Over het dode gras

Als je jezelf niet kent,
niet weet of je iets of niemand bent.
Het gevoel hebt van onzekerheid,
het verschil niet kent tussen mening en feit...

Als je je alleen voelt,
dingen zegt die je niet zo hebt bedoeld.
Niemand die naast je staat,
en begrijpt waar het jou echt om gaat...

Als mensen het goed bedoelen,
en zeggen hetzelfde als jij te voelen.
Toch trekken ze je op een lijn,
omdat ze niet weten hoe het voelt om echt verdwaald te zijn...

Als mensen om wie je geeft je in de steek laten,
niet meer naar je vragen en niet meer met je praten.
Dan leer je pas wat leven is,
en dat echte liefde geven is.
( auteur onbekend)

Ik heb mijn vader nooit gekend.
Weet niet wie hij was, of waar hij is.
En hoewel ik er bijna nooit over praat,  over hem denken  doe ik veelvuldig.
Zoveel vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen.
Een grote onbekende.
Een leegte die nooit zal worden opgevuld.

En toen kwam ik tijdens het surfen op het internet toevallig terecht bij onderstaand gedicht.
Las het met enige verbijstering.
Want het geeft zo totaal mijn gevoelens weer.

MY DAD

I guess I had a father,
But I didn't have a Dad.
I didn't get the nurturing
That other daughters had.
I didn't learn the things
That he should have taught.
So I really don't know how to get
The love I never got.
It hurt so bad
That he wasn't there,
The little girl in me
Pretended not to care.
I put my need for hugs and kisses
High up on a shelf.
That little girl said,
"I don't need a Dad,
I can take take care of myself."

 Nicolette Woltman

Ik stap met lege ogen
en een verdronken hart,
strompelend door het duister
weg van pijn en smart.
Tot ver achter mijn gedachtengang
naar een diep en eindeloos dal.
Ik hoor de echo van stille kreten,
zie de bodemgloed van stille tranen,
en ik stap moedig en verbeten
over de rand.....en val.

EEN DONKERPAARSE HEMEL
EEN WAARIN MEN GEEN WOLKEN VIND
GEEN GROND ONDER JE VOETEN
DAT IS DE WERELD VAN EEN VERLATEN KIND!

ONDERSTAAND GEDICHT IK HEB GESCHREVEN    TOEN IK EEN JAAR OF VEERTIEN  WAS.

OP EEN MOMENT DAT IK HET ALLEMAAL WEDEROM NIET KON VATTEN.

EN OMDAT IK HET HAAR WAARSCHIJNLIJK NOOIT PERSOONLIJK KAN ZEGGEN SCHRIJF IK HET HIER NEER.

Moeder, waar ben je
Waarop wacht je nog
Ik lig te huilen in mijn wieg
Maar jij zorgt niet voor mij

Moeder, waar ben je
Ik zeg "mama" tegen een vreemde vrouw
terwijl ik verlangend op jou wacht
Maar je komt niet naar mij

Moeder, waar ben je
Mijn hart schreeuwt om jou
Ik had je zo vaak nodig
Waarom geef jij niks om mij

Moeder, wat ben je
Ben jij die mooie naam wel waard
Denk jij ooit aan je verstoten kind
Waarom hou jij niet van mij

Moeder, wie ben je
Ik heb je nooit  gekend.
Een leven lang moest ik je missen
Jij was er nooit voor mij.

Moeder, waar ben je
Leef je nog of ben je dood
Wat maakt het nu nog uit
Het hoeft niet meer voor mij.

Moeder, waar je ook bent
Wie of wat je ook mag zijn
Je hebt mijn liefde nooit gewild
Dat is jouw verlies maar mijn verdriet.

Op het blog van KLAPROOSJE( kwam ik een mooi gedicht tegen. En hoewel het volledig tegen mijn principe is om iets te gaan jatten op een blog, kon ik dit gedicht niet uit m'n hoofd krijgen. Dus heb ik vriendelijk de toelating gevraagd en poot ik het hier neer. Voor mijn dochter:

MOEDERTROOST

Stil maar mijn kind,
ik weet van je verdriet,
huil nu maar uit; je hoeft niet flink te wezen,
het zal wel duren, voor je wonden zijn genezen,
ik weet het....

Stil maar mijn kind,
ik weet wat je behoeft.
Woorden van troost; die om geen uitleg vragen,
een arm die steunt, en die je last helpt dragen,
een hart wat meehuilt om wat jou bedroeft...

Stil maar mijn kind,
de nacht gaat weer voorbij.
Ik strooi het licht uit, waar jouw voeten lopen,
ik doe de dichte deur weer voor je open.
Ik ben er altijd, vertrouw maar op mij...

Stil maar mijn kind,
ik geef je troost en moed.
Meer dan een moeder aan een kind kan geven;
Jouw naam staat in mijn handpalm geschreven...
Vertrouw op mij!...


(Auteur:Nel Benschop )

http://www.dorpskerk.com/documentatie/gedichten.htm