Nog even inhaken op wat ik eerder neerpende en dan proberen af te sluiten al zal bloggen over liefde nog daarmee geen einde nemen. Maar wat ik recent las bij Edmund Wilson, daar plaatste ik een grote IK naast in potlood en ik dacht meteen dat ik gelijkaardige dingen had geschreven die nogal een zelfbeeld kunnen weergeven. Dus zo alleen ben ik ook niet met deze gevoelens. Vandaar dit citaat al bezit ik niet die afschuw waarvan sprake is.
"Het was of de hoofdpersoon, Frédéric Moreau, met zijn grote, vurige maar vage verlangens, zijn besluiteloosheid, het gebrek aan een doel in zijn leven en zijn afschuw van zichzelf het beeld weerspiegelde dat ik van mezelf had.
Het jarenlang liefhebben zonder dat het rgens toe leidt, (of heeft ondergetekende misschien toch wel véél meer betekend vooor anderen dan hij zelf beseft?), van artistieke en literaire ambities, (Linda, waar heb je dat nog recent geschreven?!) die geleidelijk in het niets verdwijnen, van levens waarin men zich dient te verzoenen met een gestaag inkrimpen van het geestelijk blikveld (al is bloggen soms een verruiming van dit blikveld), boden ook een filosofie waar ik me onwillekeurg in herken(de). Alles leek een fatalisme uit teademen, een besef dat het leven vluchtig, onbelangrijk en illusoir is."
MAAR vanuit de gelovige overtuiging weet ik dat dit leven niet onbelangrijk is, al zijn de vragen rond wie we zijn en waar we naartoe gaan zo des mensen. ZEKER wanneer een persoon je op de man afvraagt: "
Maar ben jij ooit verliefd geweest, weet je waarover ik het heb?"
Eigenlijk zou ik van de verschillende stukjes die ik rond die vraag publiceerde moeten samenrapen tot één geheel, maar laat het duidelijk zijn hoe goed en slecht we elkaar ondertussen al kennen.
Het is tenslotte de vraag die ieder wel eens uitdrukkelijk aan zichzelf stelt.
Is er menselijk contact geweest in mijn leven? Heb ik vrouwen gekend buiten mijn moeder en zussen? Iets heeft me tegengehouden: een puriteinse angst misschien? Over liefde en romantiek, 'de minder gereguleerde maar natuurlijke gang van zaken' weet ik alleen uit boeken.... In mijn wereld wordt op een romantische liefde neergekeken als was het een afwijking en toch weet ik hoe groot de nood is in onze dagen naar echt affectief leven. Maar die romantische liefde geeft me wel vleugels, zo af en toe.
Een moeilijke afsluiter? Wellicht maar misschien stof tot nadenken en een gesprek aan te knopen.
