Regenbogen.

Jouw lach,

jouw lach, je lieve ogen

hebben een bijzonder vermogen

ze maakten een einde aan het dromen

ze lieten m’n bloed weer sneller stromen

de kuiltjes in mijn wangen

raakten door jou bevangen

’t waren jouw, immer lieve, woorden

die mij van in ’t begin bekoorden

’t was jouw stralende lach

vanaf de allereerste dag

’t waren je, oneindig lieve, blikken

die m’n hartje kwamen pikken

Ludo

Barnstaple, 14 augustus 2017

Al die zakjes gingen er vlotjes in ! Drie uurtjes en 't was voorbij. Nauwelijks hinder gehad. De naweeën zullen wel volgen vermoed ik. Maar nu voel ik mij, voorlopig, prima. Ook in 't kopje!
'k Had dus weer tijd voor een gedichtje. Effe tijd ?

Soms kijk ik even vlug
op m'n leventje weer terug.
Bij die of gene kans,
naar waar ging toen de balans ?
'k Deed vaak verkeerde stappen
en incasseerde zware klappen.
Die had ik dan wellicht verdiend,
'k heb het later nooit écht uitgekiend.
Dat hoeft ook niet, da's tijd verloren,
ik keek altijd weer gauw naar voren.
Gepoetste schoenen, proper hemd,
altijd hoopvol, blij gestemd.
Goede humor, brede lach,
open hemel, mooie dag.
Nu zeg ik monter en voluit:
"ik kijk alleen nog maar vooruit !" 

Ludo Bisschops

28 Maart 2014

Tagine

toch zalig zo'n tagine

'k denk da 'k maar eens ga beginnen

't is van de honger dat ik geeuw

ik ga vreten als een leeuw

't is wel van lange duur

zo'n pruttelpot op 't vuur

eerst bruin ik de kippebillen

dan volgt wat thijm en dille

dan tussendoor een glaasje wijn

dat hoort er nu eenmaal bij te zijn

vervolgens komt een laag patatjes

ik word al stillekes zatjes

wat kruiden uit mijn tuin

en een knoert van een ajuin

paprikas rood, geel, groen,

ook een wortel is te doen

in 't begin moest ik nog leren

met zoeken en experimenteren

nu ben ik al vrij zeker

'k giet wat meer wijn in mijnen beker

dat het gaat smaken dat staat vast

ik krijg in mijn hoofd toch al wat last

oh ja, voor ik het vergeet

'k zou willen dat jij bij mij eet !

Hik

da wazze kik

30-04-2014

Tanden poetsen

hou je entree gezond

poets je tanden en je mond

’t is niet dat ik ermee worstel

met die pasta en die borstel

de geurtjes verdwijnen

de gaatjes verkleinen

de tandarts zegt maar één ding:

alstublieft, hier is de rekening

tandenpoetsen is een spel

alle kindjes leren ’t wel

tien keer links, tien keer rechts

op je tong heel even slechts

en nu geef ik ’t op een briefje

met mooie tanden vind je gauw… een liefje !

Ludo Bisschops,

29 juli 2017

" Van bron tot branding "

huppel, huppel

… regendruppel

tik – tak

water op het dak

dit beekje was…

gisteren nog een plas

’t begon ooit hier

en werd langzaam een rivier

erlangs, in een ver verleden

ontstonden onze steden

een rivier zo machtig

haar oevers zo prachtig

soms een krachtige stroom

dan weer traag en loom

komt zoet in zout

veranderd door avondzon in goud

geeft weer voedsel aan de wolken

maakt bliksems als dolken

daalt op ons neer als regen

vaak ongelegen, soms een zegen

huppel, huppel

… regendruppel

Ludo Bisschops 

Aan een oever,  juli 2014

Verleden tijd

Van tijd tot tijd kijk ik even

naar wat eerder gebeurde in mijn leven.

’t Was niet altijd even goed,

soms kookte al eens m’n bloed.

Voelde ik me gebeten

dan mocht eenieder dat ook weten.

Dat was niet zo erg gezond

zo nimmer een blad voor mijn mond.

Voelde ik me belogen of bedrogen

heb ik zelden mijn woorden gewogen.

Nu, een beetje wijzer en heel wat ouder

kijk ik wat vaker over mijn schouder.

Deed ik zelf misschien verkeerd?

heb ik uit m’n verleden lessen geleerd?

Daarstraks ging ‘k er weer tegenaan,

‘k voelde me ‘enorm’ tekort gedaan.

Mijn allerliefste vrouwtje keek beduusd,

maar kreeg me niet meteen gesust.

Was het dat echt allemaal wel waard?

Na een uurtje was ik toch bedaard…

Vroeger duurde zoiets soms twee dagen

en liep ik zelfs daarnà nog te zagen.

Neen, dat doe ‘k nu echt niet meer,

daarmee doe je ’n ander toch maar zeer.

Met spijt kun je immers écht niets kopen

ook al is dat dan ‘spijt met hopen’.

‘k Zocht geen soelaas in de nacht,

‘k heb heus niet tot morgenvroeg gewacht.

Het raken van mijn gevoelige snaartjes

veegde ik weg met een kusje op haar haartjes.

Ik dacht: zij kan er toch niets aan doen

en ik gaf haar nóg een lieve zoen.

Ik stelde bij mijzelve vast:

die ouwe Ludo, die zit in de kast!

Maar ‘iets’ stout in mij zegt dan toch nog ‘even snel’:

allemaal goed en wel

maar ooit nog in dit leven

wil ik die stomme ‘ex’ van haar ‘vergeven’….

Luke with the Green Smile

Verstrooid

In mijn leven was ik vaak verstrooid

dus heb ik ook wel kansen weggegooid.

Men zei dat ik ze niet altijd op een rijtje had

omdat ik soms al eens een naam vergat.

’t Was eerder dan van naam ‘vergissen’

maar dat kon dan ook niet ‘missen’.

Ik ontmoette zovele ‘lieve’ mensen

zelfs meer dan ik ooit kon wensen.

Doch bij iedere nieuwe start

bewaarde ik hun namen in mijn hart.

Je mag me bij deze heus geloven,

vaak komt er weer zo’n naam naar boven.

Soms prettig, soms met heel wat spijt

maar toch wil ik die namen nooit meer kwijt !

Ludo Bisschops,

21 april 2014

vind je de liefde van je leven op je achttien?

die kans is schier onbestaande of toch klein

je hebt nog amper iets van ’t leven gezien,

hoe groot kan dan die kans wel zijn?

je hebt grootse plannen en wil eraan beginnen,

je slaat de jonge sterke handen in mekaar,

j’ hebt niets te verliezen, enkel maar te winnen

en bovendien: je hebt elkaar!

je spreidt samen je vleugels

je bouwt samen een nest

je viert samen de teugels

de natuur… die doet de rest.

er werd geroeid met de riemen die je kreeg.

niet elkeen heeft ook dezelfde levensvisie.

dan is het de ene dan de andere die eens iets verzweeg

voor je ’t door hebt kijk je alléén naar televisie

je krijgt over vele zaken woorden en discussies,

je loopt nog zelden samen in de pas

het draait steeds vaker uit op ruzies,

hoe zit het met die heuvel en de kleur van ’t gras?

maar zoveel jaren later vraag ik mij af:

was ’t allemaal zó slecht dan toen?

mijn antwoord hier vind je misschien wel straf:

ik zou, vanaf ’t begin, weer net hetzelfde doen !!!

Ludo Bisschops 

Sint-Annaland, 27 april 2014

Een nieuw begin.

wat een geluk dat ik kan hier schrijven

hier kan ik met m’n hersenspinsels blijven

gelukkig heb ik nog goeie ogen

die alles nog observeren mogen

gelukkig heb ik ook veel tijd

daarvan kreeg ik nimmer spijt

tien beroepen was een goeie les

nooit ging ik op, of aan, de fles

geen baas en nimmer lastig personeel

ik kreeg van tegenslag toch mijn deel

m’n rug kreunde onder zware lasten

moeilijke dossiers vulden heelder kasten

daaraan kwam een eind, dat alles ging voorbij

voor alles was een tijd, toen was ik eindelijk vrij

dat vrije leven liet mij opnieuw beginnen

’t werd ook tijd om écht eens te beminnen

ik zocht, ik vond… en sloot wéér af

was er wel iemand die om mij gaf?

Wally bakte het een jaartje bruin

maar plots… zat ik in ‘een vlindertuin’

heb ik haar nu echt eindelijk gevonden

diegene die kan leven met mijn ‘zonden’?

Lucky Luke, Sint Job

Voor mijn doktoortje

Voor het gemak van mijn 'doktoortje'
plaatst men maandag zo een 'poortje'.
Wees gerust: 't hoeft niet 'getorst',
't is maar een kleintje op mijn borst.
Aan zo'n pruts hangt ook een slang
dat blijft dan zitten, levenslang...
Voor de hemel is die poort te klein
en voor de hel is ze te 'fijn'.
Tja, dan denk ik op den duur:
"het zal er eentje zijn voor 't vagevuur"...

Ludo Bisschops

27 maart 2014

Waar ligt de grens?

Dit is de vraag van menig ‘vrije’ mens:

“ waar ligt verdorie toch die grens?”

Waar begint liefde en eindigt vriendschap?

Kan jij het definiëren? Da’s dan heel knap!

’t Is meestal balanceren op een slappe koord,

of het hangt soms af van slechts één woord.

’t Is wellicht goed dat je ‘r dan lang mee wacht,

of had je hier andere raad van mij verwacht?

Maar wie ben ik, überhaupt, om raad te geven?

’t Ging ook niet altijd zó vlotjes in mijn leven…

Wat is een ‘vriendin’ of ‘vriend’?

Hoe wordt zo’n predikaat verdiend?

Je trekt een hele poos met iemand op

en op een dag draai je aan de knop…

Was het nog te vroeg of net op tijd?

Gaf je jezelf of de ander nog respijt?

‘k Weet niet of je ’t bij deze ziet,

Maar… ik ken óók de formule niet!

Ludo, 24 april 2014

Weer ben ik ongebonden,

toch alweer m’n draai gevonden.

Is je relatie toch niet helemaal ‘ dát ’

tja, dan heb je ’t wel gehad…

Liever tal van echte vrienden

dan me nog een keer te binden.

M’n vrijheid is me zoveel waard,

het ligt blijkbaar in m’n aard.

M’n dokter sust me met ‘een jaar of tien’

dus wil ik nog heel wat van de wereld zien.

Hoewel ik nu al verder weg zou willen

hang ik voorlopig nog aan baxters en aan pillen.

Ik had een jarenlange droom

dus ‘k ruilde fiets en tent voor mobilhome.

Eerlijkheidshalve moet ik nu bekennen:

’t vraagt geen moeite om daaraan te wennen.

En is het in ‘d Ardennen of hier aan de kust

‘k vind nu overal wat ik nodig heb: RUST !

Ludo Bisschops

Middelkerke

Wolken

vroeger vulde ik al ‘s dooie uurtjes

met ‘t zoeken in wolken naar figuurtjes

veelal wil je wolken zien verdwijnen

en de zon weer snel zien schijnen

soms ben je zelf ‘in de wolken’

dan zou je ’t paradijs kunnen bevolken

af en toe zijn wolken echter donkergrijs

en raak je uit de zorgen ‘niet meer wijs’

dan ben je ’t effe beu, ben je alles even moe

maar dan steekt Laura plots een handje toe

en veranderen wolkjes weer in schapen

zit j’ al gauw weer naar wolken te gapen

Ludo Bisschops,

Kingstone, 17 augustus 2017

Een nieuw begin.

Wat een geluk dat ik kan schrijven,

waar zou ik anders met m’n hersenspinsels blijven?

Gelukkig heb ik goeie ogen

die alles observeren mogen.

Gelukkig heb ik ook weer tijd

daarvan had ik nimmer spijt.

Tien beroepen was een goeie les

maar nu, nu ben ik vrij van stress.

Geen baas, geen personeel

ik kreeg van tegenslag mijn deel.

Mijn rug kreunde onder zware lasten

moeilijke dossiers vulden heelder kasten.

Aan alles komt een eind, alles gaat voorbij,

voor alles was een tijd, nu ben ik eindelijk vrij.

Dat vrije leven liet mij opnieuw beginnen

’t werd tijd om echt eens te beminnen.

Ik zocht, ik vond en sloot wéér af,

was er wel iemand die om mij gaf?

Heb ik haar nu gevonden,

diegene die kan leven met mijn ‘zonden’?

Ik ben heus de makkelijkste niet

maar eentje die bijna alles ‘ziet’.

Of… misschien zie ik ‘iets’ over ’t hoofd

en is er ééntje die echt wel in mij geloofd.

Ludo Bisschops

Een lente-avond langs de stroom, 

de zon is bijna ‘uitgewerkt’.

Het water stroomt hier traag en loom,

de wind werd nog wat ingeperkt.

De natuur maakt zich voor de nacht gereed,

de vogels krijgen rust.

De aarde past haar avondkleed,

de dag is helemaal uitgeblust.

Een sterrenhemel dient zich aan,

de maan verstopt zich in het wolkendek.

Waar komt die stilte toch vandaan?

Wat is dit toch een mooie plek!

Hiervoor hoef je niet te reizen,

het kost je ook helemaal geen poen.

Ik kan je zó die plek aanwijzen,

je zou het ook eens moeten doen…

Ludo Bisschops 

Kreekraksluizen, 26 april 2014

Een glaasje wijn

Ik zit te turen naar mijn glas

‘k zou willen dat ‘t nog ietsjes voller was

’t is jammer toch: mijn fles is leeg

‘k weet nog van wie ‘k ze op mijn verjaardag kreeg

die fles kreeg geen tijd om stof te vergaren

‘k zit haar nu met doffe oogjes aan te staren

een uur geleden was mijn blik nog helder

en ietsjes vroeger lag die fles nog in mijn kelder

ik heb nog broers en zussen van die fles

in ieder kistje zitten er zo’n stuk of zes

ik heb er heel wat rooie en nog wat witte

‘k had er zelfs enkele dure zitten

maar vorige week kreeg ik bezoek

’t ontlokte mij nadien een ferme vloek

ik kom er wel niet echt zo graag voor uit

maar die gasten dronken al m’n duurste flessen uit

maar goed… het was al snel vergeven

een mens kan toch maar één keer leven…

Ludo Bisschops

16 april 2008

 Duifjes

de duiven zijn weer 'gevallen'

daarvan snap ik niet ‘de ballen’

hoe jullie duifjes 't steeds wéér flikken

er iedere keer jullie hok uit te pikken

na uren vliegen vanuit het Franse Zuiden

waar nog om het uur de klokken luiden

kom je thuis op zo’n donker hok

en gaat je ringetje in een ‘klok’

baasje riep aldoor

kom-kom-kom

en je deed dat ook… héél stom

niemand kan jou wat leren

op het vlak van oriënteren

maar dan denk ik zo: wie weet

ligt op dat hok wel een magneet

of was het dat supermooie duifje

zo zoet als een Zuid-Frans druifje

die je stapelgek maakte in je kop

en zit je ‘r nu misschien wel… bovenop

In een ‘bevlieging’ gemaakt,

Op 4 mei 2014

Duifjes

de duiven zijn weer 'gevallen'

daarvan snap ik niet ‘de ballen’

hoe jullie duifjes 't steeds wéér flikken

er iedere keer jullie hok uit te pikken

na uren vliegen vanuit het Franse Zuiden

waar nog om het uur de klokken luiden

kom je thuis op zo’n donker hok

en gaat je ringetje in een ‘klok’

baasje riep aldoor

kom-kom-kom

en je deed dat ook… héél stom

niemand kan jou wat leren

op het vlak van oriënteren

maar dan denk ik zo: wie weet

ligt op dat hok wel een magneet

of was het dat supermooie duifje

zo zoet als een Zuid-Frans druifje

die je stapelgek maakte in je kop

en zit je ‘r nu misschien wel… bovenop?

Ludo Bisschops

In een ‘bevlieging’ gemaakt,

Op 4 mei 2014

Die winter

je merkte het aan zon en maan,
de winter kwam eraan !

je merkte het aan man en vrouw
daar kwam weer die bitse kou !

de nachten werden langer,
de kinderen weer wat banger

mijn pa zou in de stoof staan poken
mijn moeder die zou spruitjes koken

mijn vader kreeg een rooie neus
en ik, ik had geen andere keus

ik moest mijn korte broekje aan
en door de sneeuw naar school toe gaan

mijn trui die had een warme kraag
oh, wat had ik toch die winter graag

Ludo Bisschops

11 december 2013