IN de stilte van de moederschoot begon het leven dat ons werd gegeven.
IN de stilte kom je tot denken, leer je aandacht aan je innerlijke schenken.
IN de stilte droomt ieder zijn eigen dromen, wil ieder zijn verdriet en eenzaamheid wel tonen.
IN de stilte spreekt het hart met eigen woorden, worden gedichten geboren.
IN de stilte eindigt ook het leven dat ons werd gegeven.
Hoe lang nog of nog maar even ….?
icoon: Hemelvaar Maria
MARIAziekte
http://www.orthopedie-roeselare.be/docs/Ziekte_van_Dupuytren.pdf
Maar nu nog even proberen te genieten tot eind augustus.
IK WIL WEL
... een bezinning naar mezelf samen met jullie, want tussen willen en doen is vaak zo een afstand ...
Ik wil wel goede dingen doen, maar dat komt er niet altijd van; ik denk nog maar aan de vele beloofde mails die ik zou beantwoorden om eens in blogland te blijven, de waardering die ik o zo zeker zou doorsturen, de raadgeving die ik zou opvolgen. Maar dat alles vervalt in het niets bij het echte wat we willen doen voor een ander al was het maar een ziekenbezoek te brengen dat weer al veel te lang is uitgesteld. Mag ik bij deze dan ook de vrijheid nemen om het beste te wensen aan Geert na zijn hartoperatie en mijn groeten over te maken aan Martientje! Ja, allemaal dingen die we willen doen, zelfs gemeend, maar het is voldoende dat de telefoon overgaat en het is zo vergeten.
Ja, ik zou beter wat minder hoog van de toren blazen en iets méér doen. Ik denk en weet dat de meesten onder jullie wel ijveren voor iets, maar liggen we wel echt wakker van een specifiek probleem eens het tv-journaal over is? Op het ene moment schieten ons tranen in de ogen wanneer we oorlog en armoede zien, en op het zelfde moment sluiten we "de nieuwsklikker" van de pc wanneer we voor eigen 'plezier-hobby' vlug nog wat willen bloggen.
Hoe leggen we dat uit? Het is een beetje een dubbel gevoel. Aan de ene kant wil ik me verzetten tegen hoe de dingen gaan, omdat ze niet kloppen met hoe het volgens mij zou moeten. Maar aan de andere kant is er dan gelatenheid, een soort besef dat er weinig aan te verhelpen valt. We kunnen ook niet elke nood lenigen en aan elke instantie geven. Ik had het vroeger ook al in een artikel over GEEF-MOE.
MAAR wanneer deze dingen dan inderdaad zo ver van ons bed staan, zouden we dan niet toch maar proberen die personen te contacteren die wellicht al heel lang op een telefoon, een bezoek van ons gewacht hebben en die we ergens hebben verwaarloosd zodat we het schaamrood niet moeten krijgen wanneer onverwacht deze of gene ons zelf opbelt met de vraag of we nog leven?
Ja, we kunnen zoveel betekenen voor een ander zo dichtbij, en dat dichtbij kan soms in deze maatschappij ook een mail zijn die wat meer energie en tijd vraagt, zeker wanneer het ons niet gemakkelijk valt om die mens aan te spreken na langere tijd. De voldoening zal des te groter zijn.
Morgen dus minder schrijven, maar meer doen. Wanneer ieder voor zich nu een bepaald doel voor ogen stelt, dan zal de helft van Vlaanderen morgen een stukje geluk hebben ervaren. Wensen wij het aan elkaar!
"Behandel goede mensen goed.
Behandel niet-goede mensen ook goed.
Zo komt goedheid tot stand."
Lao-Tse Chinees filosoof (+/- 600 v.C.)
Ik sluit mijn blog af en zie dat er nog een mail binnenkomt. Wat was ik aangenaam verrast met zo een citaat, zo sterk aansluitend wat ik pas neerpende en ook een beetje de weergave van wat ik al de ganse tijd betracht door het bloggen.
Dankbaar sluit ik dan ook deze avond af met groeten aan weer eens een mens die nog gelooft in het goede van de ander!
Maandagavond
Ja, het is weer eens avond geworden en wanneer een mens zijn pc pas dan kan openen zou hij soms beter niet onmiddellijk naar de mailbox gaan zien, zeker niet voor ons, bloggers. Soms is het beter direct in te loggen op SeniorenNet, zeker wanneer een mens nog een paar dingen heeft te noteren, te herzien, bij te werken, of vooral wanneer er nieuwe ideeën zijn om op mijn blog te plaatsen.You raise me up
Zoals beloofd volgt hier de tweede songtekst op het gedeeltelijk vernieuwde blog.
"YOU RAISE ME UP" wil ik deze keer vrij vertalen: JIJ HELPT ME ER TERUGBOVENOP.
Persoonlijk wil ik deze YOU/JJ Christus of God noemen.
In andere situaties zal het wel de vriend, de partner zijn die altijd naast je staat.
When I am down and, oh my soul, so weary;
When troubles come and my heart burdened be;
Then, I am still and wait here in the silence,
Until you come and sit awhile with me.
You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.
You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.
There is no life - no life without its hunger;
Each restless heart beats so imperfectly;
But when you come and I am filled with wonder,
Sometimes, I think I glimpse eternity.
You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.
You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.
eerste woord
bloggen
Beste Mensen,
Ik was de laatste tijd wat minder druk (toch wat bloggen betreft) en toch was ik bezig met mijn blog om het zowel voor mezelf als voor jullie wat aangenamer, beter te maken,; er meer "cachet" aan te geven zoals een blogger me mailde. Zo is de muziek gewijzigd. Ik hoop dat jullie daarvan zullen genieten. Het mag wat rust geven!
Rudi, het lied dat lang op mijn blog stond en zo toepasselijk was van Jacques Brel: "Ne me quitte pas " komt dan misschien ook terug. Verder dank ik een paar lieve vrienden die me geholpen hebben om dit alles zo goed en kwaad als mogelijk tot een goed einden te brengen want jullle weten al langer dat ik beter ben met de pen dan met de lay-out. Maar iedereen zijn gave en elkaar zo mogen aanvullen is een verrijking en is vooral deugddoend!
Maar eindelijk wou ik volgende gedachte meegeven, deze morgen ontvangen! Niet zomaar een gedachte maar ze komt uit een boek dat ik al eerder heb aanbevolen. Ga maar eens langs naar de bib om die auteur eens te lezen.
Het kan alleen maar een versterking en bevestiging zijn in ons eigen streven naar LIEFDE EN VRIENDSCHAP!
Als je van iemand houdt,
hoef je niet te begrijpen wat er buiten je gebeurt
omdat alles binnen in je gebeurt.
Paulo Coelho
PRAYER
Op een zondag mag het wellicht méér dan anders, alhoewel ....
De songtekst heb ik geplaatst n.a.v. de heropmaak van mijn blog en omdat bepaalde teksten méér aandacht vragen plaats ik er hier alvast één. Een ander volgt.
Someday, when we are wiser
When the world's older
When we have learned
I pray someday we may yet
Live to live and let live
Someday, life will be fairer
Need will be rarer
And greed will not pay
Godspeed, this bright millenia
On it's way, let it come someday
Someday our fight will be won, and
We'll stand in the sun, in
That bright afternoon
'Til then, on days when the sun
Is gone, we'll hang on
If we wish upon the moon
There are some days, dark and bitter
Seems we haven't got a prayer
But a prayer for something better
Is the one thing we all share
Someday, when we are wiser
When the whole world is older
When we have love
And I pray someday we may yet
Live to live and one day, someday
Someday life will be fairer
Need will be rarer
And greed will not pay
Godspeed this bright millenia
Let it come
If we wish upon the moon
'Sometimes' - Celtic Woman
hoorde ik
op tv:
WELKE MENING HEBT GE U AAN TE METEN OVER EEN ANDER?
antwoord: GENE!!!
Zeker waar! wanneer je de persoon nog nooit persoonlijk hebt ontmoet; spijtig gebeut dit ook nog op vandaag in ons dierbaar blogland.
MOED
MOED IS NIET DE KRACHT OM DE DOOD TEGEMOET TE TREDEN,
MAAR OM HET LEVEN ONDER OGEN TE ZIEN
Uit: 'Het fonkere huis aan de zee"
een omarmerik wil graag een omarmer zijn
een mens die and'ren kan verwarmen
die lief kan hebben zonder taal
met beide uitgestoken armen
ik wil geen strenge rechter zijn
doch een geboren pleiter wezen
en Vader, mag toch iedereen
dat in mijn ogen kunnen lezen
ik wil graag een omarmer zijn
daar waar de wanhoop harten griefde
Heer, met een liefdevol gebaar
vertaal ik woordeloos Uw liefde
want dat is toch een groot geheim
het stille wonder van erbarmen
dat ieder mensenkind verstaat
de taal van uitgestoken armen
ik wil graag een omarmer zijn
en metterdaad Uw naam belijden
ik wil graag een ontfermer zijn
een vriend die strijdt waar and'ren strijden
en als mijn armen moede zijn
wilt Gij ze dan opnieuw weer sterken
opdat ze als een instrument
Heer, in Uw handen blijven werken
fd
Pijn
Nog een aansluiter ... "Er is een soort pijn verbonden aan het leven in onze Westerse maatschappij, die altijd maar denken aan genot en geluk". ... " Hij komt als je volwassen wordt, net als haar op je borst, een pijn in je onderbuik die verdere leven zal houden. Misschien wordt hij tijdelijk even verlicht door drugs of alcohol of kunst, maar altijd komt hij terug. Je kunt het spreekwoordelijke winnende lot hebben, de macht in handen krijgen of wat ook, maar zelfs dat neemt de pijn niet weg!
Mensen zijn mensen, of ze nu in Amerika zitten of waar dan ook op aarde, ze willen allemaal eigenlijk maar één ding: LIEFDE, en die ontbreekt in het leven dat we heden ten dage leiden.
Ook ik wil, net als iedereen, van mensen houden
en dat anderen van mij houden.
Dat is alles!
leerschool
substituut 3wit doosje 2Beste Martin
Ik las je verhaal over een wit doosje en dacht meteen terug aan het gedicht dat ik schreef over een doosje, ik laat het hieronder toekomen.
EEN DOOSJE
Gisteren ontdekte ik een doosje
op zolder
daarin waren schatten opgeborgen
liefde voor elke dag
een glimlach voor tegenslag
een zacht als troost
een begrijpend oor voor eenzamen
zoveel verborgenheden in een doosje
deed me blozen
ik nam het op en borg het
in mijn kamer
nu open ik soms het deksel
en tover ik telkens ik met mondjesmaat
wat liefde,
een beetje glimlach,
wat troost en
een stukje oor te voorschijn
zoveel geluk zo dichtbij
maakt een mens vrij.
Edith Oeyen
eenvoud
Goede vrienden,
Hier een adempauze inlassen tussen de boterbriefjes. En sorry waneer ik in herhaling val maar deze wereld werd voor mij veel meer dan een hobby; het werd een roeping die dag na dag sterk wordt gedragen door jullie reacties. ik ben dan ook dankbaar wanneer iemand me schrijft dat mijn bijdragen getuigen van eenvoud, dat mensen een luisterend oor vinden ... Maar dat ben ik maar uit genade. Ik ben geen beter mens omdat ik christen ben en er zo ook naar probeer te leven. Neen, christenen zijn niet per definitie betere mensen dan anderen, maar meestal wel dankbaardere mensen. "Een gelovige krijgt niet meteen een brevet van deugdzaamheid. We zijn en blijven zondaars", zoals de kardinaal het schrijft. Maar een gelovige is iemand die weet dat al het goede dat hij in zich draagt niet van hemzelf komt, maar dat het door God bij genade werd gegeven. Kijk, lieve mensen, dit wou ik toch even zeggen: de dankbaarheid van u aan mij is meteen een dankbaarheid van mij aan u allen!
Ik wou dit even kwijt alvorens verder te gaan rond eigen leven, hoe ik was, hoe ik ben en zou willen zijn. Maar diep in mij zal er weinig veranderen omwille van die mooie waarden die niemand me afnemen kan wat er ook gebeurd is/gebeuren kan!
Bij deze wens ik dan ook heel veel sterkte aan die mensen die hebben afgehaakt omwille van psychische en fysische klachten waarvoor ik alle begrip heb. Maar weet dat bloggen daarmee geen einde mag zijn aan een vriendschap die jullie met elkaar en soms met mij hebben opgebouwd!
Genegen,
Maarten
l'amour
Rien n'est petit dans l'amour.
Ceux qui attendent les grandes occasions
pour prouver leur tendresse
ne savent pas aimer.
Laure Conan
het witte doosje
