HOEVEEL LEED KAN IK NOG DRAGEN
HOEVER MOET IK NOG GAAN
VOOR HET EINDELIJK BEGINT TE DAGEN
AL WAT JE MIJ HEBT AANGEDAAN

ALS JE IN MIJN SPIEGEL KIJKT
ZIE JE DAN NIET MIJN LEGE OGEN
ZIE JE NIET DAT IK BEZWIJK
HEB JE ECHT GEEN MEDEDOGEN

NEEN, IK KAN NIET VERDER MEER
GEEN TRANEN MEER DIE VLOEIEN
IK KAN NIET KEER OP KEER
STEEDS WEER OPENBLOEIEN



Door de lieve reactie van mijn evenzo lieve bezoekster bojako, begreep ik dat bovenstaande vers ietwat misleidend overkomt.
Deze woorden zijn geschreven toen ik bijna vijftien jaar was. Het schrijven van gedichten was mijn manier om te vluchten uit de realiteit.
Ik heb ze nog bijna allemaal. Sommige zijn echt kinderlijk, sommige zijn zelfs bijna vrolijk, maar allemaal drukken ze uit hoe ik mij voelde op het moment dat ik ze neerpende.

Waarom kan ik niet vergeten,
al die trieste dagen,
die trauma's uit 't verleden.
Waarom blijft het aan mij knagen?

Waarom kan het diepe geluk,
dat vandaag mijn deel mag zijn,
mij niet houden in het heden.
Waarom keer ik weer naar die intense hartepijn?

Waarom leg ik al die goedbedoelde troost,
steeds weer naast mij neer.
Waarom, waarom, waarom!
Vraag ik mijzelf telkens weer.

Door jouw glimlach gul en gemeend
En de lichtjes in je ogen
Werd ik mij bewust van mezelf
Ging ik weer in liefde geloven.

Liefde, woest en onbeperkt
Passie in haar pure vorm
Een oneindige roes
En toen...plots een storm

Liefde werd afstandelijkheid
Ieder ons eigen streven
Beide onze eigen zoektocht
Naar individualiteit.

De laatste jaren,
heeft drukte
mij volledig
overmand,
't plezier in 't leven
overschaduwd
door alle drukte:
drukte in huis,
maar vooral
in mijn hoofd.
Een gedachtenstroom
die als een vervuilde rivier
door mijn hersenen stroomt.

Nog maar pas
kreeg ik de tijd
om een dam te bouwen
die de waterval
van gedachten
tegen kon houden,
en eruit te vissen
wat voor mij bruikbaar is.

Sinds kort
maakt een innerlijke rust
zich langzaam
van mij meester.
Een rust
die mijn handen
minder doet trillen,
mijn hart
langzamer doet kloppen,
en mijn ademhaling
rustiger doet verlopen.

Een innerlijke rust,
die mijn leven levendiger,
en mijn liefde liefdevoller maakt.

Een broodnodige rust
die mijn geluk compleet maakt.

(auteur onbekend)

DOOR DE LITTEKENS OP MIJN LICHAAM
EN MIJN GESCHONDEN AANGEZICHT
HEEFT MEN IN MIJN BESTAAN
MENIGE BLIK OP MIJ GERICHT

MAAR HET LITTEKEN IN MIJN HART
ZO PIJNLIJK EN ZO DIEP
ZO LIEFDELOOS MIJ TOEGEBRACHT
DAT LITTEKEN ZIET MEN NIET

HET IS NOCHTANS EEN OPEN WONDE
ÉÉN DIE NIMMER MEER GENEZEN KAN
WANT ELKE DAG, ZELFS ELKE STONDE
ERVAAR IK NOG DE PIJN ERVAN

Een kindermond vol woorden
die stil en zacht van klank
triest om hulp roepen
Maar niemand die ze hoorde

Een kinderhoofd vol gedachten
reiken achter de horizon
Teruggekaatst door stormwind
Er valt niets te verwachten

Een kinderhart vol haat
of is het hopeloze pijn
Om iets dat nooit komen zal
Zonder traan op het gelaat

Bittere trekken om de kindermond
gedachten geheel verward
Een hart te vroeg gebroken
De woorden zijn verstomd

(©Huismusje)

 Je leeft je eigen leven
wat zij er ook van vindt
je bent allang geen kind meer
al blijf je ook haar kind
je wilt erover praten
maar niet op haar manier
je zult haar best verdriet doen
maar niet voor je plezier
wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
en dan opeens, dan is-ie er, die dag...

De dag waarop je moeder sterft
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft
die jij zo in haar haatte
de scherpe tong, de bokkepruik
de zure schooljuffrouw
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou
en hoop'lijk ook de and're kant; de aardige, de zachte
maar of je die hebt meegeërft valt nog maar af te wachten
de dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

Wat al die jaren fout ging
komt dan niet meer terecht
en wat je nog wou zeggen
blijft eeuwig ongezegd
de machteloze frasen
van je genegenheid
en dat het niet haar schuld was
en ook dat het je spijt
de dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
en dan zo graag nog één keer zeggen zou

De dag waarop je moeder sterft
de dag die al je dagen
van dan af aan wat grijzer verft
al hou je niks te klagen
je hebt je goede vrienden nog
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minnaar zoekt
dan staan ze in de rij
maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
de dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

Gezongen door Karin Bloemen
Tekst dichter : Jan Boerstoel.
Componist : Marnix Busstra