Dinsdag 21 augustus 2007
bezinning
Geef je ziel de stilte die zij nodig heeft om zich te laten horen.
Want de stem van de ziel is zacht en zij kan alleen in de stilte
tot haar recht komen.
Heinz Körner
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Maandag 20 augustus 2007
de dood
... is niet dood. Ik moest hier even aan denken wanneer ik het overlijdensbericht las van Jos Brink, maar nog méér wanneer ik met aandacht luisterde naar het 'In Memoriam". "Eén van de grootste geschenken van onze Maker is dat we niet weten hoe het afloopt", getuigde hij er ondermeer.Op bewuste dag was ik aan het zappen doorheen blogland en toen werd ik stil bij het getuigenis en mijmering - en blijkbaar ben ik niet de enige - van Pierre Van Laeken over de de dood van zijn broer Jan. Ja, we zouden allemaal misschien wat minder moeten zappen van blog naar blog maar even langer moeten stilstaan bij zelfde blog om zo de mens achter het scherm beter te leren kennen, maar dit geheel terzijde.
Het is met de toestemming van Pierre dat ik een fragment uit zijn 'brief aan zijn broer' nog eens in de kijker wens te plaatsen. De reden dat ik dit hier en nu doe is niets anders dan het feit dat ik twee mensen ken van wie ik weet dat ze nu de weg naar de overkant gaan.Het weze voor hen, maar ook voor anderen een troostend gebaar, want soms kan je op afstand de dingen zo anders zien, met ogen die hebben geweend maar gelovend in een nieuw en eeuwig leven. Alléén je eigen partner kan je niet helpen in de dood.
Vooraleer Pierre Van Laeken te citeren kreeg ik juist nog deze in handen, want inderdaad is het soms te laat om dingen "goed te maken", een leven samen mooi af te ronden.
Lees even met me mee: "Waar was ze nu, haar dode en geschonden lichaam? Op een roestvrijstalen tafel in een mortuarium? Die vrolijke lieve vrouw, haar buurmeisje en beste vriendin, met wie ze haar leven en gedaachten zoveel jaren had gedeeld. Ze hadden nooit de gelegenheid gehad om elkaar terug te vinden, zoals zij zo vaak zo hevig verlangd had. HET WAS EEN KWESTIE VAN DAGEN GEWEEST. NU WAS HET TE LAAT"
Gelukkig sluit onze vriend Pierre af in optimisme met een boodschap voor na dit leven ... of gaat het leven gewoon verder zoals hij het mooi verwoordt?
Er gaat niets verloren van wat de aarde geeft en niets van wat zij vraagt. Bij de dood verdeelt zij alles weer over honderdduizend dingen. Wij zijn hier altijd geweest en zullen hier altijd zijn. Uiteenvallen in atomen, in de oerstof waaruit wij zijn geschapen. Doodgaan is niet voor altijd niemand zijn. Het is de lieflijkheid van het zonlicht op een roos. Een zachte zomeravond. De kus van een kind. Woorden op lippen. Het ruisen van een vloeiend beekje. Het gefluister van de wind in de bomen. Een eeuwigdurend raadsel.
Pierre Van Laeken.
Zondag 19 augustus 2007
raar gevoel
Mensen, ik heb vandaag een raar gevoel, bijna een vakantiegevoel. Vrij raar en dat enkele dagen voor ik naar het ziekenhuis stap voor een ingreep aan de hand waar sommigen al eerder over lazen.
Het is een gevoel zoals het je kan overkomen wanneer je al lang een reis hebt gepland, alle voorbereidingen hebt getroffen, de koffers gepakt zijn - enkel nog niet gesloten, want er moet nog iets bij ...
Maar de voorbije dagen moest dan ook heel wat gregeld worden, net als voor een reis, ook al zal ik maar één nacht van huis zijn. Maar nu kan ik nog alles wat me belieft. Volgende week deze tijd word ik voor een deel sterk afhankelijk van mensen: de familiale hulp, de thuisverpleging, de kinesist, de vertrouwensmensen.
Misschien is het feit dat alle voorbereidingen achter de rug zijn en dat ik er een goed gevoel bij heb, dat het ook lijkt alsof ik op reis ga. Nog alles even schikken, de buren en enkele anderen verwittigen. Dus toch op reis? In elk geval heeft een mens toch een klein koffertje in te pakken.
Het vakantiegevoel is er ook mede zij de vele mails die ik nu al kreeg met wensen voor een spoedig en geheel herstel. Al die mensen gaan met me mee in hun gedachten en gebed, allemaal medereizigers die het me blijkbaar zo comfortabel mogelijk willen maken. Alsof we samen op de bus stappen om samen goed en wel terug te keren, met een blij en opgewekt gezicht. Ook biddende mensen gaan met me mee, zelfs live tot in Italië! Waar bloggen toch kan toe leiden; is dat niet mooi!
We kunnen dus echt van deze aarde op deze vierkante meter een hemel maken wanneer we allen maar dezelfde richting inkijken. En zo vergeten we de kleine en grote kwalen. Dit ervaar ik nu héél concreet Ik besef dat blogvrienden niet aan de deur kunnen kloppen met een brood of een fles wijn, maar door die bijzondere vriendschap onder bloggers is er soms iemand die je leven verandert, die je door moeilijke, verwarde tijden heen helpt en je aanmoedigt ... omdat je geen zorgen hoeft te maken.
Dat hebben velen onder jullie elkaar al mogen ervaren als bloggers. Ik wens dat dit nog zo jaren mag doorgaan, want alle mee-lijden heeft met liefde te maken, en in echte liefde met of zonder hoofdletter kom je vroeg of ook dat lijden tegen.
Zondag 19 augustus 2007
een streling
Liefde is een straling die je mee trekt over een reis,
Liefde is leven dansen over een energie die klinkt als een wijs,
Het klinkt net als muziek, laat je leiden,
Dansen op een energie die je dan ook niet kan vermijden,
Laat je ook gaan je ziet dat het stroomt,
Weet wel zeker dat je er ook van droomt.
Waar is het als je het niet ziet ,
de weg die jou alle mogelijkheden biedt
Vaak is het voelen, het denken laat je weg,
Zal het jou helpen? Als ik het tegen je zeg?
Zie de zon vaak in je hart,
laat hem stralen door je heen,
Dan voel jij waar je staat
en ben je niet alleen.
Vrijdag 17 augustus 2007
delen en geven
Als je éénmaal begrepen hebt om het wenige dat je hebt,
vijf broden en twee vissen, uit handen te geven,
in Gods handen,
dan zal je het wonder beleven:
duizenden mensen zullen als broers en zusters
van je breken blijven leven.
Zo leven wij van en voor elkaar.
Want niemand is zo rijk dat hij of zij niet kan ontvangen,
en niemand is zo arm dat hij of zij niets te bieden heeft,
elk naar zijn eigen gaven en talenten.
Velen onderschatten wat ze een ander geven,
en daar ben ik blij en dankbaar om!
Donderdag 16 augustus 2007
echtheid
Wie de échte liefde en de échte vriendschap ontdekt,
begrijpt zijn gave voor de andere.
Dat te mogen ontdekken in een periode van twijfel en kommer, heel concreet naar de komende ingreep, kan een mens ineens weer kracht geven zoals ik het in een vorig artikel schreef. Er wordt véél opgelost wanneer je er direct tegenaan gaat; vaak is dit al de helft van de oplossing en valt een stuk "hoe zal het gaan?" weg. De genezing en het herstel lijken al bezig nog voor ik de operatiekamer heb gezien. Ik heb de huisdokter gezien, laatste preoperatieve onderzoeken ondergaan, familiehulp gecontacteerd i.v.m. organiseren huishouden en poetsdienst. Nu nog een thuisverpleger vinden ...
En kijk, ik heb al een heel veel beter gevoel dan wat ik schreef in "ziekte" al kan ik de ingreep en het herstel niet minimaliseren. Maar precies omdat anderen oprecht bezorgd zijn krijgt een mens onbewust een duwtje in de rug. Vandaar ook de eerste zin van dit bericht ... De gave voor de ander, maar deze keer de gave tot vriendschap VAN anderen die ik krijg en waar ik nu al zeker van ben dat het meeleven zal blijven.
Eigenlijk wou ik alleen maar bovenstaande zinsnede in vetjes zetten, want zo betekenisvol!
Mogen jullie deze vriendschap ook ervaren in eigen leven, bij familie en vrienden!!
Het weze zo!
Woensdag 15 augustus 2007
steun
Ieder heeft soms van die dagen, dat het allemaal niet gaat.
Dat het is alsof ze je plagen, en dat ieder somber kijkt.
Dat er weinig bloemen bloeien, dat de zon niet altijd schijnt.
Kortom, dat je vrolijkheid, op een haartje na, verdwijnt.
Kijk dan om je heen, en denk, er is altijd een weg, altijd een licht.
Geniet van alles om je heen, de wereld in al zijn pracht.
Een vlinder, een bloem, zelfs een simpele steen.
De blijheid van het leven, is ons allemaal gegeven.
't Zit hem in de kleine dingen, die ons allemaal omringen.
Er is altijd een weg, altijd een licht.
Want er komt een moment, dat het geluk voor je staat.
Dus, hou het nog even vol, als het nu wat minder met je gaat.
Kijk naar de maan, de sterren, de blauwe lucht, de zon die schijnt.
Laat de zon je lichaam strelen, laat de tijd je wonden helen ...
auteur unknown, maar wel attent van een blogger die me duidelijk heeft begrepen
waarvoor heel veel dank!
Woensdag 15 augustus 2007
IN de stilte van de moederschoot begon het leven dat ons werd gegeven.
IN de stilte kom je tot denken, leer je aandacht aan je innerlijke schenken.
IN de stilte droomt ieder zijn eigen dromen, wil ieder zijn verdriet en eenzaamheid wel tonen.
IN de stilte spreekt het hart met eigen woorden, worden gedichten geboren.
IN de stilte eindigt ook het leven dat ons werd gegeven.
Hoe lang nog of nog maar even ….?
icoon: Hemelvaar Maria
Woensdag 15 augustus 2007
MARIA
Maria
je bent een lieve, stille vrouw,
je handen zijn zacht en teder als water,
je lach is hartelijk en hartverwarmend als de zon,
je gebaar is vrolijk, je ogen zijn fleurig,
dit maakt je altijd nieuw,
daarom dank ik u vandaag.
God, mocht jou gebruiken, helemaal,
je hart, je geest, je gemoed,
je lichaam, je schoot, je hele wezen.
Maak jij, Maria,
mijn hart ontvankelijk voor dat geheim
voor die gedurfde sprong
van geven, doorgeven...
het geheim van alle leven.
Bid voor ons, Maria.
je bent een lieve, stille vrouw,
je handen zijn zacht en teder als water,
je lach is hartelijk en hartverwarmend als de zon,
je gebaar is vrolijk, je ogen zijn fleurig,
dit maakt je altijd nieuw,
daarom dank ik u vandaag.
God, mocht jou gebruiken, helemaal,
je hart, je geest, je gemoed,
je lichaam, je schoot, je hele wezen.
Maak jij, Maria,
mijn hart ontvankelijk voor dat geheim
voor die gedurfde sprong
van geven, doorgeven...
het geheim van alle leven.
Bid voor ons, Maria.
Dinsdag 14 augustus 2007
ziekte
Vandaag geen berichten rond liefde of dagelijkse bedenkingen maar wel over mijn hand. Ja, we gebruiken onze handen zo onbewust en overal en haast voor alles. pas in rust zijn ze gevouwen.
Doe maar de zelftest. Op dit moment ben je aan het tokkelen, grijp je naar een stuk papier, neem je een boek ter hand, rust je hoofd in je handen, en voor de meesten onder ons, allemaal met beide handen.
Heb je deze morgen al de borstel of swiffer genomen, aarappelen geschild, eten klaar gemaakt, de vaat gedaan, de krant gelezen? Ja, inderdaad, daar heb je beide handen voor gebruikt. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
En nu valt het hier even stil bij me, want ik kijk nog eens naar die linker pink van me die heel langzaam na jaren naar binnen aan het groeien is (een gevolg van jaren lang de verkeerde medicatie?), evenwel pijnloos. Ik had het er al eerder met mijn huisarts over gehad en een consult bij een specialist altijd maar uitgesteld tot ik doorverwezen werd naar een handchirurg. Gisteren ben ik daar dan naartoe geweest. De diagnose moest niet meer gemaakt worden: "ziekte van Dupuytren". Een lieve jonge dokter legde alles heel vlug doch goed uit, en voor ik het goed en wel besefte stond ik terug buiten, was er een opnamedag geregeld en de kamer gereserveerd.
Hij had me ook de site meegegeven rond deze ingreep. Een mens wil soms informatie, aan de andere kant zou je beter maar de krachtlijnen kennen zoals besproken tijdens consult.
Beste mensen, wanneer je deze straks leest zal je begrijpen dat ik voor een vrij lange tijd "buiten dienst" zal zijn; een vaststelling die nu pas door me doordringt. Maanden van revalidatie (ik dacht helemaal niet eens aan kine!) en wanneer je dan die gespalkte hand ziet op foto (anderen dragen zelfs een maand lang een volledige handschelp), dan weten julle dat ik wellicht hier binnenkort een voorlopig einde zal moeten maken aan het bloggen. Dit zal ik nog het meeste missen.
Zonder een antwoord hoe en wat met eten, koken, kuisen en die dingen die ineens niet meer vanzelfsprekend zullen zijn zoals telefoon opnemen, toiletgang, zich aan- en uitkleden ...
Er is geen vrees maar wel het besef dat het nog maanden zal duren voor weer alles normaal zal functioneren, altijd dat embetant ding meedragend, dag en nacht zonder maar te spreken over hoe de handpalm er nadien zal uitzien.
Beste blogvrienden, ik besef dat dit voor sommigen onder jullie niets is i.v.m. wat anderen moeten doormaken. Maar omdat het over die hand gaat die jullie zoveel nieuws heeft gebracht wilde ik dat toch even meegeven zodat je niet tevergeefs zit uit te kijken naar mijn berichten of misschien vragen gaat stellen die er niet hoeven te zijn. Ik probeer zolang mogelijk te bloggen, misschien ook tijdens, maar dat zien we dan wel weer, want zoals je kan lezen kunnen de wonde, de pijnen, de zwellingen er nog een grote domper op zetten.
Wie wil mee-lijden kan hier terecht! Voor het mee-leven dank ik nu al!
http://www.orthopedie-roeselare.be/docs/Ziekte_van_Dupuytren.pdf
Maar nu nog even proberen te genieten tot eind augustus.
Dinsdag 14 augustus 2007
IK WIL WEL
... een bezinning naar mezelf samen met jullie, want tussen willen en doen is vaak zo een afstand ...
Ik wil wel goede dingen doen, maar dat komt er niet altijd van; ik denk nog maar aan de vele beloofde mails die ik zou beantwoorden om eens in blogland te blijven, de waardering die ik o zo zeker zou doorsturen, de raadgeving die ik zou opvolgen. Maar dat alles vervalt in het niets bij het echte wat we willen doen voor een ander al was het maar een ziekenbezoek te brengen dat weer al veel te lang is uitgesteld. Mag ik bij deze dan ook de vrijheid nemen om het beste te wensen aan Geert na zijn hartoperatie en mijn groeten over te maken aan Martientje! Ja, allemaal dingen die we willen doen, zelfs gemeend, maar het is voldoende dat de telefoon overgaat en het is zo vergeten.
Ja, ik zou beter wat minder hoog van de toren blazen en iets méér doen. Ik denk en weet dat de meesten onder jullie wel ijveren voor iets, maar liggen we wel echt wakker van een specifiek probleem eens het tv-journaal over is? Op het ene moment schieten ons tranen in de ogen wanneer we oorlog en armoede zien, en op het zelfde moment sluiten we "de nieuwsklikker" van de pc wanneer we voor eigen 'plezier-hobby' vlug nog wat willen bloggen.
Hoe leggen we dat uit? Het is een beetje een dubbel gevoel. Aan de ene kant wil ik me verzetten tegen hoe de dingen gaan, omdat ze niet kloppen met hoe het volgens mij zou moeten. Maar aan de andere kant is er dan gelatenheid, een soort besef dat er weinig aan te verhelpen valt. We kunnen ook niet elke nood lenigen en aan elke instantie geven. Ik had het vroeger ook al in een artikel over GEEF-MOE.
MAAR wanneer deze dingen dan inderdaad zo ver van ons bed staan, zouden we dan niet toch maar proberen die personen te contacteren die wellicht al heel lang op een telefoon, een bezoek van ons gewacht hebben en die we ergens hebben verwaarloosd zodat we het schaamrood niet moeten krijgen wanneer onverwacht deze of gene ons zelf opbelt met de vraag of we nog leven?
Ja, we kunnen zoveel betekenen voor een ander zo dichtbij, en dat dichtbij kan soms in deze maatschappij ook een mail zijn die wat meer energie en tijd vraagt, zeker wanneer het ons niet gemakkelijk valt om die mens aan te spreken na langere tijd. De voldoening zal des te groter zijn.
Morgen dus minder schrijven, maar meer doen. Wanneer ieder voor zich nu een bepaald doel voor ogen stelt, dan zal de helft van Vlaanderen morgen een stukje geluk hebben ervaren. Wensen wij het aan elkaar!
Maandag 13 augustus 2007
"Behandel goede mensen goed.
Behandel niet-goede mensen ook goed.
Zo komt goedheid tot stand."
Lao-Tse Chinees filosoof (+/- 600 v.C.)
Ik sluit mijn blog af en zie dat er nog een mail binnenkomt. Wat was ik aangenaam verrast met zo een citaat, zo sterk aansluitend wat ik pas neerpende en ook een beetje de weergave van wat ik al de ganse tijd betracht door het bloggen.
Dankbaar sluit ik dan ook deze avond af met groeten aan weer eens een mens die nog gelooft in het goede van de ander!
Maandag 13 augustus 2007
Maandagavond
Ja, het is weer eens avond geworden en wanneer een mens zijn pc pas dan kan openen zou hij soms beter niet onmiddellijk naar de mailbox gaan zien, zeker niet voor ons, bloggers. Soms is het beter direct in te loggen op SeniorenNet, zeker wanneer een mens nog een paar dingen heeft te noteren, te herzien, bij te werken, of vooral wanneer er nieuwe ideeën zijn om op mijn blog te plaatsen.Trouwens hebben jullie dat ook dat een mail, een blogbericht, een reactie je naar een gans andere wereld kan brengen, naar een verleden dat je al lang vergeten waart, mensen die ineens gelinkt worden waarvan je zelfs de naam niet meer kende, ook al was je ze destijds zeer genegen? Zo was ik een paar dagen geleden intensief op zoek naar een telefoonnummer van iemand, wat dan weer de vrucht was van een mailbericht, dat op zich weer gesproten was uit een bepaalse interesse van een lezer op mijn blog. Om het dan nog maar bij die ene persoon te houden.
Daarnaast zijn er nog die vele anderen die plotseling deuren openen waar je het niet had verwacht en die weer reden zijn om daar dieper op in te gaan of zeker een poging tot antwoord mogen zijn.
En zo geef ik hier en nu een antwoord op vragen als reactie op de muziek de je nu hoort op mijn blog. Eerder liet ik al een tekst na. Vandaag volgt een tweede, die blijkbaar ook al langer wordt verwerkt in powerpoints.
Ondertussen dank voor de hints om mijn blog nog aantrekkelijker te maken. Wordt dus terug nachtwerk en er was nog zoveel essentieels te schrijven deze avond, maar alles op zijn tijd.
IS HET NIET MOOI EN FIJN ZO EEN TOFFE FAMILIE TE ZIJN?!
Maandag 13 augustus 2007
You raise me up
Zoals beloofd volgt hier de tweede songtekst op het gedeeltelijk vernieuwde blog.
"YOU RAISE ME UP" wil ik deze keer vrij vertalen: JIJ HELPT ME ER TERUGBOVENOP.
Persoonlijk wil ik deze YOU/JJ Christus of God noemen.
In andere situaties zal het wel de vriend, de partner zijn die altijd naast je staat.
When I am down and, oh my soul, so weary;
When troubles come and my heart burdened be;
Then, I am still and wait here in the silence,
Until you come and sit awhile with me.
You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.
You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.
There is no life - no life without its hunger;
Each restless heart beats so imperfectly;
But when you come and I am filled with wonder,
Sometimes, I think I glimpse eternity.
You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.
You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up: To more than I can be.
Zondag 12 augustus 2007
eerste woord
ZOU JE JE EERSTE WOORD KUNNEN HERINNEREN?
WAS DAT MAMA?
Dat moet het wel geweest zijn, mama was zoet en zacht om te zeggen.
Het smaakte naar huid en melk.
Mama blijft mama, mijn geborgenheid en veilige haven.
Mama ook al zal je hier ooit niet meer zijn.
HET WOORD PAPA KWAM PAS LATER,
DAT WAS KORTER EN VAN EEN ANDERE SNIT.
Het kwam niet zo vlug uit mijn mond.
Maar zonder mijn papa kan ik niet, nog altijd niet.
"VADER" zoals hij in zovele talen wordt aanbeden.
MOEDERDAG - VADER-én MOEDER.
Zondag 12 augustus 2007
bloggen
Beste Mensen,
Ik was de laatste tijd wat minder druk (toch wat bloggen betreft) en toch was ik bezig met mijn blog om het zowel voor mezelf als voor jullie wat aangenamer, beter te maken,; er meer "cachet" aan te geven zoals een blogger me mailde. Zo is de muziek gewijzigd. Ik hoop dat jullie daarvan zullen genieten. Het mag wat rust geven!
Rudi, het lied dat lang op mijn blog stond en zo toepasselijk was van Jacques Brel: "Ne me quitte pas " komt dan misschien ook terug. Verder dank ik een paar lieve vrienden die me geholpen hebben om dit alles zo goed en kwaad als mogelijk tot een goed einden te brengen want jullle weten al langer dat ik beter ben met de pen dan met de lay-out. Maar iedereen zijn gave en elkaar zo mogen aanvullen is een verrijking en is vooral deugddoend!
Maar eindelijk wou ik volgende gedachte meegeven, deze morgen ontvangen! Niet zomaar een gedachte maar ze komt uit een boek dat ik al eerder heb aanbevolen. Ga maar eens langs naar de bib om die auteur eens te lezen.
Het kan alleen maar een versterking en bevestiging zijn in ons eigen streven naar LIEFDE EN VRIENDSCHAP!
Als je van iemand houdt,
hoef je niet te begrijpen wat er buiten je gebeurt
omdat alles binnen in je gebeurt.
Paulo Coelho
Zondag 12 augustus 2007
PRAYER
Op een zondag mag het wellicht méér dan anders, alhoewel ....
De songtekst heb ik geplaatst n.a.v. de heropmaak van mijn blog en omdat bepaalde teksten méér aandacht vragen plaats ik er hier alvast één. Een ander volgt.
Someday, when we are wiser
When the world's older
When we have learned
I pray someday we may yet
Live to live and let live
Someday, life will be fairer
Need will be rarer
And greed will not pay
Godspeed, this bright millenia
On it's way, let it come someday
Someday our fight will be won, and
We'll stand in the sun, in
That bright afternoon
'Til then, on days when the sun
Is gone, we'll hang on
If we wish upon the moon
There are some days, dark and bitter
Seems we haven't got a prayer
But a prayer for something better
Is the one thing we all share
Someday, when we are wiser
When the whole world is older
When we have love
And I pray someday we may yet
Live to live and one day, someday
Someday life will be fairer
Need will be rarer
And greed will not pay
Godspeed this bright millenia
Let it come
If we wish upon the moon
'Sometimes' - Celtic Woman
Vrijdag 10 augustus 2007
hoorde ik
op tv:
WELKE MENING HEBT GE U AAN TE METEN OVER EEN ANDER?
antwoord: GENE!!!
Zeker waar! wanneer je de persoon nog nooit persoonlijk hebt ontmoet; spijtig gebeut dit ook nog op vandaag in ons dierbaar blogland.
Vrijdag 10 augustus 2007
MOED
MOED IS NIET DE KRACHT OM DE DOOD TEGEMOET TE TREDEN,
MAAR OM HET LEVEN ONDER OGEN TE ZIEN
Uit: 'Het fonkere huis aan de zee"
Donderdag 9 augustus 2007
een omarmer
dit gedicht geeft heel goed weer wie ik wil zijn voor jou en jou en jou ....vandaar ...
ik wil graag een omarmer zijn
een mens die and'ren kan verwarmen
die lief kan hebben zonder taal
met beide uitgestoken armen
ik wil geen strenge rechter zijn
doch een geboren pleiter wezen
en Vader, mag toch iedereen
dat in mijn ogen kunnen lezen
ik wil graag een omarmer zijn
daar waar de wanhoop harten griefde
Heer, met een liefdevol gebaar
vertaal ik woordeloos Uw liefde
want dat is toch een groot geheim
het stille wonder van erbarmen
dat ieder mensenkind verstaat
de taal van uitgestoken armen
ik wil graag een omarmer zijn
en metterdaad Uw naam belijden
ik wil graag een ontfermer zijn
een vriend die strijdt waar and'ren strijden
en als mijn armen moede zijn
wilt Gij ze dan opnieuw weer sterken
opdat ze als een instrument
Heer, in Uw handen blijven werken
fd