Zaterdag 10 december 2011
een zetje
Na een periode van 'afwezigheid', hetzij door het verwerken van de rouw rond overleden partner, hetzij door verlies van uw werk, of door zich niet langer goed voelen in deze harde wereld, komt vroeg of laat het besef dat je opnieuw moet beginnen. En weet dat dit nog niet zo gek is.Het leven is te kort om aan de zijlijn te blijven staan. We hebben daarom soms allemaal een duwtje nodig, die schouderklop, dat bemoedigend woord waaardoor je weer zin krijgt in het leven. Het is iets wat we zowel kunnen geven als dankbaar mogen aanvaarden. Vooral wanneer we mensen blijven volgen zonder zelf 'de predikant' te zijn, kan je plots de verrijzenis zien van die persoon, of kreeg je misschien zelf inzicht dat het eigenlijk al bij al nog mee valt .... al kan je dat pas veel later beamen. Is dit geen mooi aandachtspunt in deze tijd naar Kertmis? Ik dacht het wel, vooral omdat ik het zag gebeuren bij een kennis van me afgelopen week.
