Archief

Een glaasje wijn

Ik zit te turen naar mijn glas

‘k zou willen dat ‘t nog ietsjes voller was

’t is jammer toch: mijn fles is leeg

‘k weet nog van wie ‘k ze op mijn verjaardag kreeg

die fles kreeg geen tijd om stof te vergaren

‘k zit haar nu met doffe oogjes aan te staren

een uur geleden was mijn blik nog helder

en ietsjes vroeger lag die fles nog in mijn kelder

ik heb nog broers en zussen van die fles

in ieder kistje zitten er zo’n stuk of zes

ik heb er heel wat rooie en nog wat witte

‘k had er zelfs enkele dure zitten

maar vorige week kreeg ik bezoek

’t ontlokte mij nadien een ferme vloek

ik kom er wel niet echt zo graag voor uit

maar die gasten dronken al m’n duurste flessen uit

maar goed… het was al snel vergeven

een mens kan toch maar één keer leven…

Ludo Bisschops

16 april 2008

 Duifjes

de duiven zijn weer 'gevallen'

daarvan snap ik niet ‘de ballen’

hoe jullie duifjes 't steeds wéér flikken

er iedere keer jullie hok uit te pikken

na uren vliegen vanuit het Franse Zuiden

waar nog om het uur de klokken luiden

kom je thuis op zo’n donker hok

en gaat je ringetje in een ‘klok’

baasje riep aldoor

kom-kom-kom

en je deed dat ook… héél stom

niemand kan jou wat leren

op het vlak van oriënteren

maar dan denk ik zo: wie weet

ligt op dat hok wel een magneet

of was het dat supermooie duifje

zo zoet als een Zuid-Frans druifje

die je stapelgek maakte in je kop

en zit je ‘r nu misschien wel… bovenop

In een ‘bevlieging’ gemaakt,

Op 4 mei 2014

Duifjes

de duiven zijn weer 'gevallen'

daarvan snap ik niet ‘de ballen’

hoe jullie duifjes 't steeds wéér flikken

er iedere keer jullie hok uit te pikken

na uren vliegen vanuit het Franse Zuiden

waar nog om het uur de klokken luiden

kom je thuis op zo’n donker hok

en gaat je ringetje in een ‘klok’

baasje riep aldoor

kom-kom-kom

en je deed dat ook… héél stom

niemand kan jou wat leren

op het vlak van oriënteren

maar dan denk ik zo: wie weet

ligt op dat hok wel een magneet

of was het dat supermooie duifje

zo zoet als een Zuid-Frans druifje

die je stapelgek maakte in je kop

en zit je ‘r nu misschien wel… bovenop?

Ludo Bisschops

In een ‘bevlieging’ gemaakt,

Op 4 mei 2014

Die winter

je merkte het aan zon en maan,
de winter kwam eraan !

je merkte het aan man en vrouw
daar kwam weer die bitse kou !

de nachten werden langer,
de kinderen weer wat banger

mijn pa zou in de stoof staan poken
mijn moeder die zou spruitjes koken

mijn vader kreeg een rooie neus
en ik, ik had geen andere keus

ik moest mijn korte broekje aan
en door de sneeuw naar school toe gaan

mijn trui die had een warme kraag
oh, wat had ik toch die winter graag

Ludo Bisschops

11 december 2013

Belgisch weer

‘k ben humeurig, ’t is geen wonder

ik kreeg gebliksem op mijn donder

’t was zelfs helemaal niet verwacht

de temperatuur was toch zo zacht

meermaals stelde ik mezelf de vraag:

wat voor kleren trek ik aan vandaag?

een warme muts of slechts een klakske

een warme vest of een regenfrakske?

de zon schijnt nu alweer verleidelijk

ook de warmte komt weer geleidelijk

wellicht zie jij dat ook wel zitten

dagenlang zo’n tropische hitte

herinner jij je ook nog misschien

de weerberichten van Armand Pien?

het was altijd nat in de Ardennen

ik kon d’r nooit echt aan wennen

Armand stelde je telkens weer gerust

je moest in ’t weekend naar de kust

zelf bleef hij echter altijd thuis,

terroriseerde liever onze buis

neen, geef mij dan maar pronte Sabien

ze laat wel de helft van de kaart niet zien

haar boezem verstopt soms de Azoren

‘k ben ‘weer’ verliefd tot over mijn oren

Ludo, Oudenaarde 14 mei 2014

M’n vrijheid.

m’n vrijheid is me bergen goud waard

veel meer zelfs dan die ‘eigen haard’

geef ‘k me door dit te zeggen bloot ?

toveren mijn wangen hierbij rood ?

neen, ‘k zeg gewoon hoe ik het voel

men begrijpt hier best wat ik bedoel

ik bezorg toch niemand enige last

als ik vertrek wanneer ’t me past

mijn gras zal buitenissig groeien

m’n haag zal ‘k nog niet snoeien

mijn vissen blijven heus wel leven

dus chaos zal het echt niet geven

en ’t is nog maar eens gebleken

‘k voel me goed in verre streken

geen campings en geen regeltjes

geen klinkers en geen tegeltjes

best aan een rivier of in een wei

maar ’t liefst dan zelfs nog allebei

ik vind altijd die fraaie plekjes wel

‘t is vanop zo eentje dat ik dit vertel…

Thionville, Frankrijk, op 27 mei 2015

‘k waag me hier op smalle wegeltjes

‘k hou me hier mooi aan alle regeltjes

‘k rij hier aan de andere kant

en ja, dat is toch best plezant

ik toer hier aan een slakkengang

‘k heb geen haast, er is geen drang

‘k zoek streken op waar ‘k nooit eerder was

’t is hier mooi aan de overzijde van ‘de plas’

een vrouw kan hier wel de schoonheid van een Zuiderse niet evenaren

sommige doen zelfs afschuwelijke dingen met hun haren

massa’s snoep en chips verdwijnen in hun mond

en zo vergaren die dan een ferme dikke kont

Ludo Bisschops,  

Dartmouth  8 augustus 2017

Het danserken,

Vroeger leek ik wel een hark

zoals die van den hovenier in ’t park.

Al stond ik in m’n mooiste hemd en broekske

ik kroop maar liefst van al in ’t hoekske.

Wie mij er uit wou krijgen

moest al bijna dreigen:

allée, vooruit één keer

of ik bezie je nooit ni meer!

Dat kon me al bij al toen weinig schelen

van dat ras waren er zovele.

Op een keertje gaf ik toe,

‘k was dat gezeur ook meer dan moe.

Men ruimde snel de baan voor mij

‘k schoot immers snel iedereen voorbij.

Die griet die stond echt paf,

ik kwam er toen nog goed van af.

Maar in de loop der jaren

kon ik niet meer van krommen aas gebaren.

En echt, da’s zonder zwanzen

‘k begon al beter te gaan dansen.

Nu staan de dames voor me in de rij

en maak ik ze om beurten blij.

‘ k trap zelden nog op tenen

‘k stamp nooit meer tegen schenen.

Neen, heus de tijd van knoeien is voorbij

en dat maakt vooral mijn liefje blij.

Nu staat ze vaak te kreunen en te smachten

maar moet zoals al d’ anderen mooi haar beurt afwachten.

Mij kan niemand nog iets leren,

’t is toch straf hoe het tij kan keren.

Ik ken nu zowat alle passen

en durf er zelfs iets gewaagd inlassen.

De vrouwen komen mij na afloop allen zoenen,

ik loop nu echt wel naast mijn schoenen.

Het is zo zot, zo gek, zo maf,

‘k wil van die dansvloer nooit meer af!

Luke, den overmoedige.

29/11/2010

Keer op keer.

een voorrecht hier rond te mogen struinen

langs kastelen met de allermooiste tuinen

langs prachtige abdijen en kerken

omgeven met graven en eeuwenoude zerken

langs dorpen waar de tijd bleef stille staan

waar mensen voor een klappekke bij de buren gaan

waar iedereen in de verkeerde richting rijdt

en men graag nog zelf een trui of sjaaltje breit

dominees doen hier 's zondags nog hun zeg

elkeen heeft rond huis en tuin een heg

de pubs zitten 's avonds steeds gezellig vol

de buiken staan, wellicht daardoor, ferm bol

klokken luiden hier de hele nacht nog door

waar, in Godsnaam, dient dat nog voor?

en al is 't hier steevast wisselvallig weer

ik kom telkens gaarne terug... keer op keer

Castle Rising Castle, 21 augustus 2017

In de knoop.

‘k lig met mijn gedachten overhoop

met m’n geweten in de knoop

sommige dingen moeten even wachten

‘k had nog van alles in gedachten

we zijn ons meer en meer bewust

een mens is nooit nog lang gerust

dán voel je je geborgen

en plots zijn daar weer zorgen

’t verdomde is: ze komen nooit alleen

en je weet ook even niet waarheen

waar naartoe met je verdriet

je wil niet dat een ander ’t ziet

je roept het van geen toren

niet iedereen hoeft het te horen

soms wil je anderen sparen

en moet je ’t in je eentje klaren

maar als je iemand hebt die je graag ziet

dan deel je samen je verdriet

met tweeën ben je eens zo sterk

dan verdeel je ’t zware werk

ik vraag bij deze zon en maan

om zorgen weg te laten gaan

en om samen ‘in’ en ‘op’ vertrouwen

onze toekomst op te mogen bouwen

Ludo Bisschops, 2 december 2009