Naar de inhoud

HUISMUJE'S TRIESTE JEUGD

IK HEB GEEN SPIJT VAN DE DINGEN DIE IK DEED!
ENKEL SPIJT VAN DE DINGEN DIE IK NALIET TE DOEN!
seniorennet.beseniorennet.be

Berichten van 1 januari 2009 tot 31 december 2009

SOMBER/GEDICHT

Dit las ik op het internet, geschreven door een journalist.
Het klinkt een beetje somber, maar o zo waar.
Ik wil het jullie niet onthouden.
Zo aan het begin van het nieuwe jaar;

 

Nieuwjaarsgedicht

Knallen die klinken tot diep in de nacht
blije gezichten,een kind dat hard lacht
vuurwerk dat knalt,wordt afgestoken
de beste wensen worden uitgesproken
armen omarmen,en iedereen kust
dorst wordt met dure champagne geblust
vreugde en feest, gelukkig nieuwjaar
een waanzinnig contrast met daar!!

Knallen weerklinken daar diep in de nacht
bange gezichten,geen kind dat daar lacht
armen omarmen,een vrouw wordt gesust
ze heeft net haar man....voor t'allerlaatst gekust!!
Ik zou willen wensen voor al die mensen
maar vooral voor de kinderen daar:
in alle oorlogslanden Vredig nieuwjaar!

Morgen zal het heus niet beter gaan.
Dat doen de trendwatchers mij althans verstaan.
Weer het Westen tegen het Oosten.
Het Noorden tegen armoedig Zuid.
De economie nauwelijks vooruit.
Moeten wij dan op 2007 toosten?
Geldkoersen vallen met een crash.
Het milieu krijgt een zoveelste dodelijke smash.

Moeder Aarde zal koppig blijven beven.
Miljoenen kinderen die niet overleven.
Politici durven"Het Nieuwe" niet aan.
Corruptie zal meer dan ooit bestaan.
In naam van God zal onschuld sterven.
Valse profeten zullen veel status verwerven.
De stem van het volk wordt vermoord.
Palestijnen en Joden nimmer akkoord.

"Apr?s nous le d?luge", de zondvloed,
De hebzucht, de razende spoed.
Waanzinnige uren, jaren vechten met de tijd.
De stress, de deadline die aan ons bijt.
Die godverdomse onverschilligheid!
Arbeiden wordt gewoon ijdelheid...
Yankees blijven de wereld terroriseren.
Muzelmannen willen Allah met bloed vereren.

De wapenindustrie zal bloeien, meer dan ooit.
Het weze gezegd: zo komt de mens ER nooit.
Goedheid en idealen worden krijgsgevangen.
Liefde gefolterd in onderaardse gangen.
Vriendschappen worden opgehangen
Met sombere klaaggezangen.
Wij wachten op de Engelen van Vrede.
"Knuffel elkaar"-2007-Dit is des dichters bede.


LIEDJESTEKST

GEEN KIND MEER

 Je leeft je eigen leven
wat zij er ook van vindt
je bent allang geen kind meer
al blijf je ook haar kind
je wilt erover praten
maar niet op haar manier
je zult haar best verdriet doen
maar niet voor je plezier
wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
en dan opeens, dan is-ie er, die dag...

De dag waarop je moeder sterft
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft
die jij zo in haar haatte
de scherpe tong, de bokkepruik
de zure schooljuffrouw
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou
en hoop'lijk ook de and're kant; de aardige, de zachte
maar of je die hebt meegeërft valt nog maar af te wachten
de dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

Wat al die jaren fout ging
komt dan niet meer terecht
en wat je nog wou zeggen
blijft eeuwig ongezegd
de machteloze frasen
van je genegenheid
en dat het niet haar schuld was
en ook dat het je spijt
de dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
en dan zo graag nog één keer zeggen zou

De dag waarop je moeder sterft
de dag die al je dagen
van dan af aan wat grijzer verft
al hou je niks te klagen
je hebt je goede vrienden nog
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minnaar zoekt
dan staan ze in de rij
maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
de dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

Gezongen door Karin Bloemen
Tekst dichter : Jan Boerstoel.
Componist : Marnix Busstra

 

 

 

MOEDERTROOST (GEDICHT)

Op het blog van KLAPROOSJE( kwam ik een mooi gedicht tegen. En hoewel het volledig tegen mijn principe is om iets te gaan jatten op een blog, kon ik dit gedicht niet uit m'n hoofd krijgen. Dus heb ik vriendelijk de toelating gevraagd en poot ik het hier neer. Voor mijn dochter:

MOEDERTROOST

Stil maar mijn kind,
ik weet van je verdriet,
huil nu maar uit; je hoeft niet flink te wezen,
het zal wel duren, voor je wonden zijn genezen,
ik weet het....

Stil maar mijn kind,
ik weet wat je behoeft.
Woorden van troost; die om geen uitleg vragen,
een arm die steunt, en die je last helpt dragen,
een hart wat meehuilt om wat jou bedroeft...

Stil maar mijn kind,
de nacht gaat weer voorbij.
Ik strooi het licht uit, waar jouw voeten lopen,
ik doe de dichte deur weer voor je open.
Ik ben er altijd, vertrouw maar op mij...

Stil maar mijn kind,
ik geef je troost en moed.
Meer dan een moeder aan een kind kan geven;
Jouw naam staat in mijn handpalm geschreven...
Vertrouw op mij!...


(Auteur:Nel Benschop )

http://www.dorpskerk.com/documentatie/gedichten.htm



GEDICHT VAN MIMI

Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen,  Noch zal ik de muur zijn om je tranen te keren.  Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Want er zijn geen woorden om dingen recht te zetten,
Noch hoop die men onderdompelt in rouw,
Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen,
Een wijsheid aanbieden, veel te helder,
Om je pijn te verzachten of je angsten te laten rusten.
Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Er moet tijd zijn om te treuren tot het leed
Gelijk is aan de liefde van dagen en jaren.
Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen,
Want verdriet moet zijn hoogte bereiken, alvorens het breekt
En getijen moeten keren voor men huiswaarts keert.
Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.
Er zijn kwellingen die vriendschap niet kunnen verzachten,
Een bitterheid ongekleurd tot de dageraad verschijnt.
Ik zal niet de zon zijn om je nacht te beëindigen. Maar ik zal met je meekijken tot het licht wordt.

GEKREGEN VAN MIMI.

LIEVE ZOON / GEDICHT

LIEVE ZOON,

Het levenspad waarop ik stil moest staan
wandel jij al lachend voor mij af
Veerkrachtig in lichte draf
Trots zie ik je voortgaan

Terwijl ik terugkijk op het verleden
wandel jij naast mij de toekomst binnen
Onze levens ontginnen
een heerlijk gezamenlijk heden

Ooit wordt alles herinnering
op een stukje glanspapier
Maar voorlopig zijn we samen hier
En lieve zoon onthoudt steeds één ding....
DAT IK ZIELSVEEL VAN JE HOU

happybirthdayum3.jpg

©Huismusje




BIJ GEBREK AAN TIJD OM TE SCHRIJVEN, EVEN EEN GEDICHT.
HEB HET OOIT VAN HET NET GEHAALD,
IK VOND HET MOOI,EN IK HOOP JULLIE OOK.



schaduwsmall2pg.jpg

VERLOREN LIEFDE GEDICHT

Keuzes maken ligt mij niet,
dat is altijd zo geweest.
Telkens weer verdriet.
Liefde maakt mij zo bevreesd!


Bij het woord "afscheidsgroet"
Voel ik pijn in m'n hart.
Ik weet niet wat ik er mee moet.
Liefde maakt mij héél verward!

Ik wil je niet verliezen,
en toch loopt alles fout.
Juist daarom moet ik kiezen!
Liefde maakt mij oud.

Ooit vervaagd die pijn,
toch veel blijft onbesproken.
Tussen ons zal immer liefde zijn!
Liefde heeft mij gebroken.
©Huismusje

VOOR MIJN MOEDER/GEDICHT

ONDERSTAAND GEDICHT IK HEB GESCHREVEN    TOEN IK EEN JAAR OF VEERTIEN  WAS.

OP EEN MOMENT DAT IK HET ALLEMAAL WEDEROM NIET KON VATTEN.

EN OMDAT IK HET HAAR WAARSCHIJNLIJK NOOIT PERSOONLIJK KAN ZEGGEN SCHRIJF IK HET HIER NEER.

Moeder, waar ben je
Waarop wacht je nog
Ik lig te huilen in mijn wieg
Maar jij zorgt niet voor mij

Moeder, waar ben je
Ik zeg "mama" tegen een vreemde vrouw
terwijl ik verlangend op jou wacht
Maar je komt niet naar mij

Moeder, waar ben je
Mijn hart schreeuwt om jou
Ik had je zo vaak nodig
Waarom geef jij niks om mij

Moeder, wat ben je
Ben jij die mooie naam wel waard
Denk jij ooit aan je verstoten kind
Waarom hou jij niet van mij

Moeder, wie ben je
Ik heb je nooit  gekend.
Een leven lang moest ik je missen
Jij was er nooit voor mij.

Moeder, waar ben je
Leef je nog of ben je dood
Wat maakt het nu nog uit
Het hoeft niet meer voor mij.

Moeder, waar je ook bent
Wie of wat je ook mag zijn
Je hebt mijn liefde nooit gewild
Dat is jouw verlies maar mijn verdriet.

©Huismusje

ZOMAAR EEN KIND ---GEDICHT

Een kindermond vol woorden
die stil en zacht van klank
triest om hulp roepen
Maar niemand die ze hoorde

Een kinderhoofd vol gedachten
reiken achter de horizon
Teruggekaatst door stormwind
Er valt niets te verwachten

Een kinderhart vol haat
of is het hopeloze pijn
Om iets dat nooit komen zal
Zonder traan op het gelaat

Bittere trekken om de kindermond
gedachten geheel verward
Een hart te vroeg gebroken
De woorden zijn verstomd

(©Huismusje)

PAPA / GEDICHT


Ik heb mijn vader nooit gekend.
Weet niet wie hij was, of waar hij is.
En hoewel ik er bijna nooit over praat,  over hem denken  doe ik veelvuldig.

Zoveel vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen.
Een grote onbekende.
Een leegte die nooit zal worden opgevuld.

En toen kwam ik tijdens het surfen op het internet toevallig terecht bij onderstaand gedicht.
Las het met enige verbijstering.
Want het geeft zo totaal mijn gevoelens weer.


MY DAD


I guess I had a father,
But I didn't have a Dad.
I didn't get the nurturing
That other daughters had.
I didn't learn the things
That he should have taught.
So I really don't know how to get
The love I never got.
It hurt so bad
That he wasn't there,
The little girl in me
Pretended not to care.
I put my need for hugs and kisses
High up on a shelf.
That little girl said,
"I don't need a Dad,
I can take take care of myself."

 Nicolette Woltman


MOEDERDAG (GEDICHT)

2rf3ud1lf8.jpg

Vandaag "Moederdag" in Antwerpen! Steeds een dag met een dubbele impact voor mij.
Enerzijds een gelukkig gevoel als moeder, anderzijds een triest gevoel als dochter.
Maar vandaag wil ik enkel gaan voor het moeder zijn.
Ik vond dit gedicht op Internet en hoewel we het misschien niet zo uitgesproken aanvoelen als de dichteres, een kern van waarheid zit er toch in.
Want onze kinderen volledig loslaten doen we nooit.

Overpeinzingen van een moeder

Het valt me zwaar, mijn kinderen los te laten
die ik gedragen heb, vanaf hun pril begin
onder en in mijn hart
Ik heb ze leren praten ze leren kijken
Gods volmaakte schepping in
Ik mocht met mijn gebeden hen omringen
hen koesteren in mijn liefde,veilig warm en groot
ik mocht ze wijzen op de mooie dingen
als ze verdrietig waren nam ik ze op schoot
Ik wist dat ook voor hen de tijd zou komen
dat ze als man op eigen benen zouden staan
vergeten zouden zijn hun kinderdromen
ze zouden los van mij een andere kant opgaan.
Och ja ik heb het allemaal geweten
ik had me naar ik dacht er goed op voorbereid
Maar waarom wil een moeder liefst vergeten
dat eenmaal ieder kind zijn eigen leven leidt?

(Nel Benschop-1918)

GESCHONDEN BESTAAN / GEDICHT

DOOR DE LITTEKENS OP MIJN LICHAAM
EN MIJN GESCHONDEN AANGEZICHT
HEEFT MEN IN MIJN BESTAAN
MENIGE BLIK OP MIJ GERICHT

MAAR HET LITTEKEN IN MIJN HART
ZO PIJNLIJK EN ZO DIEP
ZO LIEFDELOOS MIJ TOEGEBRACHT
DAT LITTEKEN ZIET MEN NIET

HET IS NOCHTANS EEN OPEN WONDE
ÉÉN DIE NIMMER MEER GENEZEN KAN
WANT ELKE DAG, ZELFS ELKE STONDE
ERVAAR IK NOG DE PIJN ERVAN

©Huismusje

RUST (GEDICHT)

De laatste jaren,
heeft drukte
mij volledig
overmand,
't plezier in 't leven
overschaduwd
door alle drukte:
drukte in huis,
maar vooral
in mijn hoofd.
Een gedachtenstroom
die als een vervuilde rivier
door mijn hersenen stroomt.

Nog maar pas
kreeg ik de tijd
om een dam te bouwen
die de waterval
van gedachten
tegen kon houden,
en eruit te vissen
wat voor mij bruikbaar is.

Sinds kort
maakt een innerlijke rust
zich langzaam
van mij meester.
Een rust
die mijn handen
minder doet trillen,
mijn hart
langzamer doet kloppen,
en mijn ademhaling
rustiger doet verlopen.

Een innerlijke rust,
die mijn leven levendiger,
en mijn liefde liefdevoller maakt.

Een broodnodige rust
die mijn geluk compleet maakt.

(auteur onbekend)

VERLOREN LIEFDE/ GEDICHT

Door jouw glimlach gul en gemeend
En de lichtjes in je ogen
Werd ik mij bewust van mezelf
Ging ik weer in liefde geloven.

Liefde, woest en onbeperkt
Passie in haar pure vorm
Een oneindige roes
En toen...plots een storm

Liefde werd afstandelijkheid
Ieder ons eigen streven
Beide onze eigen zoektocht
Naar individualiteit.

©Huismusje

GEDICHT/WAAROM....?

Waarom kan ik niet vergeten,
al die trieste dagen,
die trauma's uit 't verleden.
Waarom blijft het aan mij knagen?

Waarom kan het diepe geluk,
dat vandaag mijn deel mag zijn,
mij niet houden in het heden.
Waarom keer ik weer naar die intense hartepijn?

Waarom leg ik al die goedbedoelde troost,
steeds weer naast mij neer.
Waarom, waarom, waarom!
Vraag ik mijzelf telkens weer.

IN MINEUR(Gedicht)

Als je jezelf niet kent,
niet weet of je iets of niemand bent.
Het gevoel hebt van onzekerheid,
het verschil niet kent tussen mening en feit...

Als je je alleen voelt,
dingen zegt die je niet zo hebt bedoeld.
Niemand die naast je staat,
en begrijpt waar het jou echt om gaat...

Als mensen het goed bedoelen,
en zeggen hetzelfde als jij te voelen.
Toch trekken ze je op een lijn,
omdat ze niet weten hoe het voelt om echt verdwaald te zijn...

Als mensen om wie je geeft je in de steek laten,
niet meer naar je vragen en niet meer met je praten.
Dan leer je pas wat leven is,
en dat echte liefde geven is.
( auteur onbekend)

MELANCHOLIE / GEDICHT

HOEVEEL LEED KAN IK NOG DRAGEN
HOEVER MOET IK NOG GAAN
VOOR HET EINDELIJK BEGINT TE DAGEN
AL WAT JE MIJ HEBT AANGEDAAN

ALS JE IN MIJN SPIEGEL KIJKT
ZIE JE DAN NIET MIJN LEGE OGEN
ZIE JE NIET DAT IK BEZWIJK
HEB JE ECHT GEEN MEDEDOGEN

NEEN, IK KAN NIET VERDER MEER
GEEN TRANEN MEER DIE VLOEIEN
IK KAN NIET KEER OP KEER
STEEDS WEER OPENBLOEIEN



Door de lieve reactie van mijn evenzo lieve bezoekster bojako, begreep ik dat bovenstaande vers ietwat misleidend overkomt.
Deze woorden zijn geschreven toen ik bijna vijftien jaar was. Het schrijven van gedichten was mijn manier om te vluchten uit de realiteit.
Ik heb ze nog bijna allemaal. Sommige zijn echt kinderlijk, sommige zijn zelfs bijna vrolijk, maar allemaal drukken ze uit hoe ik mij voelde op het moment dat ik ze neerpende.

©Huismusje

GEDICHT / KINDERDROMEN

kerstupdate3prins20146ua1smallxk8.gif

DROOM KIND

 

Droom kind
droom maar weg op de wind
want jou wacht nog een leven vol zorgen

Droom kind
droom maar weg op de wind
maar geloof in het wonder van morgen

Als het najaar is gekomen
en het groen heeft meegenomen
is dat niet voor lang

Als de natte kale takken
in de winterstorm knakken
wees dan niet bang

Onontkoombaar zijn de grote dingen
de seizoenen laten zich niet dwingen
en het jaar dat gaat
in vaste regelmaat
zijn eigen gang

Droom kind
Niemand is ooit in zijn leven
zonder tegenslag gebleven
of tegenwind

Niet je dromen die bedriegen
maar de grote mensen liegen
uit angst mijn kind

Ook de dappersten zijn weggedoken
ook het sterkste hart is soms gebroken
want ons levenslied
is vol verdriet m'n kind
maar de liefde wint

Droom kind weg op de wind
ook al wacht jou een leven vol zorgen
Droom kind en bij al wat je vindt:
geloof in het wonder van morgen!
Want jij ben een wonderkind....

Auteur onbekend.

GEDICHT

Over het dode gras

Ik zie een rennend meisje
...over het dode gras...
Haar leven is weggewaaid net als as.
Ze rent weg voor haar problemen,
en ze zal het nooit anders nemen.
Ze kijkt de hele tijd achterom.
terug naar haar verleden,
Ze zal het nooit vergeten,
wat ze haar aandeden.
er komt geen einde aan.
...over het dode gras...

Maar ineens kan ze niet verder.
Ze staat voor heel diep water.
ze is het nooit geweest,
een echte prater.
Ze kijkt angstig achterom,
en ziet haar verleden op haar afkomen
haar jeugd is haar ontnomen.
Haar verleden is te zwaar,
Nooit gewenst,en alles kwam door haar.
Het verleden duwt haar omver,
en niemand die het ziet.
ze valt in het diepe water,
en verdronk toen haar verdriet.


Dit is niet door mezelf geschreven, maar het sprak mij wel enorm aan omdat het weergeeft hoe ik mij voelde als tiener.
En ook omdat ik mij vragen stel over schrijfster dezer.
Auteur Pauline - Vijftien jaar

SPREKEN IS...(GEDICHT)

Sommige mensen wil je niet tegenspreken, omdat je hen niet wilt kwetsen......

Sommige mensen kan je niet tegenspreken, omdat ze gelijk hebben......
Sommige mensen zijn de moeite niet waard, omdat je hen beter in hun dwaasheid laat......
Sommige mensen durf je niet tegenspreken, omdat ze geen tegenspraak dulden......

Spreek dat maar eens tegen!


©Huismusje


VERLOREN DROOM / GEDICHT

In de hoek van de kast
Ergens in een oude doos
Een vat vol herinneringen
Zoveel waar ik niet voor koos.

Heel even streel ik je weer
Je kijkt me lachend aan
Maar weet je, lieve schat
Mij is het lachen vergaan

Bij het opbergen van je foto
Sluit ik weer een hoofdstuk
En droom ik in gedachten
Ons niet gegund geluk.

©Huismusje


VADERTJE TIJD / GEDICHT

tijdvadertje2my8.jpg

Eenzaam huilde zij haar verdriet
Ging zitten op een omgevallen boom
Het zonnetje zag ze even niet
Haar leven leek een boze droom

Tot er plots een klein mannetje voor haar stond
Stelde zich voor als vadertje tijd
Nog geen twee turven hoog op de grond
En heel even werd ze door zijn kleine gestalte afgeleid

Hij nam haar troostend bij de hand
Kijk zei hij, eigenlijk is het heel frappant
Mensen zijn eigenwijs, willen nooit leren
Verdriet hoort bij het leven, dat moet je accepteren

Ook al is verdriet nog zo groot
Tijd zal alle wonden helen
Daarom moet je je verdriet niet altijd voor jezelf houden
Maar probeer je gevoel met iemand te delen

Kijk maar eens goed om je heen
Er is altijd wel iemand waarbij je even mag schuilen
Wees niet bang, je hoeft je niet te schamen
Ook andere mensen moeten wel eens huilen

Geloof me, het zal werken
Neem dat maar aan van vadertje tijd
Straks zie jij weer zonnestralen
Nu geen verdriet meer lieve meid

Auteur; REIGER

AAN AL MIJN MEDE-BLOGGERS....

EEN HEEL GELUKKIG 2007

KUS VAN MUS

Meer van HUISMUJE'S TRIESTE JEUGD

↑ Terug naar de berichten