NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Foto

Als de moed je in de schoenen zakt, ga dan op je kop staan.Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Ik heb alles wel op een rijtje, maar niet in de goede volgorde.Je kan beter een muisarm hebben dan een apestaartje.
Over mijzelf
Ik ben
Ik ben een vrouw en woon in () en mijn beroep is .
Ik ben geboren op 01/03/1945 en ben nu dus 72 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: .

De twee " oudjes"

Foto

Onze zoon.

Foto

Onze dochter.

Foto

Onze kleinkinderen

Foto
Foto
Foto
Mijn favorieten
  • Ani
  • Jos
  • Bojako
  • Lipske 2
  • Ludovikus
  • Michelly
  • Myette
  • Paz
  • Loewiesa
    Mijn favorieten
  • Rozemarijn
  • Thea
  • Chrisje
  • Huismusje
  • Jeske
  • Fjak@
  • Meeuw
  • Rudi
  • Patty enFreddy
  • Gaby
    Mijn favorieten
  • Noélla
  • Dion
  • Brigitte
  • Erwin
  • Maarten
  • Dirk
  • Rebecca
  • Annie
  • Categorieën
  • Humor (232)
  • Onze jaren in het buitenland A: Mexico (27)
  • Onze jaren in het buitenland B: Venezuela (19)
  • Onze jaren in het buitenland C: Peru (16)
  • Onze jaren in het buitenland D: Nigeria (49)
  • poëzie (138)
  • Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Mijn favorieten
  • Een interessant adres?
    Blog als favoriet !
    Een interessant adres?

    04-02-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De oplossing voor de geldproblemen

    AWELLLLLL… DAS DE OPLOSSING VAN ONZE GELDPROBLEMEN!

    Het is september in een dorpje in onze mooie Ardennen. Het regent en het dorpje lijkt verlaten. Het is een moeilijke tijd. De inwoners hebben allemaal schulden, en leven op krediet.

    Plots verschijnt een rijke toerist ter plaatse ... en stapt het enige hotel van het dorpje binnen. Hij legt een bankbiljet van €100 op de balie, en gaat naar de eerste verdieping om een kamer uit te zoeken. De hoteleigenaar pakt vlug de € 100, en rent naar de slager om zijn schulden te betalen. De slager pakt die €100 aan, en gaat spoorslags naar de varkensboer om zijn schulden te betalen. Op zijn beurt rent die naar de verpachter, en betaalt zijn schulden af. De verpachter haast zich naar de enige prostituee in het dorp die, vanwege de crisis, haar diensten op krediet aanbiedt... en betaalt haar zijn schulden. De prostituee haast zich naar het hotel, en betaalt de hotelier de kamerhuur. De hotelier legt de €100 weer op de balie. Op dat moment komt de rijke toerist naar beneden, neemt de €100 van de balie, omdat hij niet tevreden is over de kamer.

    Niemand heeft iets verdiend, er is niets veranderd, maar het hele dorp is wel schuldenvrij…

    De wereldeconomie teruggebracht tot de basics!!!!!

    Moet je daar nu jaren voor naar de universiteit!!!!!

    04-02-2015 om 10:20 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (12)
    24-01-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kind of oud zot?

    Pazke vroeg in een reactie of dat glijden op ijs van mij ( of de poging daartoe !!) betekent dat ik nog steeds een stukje kind in mij heb of dat het oud zot  zich laat voelen?

    Ik denk dat het beide is Paz…Ik verzet me nog steeds met hand en tand tegen dat cijfer dat er binnenkort bijkomt en eerlijk? Ik voel me nog relatief jong , niet meer piep maar dat hoeft ook niet want als ik de fratsen van mijn jeugd moet herhalen dan weet ik maar één plaats waar ze “oudjes” met zo’n gedrag steken en dat is geen optie..

    En wat dat "oud zot " betreft… heerlijk toch zo af en toe , je krijgt er zelfs de slappe lach van en voor zover ik weet is lachen nog steeds een goede medicijn tegen alles en nog wat! Ik voel me bij lange na nog niet rijp om gewoon elke dag kaartje te leggen in een rusthuis… geef me maar de vrijheid en ik zal dat wel op mijn manier invullen en een stukje kind behouden .. als dat kan .. zalig gewoon! !

    24-01-2015 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (22)
    23-01-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De winter laat zich even voelen!

    De winter laat zich eventjes voelen. Het wordt vroeg donker en de temperatuur daalt. Voor mij hoeft dat niet echt want ik heb niet direct iets met de winter. Kou, sneeuw, ijs, gladheid… ik moet er niets meer van hebben . Dat was vroeger wel anders. In de tijd dat ik nog een klein Natoken was, vond ik dat juist heel mooi. Spannend ook wel. Het kon me niet vroeg genoeg gaan vriezen en sneeuwen. Vooral sneeuwval in de avonduren vond ik prachtig. Er heerste dan een serene rust, de omgeving lichtte op. Dan zat ik met mijn neus tegen het raam gedrukt te kijken naar de neerdwarrelende sneeuwvlokken. En als ik dan de volgende ochtend naar buiten stapte en bij elke voetstap de sneeuw onder mijn botten hoorde knisperen, genoot ik met volle teugen. En dan ging ik samen met mijn zus een lange glijbaan maken. Dan werd eerst de sneeuw stevig platgetrapt en daarna aanloopjes en glijden maar. Langzaam maar zeker verscheen er dan een spiegelgladde ijsbaan. Het was dolle pret.

    Maar ja, dat was toen. Inmiddels meer dan een halve eeuw geleden. Met het klimmen der jaren ben ik steeds minder van de winter gaan houden. Het gekke is dat ik het eigenlijk wel mooi vind als het sneeuwt.  Er heerst dan nog altijd een serene rust en de omgeving licht mooi op. Maar ik zit niet meer met mijn neus tegen het raam gedrukt te kijken naar de neerdwarrelende sneeuwvlokken. Dat ik dan geen glijbaan meer maak in mijn tuin, vind ik niet erg ook die behoefte heb ik allang niet meer hoewel.... Ik heb me er toch ook een paar weken terug op betrapt dat ik nog even probeerde of de sneeuw wel glad genoeg was...Toch nog een restantje van vroeger? 

    23-01-2015 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (11)
    02-12-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vanharte gedeeld

    Ik zag dit bij één van mijn bezoekers en vond het een goed idee.. even zien!

    Image and video hosting by TinyPic

    02-12-2014 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (13)
    30-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Afsluiter Nigeria





    " Hakuna Matata... " geen zorgen maar wees gelukkig!

    Als je, zoals wij, zo lang meeleeft in de wereld van de Afrikaan, dan word je overspoeld door dat bruisende, zorgeloze en creatieve dat een Afrikaan uitstraalt. Zijn ontwapenende lach is er altijd, heel vaak begeleid door dans en muziek want muziek is een wezenlijk onderdeel van Afrika.
    Toen ik een kind was, betekende Afrika voor mij het knikkend negertje op de toonbank van de winkel van mijn grootouders, of de melige verhalen over "de zwartjes" die moesten bekeerd worden en voor wie we het zilverpapier van onze chocoladereepjes spaarden.
    Later leerde ik Afrika kennen van de oorlogen, de hongersnood , de dodelijke ziekte Aids.
    Maar Afrika is een continent dat voortdurend in beweging is. En ik bedenk dat niettegenstaande de vele problemen, de hitte, de moeilijke levensomstandigheden ook Nigeria zinvol en verrijkend geweest is.

    Nu ik hier maanden op dit ei gebroed heb en de vele ervaringen herbeleefde, ebt het negatieve gevoel dat ik had bij de gedachte aan Nigeria voor een gedeelte weg want we hebben in Nigeria ook mooie, onvergetelijke momenten meegemaakt. T stond en staat nog steeds met een andere visie tegenover onze 8 jaren daar en nu kan ik dat al beter begrijpen. Hij werd opgeslorpt door een uitdagende, zware en soms confronterende job en juist daarom probeerde ik zoveel mogelijk om voor de logistieke ongemakken - die er schering en inslag waren - zelf een oplossing te zoeken. Dat was de voorbije jaren ook zo geweest maar hier was de frustratie veel groter omdat het land en de infrastructuur het niet toelieten om de problemen alleen aan te pakken. Voor alles moest je terugvallen op anderen omdat de problemen ook zo ongewoon waren en daar had ik het enorm moeilijk mee. Buitenstaanders die steeds over je schouder meekijken in je gezin, relatie, leefomstandigheden … het niet meer in handen hebben van je eigen manier van leven, in een gezin met kinderen niet altijd zo simpel!

    Juist die verantwoordelijkheid voor de kinderen - die hoofdzakelijk op mij rustte- vergemakkelijkte de situatie niet. Je wil ze afschermen van de problemen en toch laten genieten van zo’n enorme ervaring maar in een totaal andere cultuur dan je gewoon bent, is dat geen sinecure! Familie die eens kon bijspringen was er niet en de collega’s/ vrienden zaten soms allemaal in hetzelfde schuitje te verzuipen! Maar ik geloof dat ik er toch in geslaagd ben dat de kinderen die jaren als iets positiefs herinneren en niet met de " frustraties" van mama opgezadeld zitten!

    Zou ik er terug gaan om te wonen en te leven? Neen!
    Was het een ervaring die ik had willen missen? Neen!
    Is dat dan een contradictie? Neen!
    Wellicht was het een fase die we moesten doormaken om ons ten volle te laten beseffen hoe goed en rijkelijk we hier in het westen leven! Elke dag water, elektriciteit, transport, goede medische verzorging, overvloed aan levensmiddelen, voor ieder een eigen plekje en stekje, hygiëne…. Moet ik nog verder gaan?
    Afrika blijft beklijvend met zijn kleuren en geuren, zijn volk en boeiende natuur. Het is een immens en prachtig continent dat helaas zijn eigen ondergang tekent als er geen kentering komt. Wij hebben er geleefd , we (ik) hebben het gehaat en verwenst maar ook genoten en ervan gehouden.We kregen de unieke kans om mee te draaien in een totaal andere cultuur en dat alleen al loonde de moeite. Het was ons eindstation na 13 jaar exodus… We waren even aan rust en een vast stekje toe. Daar genieten we nu nog na van zo'n enorme levenservaring.

    Met de 4 boeken die ik voor de kinderen en kleinkinderen maakte over onze 13 jaren buitenland heb ik geprobeerd een beeld te scheppen van hoe een leven kan verlopen als je bepaalde keuzes maakt, met zijn ups en downs, zijn schone en moeilijke momenten. Ik hoop dat ze die niet zomaar opzij leggen maar er af en toe toch eens in kijken ( maar dat zal wellicht eerder gebeuren als we er niet meer zijn als een laatste herinnering van hoe we samen waren). Met die boeken wilde ik aantonen dat het leven niet altijd verloopt zoals je het je voorstelt en niet altijd over rozen loopt maar van de blaadjes kan je ook genieten en een mooi parcours maken en ons parcours samen was (is) - na alles nog eens herbeleefd te hebben - de moeite waard!

    Bedankt aan die trouwe bloggers die mij elke dag zijn blijven volgen. Bedankt ook voor jullie reacties, het doet deugd te zien dat sommigen ook de moeite doen om op onze belevenissen te reageren. Ik hoop dat iets daarvan is blijven hangen en dit "verhaal"  toch de moeite loonde?

    30-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (11)
    29-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 22
    Is alles nu gezegd over Nigeria?

    Neen, ik kan nog vele boeken vullen als ik elke gedachte of herinnering wil neerpennen. De foto's hebben een deel van de herinneringen overgenomen en spraken voor zich. Maar Nigeria was meer dan een paar schone beelden, Nigeria was vooral het land waar je omwille van een gebrekkige infrastructuur voor alles iemand nodig had omdat je niet alleen je problemen kon oplossen. Iedereen keek bij iedereen over de schouder omdat we door omstandigheden van mekaar afhingen.



    Leven in Nigeria was leven in een totaal andere cultuur. Dat konden we haast dagelijks. ervaren. Zoals die keer dat we aan het rondlopen waren op een lokale markt en een Nigeriaan op diefstal betrapt werd! Daar werd binnen de kortste tijd mee afgerekend. De dief kreeg een paar autobanden over het lijf geschoven, men goot wat benzine erover en dan stak men de man in brand! Kwestie van een voorbeeld te stellen!! We verschoten er letterlijk van niets meer. Nochtans was stelen er een sport, een soort kat - en muisspel. Wie de kans zag, deed mee!
    Onze kinderen hadden een driewielertje dat vaak 's avonds bleef buiten staan. Na een tijdje merkte ik dat het fietsje telkens op een andere plaats stond wat verder uit het zicht. Ik besloot het spelletje mee te spelen om te zien hoever onze bewakers zouden gaan. Elke dag stond het fietsje een meter verder tot het uiteindelijk bijna uit het zicht was en zo om het hoekje kon verdwijnen. Toen hield ik het voor gezien en nam het fietsje mee naar binnen omdat het vermoedelijk de volgende dag toch "voetjes" zou gekregen hebben!
    Nochtans mochten we niet klagen want we hadden een redelijk goede band met onze bewakers. Maar ze konden blijkbaar alles gebruiken dat in hun bereik lag, een aangeboren trekje? Ik bracht elk jaar een kleinigheidje mee voor hun kinderen: snoep, kleurpotloodjes, kleurboekjes, een matchbox autootje.. en de lach op die gezichtjes toen ze die kleinigheid kregen, maakte dat je alles gemakkelijker kon relativeren!

    Zo hadden vrienden van ons een hondje "Jerommeke". Toen ze in verlof gingen, bleef het hondje bij hen thuis achter bij de bewakers. Ik ging er elke dag naar toe om eten te geven tot mij opviel dat het eten wel heel snel verdween! Onze vrienden hadden nochtans een grote lading hondeneten in conservenblikjes klaargezet. Ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker waar dat eten naar toe ging? Ergens kan je die mensen begrijpen. Wij waren die rijke blanken die zelfs geld uitgaven aan eten voor de hond terwijl zij maar een paar keer per week vlees aten. Die paar blikjes konden in hun ogen het verschil niet maken. Dat het woord " blanke" niet altijd synoniem is voor rijk, dat kreeg je er bij hen niet in.

    Maar onze normen verschilden teveel; wij kwamen uit een "verwende" maatschappij, zij leefden in armoede en moesten het met een minimum stellen. Je kan in zwart Afrika niet naast die blanke huid kijken, je valt er op waar je ook gaat. In Zuid - Amerika kon ik gemakkelijk voor een Spaanse doorgaan met mijn donker haar, een bruine huid en een aardig mondje Spaans. Hier kon je je roots niet verbergen!

    Wat ik nog steeds als één van de moeilijkste aanpassing vond, blijven die powercuts en wateronderbrekingen. Stel je maar heel even één dag voor zonder beide en alles draait vierkant! Kleef daar dan nog eens zo’n 30 graden en meer aan en “ you get the picture”!
    Na één jaar hadden we genoeg bijeen gespaard om zelf een kleine generator te kopen ( 4KVA) die volstond om de frigo draaiende te houden en voor licht te zorgen én om de waterpomp te laten werken zodat we op onze verdieping ook water hadden want dat was een bijkomend probleem. Geen elektriciteit betekende na een tijdje ook geen water want dat kon niet opgepomp worden uit de reservetanks. Uiteindelijk ( na 4j) zorgde de firma voor grote generatoren ( 80 KVA) daar konden alle airco’s en alle toestellen en de verlichting op draaien alleen moest je het lawaai erbij nemen . Heb je ooit al eens zo’n ding horen daveren en stampen, 24u op 24u en dat dagen na elkaar? En toch, raar maar waar, je went er aan want we werden wakker van de stilte als de generator stilviel omdat de brandstof op was of de elektriciteit terug was en de bewakers het toestel hadden afgezet! ( Want ook zij leefden met het gedaver alleen hadden ze het comfort er niet van!)
    We hebben een paar keer geprobeerd om aan onze wakers uit te leggen hoe zo’n ding moest gestart worden en hoe men diesel bijvult, maar uiteindelijk deden we het beter zelf. Nochtans hielpen onze wakers altijd bij het pompen als ik er alleen voor stond want ik kan jullie verzekeren dat het zwengelen in een klein , naar diesel stinkend kotje bij die temperaturen geen benijdenswaardige karwei was!

    Maar blijkbaar leer je met alles te leven. Als er nu een spin of ander diertje in huis zit, dan is dat voor velen een drama. Wij leerden te leven met kleine hagedisjes die overal over de muren kropen.. Ze aten de muggen op en je kon ze toch niet weren want de kieren rond de ramen waren nooit volledig te dichten. Wie zegde ons ooit toen we in Nigeria aankwamen: “ Bestel je een bier en er ligt een vlieg in dan geef je dat de eerste keer sito presto terug. De tweede keer haal je het beestje er zelf uit en drink je verder, de derde keer gaat alles gewoon naar binnen.” Hoewel ik me aan heel veel aangepast heb tot die derde fase ben ik nooit gekomen ! Waarmee ik maar wil zeggen dat het ongelooflijk is hoeveel aanpassingsvermogen een mens in zich heeft. Natuurlijk moet de motivatie er steeds zijn en we wilden er niettegenstaande alles nog steeds “samen” voor gaan! Maar ik heb het al honderden keren gezegd… je moet jong en “zot” zijn om zo’n avontuur te beginnen. Van wat of wie laat ik in het midden ! 

    Iemand vroeg mij, " zou je dan nooit meer terug willen naar Afrika"?
    Onder dezelfde omstandigheden? Neen! Maar ik kan begrijpen dat iemand die ervan houdt om verwend te worden met een boy die wast en plast en kookt en boodschappen doet, met een kinderoppas en dan nog dagelijks een bridge- of ander club opzoekt en daarboven nog eens residentieel woont en houdt van feesten en recepties, dat die het daar best naar de zin heeft. Ik weet niet waarmee het te maken heeft, maar ik pas niet in dat rijtje!!
    Eén conclusie na al die jaren Afrika blijft dat " leven" daar vaak gewoon “ back to the basics” was.

    29-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (1)
    28-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 21
    Lijden en lachen in Nigeria.

    Nu mijn relaas naar het einde loopt, sijpelen steeds meer herinneringen mijn “ viewmaster” binnen. Ik had in Nigeria geen dagboek aangelegd zoals in de andere landen waar we woonden, dus moet ik vanuit het hoofd en het hart schrijven…Dat hart is geen probleem, dat hoofd durft al eens blijven hangen vandaar….Daarom zet ik hier zomaar lukraak wat nog in mij opkomt bij elkaar omdat het toch belangrijk is om een “all round” beeld van onze levensomstandigheden te geven.
    Zo denk ik aan de coup in 1976 . Ik was amper een tweetal maanden in Lagos en we woonden toen nog op Victoria Island dus dicht bij de zee.

    Wat was er gebeurd?
    Obasanjo, die vanaf zijn 18e een militaire opleiding gekregen had en snel carrière maakte binnen het Nigeriaanse leger, nam in 1976 deel aan de moordaanslag op generaal Murtala Muhammad die op dat moment “ head of state” was. De luchthaven in Lagos werd naar hem genoemd! Het staatshoofd werd vermoord, doodgeschoten in zijn auto, door een groep van dissidente soldaten met gevolg dat de avondklok van “zonsopgang tot zonsondergang “ afgekondigd werd en een week van kracht bleef! Er werd jacht gehouden op die "rebellen" en velen werden opgepakt ,ook in het buitenland. Pas weken later volgde een algemene terechtstelling. Een deel werd in de kazernes terechtgesteld in aanwezigheid van de soldaten, de anderen zouden publiekelijk op het strand neergeschoten worden. Op die bewuste dag stonden T. en zijn collega’s al om 15u thuis en dat was niets te vroeg. Binnen het uur was de weg naar het strand zwart van het volk ( letterlijk en figuurlijk). Niemand van ons waagde zich tussen de massa want op de TV konden we live het hele gebeuren volgen. De dissidenten werden als “voorbeeld” terechtgesteld op het strand in aanwezigheid van die massa! Beelden toonden hoe militairen met mitrailletten op de aan een paal vastgebonden mannen schoten. De touwen vlogen aan flarden maar sommigen waren nog steeds niet dood! Uiteindelijk moest een andere soldaat dan maar het genadeschot geven. Bij dat alles stond een dansende, zingende en uitzinnige massa van dichtbij het gebeuren te volgen. We hoorden hen tot op ons appartement. Een dag lang bleven de lijken daar staan/ hangen of liggen om te tonen wat er gebeurt als je het regime tegenwerkt! De palen bleven langer staan! Het was een heel wrange start in een nieuw land.

    We hebben in 1979 nog problemen meegemaakt toen besloten werd om alle “ illegale vreemdelingen” die de lagere jobs innamen het land uit te zetten om zo de kans te geven aan het eigen volk om aan werk te geraken. In één weekend zagen we massa’s mensen terug naar de naburige landen vertrekken en dat met de nodige commotie daarrond!

    Ik zei in het begin dat de wegen nog volop in aanleg waren. De hoofdbaan die we gebruikten om naar de school ter rijden, lag langs de haven. Stel je daar niet veel meer van voor dan een paar steigers en dokken maar veel te weinig om als echte haven te functioneren. Daarom had men het strand opgespoten om de haven uit te breiden en daarlangs reden we elke dag naar school. Na een tijdje bleek dit opgespoten strand de ideale wc en urinoir te zijn voor de doorsnee Nigeriaan, tot grote hilariteit van onze kinderen die er een sport van maakten om het dichtst bij het raampje te zitten om te zien hoe “ die zwarten zaten te kakken” zoals ze vol enthousiasme commentaren gaven! De rest van het commentaar geraakt niet door de censuur!

    En die “shit” maakten wij vrouwen en kinderen niet alleen mee! Onze mannen werkten in Lagos in een gebouw met 4 verdiepingen. Op de bovenste werkten de vrouwelijke “operatoren” die de telefoon oproepen nog doorschakelden volgens het oude systeem. Op de derde en tweede verdieping installeerde de firma een nieuwe, moderne centrale. Op de eerste stond de oude centrale. Die vrouwelijke werkneemsters gooiden hun maandverbanden blijkbaar in de wc tot er op zekere dag een opstopping ontstond tussen het gelijkvloers en de eerste verdieping. Gedurende het weekend werkten die vrouwen ook en waren dus de enigen in het gebouw! Toen onze mannen op een zekere maandag aankwamen, hing er een verschrikkelijke geur in de traphal en zagen ze de “ drollen” letterlijk van onder de deur van de centrale naar buiten drijven. De wc inhoud van de vierde verdieping stroomde rijkelijk over de eerste verdieping! Die zaal stond letterlijk één centimeter in de shit en het heeft een week geduurd voor alles weer opgekuist en gezuiverd was!! Ook dat was Nigeria. Nu kunnen we er om lachen maar toen was dat minder aangenaam!

    28-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (5)
    27-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 20

    Ik kan nog dagen door gaan met anekdotes en onze belevenissen maar jullie hebben mij nu al zo lang gevolgd dat ik het niet nodeloos lang wil trekken.
    Dit verhaal zou echter niet volledig zijn als de Nederlandse school niet vermeld werd!

    De school was gesitueerd op een veilige locatie op Victoria Island op het terrein van het voormalige Nederlandse consulaat. Al sinds 1967 leverde de Nederlandse school kwaliteitsonderwijs aan de Nederlandse en later Vlaamse kinderen in Lagos en speelde een centrale rol in de Nederlandse en Vlaamse gemeenschap.
    Initieel was de school bedoeld voor Nederlandse kinderen en was opgericht door de Shell compagnie die daar met veel gezinnen zat. Maar na de aanpassingen van de quota’s door de Opec en de verminderde dollarstroom trokken veel Nederlanders zich terug. Omdat de school een privéschool was en dus zelfbedruipend, werd besloten om alle Nederlandssprekende kinderen toe te laten en dat was een heel goede zaak voor onze kinderen omdat zo de overgang naar een Belgische school veel gemakkelijker verliep. Het schoolgeld dat de ouders betaalden, moest dienen voor de lonen, huisvesting, vakanties, vliegtuigreizen en alle financiële regelingen van de Nederlandse leerkrachten en werd steeds aangepast naargelang het aantal kinderen. De laatste jaren liep dat bedrag enorm op!!
    Maar in ruil voor die “hoge” prijs kregen onze kinderen een prima onderwijs. Het niveau van lesgeven was uitstekend en de creativiteit van de leerkrachten enorm hoog! Enkel de hoofdvakken werden onderwezen en de tweede taal Engels omdat Nigeria Engelstalig is. De schooluren liepen van 7u 45 tot 12u 45 zodat de kinderen steeds vroeg moesten opstaan. Daarom waren de vrije namiddagen welkom, zeker in zo’n klimaat.
    De creativiteit van de leerkrachten uitte zich zeker ook in het jaarlijkse schoolfeest. Nergens heb ik op een schoolfeest zo’n hoge kwaliteit van opvoeringen gezien en dat door kinderen gebracht. Elke klas trad op met musicals, toneeltjes en dans zodat elk kind volgens zijn/ haar capaciteiten aan bod kwam. Decors en de nodige uitrusting en kleren werden door de ouders gemaakt of in mekaar getimmerd. Iedereen stak een handje toe en elk jaar was er wel een firma die een zaaltje of ruimte ter beschikking stelde.
    In al onze voorbije jaren buitenland heb ik nooit zo’n samenwerking tussen verschillende firma’s gezien als hier in Nigeria!
    Niet alleen het schoolfeest was een hoogtepunt! Sinterklaas ging hier ook niet ongemerkt voorbij. De Sint kwam in levende lijve aan met de stoomboot terwijl gans de schoolpopulatie ( zo’n 150/180 kinderen ) hem in de haven opwachtte of… hij werd uit de helikopter neergelaten op de speelplaats of hij werd met een grote escorte naar de school gebracht! Dat was iets want de Nigerianen niet verstonden: dat blanken die zich zwart maakten om Zwarte Piet te spelen en dat als er zoveel echte zwarten rondliepen!!!
    Maar het hoogtepunt van elk jaar was de schoolreis voor de grootsten ( 5e en 6e leerjaar). Die gebeurde niet per bus maar met de boot om drie dagen te gaan kamperen op Tarqua beach even buiten de kust van Nigeria! Ook hier werden er ouders ingeschakeld om mee te gaan en te helpen zodat alles veilig en vlot verliep. Zelf heb ik ook zo'n kamp meegevolgd en het was behoorlijk intens!
    We staan nu nog steeds in contact met de directeur en zijn vrouw van die school en de vlotheid van toen zit er nog steeds in!

                             Hier zien jullie de ingang, speelplaats en klasjes van de school!
     
     

     



    Maar er was ook een keerzijde aan de medaille. Hoewel de school maar op zo’n 10 km van onze buurt lag, is het altijd een martelgang geweest om er te geraken vooral in het regenseizoen. Niet de afstand maar de wegen en het verkeer waren een ramp! Aanvankelijk beschikte we over een Volkswagen camionette waar in de kofferruimte ook kinderen geduwd werden. ‘s Morgens viel dat nog mee maar op de middag naar huis rijden, was meestal een “ heet standje” zowel letterlijk als figuurlijk. Probeer maar eens zo’n 10 kinderen die doodop waren rustig te houden als ze als haringen in een ton op elkaar gepakt zitten. Voor sommige explosieve gevalletjes was er niet veel nodig om het lontje aan te steken. We “ leverden” hen thuis meestal af in hun onderbroekje, de kleren op de arm. Later, na veel “palaveren” kregen we een mini- schoolbus met airco maar die werkte meer niet dan wel! Voor de moeder van weekdienst ( er was een beurtrol) was het ook een hele opgave. Om 5u45 opstaan met de eigen kinderen en om 6u15 al de baan op om de anderen aan huis op te halen om tegen 7u45 op school te zijn , meestal waren dan we nog te laat. Daarna de boodschappen doen en terug naar huis om alles af te zetten en dan weer de baan op om tegen 12u45 terug aan de school te zijn en dat allemaal in een verschroeiende hitte. Er waren twee Waalse families met 3 schoolgaande kinderen en dus meer auto comfort ( ze gingen naar een Franse school) maar toch hebben die het nog geen jaar volgehouden en keerden ze Nigeria de rug toe niettegenstaande sancties van de firma omwille van contractbreuk. Maar de Vlamingen .. zij ploeterden voort!

    Niet enkel families zagen die Nigeriaanse toestanden niet meer zitten. We hebben ook vrijgezellen gehad die het amper 3 maanden in Nigeria volhielden! Chapeau dan voor onze kinderen die naast de school ook nog een paar namiddagen per week bijscholing volgden in de “ bar”.

    Is alles nu gezegd over Nigeria? Neen, ook de medische verzorging was niet optimaal en vooral met kinderen is dat een extra zorg.Tot nog toe hadden we enkel onszelf om voor te zorgen, met kinderen verandert je leven grondig! Zo denk ik aan de drie hersenschuddingen die onze zoon in Nigeria opliep.

    Bij de eerste hersenschudding kwam hij op de mannenafdeling in een ziekenkamertje terecht dat  naast een zaal lag met mannen die lepra hadden. Het was pas toen T met geld op de proppen kwam dat we een “normale “ éénpersoonkamer kregen en dat ik zelfs 's nachts bij Kenny mocht blijven. De gedachte dat je kind dezelfde toiletten zou moeten gebruiken als die lepramannen doet je adrenaline toch wat sneller stromen.

    De tweede hersenschudding kwam een paar jaar later toen hij van een stenen buitentrap viel. De onmacht en frustratie die ik voelde toen ik met die kleine met een gapende wonde en enkel een propere zakdoek in het ziekenhuis bijna een uur moest wachten, bezorgt mij nu nog rillingen. Eerst moesten de generatoren gestart worden om de nodige instrumenten, waarmee de wonde moest genaaid worden,te ontsmetten.. Maar dat was nog niets in vergelijking met de manier waarop ze die wonde naaiden. Eerst nog een flinke dosis Dettol er op om te ontsmetten en dan naaien maar. Water en bloed heb ik gezweet toen ik bovenop het ventje lag om zijn handjes en beentjes in bedwang te houden terwijl hij het uitriep van de pijn! En bij dat alles stond ik er telkens alleen voor omdat T in het binnenland was! Ook dat was Nigeria ….

    27-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (4)
    26-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 19
    Nigeria was een land waar je niet kon leven zoals in de andere landen waar we gewoond hadden. Vriendschap sluiten met een Afrikaan was zo goed als onmogelijk. Je nodigt 1 persoon uit en binnen de week staan er meerdere aan je deur die ook wel eens op bezoek komen omdat ze " broer" of " zus" zijn langs vaders zijde of langs moeders zijde en door de vele vrouwen die de moslims er op nahielden, was dat aantal steeds rekbaar!!

    Bezoekers van het thuisfront kregen we ook niet veel omdat de levensomstandigheden niet echt optimaal waren. Naast het bezoekje van  mijn broer en zijn vriendin hadden we ook een tijdje het gezelschap van een koppeltje (Hilde en Piet) uit West - Vlaanderen omdat Hilde hier in opdracht van de universiteit een studie maakte als landbouwkundig ingenieur. Omdat die mensen er echt verloren bijliepen en geen buitenlandse ervaring hadden én omdat het het ook wel klikte tussen ons, hebben we ons een beetje over hen ontfermd. We namen hen mee naar een paar locaties in de buurt die ze zeker moesten gezien hebben. Hoe familie en wildvreemden voor een positieve noot zorgden in het zwarte Afrika!
                Mijn broer en vriendin genoten van hun eerste contact met Afrika...

     


    Met onze " beschermelingen" bezochten we Tarqua beach of we gingen even lekker uitwaaien aan zee en werden verrast door de golven.

     

    Zoals ik al zei, was er in Nigeria weinig voorzien voor ontspanning tenzij je er zelf voor zorgde.
    Het prachtige strand in Victoria - één van de eilanden van Lagos- Bar Beach genoemd, compenseerde echter heel veel. Dit is het belangrijkste strand op Victoria Island.
    Bar Beach loopt van het Instituut voor Oceanografie in het westen tot aan het Eko-Hotel in het oosten. Bar Beach is vernoemd naar de zandbanken die de kustlijn van Lagos kenmerken en niet vanwege talrijke bars, dat is een een populaire misvatting!
    Bar beach was een ruw, maagdelijk strand dat nog niet besmet was door toerisme zoals de dag van vandaag. Er waren afschermingen tegen de zon die gemaakt waren van palmblaren en de zitjes bracht je best zelf mee.
    Typerend voor het strand waren de vele “venters” die met hun "hebben en ...hout" het strand afdweilden in de hoop de zonnekloppers één of ander “ kunstwerkje” aan te smeren.

    Omdat we van rust hielden, reden we vaak - samen met vrienden - in onze jeepkes langs de waterlijn tot aan een plekje waar we alleen waren. Meestal hadden we onze picknick bij of maakten we dat ter plaatse klaar. Heerlijke, ingevroren scampi's werden in het zeewater ontdooid en met de afval van de kokosbomen werd een vuurtje aangelegd zodat we konden BBQen. De mannen timmerden met het hout dat er te vinden was of aanspoelde een “ tafel” in elkaar, de vrouwen zorgden voor de “finishing touch” met wat meegebrachte groenten en een brood en zo hadden we er de heerlijkste menu die je je kon indenken. Dat waren dé momenten waarop we de batterijen weer wat konden opladen en alle problemen even achter ons laten!

                                                Zeg nu zelf.... heerlijk relaxend niet?
                                           De hongerigen spijzen en de dorstigen laven...!
     
     

       


    Hier moet zeker een anekdote vermeld worden.
    Het was een hete zondag en we hadden geen zin in het drukke aandringen van de venters.We besloten met een bevriend koppel en hun kinderen naar ons rustig plekje te rijden. Omdat we toch wel een paar km de waterlijn moesten volgen, reden we ook door kleine dorpjes waar Nigerianen bezig waren met hun visnetten of gewoon luierden. Nu moeten jullie weten dat een Nigeriaan met de zee in de buurt zijn behoefte in zee doet of toch tegen de waterlijn. Daar zag ik met mijn eigenste ogen wat ze bedoelden met die linkerhand!!Dus ja Bojako, ze deden het letterlijk met de hand!!

    Onze vrienden - die voorop reden - hadden te laat zo’n “hoopje” opgemerkt en reden er dwars door en aan een redelijke snelheid, gevolg dat “plakje" vloog tegen ons raam aan! T,die een bevlogen moment had, vond er niets beter op dan de ruitenwissers aan te zetten . De “brij “werd zomaar uitgesmeerd over de breedte van het raampje en omdat een jeepke open is, streelde binnen de kortste keer de geur onze neusvleugels. De zonen van onze vrienden die in het wagentje voor ons zaten, gierden zich te pletter en die van ons achterin ook. Er zat niets anders op dan te stoppen en met zeewater de smurrie te verwijderen. Dat beeld gaat nooit meer van ons netvlies en heeft voor de nodige hilariteit gezorgd! We zaten echt letterlijk in de shit

    26-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (8)
    25-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 18

    Veel mogelijkheden om je vrije tijd door te brengen, bood Nigeria niet. Als gezin kan je altijd wel op de één of ander manier de sleur doorbreken zoals bijvoorbeeld met een gemeenschappelijke hobby!
    T. en ik kregen er onze zendvergunning en hebben zo 's avonds en op zondagvoormiddag veel uren achter de zender gesleten. Omdat ik de enige vrouwelijke zendamateur was in Nigeria met een vergunning, was het een uitdaging om zoveel mogelijk contacten te maken. Het feit dat ik verschillende talen machtig was, zorgde voor een unicum. Tot laat in de nacht hebben we alle uithoeken van de wereld "gewerkt" zoals zendamateurs zeggen. Soms was het zelfs zo hectische dat T. er kwam bijzitten om de oproepen te noteren zodat ik ze in " file" kon " afwerken." 


              Vanuit deze “shack”= de zendkamer van een amateur, "werkten" we.



     Maar de topmomenten waren steeds om op Kerstmis en Nieuwjaar de wereld te contacteren van op een zonnig strand in de wetenschap dat het op veel plaatsen bitter koud was!
     
     


    Nog even ter info. Op het strand hadden we natuurlijk geen mast. Daar spande T. een dipool tussen de bomen, dat is een draadantenne.
    Dat deed hij ook als hij in het binnenland was want dan nam hij zijn draagbare zender mee en kon ik thuis met het vast toestel werken. Dat was ons enig contact want telefoneren kon niet, daarvoor waren ons mannen ook uitgestuurd naar Nigeria!

    Ik zei reeds dat de vrijgezellen moeilijk aan hun trekken kwamen want bars of café's waren enkel in hotels te vinden. Daarom besloten onze mannen de handen in mekaar te slaan en met het hout van de kisten waarin het materiaal voor de telefooncentrales opgestuurd werd, timmerden ze een volledige bar in mekaar. De vrouwen zorgden voor gordijntjes en andere snuisterijen en een handige Harry schilderde het geheel tot een exotisch geheel. Een garage onder een appartementsblok werd als barruimte ingericht. Het geheel werd een succes over gans de lijn zodanig dat de firma voor een muziekinstallatie en de nodige barattributen zorgde! Van toen af was het elk weekend " volle bak" en moest "onze" bar niet onderdoen voor welke disco in België.
    Beiden zijn we geen cafégangers maar aanvankelijk woonden we boven die bar en de muziek, het gezang en het getril hielden ons zodanig uit de slaap dat we meestal noodgedwongen in de late avond toch afzakten tot de prille morgen!
    Maar die bar was ook een geschikte gelegenheid om kinderfeesten te organiseren zoals een Sinterklaasfeest of verjaardagsfeestje voor de kinderen. Vermits er airco was, bleek het ook de perfecte locatie en die werd dan ook heel vaak benut zoals jullie op de volgende foto's kunnen zien bij het verjaardagsfeestje van de zoon en de dochter. Diezelfde bar werd ook gebruikt als leslokaal waar ik onze Belgische kinderen bijwerkte in moderne wiskunde, Frans en Belgische aardrijkskunde en geschiedenis. Die vakken werden uiteraard niet gegeven in de Nederlandse school en op die manier liepen ze geen achterstand op als ze terugkeerden naar België.! Heel functioneel toch die houten kisten!

    Hier zien jullie ook wat ik bedoel met de creativiteit van onze mannen Je kan nog moeilijk zien dat het hier om hout van kisten gaat!!




    25-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (2)
    24-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 17
    Onze gezamenlijke trip was een hele verademing na al die maanden en jaren van stress, ongemakken en problemen in Nigeria, want leven in het Nigeria van toen was een hele opgave. Elke dag was het aanpassen aan één of ander probleem.
    Met stip op nummer 1 stonden de elektriciteits - en watervoorziening. De stroomvoorziening was er zeker niet optimaal te noemen. Als er al stroom was, dan was het vaak ook in een knipperlichtmodus. We beseften daar maar al te goed wat een luxe het is te wonen in een land waar water en elektriciteit zo vanzelfsprekend zijn!
    Anderzijds was het als vreemdeling soms vechten tegen de bierkaai wat de corruptie betrof.

    De Nigeriaanse samenleving is één van de meest corrupte ter wereld. Vooral sinds de stijging van de wereldmarktprijs voor olie in de jaren '70 en Nigeria plots rijk was, ging alles in het openbaar leven gepaard met betaling in contanten. In vrijwel alle openbare diensten moest je een relevante persoon omkopen, van de nodige zegels voor bepaalde documenten tot de immigratiedienst en de douane of voor het sluiten van een contract, overal werd een omkoopsom gevraagd. Geld was de olie geworden die de raderen van de samenleving smeerde.

    Hier wil ik nog eens een anekdote meegeven.

    Het was de zaterdag voor Sinterklaas en er moesten voor het feest van de Sint nog wat boodschappen gedaan worden. T reed met de auto naar Apapa, een wijk op het vasteland, toen hij plots werd tegengehouden  door een politieagent. Hij moest zijn pas tonen en na wat palaveren kreeg hij te horen dat hij mee moest naar het politiekantoor. T wist niet wat hij verkeerd gedaan had en kreeg ook geen duidelijke uitleg. Omdat hij de weg niet kende, besloot de agent mee te gaan naar het kantoor. Na een tijdje had T door dat ze zomaar wat rondreden en toen hij daar op wees, begon die agent te klagen over " no money" en veel kinderen en het eindejaar in het vooruitzicht en dat misschien een onderlinge regeling kon getroffen worden? Intussen was er al meer dan een uur voorbij en geraakte T in tijdnood dus besloot hij om wat geld te geven om dan verder te rijden. De agent stapte uit en T. overhandigde hem wat geld. Op dat precieze moment stopte een politieman op de moto naast de auto, zag wat er gebeurde en klaagde T. aan wegens " bribe"! Nu was het hek helemaal van de dam en het geduld van mijn ventje serieus op de proef gesteld. Weer op naar het kantoor en nu met twee agenten tot ze even buiten de normale route opnieuw stopten en terug aan het overleggen gingen. Uiteindelijk vroegen ze hoeveel T. bij zich had en moest hij zijn portefeuille tonen. Dat bleek uiteindelijk genoeg om toch de toestemming te krijgen om verder te rijden. Van boodschappen doen, kwam toen niets meer in huis want de centen waren op! Niet betalen was geen optie want je wil absoluut niet in een Nigeriaans politiekantoor komen als het niet moet! Daarom was rijden met een chauffeur een aanrader, maar in het weekend waren die mannen vrij!

    Niet enkel corruptie maakte het ons soms heel moeilijk ook het feit dat je omwille van je blanke huid blijkbaar synoniem stond voor geld!
    Zo werd T. eens aangereden door een Nigeriaan. Toevallig was hij zonder chauffeur. Binnen de kortste keren stond een groep zwarten rond hem die hem bijna dwongen om de schuld op zich te nemen, want hij had toch " geld genoeg" volgens hen! T. zei dat het zo niet werkte dat de auto van de firma was, dat hij ook verantwoording moest afleggen en dat hij ook maar zijn job deed en dat hij "moest hij zoveel geld hebben als zij dachten" niet in Nigeria zou zitten!. Uiteindelijk regelde een politieagent de zaak, maar niet voor hij ook nog eens probeerde om T. te overtuigen!

    En zo werden we met de regelmaat van de klok geconfronteerd met die corruptie op elk vlak en simpelweg omdat je een witte huid had!
    Je begint niet aan een Afrikaans avontuur als je een racist bent maar als je er lang genoeg woont dan moet je verdorie oppassen om er geen te worden!

    Zoals jullie zien is het niet vanzelfsprekend om zonder problemen rond te toeren!
    Terwijl de vrouwen druk in de weer zijn,kan je ook de arbeid van de schrijnwerker langs de baan bewonderen!



      

    24-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (4)
    23-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 16

    Het hoogtepunt van onze trip was zonder meer onze boottocht op de Benue!
    Stel je daar geen cruiseschip bij voor maar toch zou ik het voor niets willen wisselen want het was een adembenemende tocht in de echte zin van het woord!

     Het begon al met het zoeken naar een bootje en iemand om ons rond te varen. We hadden de keuze tussen een " kramakkelig" dingetje of iets wat op een dubieuze kano leek maar met een dak tegen de hitte. Dat laatste werd het maar eerder omdat het wat regende!





    De natuur was fascinerend, de geluiden uit het oerwoud waar we langs " dreven" en het gewriemel in het water onder ons zorgden ervoor dat we voor één keer stil vielen om te genieten.


     


    De Niger is een brede rivier met een redelijke stroming en het was ook op de zijrivier de Benue behoorlijk druk.

    De Benue [bān'wā] is één van de belangrijkste zijrivieren van de Niger. De rivier is 1416 kilometer lang en loopt via de plaats Garoua Nigeria binnen daar loopt hij onder meer door Yola, Ibi en Makurdi. In het regenseizoen is de rivier bijna volledig bevaarbaar, wat in Afrika vrij uniek is. De meeste andere rivieren zijn maar deels of niet bevaarbaar in het regenseizoen. Het is in West-Afrika dan ook één van de meest gebruikte vaarroutes met commercieel scheepsverkeer.Vandaar wellicht het drukke verkeer tijdens ons tochtje! De inwoners die in de dorpjes langs de oevers wonen, hebben maar één mogelijkheid om zich te verplaatsen en dat is over water want het oerwoud is er niet echt toegankelijk.






    We genoten dan ook van het zicht en de mensen in kano’s die langs ons voorbij voeren.. Dat op zich was al een hele belevenis want wat die allemaal meesleurden in hun schamele bootjes... niet te geloven!

     




    Jong geleerd...


    Onze " kapitein" had nog een verrassing voor ons in petto! Nu zag ik waar die handtasjes op het strand vandaan kwamen! Gelukkig vlogen de " leveranciers" voor lacostjes niet in de boot !!

                                           De bewuste slang       
                    
     

    Wat ruist er door het strui.......kgewas?

     

    23-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (6)
    22-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 15

    Reizen door Nigeria geeft je een idee van de rijkdom die het land heeft alleen al door wat de natuur volop geeft en toch werd dat in de jaren '70 allemaal verwaarloosd door de olie. Pas op het einde van ons verblijf maakten we de ommekeer mee nl de Green revolution als gevolg van de verminderde inkomsten van de petroleum na de Opec regeling.

    Nigeria was decenia zelfbedruipend wat de landbouw betrof en voerde zelfs uit. Dat keerde allemaal toen de olie plots een goudmijn werd en Nigeria zelfs elementaire voeding zoals rijst invoerde om te voldoen aan de vraag.
    Het "Groene Revolutieprogramma" was een belangrijk landbouwbeleid van de Shehu Shagari regering. Het werd geïntroduceerd in april 1980 en was bedoeld als een programma om zelfvoorziening in voedselproductie te waarborgen en moderne technologie te introduceren in de Nigeriaanse landbouwsector en dat door de introductie van moderne productiemiddelen zoals hoogproductieve rassen van zaaigoed, meststoffen en tractoren. Het programma omvatte een breed scala aan projecten die het landbouwbeleid van Nigeria ondersteunden. Verbetering van de productie van rijst en vis was een belangrijke focus van het programma. Maar het project ondervond  een aantal tegenvallers in de staten die in handen waren van tegenstanders van Shagari's politieke partij. De maatregelen om serieuze investeringen te doen, werden met gemengde gevoelens ontvangen door de boeren omwille van de groeiende welvaart voor rijke investeerders terwijl de kleinere boeren in de koude bleven staan.

    Wat hield die “Green revolution" in?

    De term groene revolutie in enge zin heeft betrekking op het gebruik van een variëteit van zaden die een hogere opbrengst verzekerden samen met kunstmest ter verbetering van de graanopbrengst. Volgens een onderzoek in Mexico zouden die verbeterde zaden in combinatie met pesticiden en meststoffen leiden tot hoge opbrengsten van maïs en tarwe. Maar om van al die wetenschappelijke ontwikkelingen te profiteren, moest er voldoende kredietverlening zijn, uitbreiding van hulpmiddelen en ook voldoende opslagplaatsten en dat was een heel pakket in een Nigeria dat jarenlang zijn landbouw verwaarloosd had! We hebben de start van dat programma nog meegemaakt. Het begon met de import van noodzakelijke voedingsmiddelen af te remmen om zo de eigen productie terug op gang te krijgen. Nu de stroom van dollars afgeremd was, zat er niets anders op om terug in eigen productie te voorzien! Zo was het aanbod in de supermarkten veel beperkter dan in de Europese landen. Als je in Europa een conservenblik koopt dan staan er rekken vol met verschillende merken van hetzelfde product. Wij waren al heel gelukkig als er één merk te koop was en dat was dan meestal een Engels of Nigeriaans merk! Aardappelen, kaas soorten, appels en alles wat hier in Europa naar je hoofd gegooid werd, konden wij vaak enkel op de zwarte markt krijgen en dan tegen woekerprijzen.
    Ik vertelde al van de extreme prijs voor appels en aardappels maar die vonden we soms nog op de lokale markten. Een bolletje doodgewone Goudakaas van zo'n kg konden we enkel op de zwarte markt kopen tegen 450 Fr of zo'n 11 euro per bolletje... en zo kan ik nog verder gaan.
    Tijdens onze trip in het binnenland hebben we foto's getrokken van de overvloed aan mogelijkheden die Nigeria had. Spijtig genoeg vonden we die planten meestal in de wilde natuur want de plantages lagen er al jaren onverzorgd bij!
     
    Bananenplant en stinkfruit


    Ananasplant en cacaoplant



    kokosboom en palmolie noten



    Als jullie denken dat we door de hitte weinig bloemen zagen… dan moet ik dat tegenspreken, ze groeiden zomaar in de wilde natuur!


     

     

    22-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (5)
    21-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 14
    Abuja

    Abuja is vandaag de hoofdstad van Nigeria .Toen in 1976 werd beslist dat de nationale hoofdstad niet meer Lagos zou zijn, werd een hoofdstad gekozen dichtbij het centrum van het land. De geplande stad werd gevestigd in het centrum van het Federal Capital Territory, het federaal hoofdstedelijk territorium. Abuja werd officieel de hoofdstad van Nigeria in 1991. Abuja is vooral herkenbaar door de twee enorme rotsen: de Aso Rock en de Zumo Rock.
    Zumo rock


    Aso rock



    De Aso Rock is met 396 meter boven zeeniveau de grootste van de twee rotsen en ‘ Aso’ betekent ‘succes’ of ‘overwinning’ in de taal van de Asokoro’s, de lokale bevolking. Asokoro was een zelfstandig dorp totdat het een wijk werd van de nieuwe hoofdstad. In de rots zijn ook grotten die met de toestemming van de lokale priester kunnen bezocht worden. Vroeger gebruikten de Asos bevolking die grotten als vluchtplaats bij stammengevechten.Wij hebben die grotten niet bezocht wegens te weinig tijd!


    De stad Abuja was nog in aanbouw toen wij die bezochten. Je kon best zien dat er geld genoeg voor handen was op dit moment want er werd massaal gebouwd!


     

    Ons tripje was niet enkel ontspanning. T moest in Lokoja zijn, een stad gebouwd bij de samenvloeiing van de Niger en de Benue. We profiteerden ervan om te genieten van het immense zicht waar die twee rivieren samenkomen.
     


    Hier zien jullie de mobiele centrales die onze mannen installeerden ergens diep in het binnenland.




     Panne langs de weg was geen probleem er was altijd wel een garage in de buurt!!


    21-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (5)
    20-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 13

    Toen mijn broer en vriendin bij ons op verlof kwamen, profiteerden we van een werkverplaatsing van T naar het binnenland om er een tripje aan te koppelen. Het werd een trip vol verrassingen. Niet alleen de natuur zorgde voor unieke momenten maar ook het volk zelf. Het waren niet altijd verharde wegen waar we door moesten.



    Dat zagen jullie al bij ons bezoek aan een huttendorpje.
    Daar zagen we ook hoe kleine jongetjes matten in mekaar staken.


    We botsten ook af en toe op vrouwen in hun traditionele, bonte feestkledij die dansend en zingend door de straten trokken. Dat hoorde bij grote feesten!.

    <

    Zomaar uit het niets zagen we soms een Nigeriaanse die met wat gesprokkeld hout uit de brousse kwam en langs de autoweg wandelde of een kind dat probeerde wat brood  te verkopen, maar hoe ver moest ze daar voor lopen?
     


    Reizen in het binnenland van Nigeria is een uitdaging voor wie van fotograferen houdt. Niet alleen word je getroffen door een prachtige natuur, de groezelige dorpjes, de gevaarlijke wegen maar ook door de gewoonten van een volk!
    Mijn broer mocht de brug uittesten voor we erover reden.


     Zo zag ze er uit en met wat geluk geraakten we veilig aan de andere kant.



    IBADAN

    De eerste stad die dicht bij Lagos ligt op zo’n 128 km ten NO van Lagos is Ibadan . Bij de onafhankelijkheid van Nigeria was Ibadan de grootste en meest populaire stad van het land en de derde grootste in Afrika na Cairo en Johannesburg. De meeste inwoners van Ibadan zijn Yorubas. In 1948 werd de eerste Nigeriaanse universiteit opgericht in Ibadan als een deel van de Universiteit van Londen. De stad ligt op de grens van de savanne en het oerwoud. Ibadan was een vuile stad kon ook moeilijk anders met zo'n stoffige hoofdwegen.



    In het begin van ons verblijf  was het enkel mogelijk om via dorpje naar dorpje, door de brousse Ibadan te bereiken en deed T zo'n 6 u over de 120 km! Pas na 3 jaar was er iets wat op een verharde autoweg leek. Omdat er geen verlichting was en de inwoners de baan op elk moment van de dag overstaken, was het ook een gevaarlijke weg. Probeer maar eens een Afrikaan te zien als het donker is en hij meestal ook donkere kleren draagt! Zoals jullie zien is er geen afrastering tussen de brousse en de autostrade! Dat vraagt om ongelukken!
     


    De autowrakken liet men gewoonlijk langs de weg liggen en die lagen er meestal weken later nog ( of wat er van overbleef, het bruikbare was al lang gesloopt).



    Erger was het dat er langs de weg ook doden lagen en vermits blijkbaar niemand de verongelukte persoon miste, kon het lijk er een paar dagen liggen met alle gevolgen van dien.


    Ook dat is Nigeria en er werd door de media ook geprotesteerd tegen dergelijke toestanden met Tv reportages maar veel hielp dat niet. T  zag bijna op elke trip naar het binnenland dergelijke taferelen!!

    20-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (2)
    19-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 12

    Shoppen.

    Boodschappen doen was ook een hele belevenis op zich. In het centrum van de stad waren een paar supermarkten maar het aanbod was heel miniem. Er was geen probleem om te beslissen welke conserven je zou kopen, je was al blij dat er van alles 1 soort te koop was. Vandaar dat we ook heel vaak gebruik maakten van de lokale markten en al was ik al heel wat gewoon van Zuid-Amerika... dit overtrof alles. De foto's zullen wel duidelijk maken waarom. Spijtig dat ik er de geuren niet kan bijvoegen. Ik laat de foto's voor zich spreken.



      



     

     

        
     
    Op die lokale markten kon je echt alles krijgen tot dure stereo installaties toe. Die staan zomaar op straat te koop naast voedingsstandjes of andere elektrostandjes. Radio's van alle merken kocht je zo op de markt en ze werkten nog prima ook!
     
     

    Er was voldoende aanbod van lokale groenten alleen moest je weten hoe die klaar te maken.


    Hier moet ik eerst een anekdote kwijt. T moest regelmatig voor een week naar het binnenland en sliep en at dan meestal in een klein inlands hotel of wat er voor doorging. Het eten daar was vaak een probleem net zoals die ene keer. Het was al laat en hij wilde snel bediend worden.Vis, met in de verste verte geen rivier te zien, leek hem geen optie.Vlees was een gok want het kon evengoed bushmeat zijn en vermits de kippen zomaar overal rondfladderden, opteerde hij dan ook voor kip. Het duurde en duurde voor hij bediend werd zodanig lang zelfs dat hij zich afvroeg of ze misschien die kip nog moesten vangen en pluimen? Na meer dan een uur kreeg hij dan toch zijn kip die echter niet te eten was. Hij kreeg er zijn mes en vork niet door laat staan dat hij dat vlees kon kauwen. De "ober " werd erbij gehaald en T zei dat de kip niet eetbaar was.
    De man antwoordde: " no master, too hard!"
    Dus kip weg en een biefstuk besteld. "No problem , master". Dat was behoorlijk snel klaar maar helemaal verbrand! T besloot om het zwarte deel eraf snijden en zo te redden wat er te redden viel want intussen was het behoorlijk laat geworden. De volgende keer in datzelfde hotel waagde T zich toch maar aan vis... de vorige opties waren niet voor herhaling vatbaar. Snel en op een mooi bord met lokale groenten werd hem daar de heerlijkste vis voorgeschoteld die hij zich kon indenken. Waar ze die vandaan haalden? Ergens in de bush was er toch een riviertje ... Van dan af lag voor T zijn menu vast telkens hij daar logeerde. Zo zie je maar dat Nigeria ook kon verrassen!

    Het eten in Nigeria was altijd een uitdaging. Terwijl we hier in België overladen zijn met allerlei soorten groenten, fruit en conserven moesten we het daar stellen met de lokale groeten en fruit. Zo was het dan ook heel gênant toen we in verlof kwamen dat onze kinderen bij het winkelen in extase gingen bij het zien van zoveel appels en peren en pruimen en perziken ...en dat ook luidop verwoordden met meewarige en afkeurende blikken van de andere kopers naar ons toe, die dachten wellicht dat we dat nooit fruit kochten. Veel fruit- en groentensoorten waren ze niet gewoon tenzij we die op de zwarte markt op de kop konden tikken. Om een voorbeeld te geven, een appel betaalden we daar zo'n 70 fr of meer ( 1,60 euro) per stuk zodat een appel meestal gedeeld werd. Aardappelen kostten zo'n 120 fr per kg of 3 euro, dus frietjes werden enkel bij feesten geserveerd. Maar onze kinderen aten volop appelsienen, alle soorten bananen , papaya, mango, watermeloen en alles wat in de tropen goedkoop te krijgen was dus hadden ze niets te kort.
    Aardappelen waren groenten voor de Nigeriaan en dat kreeg je enkel in hotels. Rijst, cassava en maniok werden met het vlees opgediend maar aan de smaak moest je leren wennen.

    Chocolade met Pasen of met Kerst kenden ze niet. Maar een Vlaming redt zich altijd daarom blies ik eieren uit, vulde die op met gesmolten chocolade en dan had de Paashaas eieren die je over het huis mocht gooien nog gingen ze niet stuk en daarvan moesten onze kinderen stukjes afbijten!  

    Sinterklaas bracht ook Sinterklaaskoeken. Die maakte ik met industriële vormen die we in België gekocht hadden. Uit het rozijnenbrooddeeg drukte ik mooie figuren. Zo zorgden we ook voor die topmomenten in een kinderleven zelfs tot in het verre Afrika.
    Het was een hele aanpassing om te wennen aan de typische Nigeriaanse groenten en eetgewoonten. Nochtans kwam je niet om van de honger als je toevallig naar het binnenland reed. Er waren weliswaar geen frituurhokjes maar wel standjes met plaatselijk gerookte vis en gebakken bushmeat, enkel...je ingewanden werden wel op de proef gesteld, zo pikant was alles klaargemaakt!
     
     



    Maar er was natuurlijk altijd en overal fruit in overvloed en dat tegen een spotprijs!



    Het winkelen of hoe je het ook je het ook noemt, was in het begin van ons verblijf soms een echte martelgang. Vermits de meeste winkelcentra op één van de eilanden - Ikoyi - lagen, was het telkens al ruim een uur rijden. Dat gebeurde steeds met een chauffeur want gedurende de week was het echt te hectisch op de weg. Meestal reed de chauffeur naar een parking langs het strand, een grote open plaats waar je tegen betaling je auto kwijt kon. Bij het verlaten van de parking moest je betalen.
    Helemaal in het begin van mijn verblijf wist ik niets van de lokale gewoontes. Ik zat aan het raam dat wegens de hitte open stond en stak mijn hand geld uit om geld te geven aan de bewaker van de parking. Direct daarop volgde een geroep en geraas en ik zag duidelijk dat er iets fout was. Christian, onze chauffeur, vertelde mij dat ik de bewaker beledigd had door met mijn linkerhand geld te geven. De linkse hand is de vieze hand waar de Nigeriaan zich zelf mee reinigt als hij zijn behoefte gedaan heeft... Wist ik veel!! Het heeft heel wat overreding en excuses van mijn kant gevraagd vooraleer we de parking konden afrijden en later heb ik met mijn eigen ogen gezien wat er letterlijk bedoeld werd met " vieze hand"!!

    19-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (7)
    18-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 11

    Omdat ons leven in Nigeria niet zo simpel verliep en de lokale ongemakken meer van onze energie vroegen dan goed was, is het moeilijk om een chronologische volgorde van ons verblijf te geven. Daarom ga ik verder in thema's.

    Leven in Nigeria:
    Als het eerste obstakel, het vinden van een woning, achter de rug is dan denk je dat het wel zal loslopen. Niets was minder waar in het Nigeria van toen. Omwille van zijn enorme inkomsten - dankzij de olie - beschikte Nigeria over veel geld en dat werd voor een groot deel gebruikt om de infrastructuur -die er maar in mondjesmaat was- uit te bouwen en te verbeteren. Het gevolg was dat er een massale toeloop was van buitenlanders die door de verschillende firma's uitgestuurd waren. Noch het wegennet noch de watervoorziening noch de stroomvoorziening konden die enorme toevloed opvangen. We hebben er 8 jaar gewoond en niets anders geweten dan dat Lagos één bouwwerf was van aanleggen van wegen of uitbouwen van de water - en elektriciteitsvoorziening. Maar vooraleer dat allemaal optimaal werkte, draaiden we al de tijd mee in een enorm zenuwslopend en fysisch zwaar systeem.
    Al die buitenlanders consumeerden heel wat water en stroom en dat kon Lagos niet leveren. Daarom bestond er een beurtrol waarbij het ene gedeelte van de stad water had maar geen stroom of omgekeerd. Ik weet nog steeds niet wat ik toen het ergste vond. Probeer maar eens te leven met 4 personen met een paar emmers water per dag. Dat was vloeibaar goud voor ons en er ging geen druppel verloren. De kinderen gingen samen in bad in een minieme hoeveelheid water en dat werd erna gebruikt voor de toiletten en om te dweilen. Kranen bleven nooit lopen als we al de luxe van water hadden! Anderzijds was het haast niet vol te houden als zomaar opeens de stroom wegviel en je ijskast binnen de kortste keer warm staat en de hitte niet meer te dragen is. Het heeft vier jaar geduurd voor we een efficiënt werkende airco hadden die de temperatuur binnen op zo'n 25 graden bracht wat geen overdreven luxe was met de zinderend hitte buiten. Ramen openzetten 's avonds was geen optie, het werd er niet veel frisser door en de muggen waren onze ergste vijand omwille van malaria. Daartegen werd aangeraden om Nivakine te nemen. De firma voorzag voor al zijn werknemers ( ook de Nigerianen) de nodige Nivakine en zag er op toe dat de inlanders dagelijks hun pil nam dit met het oog op een soort bescherming van onze mannen die dagelijks naast die inlanders werkten. Omdat ik geen verantwoording tegenover de firma verschuldigd was, besloot ik samen met de kinderen een homeopatisch middel tegen malaria in te nemen. Te lange inname van Nivakine kan belastend zijn voor de ogen en ik wilde de kinderen daartegen beschermen. Wij drietjes hebben nooit malaria gehad, T daarentegen wel!

    De meeste buitenlanders woonden in bewaakte gebouwen. De bewakers waren hoofdzakelijk illegale Afrikanen uit de buurlanden want de Nigeriaan vond dit maar een minderwaardige job.
    Hieronder zien jullie onze twee bewakers. Ze kwamen uit Benin


     

    Het was geen overbodige luxe om die wakers te hebben.
    Om jullie een voorbeeld te geven. Ik had een Suzuki jeepke dat heel handig was om in het regenseizoen door de modder te ploeteren en het kwam goed van pas om onafhankelijk van de firmawagen rond te toeren. Telkens als we in verlof kwamen naar België werd het autootje haast volledig gesloopt. De spiegels, ruitenwissers, batterij ,banden en alles wat afneembaar was, haalden we van de auto zo niet waren die na 6 weken toch verdwenen en vond je een half gesloopte wagen bij je terugkomst! Eén keer hadden we het zeil boven de kofferruimte vergeten af te halen en dat volstond om voor het nodige comfort van een paar lokale kippen te zorgen. Die kwamen gewoon in de auto hun eieren leggen. Ik moet er geen tekening bij maken zeker hoe de auto er uitzag ? We hadden ons op diefstal voorzien maar niet op logeetjes!!
    Nochtans was zo'n wagentje handig!



    Met die bewakers en boys beleefde je ook de onmogelijkste dingen. Zo betrapte T eens een boy die zich aan het scheren was en daarbij een al maanden verdwenen autobuitenspiegel gebruikte. Toen T hem wees op de gegraveerde nummerplaat in de spiegel, kreeg hij enkel die typische reactie " aha master" gevolgd door een brede glimlach!!.
    Ook dat was Afrika.

    18-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 2/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (3)
    17-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 10

    Dat  Afrikanen vaardig zijn met de handen dat zien we ook in hun kunst. Die weerspiegelt een staaltje van creativiteit en dat zie je ook als hij probeert die werkjes aan de man te brengen. Dat alleen al is een sport op zich. Je kan nooit direct ingaan op de vraagprijs van een Afrikaan en dat weet hij ook wel. We hebben uren gediscussieerd met de venters op het strand toen ze langskwamen om hun werkjes te verkopen.

    De Afrikaan is inventief  en kan zo ongeveer van alles iets maken om te verkopen.
    Zo bv uit kalebas. Dit is een verzamelnaam voor een groot aantal aan elkaar verwante gewassen zoals pompoenen en wordt veel gebruikt als decoratie, maar sommige soorten kunnen worden geconsumeerd, zoals de flespompoen.



     In gedroogde toestand is de schil van de kalebas een vrij harde schaal waardoor de uitgeholde vrucht dienst kan doen als recipiënt. Deze kunnen dan met motieven versierd worden via incisie of gravering met een hete priem.


      

     


     Het weven is nog steeds handwerk en de schilderijtjes zijn typische Afrikaanse taferelen.



     
     

    De met de hand uitgesneden houtsnijwerken zijn voor een Afrikaan de meest verspreide vorm van kunstexpressie.

     
    <

    Op het strand koop je ivoor, houtsnijwerk, handtassen...

     

     
     

    Naast dat houtsnijwerk worden er ook verschillende voorwerpen in terracotta gemaakt en alles was toen puur handwerk.
     


     


     Het was verwonderlijk dat niettegenstaande de primitieve omstandigheden waarin gewerkt werd, er vaak toch heel mooie stukjes ontstonden.
    Jullie hebben een vluchtig idee gekregen van de Nigeriaanse cultuur. Al die Nigeriaanse kunstwerken van ebbenhout en andere houtsoorten, van ivoor, leder, koper en brons alsook gekleurde weefsels spraken zowel de inwoners als de toeristen enorm aan.

    17-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (4)
    16-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 9

    Nog zo'n inlands " dorpje. Dit is pas Afrika in zijn echtheid en zijn eigenheid al was dat enkel in de brousse zo. 




    Hier nog een paar foto's om aan te tonen dat de Afrikaanse  vrouwen de touwtjes goed in handen hebben, ze zijn steeds bezig, luieren was niet aan hen besteed. Gelukkig poseerden ze graag. Het was eerder in de steden dat men soms protesteerde toen we foto's trokken! Maar ik heb er nooit voor moeten betalen...

    Door de Afrikaanse kinderen werden wij blanken vaak plagend " Oibo Pèpè" nageroepen wat zoveel betekende als :" Hé blanke die van kleur verandert!"

    Heb jij al ooit eens geprobeerd om iets op het hoofd te dragen? De truc om iets op het hoofd te dragen zit er in Afrika al van kleins af in. Hier sleurden kindjes van amper 6 jaar met bidons tussen de 10 à 15 kg op het hoofd en zagen ze nog de kans om gezellig met mekaar te praten. Het was ook schering en inslag dat je vrouwen zag met minstens 5 plateaus van 24 eieren op het hoofd en nooit viel er eentje naar beneden!

    Op de foto hieronder zie je zo'n kleine met bidon en daarachter moeder met de was op het hoofd op weg naar de rivier! Dat was steeds een familiale, gezellig bezigheid.








    Die laatste foto toont een zijstraatje van de hoofdstraat in Lagos daar waren meestal de verkoopsstalletjes. De greppel diende om in het regenseizoen het water af te voeren of als wc, riool, desnoods de plek waarin een vuurtje aangelegd werd om daarboven te koken!! De geur kan ik niet meegeven maar in het droogseizoen was die soms niet te houden! En daarrond speelden kinderen, sliepen baby's , gaven moeders de borst...en werd er eten verhandeld!

    16-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (2 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (6)
    15-03-2011
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nigeria 8

    Dat de vrouw een belangrijke rol speelt in het Afrikaanse leven heb ik hier al gezegd en voor een deel aangetoond. Zij speelt ook een grote rol in hun cultuur.
    Ik vermeldde dat een groot gedeelte van de Nigeriaanse bevolking moslim is waardoor de mannen er ook meer dan 1 vrouw op nahouden. Om aan te tonen dat ook hier de vrouw een belangrijke rol speelt, moet ik even teruggaan naar wat T's chauffeur ( Bababishu) vertelde!
    Telkens als T voor een week naar het binnenland vertrok, vroeg Bababishu of hij dat even mocht gaan melden aan zijn vrouwen. Meestal reed hij dan naar de vrouw bij wie hij op dat moment verbleef en die zou dan de andere vrouwen op de hoogte brengen. Ze woonden niet samen zoals in een harem maar hadden ieder hun eigen stekje met een verkoopskraampje en kinderen maar ze leefden wel in een goede verstandhouding met elkaar. Bababishu begreep maar niet dat T maar één vrouw had, een blanke had toch geld genoeg om er meerdere vrouwen op na te houden! Op T's vraag hoe hij dat regelde met zijn drie vrouwen ( ) zei hij dat niet hij de vrouwen gekozen had maar zij hem.Vrouwen kiezen een gezonde, sterke man die hen gezonde kinderen kan schenken en als die hen kan onderhouden dan is de keuze rap gemaakt! Het was dan ook zo dat bij iedere trip Bababishu iets mee bracht voor zijn vrouwen. De ene kreeg een zak sinaasappelen de andere een tros bananen de derde een zak yam ( ook cassava genaamd), een soort biet die onze aardappel vervangt.

    Onder moslims is het heel normaal om meerdere vrouwen te hebben. Ook vrouwen hebben er, volgens eigen zeggen, geen enkele moeite mee: zo kunnen ze de lasten van het huishouden met elkaar delen. De hoger opgeleiden streven er naar om bij elke vrouw twee, drie kinderen of meer te hebben. Zo kan het gebeuren dat er in het huis van een sarki (traditionele leider) zomaar 30 kinderen rondhuppelen. Blijkbaar wordt het huwelijk hier gezien als een soort arbeidsovereenkomst: hoe meer vrouwen, hoe meer vreugde of hier meer kinderen (!) en hoe meer werk er wordt verricht.

    Zo'n bananentrossen bracht Bababishu mee voor zijn vrouwtjes. Soms inspireerde dat T om ook een dergelijke lading mee te brengen



    Hieronder zie je cassava. Omdat de aardappels toen zo'n 3 euro (120fr)/kg kostten, was het niet zo vanzelfsprekend om daar alle Belgische gerechten van te maken. Daarom probeerde ik de cassava te gebruiken voor puree, frietjes of gebakken patatjes maar dat is telkens maar bij een éénmalige poging gebleven want de smaak moet je echt gewoon zijn! Gebakken "plantanes" gemaakt van bananen speciaal om te bakken, kwamen vaak in de plaats van de aardappeltjes en die waren wel een lekkernij!


     


    Overal langs de straten kon je vrouwen zien die urenlang bezig waren aan een echt Afrikaans rastakapsel.Onze Afrikaanse zusters zijn op dat punt heel fier en hebben er die urenlange " marteling" voor over al kan er hier en daar wel eentje bijna in slaap vallen.

     

    15-03-2011 om 00:00 geschreven door Natoken

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (3 Stemmen)
    Categorie:Onze jaren in het buitenland D: Nigeria
    >> Reageer (6)


    Foto








    Onze kleinkinderen


    Foto

    Foto

    Foto

    Foto

    Laatste commentaren
  • Lieve groetjes (Erwin)
        op Heb jij een rem?
  • we beginnen een nieuwe week (noella)
        op Heb jij een rem?
  • ... (lipske)
        op Heb jij een rem?
  • Lieve groetjes (Erwin)
        op Heb jij een rem?
  • gebruik je rem Natoken ... anders loop je jezelf voorbij ! (meeuw)
        op Heb jij een rem?
  • fijne zondag (noella)
        op Heb jij een rem?
  • Zaterdagavondgroetjes !!!!! (Jos Vande Ghinste)
        op Een heerlijke oude dag!
  • mooie zaterdag (noella)
        op Een heerlijke oude dag!
  • dag Natoken (meeuw)
        op Een heerlijke oude dag!
  • weekend groetjes. (Patty_en_freddy )
        op Een heerlijke oude dag!
  • E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Archief per jaar
  • 2017
  • 2016
  • 2015
  • 2014
  • 2013
  • 2012
  • 2011
  • 2010
  • 2009
  • 2008
  • 2007

    Archief
  • Alle berichten

    Zoeken in blog



    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!