paniek voorbij

Beste blogvriend,

Zoals daarnet beloofd, geef ik u hier een héél goede boekentip door.

Inger Frimansson

De schaduw in het water

Prijs Euro 19.95

De schaduw in het water In Inger Frimanssons vorige roman Welterusten, mijn liefje is hoofdpersoon Justine verantwoordelijk voor een aantal mysterieuze verdwijningen en sterfgevallen. In haar nieuwste thriller De schaduw in het water pakt Frimansson de draad weer op. In verschillende ve r h a a l l ijnen vertelt ze hoe de levens van de nabestaanden er zes jaar na dato uitzien. Justine is nooit gepakt voor haar misdrij ven. Het leven heeft een rustiger wending genomen en de kans op ontmaskering wordt steeds kleiner. Maar dan dreigt het verleden haar op de valreep in te halen, en de voortekenen zijn luguber. Justine krijgt nachtmerries over een van haar slachtoffers, en vrienden en familieleden leggen plotseling een ongekende belangstelling aan de dag voor haar verleden. Dan duikt er ook nog een politieman op, die zich is gaan interesseren voor het reeds gesloten onderzoek. Het lijkt erop dat de strop om Justines hals steeds verder wordt aangetrokken... Zal ze de dans opnieuw kunnen ontspringen? De schaduw in het water is een briljante demonstratie van psychologische spanning. Een thriller die je van begin tot eind in een ijzeren greep houdt.

MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN.

als je kunt.  En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten.

Of uitrusten bij een vriend, als die er is.  En als die er niet is,

toch wachten, dan maar alleen, wachten tot het weer gaat.

Straks eenvoudig voortgaan.

Je weg nemen zoals die komt met z’n voor en z’n tegen.  Je oog helder

als een lamp die je lijf verlicht.  Doen wat ter hand is.

Antwoorden geven als die er zijn.

En intussen voelen de tik van je stok.  Niet teveel omzien.  Een enkele

keer soms want de weg gaat dwars door je hart.

Niet teveel omzien en niet teveel ook vooruit.

Eenvoudig voortgaan.

En weten: deze weg is niet alles en is niet van deze wereld alleen.

De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten – wie trok er hun grens?

En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels – wie heeft ze gegrond?

En van de dingen de stille kant zien

waar ze grenzen aan Hem... de Eeuwige...

DE GROND VAN ONS BESTAAN.

Herman Andriessen

Goeie vrienden,
Beste bloggers
Geachte lezer
Dankbare bezoeker,

Nu het vorige deel blijkbaar "verschenen is" wil ik nog even verder gaan want de kinesist heeft ook aangeraden wat passieve vingerkine te doen. Inderdaad valt het me op hoe in enkele dagen de vingers stram worden.
Ik dank alvast de mensen die mijn vlugschrift op  hun blog geplaatst hebben waardoor meerderen wisten waarom ik even verdwenen as van SeniorenNet. Voor julie een klein gebaar maar voor mij was dat zéér deugddoend!
Mag ik dan in de eerste plaats alle mensen van harte en uit de grond van mijn hart DANK U zeggen voor elke lieve attentie voor en na de operatie, hetzij via mail, gastenboek, post of telefoontje! Al langer weten we - en dat heb ik recent nog geschreven - dat we, wanneer we dat willen één grote familie zijn, begaan en bekommerd met en om mekaar. Wél deze keer heb ik dat aan de lijve mogen ondervinden ook al hebben we elkaar nog nooit 'van aangezicht tot angezicht' gezien. Maar dan is een simpel berichtje zo deugddoend!

Ik kijk hier dus nu op een hand die zo goed als volledig is ingepakt in een soort schelp, plastic-look met één gespalkte pink, gesloten met twee drukknoppen. De duim en wijsvinger kunnen elkaar met moeite groeten! En deze verpakking moet ik aanhouden bij dag en bij nacht gedurende de volgende vier weken. Nadien nog eens vier weken om er mee te slapen. En dan maar hopen dat de pink terug volledig recht zal staan, maar daar ben ik nu al vrij zeker van.

Een mens beseft nog niet half  hoe sterk hij beide handen nodig heeft. Heb ik het u eerder gezegd? Wel probeer deze avond maar eens ALLES met één hand te doen ... Je geraakt nergens een alles duurt tweemaal zo lang!
Waar ik ook even wil bij stilstaan is hoe vele mensen ons toch omringen met goede zorgen, zij het professioneel of vrijwillig. Laat me eens het lijstje chronologisch overlopen (en iedereen kan dit voor zijn eigen situatie invullen, want ik ben nu ook maar een patiënt tussen de patïenten); maar voor alle zekerheid nog eens opslaan, want te jammer mocht het verloren gaan. In andere situatie herschrijft een mens dit, maar nu, liever niet ... op naar deel 3!