wil zo graag mijn huisje met jou delen

jou mijn hartje geven, zelfs mijn ziel

konden we onze toekomst maar bevelen

dan sloot ik beslist met jou een deal

ik zal heel graag voor je zorgen

er ook altijd voor je zijn

dan zou ‘de dag van morgen’

misschien ook heel gelukkig zijn

‘k stel me keer op keer de vraag:

zou ik ‘de jouwe’ kunnen zijn ?

‘k zie geen problemen tot vandaag,

je bent zo lief, zo schattig en zo fijn

je stal mijn hart, kroop in mijn hoofd

je zit in mijn huid en in mijn venen

tot voor kort had ik dit nooit geloofd

ben jij het écht ? ben jij … die ene ?

Ludo Bisschops