pc-service

ik bevrijd mijn ommuurde gedachten,
om onder de vleugels van je liefde
de stilte een nieuwe naam te geven,
 zachtjes te dromen

MENSEN DIE JE LATEN DURVEN

IS VEILIGHEID BIEDEN.
Jos Brink

Ik denk dat we dit allemaal kunnen wanneer de gelegenheid zich voordoet, ongedwongen!
Gewoon de ander zichzelf laten zijn bij zichzelf en bij de ander, en zo een deur open laten, een deur open houden om letterlijk en figuurlijk buiten te treden.
Misschien zefs NU, op dit eigenste moment!

Beste,

U hebt het misschien onthouden, anders vergeten of er nooit bij stil gestaan, maar wanneer ik dit blog startte stond de muziek aan van Jacques Brel met het lied "Ne me quitte pas". Een paar mensen werden daardoor geraakt en zo liet ik destijds iets achter over de zanger. Nu er ondertussen op SeniorenNet meer mogelijk is geworden heeft een lieve blogvriendin voor me gezocht naar lied en tekst. Vandaar dat je vanaf nu dit lied terug hoort als eerste. Wil je echter verder mijmeren bij die hemelse muziek die rust brengt, schakel dan over naar een volgend fragment.

Ik geef u alvast de tekst mee van het chanson, dat diezefde vriendin voor me heeft opgezocht waarvoor een bijzonder woord van DANK!


Ne me quitte pas
Il faut oublier
Tout peut s'oublier
Qui s'enfuit deja
Oublier le temps
Des malentendus
Et le temps perdu
A savoir comment
Oublier ces heures
Qui tuaient parfois
A coups de pourquoi
Le coeur du bonheure
Ne me quitte pas (4 fois)

Moi je t'offrirai
Des perles du pluie
Venues de pays
Ou il ne pleut pas
Je creuserai la terre
Jusqu'apres ma mort
Pour couvrir ton corps
D'or et de lumiere
Je ferai un domaine
Ou l'amour sera roi
Ou l'amour sera loi
Ou tu seras reine
Ne me quitte pas (4 fois)

Ne me quitte pas
Je t'inventerai
Des mots insens�s
Que tu comprendras
Je te parlerai
De ces amants l�
Qui ont vu deux fois
Leurs coeurs s'embraser
Je te racont'rai
L'histoire de ce roi
Mort de n'avoir pas
Pu te rencontrer
Ne me quitte pas (4 fois)

On a vu souvent
Rejaillir le feu
De l'ancien volcan
Qu'on croyait trop vieux
Il est para�t-il
Des terres br�l�es
Donnant plus de bl�
Qu'un meilleur avril
Et quand vient le soir
Pour qu'un ciel flamboie
Le rouge et le noir
Ne s'�pousent-ils pas
Ne me quitte pas (4 fois)

Ne me quitte pas
Je ne veux plus pleurer
Je ne veux plus parler
Je me cacherai l�
A te regarder
Danser et sourire
Et � t'�couter
Chanter et puis rire
Laisse-moi devenir
L'ombre de ton ombre
L'ombre de ta main
L'ombre de ton chien
Ne me quitte pas (4 fois)

Goede vrienden zie je niet.
 Zij staan achter je.

Tom Leunissen

Begrafenis in stijl

Jos Brink zal donderdag in Amsterdam ter aarde worden besteld. Voor zijn begrafenis zal hij eerst tussen 9 en 11 uur worden opgebaard in Theater Carré, waar het publiek afscheid van hem kan nemen. 

Na een bijeenkomst in De Duif zullen de naaste vrienden van Jos met hem naar begraafplaats De Nieuwe Ooster gaan. Rond 14.00 uur vertrekt de stoet daarheen, waar in de aula tussen 15.00 en 16.00 uur een herdenking wordt gehouden, waarna Brink wordt begraven. De begrafenis is voor iedereen toegankelijk.

Vanaf maandag ligt in de hal van Carré tussen 12.00 en 22.00 uur een condoleanceregister. Op de overige dagen is het register om 10.00 uur geopend. 

Met deze wijze van afscheid nemen wordt een wens van Brink - die niets van zijn begrafenis geregeld had - ingewilligd. In een interviewfragment dat de Vlaamse televisie ter gelegenheid van zijn heengaan uitzond, schamperde Brink over de Nederlandse uitvaarten in het algemeen, met een kopje koffie en een plakje cake. "Je zou van ellende zelf in de put springen.” De presentator zag liever een 'grootse' begrafenis met buffetten en drank, het liefst vanuit een theater.

In een publicatie van uitvaartorganisatie Dela schreef Brink ooit: 'Ik heb aangegeven dat ik vanuit Carré wil worden begraven. Daar is de openbare wake. Zo hoort dat bij acteurs. Vandaar naar mijn kerk De Duif, een kippeneindje verderop, voor de uitvaartdienst. Dan naar Westgaarde, met een lekkere hap en snap na afloop. Dus niet dat kopje koffie en een plakkie cake, waardoor de mensen nog dieper in de put raken. Op mijn uitvaart is het een vrolijk samenzijn met buffetten en drank. Het ouderwetse begrafenismaal, zullen we maar zeggen, en die waren er niet voor niets. En dan maar hopen dat mensen mij herinneren als een man die zijn best heeft gedaan in het leven. Maar uiteindelijk geldt: Wanneer je dood bent groeien alle bomen door en is de groentenman om negen uur weer open...'

Beste, deze wou ik toch even achterlaten op mijn blog. Ja, ik dacht een tijd terug er emotioneel klaar voor te zijn, maar nu de ingreep aan de hand voor de deur staat - ik nog wat moet poetsen voor de poetsdienst komt(Ja, zo zijn Vlamingen hé!)- vraagt een mens zich af of die ingreep wel nodig is. En dan krijg je volgend berichtje door. Toch leuk. 
Ja, veel méér tijd om te bloggen zit er niet in, en zeggen dat ik de laatste tijd zo goed bezig ben ... "Mooie liedjes". Maar ondertussen maak ik van de gelegenheid  gebruik m:ijn pc ook even naar de dokter te brengen voor preventief onderzoek zodat we terug samen kunnen verder gaan.
Ook al zal ik weinig of niets kunnen tikken, ik zal graag jullie blogs lezen en met één vinger proberen te reageren, want ik kan niet zonder mijn partner, de blog die zoveel vrienden bracht. Zeker de laatste dagen heb ik dit weer eens mogen ervaren. DANK is dan ook een voorlopig laatste woord voor ze die hand goed inpakken en ik nog pijnloos kan tikken. Maar nu die mailgroet van een blogger.

'De beste spiegel is een oude vriend',  (George Herbert). 
-------------------------
Volgende week om deze tijd ben je weer het heertje.
Het ergste (denken aan) is dan achter de rug.
Dus niet omkijken maar vooruit zien. De toekomst is geweldig.
 
'God geneest, en de dokter strijkt het honorarium op",
(Engels spreekwoord).
"vertel dit niet aan je arts anders mag je geen nachtje overblijven."
Maarten nog een fijne midweek en hou je sterk.

Geef je ziel de stilte die zij nodig heeft om zich te laten horen.
Want de stem van de ziel is zacht en zij kan alleen in de stilte
tot haar recht komen.
Heinz Körner

Er gaat niets verloren van wat de aarde geeft en niets van wat zij vraagt. Bij de dood verdeelt zij alles weer over honderdduizend dingen. Wij zijn hier altijd geweest en zullen hier altijd zijn. Uiteenvallen in atomen, in de oerstof waaruit wij zijn geschapen. Doodgaan is niet voor altijd niemand zijn. Het is de lieflijkheid van het zonlicht op een roos. Een zachte zomeravond. De kus van een kind.  Woorden op lippen. Het ruisen van een vloeiend beekje. Het gefluister van de wind in de bomen. Een eeuwigdurend raadsel.

Pierre Van Laeken.