Vandaag geen berichten rond liefde of dagelijkse bedenkingen maar wel over mijn hand. Ja, we gebruiken onze handen zo onbewust en overal en haast voor alles. pas in rust zijn ze gevouwen.
Doe maar de zelftest. Op dit moment ben je aan het tokkelen, grijp je naar een stuk papier, neem je een boek ter hand, rust je hoofd in je handen, en voor de meesten onder ons, allemaal met beide handen.
Heb je deze morgen al de borstel of swiffer genomen, aarappelen geschild, eten klaar gemaakt, de vaat gedaan, de krant gelezen? Ja, inderdaad, daar heb je beide handen voor gebruikt. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
En nu valt het hier even stil bij me, want ik kijk nog eens naar die linker pink van me die heel langzaam na jaren naar binnen aan het groeien is (een gevolg van jaren lang de verkeerde medicatie?), evenwel pijnloos. Ik had het er al eerder met mijn huisarts over gehad en een consult bij een specialist altijd maar uitgesteld tot ik doorverwezen werd naar een handchirurg. Gisteren ben ik daar dan naartoe geweest. De diagnose moest niet meer gemaakt worden:
"ziekte van Dupuytren". Een lieve jonge dokter legde alles heel vlug doch goed uit, en voor ik het goed en wel besefte stond ik terug buiten, was er een opnamedag geregeld en de kamer gereserveerd.
Hij had me ook de site meegegeven rond deze ingreep. Een mens wil soms informatie, aan de andere kant zou je beter maar de krachtlijnen kennen zoals besproken tijdens consult.
Beste mensen, wanneer je deze straks leest zal je begrijpen dat ik voor een vrij lange tijd "buiten dienst" zal zijn; een vaststelling die nu pas door me doordringt. Maanden van revalidatie (ik dacht helemaal niet eens aan kine!) en wanneer je dan die gespalkte hand ziet op foto (anderen dragen zelfs een maand lang een volledige handschelp), dan weten julle dat ik wellicht hier binnenkort een voorlopig einde zal moeten maken aan het bloggen. Dit zal ik nog het meeste missen.
Zonder een antwoord hoe en wat met eten, koken, kuisen en die dingen die ineens niet meer vanzelfsprekend zullen zijn zoals telefoon opnemen, toiletgang, zich aan- en uitkleden ...
Er is geen vrees maar wel het besef dat het nog maanden zal duren voor weer alles normaal zal functioneren, altijd dat embetant ding meedragend, dag en nacht zonder maar te spreken over hoe de handpalm er nadien zal uitzien.
Beste blogvrienden, ik besef dat dit voor sommigen onder jullie niets is i.v.m. wat anderen moeten doormaken. Maar omdat het over die hand gaat die jullie zoveel nieuws heeft gebracht wilde ik dat toch even meegeven zodat je niet tevergeefs zit uit te kijken naar mijn berichten of misschien vragen gaat stellen die er niet hoeven te zijn. Ik probeer zolang mogelijk te bloggen, misschien ook tijdens, maar dat zien we dan wel weer, want zoals je kan lezen kunnen de wonde, de pijnen, de zwellingen er nog een grote domper op zetten.
Wie wil
mee-lijden kan hier terecht! Voor het mee-leven dank ik nu al!
http://www.orthopedie-roeselare.be/docs/Ziekte_van_Dupuytren.pdf
Maar nu nog even proberen te genieten tot eind augustus.
echtheid
1 reactie op dit bericht
hier moest ik dus zijn