pijnstillers

MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN.

als je kunt.  En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten.

Of uitrusten bij een vriend, als die er is.  En als die er niet is,

toch wachten, dan maar alleen, wachten tot het weer gaat.

Straks eenvoudig voortgaan.

Je weg nemen zoals die komt met z’n voor en z’n tegen.  Je oog helder

als een lamp die je lijf verlicht.  Doen wat ter hand is.

Antwoorden geven als die er zijn.

En intussen voelen de tik van je stok.  Niet teveel omzien.  Een enkele

keer soms want de weg gaat dwars door je hart.

Niet teveel omzien en niet teveel ook vooruit.

Eenvoudig voortgaan.

En weten: deze weg is niet alles en is niet van deze wereld alleen.

De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten – wie trok er hun grens?

En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels – wie heeft ze gegrond?

En van de dingen de stille kant zien

waar ze grenzen aan Hem... de Eeuwige...

DE GROND VAN ONS BESTAAN.

Herman Andriessen

Goeie vrienden,
Beste bloggers
Geachte lezer
Dankbare bezoeker,

Nu het vorige deel blijkbaar "verschenen is" wil ik nog even verder gaan want de kinesist heeft ook aangeraden wat passieve vingerkine te doen. Inderdaad valt het me op hoe in enkele dagen de vingers stram worden.
Ik dank alvast de mensen die mijn vlugschrift op  hun blog geplaatst hebben waardoor meerderen wisten waarom ik even verdwenen as van SeniorenNet. Voor julie een klein gebaar maar voor mij was dat zéér deugddoend!
Mag ik dan in de eerste plaats alle mensen van harte en uit de grond van mijn hart DANK U zeggen voor elke lieve attentie voor en na de operatie, hetzij via mail, gastenboek, post of telefoontje! Al langer weten we - en dat heb ik recent nog geschreven - dat we, wanneer we dat willen één grote familie zijn, begaan en bekommerd met en om mekaar. Wél deze keer heb ik dat aan de lijve mogen ondervinden ook al hebben we elkaar nog nooit 'van aangezicht tot angezicht' gezien. Maar dan is een simpel berichtje zo deugddoend!

Ik kijk hier dus nu op een hand die zo goed als volledig is ingepakt in een soort schelp, plastic-look met één gespalkte pink, gesloten met twee drukknoppen. De duim en wijsvinger kunnen elkaar met moeite groeten! En deze verpakking moet ik aanhouden bij dag en bij nacht gedurende de volgende vier weken. Nadien nog eens vier weken om er mee te slapen. En dan maar hopen dat de pink terug volledig recht zal staan, maar daar ben ik nu al vrij zeker van.

Een mens beseft nog niet half  hoe sterk hij beide handen nodig heeft. Heb ik het u eerder gezegd? Wel probeer deze avond maar eens ALLES met één hand te doen ... Je geraakt nergens een alles duurt tweemaal zo lang!
Waar ik ook even wil bij stilstaan is hoe vele mensen ons toch omringen met goede zorgen, zij het professioneel of vrijwillig. Laat me eens het lijstje chronologisch overlopen (en iedereen kan dit voor zijn eigen situatie invullen, want ik ben nu ook maar een patiënt tussen de patïenten); maar voor alle zekerheid nog eens opslaan, want te jammer mocht het verloren gaan. In andere situatie herschrijft een mens dit, maar nu, liever niet ... op naar deel 3!

Wie de échte liefde en de échte vriendschap ontdekt,
 begrijpt zijn gave voor de andere.


Dat te mogen ontdekken in een periode van twijfel en kommer, heel concreet naar de komende ingreep, kan een mens ineens weer kracht geven zoals ik het in een vorig artikel schreef. Er wordt véél opgelost wanneer je er direct tegenaan gaat; vaak is dit al de helft van de oplossing en valt een stuk "hoe zal het gaan?" weg. De genezing en het herstel lijken al bezig nog voor ik de operatiekamer heb gezien. Ik heb de huisdokter gezien, laatste preoperatieve onderzoeken ondergaan, familiehulp gecontacteerd i.v.m. organiseren huishouden en poetsdienst. Nu nog een thuisverpleger vinden ...
En kijk, ik heb al een heel veel beter gevoel dan wat ik schreef in "ziekte" al kan ik de ingreep en het herstel niet minimaliseren. Maar precies omdat anderen oprecht bezorgd zijn krijgt een mens  onbewust een duwtje in de rug. Vandaar ook de eerste zin van dit bericht ... De gave voor de ander, maar deze keer de gave tot vriendschap VAN anderen die ik krijg en waar ik nu al zeker van ben dat het meeleven zal blijven.
Eigenlijk wou ik alleen maar bovenstaande zinsnede in vetjes zetten, want zo betekenisvol!
Mogen jullie deze vriendschap ook ervaren in eigen leven, bij familie en vrienden!!
Het weze zo!

Ieder heeft soms van die dagen, dat het allemaal niet gaat.
Dat het is alsof ze je plagen, en dat ieder somber kijkt.
Dat er weinig bloemen bloeien, dat de zon niet altijd schijnt.
Kortom, dat je vrolijkheid, op een haartje na, verdwijnt.
Kijk dan om je heen, en denk, er is altijd een weg, altijd een licht.
Geniet van alles om je heen, de wereld in al zijn pracht.
Een vlinder, een bloem, zelfs een simpele steen.
De blijheid van het leven, is ons allemaal gegeven.
't Zit hem in de kleine dingen, die ons allemaal omringen.
Er is altijd een weg, altijd een licht.
Want er komt een moment, dat het geluk voor je staat.
Dus, hou het nog even vol, als het nu wat minder met je gaat.
Kijk naar de maan, de sterren, de blauwe lucht, de zon die schijnt.
Laat de zon je lichaam strelen, laat de tijd je wonden helen ...

auteur unknown, maar wel attent van een blogger die me duidelijk heeft begrepen
waarvoor heel veel dank!