Dinsdag 18 december 2007
moedig
“ Moedig is het, wanneer je bij
voorbaat al verslagen bent,
maar dan toch ergens aan begint
en ten koste van alles volhardt.”
Harper Lee
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Dinsdag 18 december 2007
gevoeligheid
Via het bloggen van heden, maar ook in de honderden brieven die ik geschreven heb in mijn leven, vertel ik soms wél hoe ik over het leven denk en onthul ik onrechtstreeks veel over hoe het met mezelf ging of gaat. Ik besef dat ik op deze manier veel laat zien aan onbekenden. Het zou te sterk uitgedrukt zijn dat ik door mijn gevoeligheid geen onderscheid meer kan maken tussen het eigen lijden en dat van anderen, omdat ik er geheel in meega. Ja, zelfs mijn belangstelling voor dood en uitvaart schijn ik al op jonge leeftijd verworven te hebben. Maar dat alles heeft ons wel bij elkaar gebracht. En zoals in het verleden zullen we ook in de toekomst onverwacht een soulmate op onze weg vinden, een reisgezel, een liefdesvriend/in, troost in bange dagen ... om samen gelukkig te ziijn!
Velen van u mag ik al langer vriend, vriendin, blogmaat noemen. Het doet evenzeer en nog meer deugd wanneer anderen zich goed voelen bij mij en me dat ook zeggen en/of mailen, ook al zullen we elkaar misschien nooit zien, maar de voedingsbodem van dit alles is de gevoeligheid van en voor de ander, die niets aander kan uitstralen dan warmte, genegenheid, affectie, betrookenheid, VRIENDSCHAP EN LIEFDE! Gevoeligheid mag en moet misschien wanneer deze op zijn plaats is.
Ik denk hier aan het lied "maar een man mag niet huilen". Neen, het hoeft ook niet, maar het is toch fijn dat ook een man zichzelf mag zijn, zoals een vrouw zichzelf mag zijn.
Ik wijd uit, ik besef het ; ik zou nog uren kunnen doorgaan, maar vanbinnen weet elk van u, geachte lezer, welke de boodschap is ... We sturen ze rond via honderderden powerpoints. Mogen jullie dan gevoelig zijn voor het wonder dat een mens je wordt gegeven, voor even, maar misschien voor een leven lang! Zijn we echte lichtdragers, die dat gevoel tot het onze maken of sturen wij zomaar door zonder er bij stil te staan dat wij misschien die ene steen hebben verlegd in het leven van die ander, zelfs in ons eigen leven?!
Een bedenking naar mij toe: het is doorheen het bloggen dat ik een ander soort, zelfs meer boeken ben gaan lezen; het is door het bloggen dat ik andere muziek leerde beluisteren, het is door het aanreiken van zoveel dat ik mezelf mag worden en nu beter het kaf van het koren kan scheiden wat via via op me afkomt. Neen, ik zit hier niet alleen achter een klavier, maar met velen, wetende dat een tekst vandaag anders geschreven wordt dan morgen, maar altijd zal ik terugvallen op de grote waarden van mijn leven, gesteund op geloof. Dat nemen ze van mij niet of nooit meer af.
Maandag 17 december 2007
onze wereld
ALS GOD DRINKT, DAN IS DAT NIET ZONDER REDEN
Mag ik bij deze even uw aandacht voor het vernieuwde
muziekblokje met en bijzonder woord van dank
voor de moeite die een bijzondere blogvriendin
zich getroost heeft mijn gedachten
te ondersteunen!
Maarten
Maandag 17 december 2007
fierheid
JE FIERHEID DIE JE HEBT
IS DE SLEUTEL
IN JE LEVEN.
maarten
Zondag 16 december 2007
nog bidden
BIDDEN IS LIEFDE VOOR EEN ANDER
Zaterdag 15 december 2007
Elke kans om jezelf te veranderen,
is een kans om de wereld te veranderen.
Paulo Coelho
En is het niet zo dat we via SeniorenNet in heel kleine dingen al veel steentjes
hebben verlegd die het leven van de ander en ons eigen leven
soms onverwacht een andere wending gaf?
In elk geval nu al een mooie Kerstwens aan u allen!
Dat we elkaar ook volged jaar mogen blijven vinden en een steun mogen zijn voor elkaar,
in liefde, vriendschap en vrede!
Maarten
Zaterdag 15 december 2007
energie
De advent is dan wel geen grote strenge vastentijd maar wel een tijd van bekering. Misschien kunnen we even aandachtig kijken naar de plaatsen van agressiviteit in ons eigen hart, en laten wij de vernietigende energie die zich daar verborgen houdt , als een wild diertje in zijn hol, veranderen in een krachtige beweging van liefde!
Alvast in de eerste plaats aan mezelf gericht voor ik anderen wil overtuigen. Dat kleine diertje kan inderdaad soms fel te keer gaan, al heeft het er meestal achteraf veel spijt van, maar misschien ook een gekwetst dier dat pas in vrede zijn rust zal vinden eens elkaar om vergeving te hebben gevraagd en gekregen.
Vrijdag 14 december 2007
iemand vinden
Liefde is niet iemand vinden om mee te leven,
maar is iemand vinden waar je niet zonder kunt leven.
Donderdag 13 december 2007
nietmachine
"Je bent een engel' ... Dat ken je wel. Op een gegeven ogenbik vraagt de ene collega aan de andere hoe het komt dat "'de engel van den bureau'' al langer afwezig is. Zo collegiaal dus blijkbaar ook niet wanneer dat 'al langer' in de mond wordt genomen. Er waren slechts enkelen die op de hoogte waren van de reden van de afwezigheid en deze zouden er het zwijgen toe doen. Hij zou dus ziek zijn zeker, of misschien met verlof in deze periode van het jaar. Geen aanknopingspunten meer, geen tips, geen telefoons; en toen gebeurde iets wat ik niet had kunnen voorzien: we raakten er aan gewend! We hielden op er over te praten. Erover na te denken. We wenden op kantoor aan een ander persoon, ook al was hij van bij de eerste werkdag niet de engel die we al die jaren hadden gekend. De collega was weg en dat was dat. Zoals dat gaat met een goede nietmachine die jarenlang elke ochtend op je bureau stond (is het niet, Annie?), de beste, die nooit haperde, en die dan op een dag was verdwenen. Je zocht er een paar dagen naar, dan haalde je een nieuwe, weliswaar van veel mindere kwaliteit, ging over tot de orde van de dag en accepteerde 'de afwezigheid' als een van de mysteries die nooit worden opgelost. Dat doen we nog elke dag met betrekking tot collegae!
Woensdag 12 december 2007
de mist ingaan
We gaan telkens weer de mist in wanneer we iets over onzelf willen zeggen, over onze intimiteit. We suggereren, stellen vragen of durven juist niet, precies op dat moment waar we het zo graag willen. We lopen in een bocht maar willen eigenlijk zeggen hoe ik ben, wat ik voel voor jou. Hoe zou hij/zij het beleven? We verdringen zoveel dat we onszelf gaan verliezen in eigen verhalen. Al die dingen die niet verteerd zijn uit het verleden richten we nu op een ander. We doen een verhaal alsof we een boek schrijven, maar vertellen uiteindelijk ons dieptste zelf, hopend dat iemand ons echt zal aanraken en de woorden zal lezen en horen zoals ze eigenlijk zijn bedoeld. We verlangen dat iemand de mist rond ons optrekt zodat we onszelf mogen zijn, weg van een verdrongen verleden en heden. Want we komen er zo moeilijk toe gevoelens te uiten onder vier ogen, hoe bekend de ander ons ook is. We trekken aan, worden aangetrokken, maarwillen al terug afstoten eens dat we voelen dat we onszelf voor een deel zullen prijsgeven, maar iets wat binnen in je leeft kan je niet verrrassen! Er is een natuurlijk verzet. Dat doen we allemaal. We kunnen doorgaan in ons bescheiden, eenzame leven. Maar soms gaat de deur naar een ander leven open en is het niet zo gemakkleijk om nee te zeggen. Je kunt niet je hele leven altijd maar nee zeggen. Soms moet je ja zeggen en maar zien waar dat je brengt. Dan kan de mist opgetrokken worden ... en dat is eigenlijk het enige wat ik ooit heb gewild: iemand die van me houdt en me nooit in de steek zal laten.
Dinsdag 11 december 2007
goddelijk
"De liefde slaat zijn haak in je hart
en dwingt je te beseffen dat van alle sterke zaken
er geen zo sterk, zo onweerstaanbaar is
als die goddelijke liefde."
Maandag 10 december 2007
God's manier
God's way of saying
"Have a nice day!"
Maandag 10 december 2007
afstand
"Afstand en afwezigheid
maken de liefde sterker."
... vertelde een oude man over het verlies van zijn echtgenote na tien jaar zorg voor haar.
Zondag 9 december 2007
VRIENDSCHAP NATUURLIJK
Vriendschap
Eén voor allen, allen voor één, Het motto..van ware vriendschap!
Een ware vriend[in], steunt je in moeilijkheden, beurt je op als je het leven even niet ziet zitten, laat je uithuilen op je schouder, gelooft in je als je het zelf niet kunt, brengt een glimlach op je gezicht, beleeft de mooiste avonturen met je, vrienden ben je door dik en dun!
Vriendschap is gevoel. Je deelt gedachten zonder te hoeven spreken. Je deelt jezelf zonder er te hoeven zijn.Met een vriend in je leven ben je altijd samen. Met een vriend in je leven heb je nooit voor niets geleefd.
Vrienden en vriendinnen zijn de parels in mijn leven, ze zijn goud waard.
Want een vriend[in] haalt het beste in me naar boven en laat een nieuwe wereld van gevoel in mij boven komen, want een vriend[in] kijkt niet wat ik doe,een vriend[in] kijkt hoe ik ben, een vriend[in] accepteert me zoals ik ben.
Echte vrienden heb je voor het leven, niemand kan er tussen komen.
Een vriend[in] is als een tweelingziel, je tweede rechter hand.
Vrienden vinden de ander belangrijker dan zichzelf, willen alles doen en geven om de ander gelukkig te maken, want een echte vriend[in] is gelukkig als jij dat bent. Een vriend[in] maakt je mooi.
Vriendschap begint met harmonie, samen denken, samen voelen, samen zijn.
Vriendschap is vrijheid, vriendschap is lachen en blijheid, vriendschap is gezond!
"Zullen we vriendjes zijn?", zeiden we toen we klein waren.
Vrienden zijn in het huwelijk, vrienden zijn met klasgenoten, vrienden zijn op vakantie,
vrienden zijn op sport, vrienden zijn op het werk, vrienden zijn in je hobbies, vrienden zijn met elkaar, vrienden zijn..............
Vrienden zijn met jou!!!
Zaterdag 8 december 2007
Maria Onbevlekt Ontvangen
“ IK ZOU U WILLEN VRAGEN TE
LEREN HOE DE TEDERE AANDACHT
VAN DE MOEDER GODS VOOR
HAAR ZOON JEZUS U KAN
HELPEN DE HARDE KANT
VAN HET LEVEN MET GEDULD
EN VREUGDE TE DRAGEN.”
Benedicus XVI
Een bijdrage op deze bijzondere dag, zeker in aanloop naar 150 jaar Lourdes straks.
Wie de opening van dit Jubeljaar wil volgen, klikt nu op onderstaande link!
LUISTER EN KIJK!
Startdag van Jubeljaar, 8 december, rechtstreeks uit Lourdes.
Vrijdag 7 december 2007
mijn woord
Onze tijd heeft een sterke behoefte aan mensen die TROUW zijn aan het gegeven woord. Hoe vaak zeggen we:"Ik kom wel een keer", "Ik bel je morgen wel.". Maar we doen het niet en dit is geaccepteerd. En toch kunnen we niet zonder mensen die kunnen leven zonder deze trouw aan het gegeven woord - in het groot en in het klein - bij afspraken, in politiek, in zaken, in het huwelijk, zelfs via de contacten hier in blogland - had ik eerder al over.
'Onze' grote antieke helden waren juist zo groot omdat ze trouw bleven aan het gegeven woord, al moest dit leiden tot de dood ... Maar ook de nieuwe 'heiligen' zoals een Martin Luther King, een Romero ...
Trouw tot aan, in en over de dood zoals Jezus Christus, trouw zoals Maria tot onder het kruis van haar zoon. Trouw aan Haar JA, dat op vandaag ons ja moet zijn ... Gelukkig zijn we wanneer we op vandaag nog miljoenen mensen zien die in alle eenvoud wel ja zeggen op de uitnoding van Maria naar Lourdes te gaan.
Maar vele anderen verloren de inspanning. Onze beschaving is zo gelopen dat we bijna alles meteen, zonder uitstel en geheel krijgen. Er is geen wachttijd meer, geen advent, en laatste is zo humaan geworden; spreekt niet over evangelie maar, hoe goed bedoeld ook, over kinderenen een kans geven via tekeningen waar niet één verwijzing staat te lezen naar het ware Kerstverhaal, waar niet eens Jezus ter sprake komt.
Geen wachttijd, geen inspanning. Dat je moet wachten op iets of ervoor moet werken wordt steeds minder aanvaard .... En het zit ondertussen zo ingebakken in wat ons wordt aangezegd, dat het beetje aan spirituele al vlug overslaat naar pure begeerte.
Ik lees en ervaar het toch zo. Amper voel je de behoefte of er is al aan voldaan. "Dit totaal bevredigen van elke behoefte werkt dehumaniserend. De onmiddellijke bevrediging doet het verlangen vallen en blust de wil". Zelfs onuitgesproken leest elke lezer wel wat er aan de hand is en kan het menselijke verlangen niet meer zuiverder en dieper worden. Hoe dan nog trouw kunnen zijn aan een gegeven woord?! Het verlangen lijkt op vandaag zelfs zo diep dat zelfs de bevrediging op zich niet langer een genieten is, maar een verlangen, streven naar weer wat anders, weer een ander!
HEEL EVEN TUSSENDOOR, MAAR DIT MOET ME TOCH EVEN VAN HET HART WAT ME WELLICHT NIET IN DANK ZAL AFGENOMEN WORDEN, MAAR TOCH IN DE LIJN WAT IK DAARNET NEERPENDE: HET IS BIJZONDER JAMMER DAT JONGEREN GEBRUIK MAKEN VAN SENIORENNET OM HUN GEAARDHEID VIA O.A. SITES ALS "MANNENFOTOGRAFIE" PUBLIEK TE MAKEN. OOK AL KAN DAT EEN UITLAATKLEP ZIJN VOOR ANDEREN, DAN ZIJN INDERDAAD VELE MEDEBLOGGERS ONTGOOCHELD IN WAT ZE AAN KWALITEIT MOETEN INBOETEN WANNEER ZE ERGENS WEL OP EEN OF ANDERE MANIER EEN BOODSCHAP KUNNEN NALATEN. HET LICHAMELIJKE HAALT HET BLIJKBAAR BOVEN ALLES.
De lezingen van de eerste adventszondag waren hard maar zijn blijkbaar tot op vandaag brandend actueel. Het zij ook de moeilijkste dingen om weg te cijferen, zeker in een wereld waar elke tv-spot, elk programma 'de schoonheid' van het lichaam verheft ... . We worden zo uitdrukkelijk gelinkt via reclames aan onze pure lichamelijkheid dat er maar weinig ruimte meer overblijft om naar de diepte te gaan, het stil te maken en weten dat er iemand is die op ons woord van trouw wacht, vooral in het kleine! We jagen onszelf vooruit en zijn ondertussen al vergeten dat we ja hebben gezegd iemand op te bellen, te gaan bezoeken ... O ja, we zullen het wel nakomen, maar nu niet, en zo is misschien weer een kalenderjaar voorbij, misschien voor goed te laat!
'Onze' grote antieke helden waren juist zo groot omdat ze trouw bleven aan het gegeven woord, al moest dit leiden tot de dood ... Maar ook de nieuwe 'heiligen' zoals een Martin Luther King, een Romero ...
Trouw tot aan, in en over de dood zoals Jezus Christus, trouw zoals Maria tot onder het kruis van haar zoon. Trouw aan Haar JA, dat op vandaag ons ja moet zijn ... Gelukkig zijn we wanneer we op vandaag nog miljoenen mensen zien die in alle eenvoud wel ja zeggen op de uitnoding van Maria naar Lourdes te gaan.
Maar vele anderen verloren de inspanning. Onze beschaving is zo gelopen dat we bijna alles meteen, zonder uitstel en geheel krijgen. Er is geen wachttijd meer, geen advent, en laatste is zo humaan geworden; spreekt niet over evangelie maar, hoe goed bedoeld ook, over kinderenen een kans geven via tekeningen waar niet één verwijzing staat te lezen naar het ware Kerstverhaal, waar niet eens Jezus ter sprake komt.
Geen wachttijd, geen inspanning. Dat je moet wachten op iets of ervoor moet werken wordt steeds minder aanvaard .... En het zit ondertussen zo ingebakken in wat ons wordt aangezegd, dat het beetje aan spirituele al vlug overslaat naar pure begeerte.
Ik lees en ervaar het toch zo. Amper voel je de behoefte of er is al aan voldaan. "Dit totaal bevredigen van elke behoefte werkt dehumaniserend. De onmiddellijke bevrediging doet het verlangen vallen en blust de wil". Zelfs onuitgesproken leest elke lezer wel wat er aan de hand is en kan het menselijke verlangen niet meer zuiverder en dieper worden. Hoe dan nog trouw kunnen zijn aan een gegeven woord?! Het verlangen lijkt op vandaag zelfs zo diep dat zelfs de bevrediging op zich niet langer een genieten is, maar een verlangen, streven naar weer wat anders, weer een ander!
HEEL EVEN TUSSENDOOR, MAAR DIT MOET ME TOCH EVEN VAN HET HART WAT ME WELLICHT NIET IN DANK ZAL AFGENOMEN WORDEN, MAAR TOCH IN DE LIJN WAT IK DAARNET NEERPENDE: HET IS BIJZONDER JAMMER DAT JONGEREN GEBRUIK MAKEN VAN SENIORENNET OM HUN GEAARDHEID VIA O.A. SITES ALS "MANNENFOTOGRAFIE" PUBLIEK TE MAKEN. OOK AL KAN DAT EEN UITLAATKLEP ZIJN VOOR ANDEREN, DAN ZIJN INDERDAAD VELE MEDEBLOGGERS ONTGOOCHELD IN WAT ZE AAN KWALITEIT MOETEN INBOETEN WANNEER ZE ERGENS WEL OP EEN OF ANDERE MANIER EEN BOODSCHAP KUNNEN NALATEN. HET LICHAMELIJKE HAALT HET BLIJKBAAR BOVEN ALLES.
De lezingen van de eerste adventszondag waren hard maar zijn blijkbaar tot op vandaag brandend actueel. Het zij ook de moeilijkste dingen om weg te cijferen, zeker in een wereld waar elke tv-spot, elk programma 'de schoonheid' van het lichaam verheft ... . We worden zo uitdrukkelijk gelinkt via reclames aan onze pure lichamelijkheid dat er maar weinig ruimte meer overblijft om naar de diepte te gaan, het stil te maken en weten dat er iemand is die op ons woord van trouw wacht, vooral in het kleine! We jagen onszelf vooruit en zijn ondertussen al vergeten dat we ja hebben gezegd iemand op te bellen, te gaan bezoeken ... O ja, we zullen het wel nakomen, maar nu niet, en zo is misschien weer een kalenderjaar voorbij, misschien voor goed te laat!
Donderdag 6 december 2007
leeg
Het probleem is niet dat de kerken gevuld zijn met lege banken,
maar misschien dat de banken gevuld zijn met 'lege' mensen....
Donderdag 6 december 2007
Hoop niet verliezen
Dat wij nooit de hoop verliezenMarc De La Marche SJ.
In deze donkere dagen bidden wij U, Heer God,
dat wij nooit de hoop verliezen;
dat leegte en duisternis ons niet overweldigen:
dat we niet vluchten in glitter en schone schijn.
Dat wij nooit de hoop verliezen, maar vol vertrouwen
uitzien naar uw komst.
Dat wij in deze adventstijd wakend blijven uitzien
naar de vervulling van uw beloften:
uw komst in onze wereld,
in de duisternis van ons bestaan
en in de leegte van ons soms zo armzalig mensenhart.
Dat wij nooit de hoop verliezen,
maar vol vertrouwen uitzien naar uw komst.
Dat ons ongeneeslijk verlangen
naar vrede en gerechtigheid
U mag herkennen
in al wat kwetsbaar en klein is,
in het kind in de kribbe,
in het kind voor wie in de herberg geen plaats was.
Dat wij nooit de hoop verliezen
maar vol vertrouwen uitzien naar uw komst.
Woensdag 5 december 2007
spanningen
“Veel spanningen ontstaan door verkeerde interpretaties van communicatie tussen mensen.
Kortom: we moeten beter naar elkaar luisteren.”
Het moet gezegd, heel wat mensen zijn bijzonder prikkelbaar geworden. Wie je hier leerde kennen via forums, chatsessies, mailcontacten …een berichtje of telefoon; zij die gisteren nog ‘echte’ vrienden leken te worden voor een tweede leven blijven ineens onverwacht woordeloos achter … door wellicht dat éne woord, ja, niets minder noch meer dan een verkeerde interpretatie. … en door welk woord is dan vaak de vraag. Indien echt kan doorgepraat worden blijkt veelal dat beiden het over iets totaal anders hadden!
“Vroeger”, wanneer je nog kon spreken van mens tot mens – ik had haast gezegd: wanneer de dieren nog spraken! - werd dit onmiddellijk rechtgezet; werd de juiste duiding gegeven, het misverstand opgehelderd, al was het maar door de lichaamstaal. Nu wordt het helaas meestal erger gemaakt; vergroten misverstanden en zijn de muizen die een berg baarden niet langer dood te kloppen. Dit allemaal door chat- en mailtaal. Het is namelijk zo dat meestal ook maar heel veel later kan gereageerd worden op een uitspraak, een bedenking, want iedereen is al lang met iets anders bezig, met grote tijdsintervallen. Ondertussen groeien wel bij beide partijen, of in elk geval wel toch bij één partij, alle vormen van emoties, gaande van ontgoocheling tot wraak. Er is inderdaad tijd om na te denken, zeker wanneer een bericht in de mailbox blijft steken. Ja, meerdere chat- en mailcontacten leverden mooie vriendschappen op, maar wanneer de ander je niet ten diepste kent, kan een ‘relatie’ in twee seconden stuk worden gemaakt. De scherven doen heel wat langer en dieper pijn dan na een gewone verbale ruzie. Je hoeft immers maar het bericht te deleten, de persoon te ‘verwijderen’, of zelf ‘geblokkeerd’ te worden. We luisteren inderdaad niet genoeg; het is me al opgevallen op de chat. Het is genoeg dat één woord verkeerd valt en je hebt geen kans meer tot verweer. Je bent nog aan het tikken terwijl je de ander ziet of-line gaan. Wanneer en hoe je die persoon nog terugvindt is een andere vraag. Maar veel pijnlijker voor sommigen is het feit dat velen elkaar gewoon niet meer willen opnieuw contacteren omwille van dat ene, al dan niet verkeerde woord, verkeerd geïnterpreteerd, door vermoeidheid e.a. .. We lezen veel over Internetvriendschappen, en ik zal daar zeker niets van af doen, integendeel, maar jammer genoeg is het a.h.w. ook waar dat sommigen moeten blijven leven met een schim naast zich … en dat zou toch anders moeten kunnen! Een adventspuntje misschien op weg naar vrede en viendschap?!
Dinsdag 4 december 2007
RODDELS
Reactie op 'eigen-naam' :
Ik gebruik steeds mijn eigen naam, waarom zou ik me verbergen, ik ben en blijf wie ik ben , want....welke naam je ook gebruikt , je eigen persoonlijkheid komt toch vroeg of laat uit en....
Roddels zijn niet te vermijden.
Roddels kan je ook niet bestrijden.
Er zijn mensen die je kleineren.
En bewust proberen je te bezeren.
Die alles verdraaien...
Om onrust te zaaien.
Je kunt ze maar beter laten gaan.
En er ver boven gaan staan.
Jij weet het beste hoe je bent.
En laat een ander maar...
Denken dat hij je kent.
Dus...
Verlaag je niet tot deze persoon.
Dan zal de pret ook niet lang duren.
Dit was trouwens het lot van Socrates.
1 reactie op dit bericht
Fijne midweek Maarten!