vrienden

Begrafenis in stijl

Jos Brink zal donderdag in Amsterdam ter aarde worden besteld. Voor zijn begrafenis zal hij eerst tussen 9 en 11 uur worden opgebaard in Theater Carré, waar het publiek afscheid van hem kan nemen. 

Na een bijeenkomst in De Duif zullen de naaste vrienden van Jos met hem naar begraafplaats De Nieuwe Ooster gaan. Rond 14.00 uur vertrekt de stoet daarheen, waar in de aula tussen 15.00 en 16.00 uur een herdenking wordt gehouden, waarna Brink wordt begraven. De begrafenis is voor iedereen toegankelijk.

Vanaf maandag ligt in de hal van Carré tussen 12.00 en 22.00 uur een condoleanceregister. Op de overige dagen is het register om 10.00 uur geopend. 

Met deze wijze van afscheid nemen wordt een wens van Brink - die niets van zijn begrafenis geregeld had - ingewilligd. In een interviewfragment dat de Vlaamse televisie ter gelegenheid van zijn heengaan uitzond, schamperde Brink over de Nederlandse uitvaarten in het algemeen, met een kopje koffie en een plakje cake. "Je zou van ellende zelf in de put springen.” De presentator zag liever een 'grootse' begrafenis met buffetten en drank, het liefst vanuit een theater.

In een publicatie van uitvaartorganisatie Dela schreef Brink ooit: 'Ik heb aangegeven dat ik vanuit Carré wil worden begraven. Daar is de openbare wake. Zo hoort dat bij acteurs. Vandaar naar mijn kerk De Duif, een kippeneindje verderop, voor de uitvaartdienst. Dan naar Westgaarde, met een lekkere hap en snap na afloop. Dus niet dat kopje koffie en een plakkie cake, waardoor de mensen nog dieper in de put raken. Op mijn uitvaart is het een vrolijk samenzijn met buffetten en drank. Het ouderwetse begrafenismaal, zullen we maar zeggen, en die waren er niet voor niets. En dan maar hopen dat mensen mij herinneren als een man die zijn best heeft gedaan in het leven. Maar uiteindelijk geldt: Wanneer je dood bent groeien alle bomen door en is de groentenman om negen uur weer open...'

Beste, deze wou ik toch even achterlaten op mijn blog. Ja, ik dacht een tijd terug er emotioneel klaar voor te zijn, maar nu de ingreep aan de hand voor de deur staat - ik nog wat moet poetsen voor de poetsdienst komt(Ja, zo zijn Vlamingen hé!)- vraagt een mens zich af of die ingreep wel nodig is. En dan krijg je volgend berichtje door. Toch leuk. 
Ja, veel méér tijd om te bloggen zit er niet in, en zeggen dat ik de laatste tijd zo goed bezig ben ... "Mooie liedjes". Maar ondertussen maak ik van de gelegenheid  gebruik m:ijn pc ook even naar de dokter te brengen voor preventief onderzoek zodat we terug samen kunnen verder gaan.
Ook al zal ik weinig of niets kunnen tikken, ik zal graag jullie blogs lezen en met één vinger proberen te reageren, want ik kan niet zonder mijn partner, de blog die zoveel vrienden bracht. Zeker de laatste dagen heb ik dit weer eens mogen ervaren. DANK is dan ook een voorlopig laatste woord voor ze die hand goed inpakken en ik nog pijnloos kan tikken. Maar nu die mailgroet van een blogger.

'De beste spiegel is een oude vriend',  (George Herbert). 
-------------------------
Volgende week om deze tijd ben je weer het heertje.
Het ergste (denken aan) is dan achter de rug.
Dus niet omkijken maar vooruit zien. De toekomst is geweldig.
 
'God geneest, en de dokter strijkt het honorarium op",
(Engels spreekwoord).
"vertel dit niet aan je arts anders mag je geen nachtje overblijven."
Maarten nog een fijne midweek en hou je sterk.

Geef je ziel de stilte die zij nodig heeft om zich te laten horen.
Want de stem van de ziel is zacht en zij kan alleen in de stilte
tot haar recht komen.
Heinz Körner

Er gaat niets verloren van wat de aarde geeft en niets van wat zij vraagt. Bij de dood verdeelt zij alles weer over honderdduizend dingen. Wij zijn hier altijd geweest en zullen hier altijd zijn. Uiteenvallen in atomen, in de oerstof waaruit wij zijn geschapen. Doodgaan is niet voor altijd niemand zijn. Het is de lieflijkheid van het zonlicht op een roos. Een zachte zomeravond. De kus van een kind.  Woorden op lippen. Het ruisen van een vloeiend beekje. Het gefluister van de wind in de bomen. Een eeuwigdurend raadsel.

Pierre Van Laeken.

 

Als je éénmaal begrepen hebt om het wenige dat je hebt,
vijf broden en twee vissen, uit handen te geven,
in Gods handen,
dan zal je het wonder beleven:
duizenden mensen zullen als broers en zusters
van je breken blijven leven.


Zo leven wij van en voor elkaar.
Want niemand is zo rijk dat hij of zij niet kan ontvangen,
en niemand is zo arm dat hij of zij niets te bieden heeft,
elk naar zijn eigen gaven en talenten.
Velen onderschatten wat ze een ander geven,
en daar ben ik blij en dankbaar om!

IN de stilte van de moederschoot begon het leven dat ons werd gegeven.

IN de stilte kom je tot denken, leer je aandacht aan je innerlijke schenken.

IN de stilte droomt ieder zijn eigen dromen, wil ieder zijn verdriet en eenzaamheid wel tonen.

IN de stilte spreekt het hart met eigen woorden, worden gedichten geboren.

IN de stilte eindigt ook het leven dat ons werd gegeven.  
Hoe lang nog of nog maar even ….?

icoon: Hemelvaar Maria

http://www.orthopedie-roeselare.be/docs/Ziekte_van_Dupuytren.pdf

Maar nu nog even proberen te genieten tot eind augustus.

... een bezinning naar mezelf samen met jullie, want tussen willen en doen is vaak zo een afstand ...

Ik wil wel goede dingen doen, maar dat komt er niet altijd van; ik denk nog maar aan de vele beloofde mails die ik zou beantwoorden om eens in blogland te blijven, de waardering die ik  o zo zeker zou doorsturen, de raadgeving die ik zou opvolgen.  Maar dat alles vervalt in het niets bij het echte wat we willen doen voor een ander al was het maar een ziekenbezoek te brengen dat weer al veel te lang is uitgesteld. Mag ik bij deze dan ook de vrijheid nemen om het beste te wensen aan Geert na zijn  hartoperatie en mijn groeten over te maken aan Martientje! Ja, allemaal dingen die we willen doen, zelfs gemeend, maar het is voldoende dat de telefoon overgaat en het is zo vergeten.

Ja, ik zou beter wat minder hoog van de toren blazen en iets méér doen. Ik denk en weet dat de meesten onder jullie wel ijveren voor iets, maar liggen we wel echt wakker van een specifiek probleem eens het tv-journaal over is?  Op het ene moment schieten ons tranen in de ogen wanneer we oorlog en armoede zien,  en op het zelfde moment sluiten we "de nieuwsklikker" van de pc wanneer we voor eigen 'plezier-hobby' vlug nog wat willen bloggen.

Hoe leggen we dat uit? Het is een beetje een dubbel gevoel. Aan de ene kant wil ik me verzetten tegen hoe de dingen gaan, omdat ze niet kloppen met hoe het volgens mij zou moeten. Maar aan de andere kant is er dan gelatenheid, een soort besef dat er weinig aan te verhelpen valt. We kunnen ook niet elke nood lenigen en aan elke instantie geven. Ik had het vroeger ook al in een artikel over GEEF-MOE.

MAAR wanneer deze dingen dan inderdaad zo ver van ons bed staan, zouden we dan niet toch maar proberen die personen te contacteren die wellicht al heel lang op een telefoon, een bezoek van ons gewacht hebben en die we ergens hebben verwaarloosd  zodat we het schaamrood niet moeten krijgen wanneer onverwacht deze of gene ons zelf opbelt met de vraag of we nog leven?

Ja, we kunnen zoveel betekenen voor een ander zo dichtbij, en dat dichtbij kan soms in deze maatschappij ook een mail zijn die wat meer energie en tijd vraagt, zeker wanneer het ons niet gemakkelijk valt om die mens aan te spreken na langere tijd. De voldoening zal des te groter zijn.

Morgen dus minder schrijven, maar meer doen. Wanneer ieder voor zich nu een bepaald doel voor ogen stelt, dan zal de helft van Vlaanderen morgen een stukje geluk hebben ervaren. Wensen wij het aan elkaar!

"Behandel goede mensen goed.
Behandel niet-goede mensen ook goed.
Zo komt goedheid tot stand."

Lao-Tse  Chinees filosoof (+/- 600 v.C.)

Ik sluit mijn blog af en zie dat er nog een mail binnenkomt. Wat was ik aangenaam verrast met zo een citaat, zo sterk aansluitend wat ik pas neerpende en ook een beetje de weergave van wat ik al de ganse tijd betracht door het bloggen.
Dankbaar sluit ik dan ook deze avond af met groeten aan weer eens een mens die nog gelooft in het goede van de ander!