Ik ben N, en gebruik soms ook wel de schuilnaam natoken.
Ik ben een vrouw en woon in de noorderkempen () en mijn beroep is druk bezette oma.
Ik ben geboren op 01/03/1945 en ben nu dus 64 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: tuinieren en bloemen, kruiswoordraadsels , lezen....
Op mijn 25ste ben ik met mijn "half bedde" naar Mexico vertrokken om dan na 13 jaar rondtoeren in Venezuela, Peru en Nigeria met zijn viertjes neer te strijken in de noorderkempen.Ben nu de fiere oma van 6 kleinkinderen.
"Dit gaat ook voorbij." Mijn grootmoeder leerde me deze woorden, als een gezegde dat bij iedere gelegenheid in je leven gebruikt moet worden. Als zaken extreem eng zijn, als dingen volkomen weerzinwekkend zijn, als alles prachtig en heerlijk en geweldig en vol geluk is – zeg dan deze vier woorden tegen jezelf. Ze zullen je perspectief doen zien en je helpen ook het beste te maken van wat goed is en om wat slecht is gelaten te ondergaan." CLAIRE RAYNER
Gewoon vier magische woorden: Dit gaat ook voorbij. Mocht je mij de vraag stellen wat is de belangrijkste spreuk in het leven dan zou die in ieder geval hoog in de top tien komen te staan. Die 4 woorden, als ik er zo wat over nadenk, kunnen zelfs sterk concurreren met "Ik zie je graag","Volg je eigen weg", "Ben wie je bent", "Het spijt me, sorry", "Geen woorden maar daden", "Leef hier en nu", In de filosofie van "Leef hier en in het nu" is het besef dat alles voorbij gaat een sterke troef om nog meer te genieten van het moment. In ieder geval , heel wijs gezegd van die mémé van Claire Rayner! Eentje om eens goed over na te denken en toe te passen! De geciteerde boodschap komt uit een heel leuk boekje, "Wijsheid voor deze tijd" (grappig ook 4 woorden) echt een pareltje voor wie graag even verder kijkt dan zijn neus lang is. Het bevat heel veel inspirerende teksten en spreuken, een aanrader die mooie inzichten meegeeft voor wie ze wil zien en de moeite neemt om er even bij stil te staan.
Wat zijn trouwens jouw favoriete 4 woorden? Ben wel eens benieuwd!
Ik weet dat sommigen onder de bezoekers even zullen fronsen als ze mijn logje van vandaag lezen, nochtans ervaring heeft mij geleerd dat er waarheid in zit!
Toen we thuiskwamen van onze vakantie, stonden mijn kamerplanten ( mijn trots ) er zeer triestig bij en sommigen waren zelfs dood. Blijkbaar hadden ze niet voldoende water en zon gekregen of hadden ze “ mijn dagelijks praatje” en de achtergrondmuziek gemist!,
Dat planten leven, dat is geen nieuws maar dat ze ook gevoelens zouden hebben is misschien minder bekend. Bij proeven door wetenschappers is onbetwistbaar gebleken dat planten wel degelijk reageren op handelingen door de mens. Over de gehele wereld worden proeven uitgevoerd waarbij men elektroden op de planten vasthecht. Als men de plant dan beschadigt, is dit duidelijk op de meetapparatuur af te lezen. Wetenschappers zouden 200 jaar geleden al vastgesteld hebben dat zeer gevoelige planten kunnen herkennen wie het goed met hen voorheeft en wie niet.. In geen enkel geval mag een plant alleen maar een mooie kamerdecoratie zijn of opvulling die enkel wekelijks een keer liefdeloos water met wat voedsel erin toegediend krijgt. Het was in 1966 dat de plantkundige Cleve Backster, een Amerikaan, het blad van de Philodendron verbond met een 'leugendetector', om het elektrisch geleidend vermogen te meten van die bladeren als het water van de wortels naar de bladeren gaat. De resultaten waren buitengewoon: alle experimenten waarbij een plant op een of andere manier geschonden werd, had het gevolg dat de wijzer van de meter fel uitsloeg. Toen hij overwoog een blad van deze plant te verbranden, vertoonde de meting een scherpe piek. Vervolgens werden de tests ook op bolgewassen, sla, sinaasappelbomen en bananen uitgevoerd. Ook deze gaven telkens dezelfde of zeer gelijkende bevestigende resultaten. Alle planten reageerden op aangename of gevaarlijke situaties.
Sir Jagdis Chandler Bose herhaalde de proeven van Backster en dat met... dezelfde patronen. George Bernard Shaw was ook diep geraakt toen hij in een laboratorium ervoer, dat een kool hevige stuiptrekkingen kreeg als zij werd gekookt. Nog sterker is de gebeurtenis waarbij de elektroden reeds waren aangesloten maar er nog geen experimenten werden uitgevoerd. Om de een of andere reden gaven de meters reeds metingen weer. Men dacht eerst aan technische storingen, tot iemand van het onderzoeksteam ontdekte dat de grote grasvelden buiten het labo werden gemaaid! Toen men de man die daar mee bezig was vroeg om te stoppen, vielen de meters stil! Telkens als hij weer verder ging was er paniek bij de planten in het laboratorium. Uit één en ander blijkt in ieder geval duidelijk dat planten ook gevoel hebben en ingaan op de gebeurtenissen in hun omgeving. Daarom is het niet moeilijk om te begrijpen dat zij ook reageren op muziek. Klassieke en rustige muziek stimuleren de groei heel duidelijk. Daarentegen waren de planten die in een overeenkomstig onderzoek blootgesteld werden aan scherpe, agressieve muziek aan het einde van de onderzoeksperiode zichtbaar gestresst en meetbaar kleiner. Ze floreren spectaculair goed als ze op een vriendelijke manier worden verzorgd en als er een goede stemming hangt. Vanzelfsprekend zullen deze onbekende positieve krachten alleen maar tot uiting komen, als ook aan de basiscondities voor een goede groei wordt voldaan. Zonder dat zou ook de meest tedere behandeling geen succes kennen.
De planten houden dus blijkbaar van gezelligheid. Daarbij is het hen blijkbaar om het even of ze zich onder soortgenoten vertoeven of in het gezelschap van mensen. Zo zouden planten beter groeien naargelang hun oppas meer thuis is. Misschien is dat de verklaring voor het feit dat mijn planten hun blaadjes lieten hangen!! Volgens de onderzoekers moet je zoveel mogelijk tegen uw planten spreken en ze daarbij niet vergeten van de bladeren te strelen. Een vreemde werkwijze, maar duidelijk met zeer goede resultaten. Ongelooflijk was de uitslag van het onderzoek waarbij Backster wilde ontdekken of planten misschien zelfs gedachten bezitten. Een medewerker van Backster, die de planten voor de test niet kende, kreeg de opdracht enkele testplanten ruw te behandelen en er schade bij aan te brengen. Verschillende vreemde personen moesten enkele uren later voorbij de beschadigde planten passeren. Hierop reageerden de planten niet. Toen de ruwe assistent voorbij kwam waren er ineens zeer hevige reacties bij de planten waarneembaar. Zelfs de planten die als getuigen de misdaden hadden meegemaakt reageerden. Hierdoor werd een duidelijk bewijs geleverd omtrent het gevoel van een plant.
De meeste onderzoekers die deze fenomenen optekenden werden door hun collega’s niet ernstig genomen. Toch heeft ze dat tot nu toe niet weerhouden hun onderzoeksresultaten bekend te maken om zo het onbekende leven van de plant een klein stapje vooruit te helpen.
Nu u dit alles heeft gelezen kunt u misschien iets vaker een klassiek muziekje aanzetten, al is het dan maar als excuus dat het goed is voor uw kamerplanten!! Praten met je planten helpt ook , ik doe het in ieder geval heel vaak. Vind je dat allemaal noga bizar of lachwekkend.. geen probleem, de planten zullen je er echt niet over aanspreken, hoogstens hun blaadjes laten hangen!!
Tot wat voorlezen leiden kan… Het is de gewoonte als de kleinkinderen hier logeren dat ik voor ze slapen gaan nog even voorlees. Zo zaten we vanavond met zijn 3 ( 2 kleinkinderen en ik) gezellig op bed terwijl ik hen Aesopus' fabel over de wedstrijd tussen de haas en de schildpad voorlas.
Voor diegenen die het niet kennen, even een opfrissing om het vervolg van mijn logje te verstaan.
De haas moest altijd lachen wanneer hij de schildpad zag lopen, want het ging zo langzaam. "Ik begrijp niet waarom jij nooit naar iets onderweg gaat," zei hij pesterig. "Als jij eindelijk aankomt, is het altijd te laat en alles is al lang voorbij." De schildpad lachte een beetje. "Vlug ben ik niet," zei hij, "maar toch durf ik te wedden, dat ik eerder aan de overkant van dit veld ben dan jij. Zullen we een wedstrijd houden? Dan kan je het zien."
"Goed!" riep de haas en meteen sprong hij er vandoor, zo snel als hij kon. De schildpad ging heel rustig op weg.
Nu was het die dag erg warm weer met een brandende zon, en de haas werd halverwege moe en slaperig. "Weet je wat," dacht hij, "Ik doe even een dutje onder die heg hier. Zelfs als die schildpad me onderwijl voorbij loopt, heb ik hem in een flits weer ingehaald." De haas ging in de schaduw liggen en sliep in.
De schildpad kroop gestaag voort onder de warme zon.
Pas na lange tijd werd de haas wakker. Het was veel later dan hij dacht en hij keek eens rond. Geen schildpad te bekennen. "Nou nou," mompelde hij, "waar zit dat vriendje? Wacht maar, ik zal hem eens wat laten zien." Als een pijl uit een boog schoot hij weg, door het korte gras, door het koren, over sloten, langs braamstruiken en bij de laatste bocht bleef hij even staan om te zien waar de eindstreep lag. Daar! En nog geen halve meter ervoor kroop de schildpad, langzaam maar zeker, stap voor stap, dichter en dichter naar het eindpunt.
Met een geweldige sprong stoof de haas erop af. Maar hij was te laat. Toen hij de lijn passeerde, was de schildpad hem juist voor geweest.
"Zie je nou wel," zei de schildpad. Maar de haas had geen adem meer om te kunnen antwoorden.
Later op de avond was het mijn beurt om te gaan slapen en omdat de slaap niet zo direct in zicht was, herinnerde het associatief denken me aan die Schildpad en die Haas. En waarachtig, de vergelijking ging op toen ik bedacht, wachtende op de Slaap terwijl de Nacht me al omhulde, dat ook de Nacht en de Slaap zijn zoals de Schildpad en de Haas.
De Nacht, die zo geleidelijk de Dag opzij schuift en eerst de Schemering laat voorgaan en dan geleidelijk de touwtjes overneemt traag en bedachtzaam als de Schildpad.
En dan de Slaap, die ons zo plots overvalt het ene moment bewust, het andere moment met dromen geput uit de onderaardse gangen van onze ziel. De slaap zo snel en wendbaar als de Haas.
Maar toch, de Nacht houdt ons gezelschap tot Slaap en Droom eindelijk aankomen. Deze keer met een fikse vertraging.
Het verhaal van de Schildpad en de Haas - anders bekeken.
Als we zo wat rondkijken dan zien we mensen die vol zitten met rare streken:.
Er zijn er die : - zo vals zijn als een kat - zo nijdig als een hond, - zo dom als een kalf, - zo koppig als een ezel, - zo hovaardig als een pauw, - zo klapziek als een spreeuw, - zo roofzuchtig als een gier, - zo ruw als een beer.
Maar er zijn er ook die : - zo eenvoudig zijn als een duif, - zo moedig als een leeuw, - zo snel als een haas, - zo naarstig als een bij, - zo slim als een vos, - zo zuiver als een zwaan; - zo zacht als een lam.
Zit je daar ergens tussen of ben ik er nog vergeten?
Nog een paar foto's van onze vakantie om te tonen dat we niet altijd lui waren..
We zijn terug en hebben ontzettend veel geluk gehad dat we wat vroeger Spanje verlieten om nog even in Frankrijk te blijven hangen en dan wel de goede kant want wie het nieuws zag weet dat het weer vanaf Barcelona tot een stuk boven Perpignan bar slecht is. We hadden wel wat sneeuw rond Aix en Provence , het was ontzettend koud maar de wegen waren vrij... We zijn heel tevreden van ons " uitje", de batterijen zijn opgeladen, we hebben terug wat kleur.. we kunnen er weer tegenaan en aan de post die hier ligt te wachten te zien.. zullen we vlug weer met de twee voetjes op de grond staan maar .. we hebben het gehad!! Het zal nog een paar dagen duren vooraleer ik de tijd vind om bij iedereen langs te gaan en bij te lezen want vanaf donderdag tot en met zondag zijn we tot oppas gebombardeerd bij onze twee oudste kleinkinderen, dus nog even geduld lieve blogvrienden.....
4 camera's , vier verschillend resoluties vandaar niet simpel om alle foto's in éénzelfde formaat te gelijk te krijgen en het is vakantie hé mensen......
Op stap gaan met vier biedt een gamma aan mogelijkheden. Ieder ziet de omgeving vanuit een zeer individueel standpunt.De foto's bewijzen het weer eens.
De organisatie U3A (Universities of Third Age) bestaat wereldwijd en is bedoeld om senioren die niet meer werken of toch niet meer full time actief zijn, bezig te houden en zo op een plezante manier toch nog iets bij te leren zoals bv in ons geval fotografie. Ze organiseren ook uitstappen, wandelingen, quiz, golfwedstrijden …De voertaal in die groep hier is Engels dus kregen we de kans om ons Engels wat bij te schaven. Hieruit ontstond de vertaling van één van onze welbekende gedichten: “Jantje zag eens pruimen hangen”. Maar zoals ik al zei , sorry, het is voor gevorderden wat het Engels betreft! !
Johnny once saw hanging prumes Oh ... as chicken eggs so groot It seemed that Johnny would go plucking While his father 'thim forboad. But as he will be very clever Then his father sees it not On this tree so full of prumkes He will not have it in the mot. So he clautered in the prumetree Stack his pocket full of fruit But he mistrapped on a tackske And fell down, flack on his snoot. All the prumes were spice now And the spice ran out his brook It dripped softly in his couses Johnny did not darf to look. And again he was not lucky Cause his father came there oan And he gave him such a ramling He could fourteen days not goan. That is how ends the silly story Of little Johnny, the proimenthief Even with a lot of goesting He did it nevermore upnief.
Gisteren 65 jaar geleden, heeft mijn ma me op de wereld gezet. De tweede van de rij, de gemiste jongen en zo ben ik het grootse deel van mijn jeugd ook door het leven gegaan.
Vanaf een bepaalde leeftijd echter word je geacht het niet meer zo belangrijk te vinden. Geen slingers meer in de woonkamer, geen toeters en bellen, gewoon een dag als een andere, nietwaar? Alsof je er ook maar enige verdienste aan hebt dat je op die dag ter wereld bent gekomen. Zou ik dit jaar iets doen voor mijn verjaardag?? Waarom zou ik, het is immers een dag als een ander! Maar hoezeer ik mijzelf dat ook inpeper, op sommige vlakken zal ik - vrees ik - voor altijd een kind blijven. Dat wil zeggen: toch weer wakker worden met een zalige spanning. Wat staat er te gebeuren? En dan is het fijn te kunnen rekenen op een attente slaapgenoot die weet dat mijn " nuchtere" houding - neen, neen die leeftijd moet niet meer gevierd - niet meer is dan pose. Dus lag er een cadeautje klaar. Laat mijn verjaardag nu net vallen in onze vakantieperiode. Geen kindertekeningen dit jaar. Maar de sms'jes en telefoontjes van de kinderen, kleinkinderen, e-cards van vrienden, jullie hartelijke gelukwensen lieve blogvrienden op mijn blog of per mail... zorgden voor kleine ontroerende verrassingsmomenten de hele dag door. De zon was vandaag niet de enige die mij verwarmde, jullie allemaal hebben dat " jeugdige hart" ontzettend doen gloeien!!.
HEEL HARTELIJK BEDANKT!!
Alleen dat ene telefoontje van ons ma zal ik blijven missen. Ik geraakte ook ontroerd van de attente vrienden hier ...die hebben er ook voor gezorgd dan "mijn dag" niet ongemerkt voorbij ging! Een dag als een ander? Ik dacht het niet! Het werd veel en veel beter.
Een beetje pulken aan de tijd. Afsnoepen van kostelijke, heerlijke minuten. Sluipen langs de wijzers van de klok. Uren spinnen tot de avond, de nacht..
Met de bips duwen tegen het uurwerk. Kopstootjes uitdelen aan de secondentikker. Huppelen over wijlende cijfers. Genieten als bestond er niets anders dan het nu....
maar .. we hebben het gehad!!
Dat wil zeggen: toch weer wakker worden met een zalige spanning. Wat staat er te gebeuren? En dan is het fijn te kunnen rekenen op een attente slaapgenoot die weet dat mijn " nuchtere" houding - neen, neen die leeftijd moet niet meer gevierd - niet meer is dan pose. Dus lag er een cadeautje klaar.
