licht

toekomst

hoop

beweging

vooruit

warmte

actie

vertrouwen

nieuw

liefde

kleur

samen

dynamiek

vriendschap

feest

SLEUTEL

voor

2008

maarten

Wat is christen zijn voor u? Is het niet medewerker zijn aan de vreugde van andere mensen?!

Ken jij dan zulke christenen? Iedere aanwezige hier misschien, maar hij die ook zoekt, en hoe zoekt hij dan? Misschien door onze aanwezigheid, soms in stilte? Ieder christen legt er zich in elk geval op toe medewerker te zijn van de vreugde, zoals leiders in een jeugdbeweging, parochieteams en -raden; mensen waarbiij een bordje zou kunnen hangen: "Weer of geen weer, altijd welkom!"

Indien echter een bemerking of opmerking komt dat men van mensen van wie men iets verwacht precies omwille van hun situatie, o.a. als priester of in raden, het juist niet van deze kant komt is dit inderdaad te betreuren.
Een andere vraag hierbij is of die leiders en/of die mensen die zich opstellen binnen een organisatie dezelfde vreugdebrengers zijn buiten die beperkte groep; dus tegenover en binnen de wereld?!

Maar, hoe pobeer IK HET ZELF? In het algemeen durf ik stellen dat het eerst in beperkte kring gebeurt; want het is moeilijk contact te leggen met vreemden. Soms werkt het wél individueel, zolang men weet dat men het privé van de andere niet binnendringt. En dan kan het gebeuren dat dit medium ineesn onverhoopte poorten opent, zelfs bij toehoorders die we niet kennen, wellicht nooit zullen ontmoeten. Misschien werden we daar juist onverwacht de echte vreugdebrenger. Zou mooi zijn als resultaat bij eigen jaaroverzicht.

Verder kan ik, en ik denk zeker aan kinderen, de vreugdezaaier zijn bij de kinderen. Zoals iemand me zei: "Waneer ik  met kinderen speel, dan ben ikzelf kind". Of ik kan gewoon proberen te luisteren zonder antwoorden te willen geven, een stuk van mezelf geven; misschien gewoon door er te zijn (zoals bij de dood van een vriend of een kennis; wat jonge mensen zeer belangrijk vinden).

Maar morgen even wat meer daarover.

ik het even niet meer zie ...
en me vragen stel of alles wel zo zinvol was en is ...
Bedenking rond de jaarwende:






ik zie een engel 

Ik heb jaren geleefd in de ijdele hoop
Ooit een wereld te zien zonder angst, zonder pijn
Maar nu is het te laat en ik denk bij mezelf
Laat dat klein beetje hoop mijn erfenis zijn.

Zelf geloof ik niet meer
Dat wanneer ik vertrek
Ik de wereld zal zien
Als een mooiere plek.

Maar ik zie een engel
Die op me heeft gewacht
Ja ik zie een engel
Wanneer je naar me lacht
Ja ik zie een engel
Sinds je bij me bent
En plots wordt alles anders
Als in een zomernacht.

Ik heb ideeën gevolgd en ze weer weggegooid
Ik heb in vriendschap geloofd, werd teleurgesteld
Ik heb de stormwind weerstaan, maar ben toch geplooid
Mijn verhaal is helaas al zo verteld.

Hoewel ik moedeloos was
Vermoeid en verward
Werd het leven weer mooi
Met jou in mijn hart.

Want ik zie een engel
Die op me heeft gewacht
Ja ik zie een engel
Als je naar me lacht
Ja ik zie een engel
Sinds je bij me bent
En plots wordt alles anders
Als in een zomernacht

Want ik zie een engel
Die op me heeft gewacht
Ja ik zie een engel
Als je naar me lacht !

Tekst & Muziek : Salvatore Adamo

"Apparuit humanitas Dei nostri" –

"Verschenen is de menslievendheid van onze God" (Titus 3, 4).


een beter woord  op deze hoogdag van Kerstmis is er niet,
het is dan ook de bisschopsleuze van Godfried kardinaal Danneels.

ZALIG KERSTFEEST!

WIE KERSTMIS NIET IN ZIJN HART SLUIT
ZAL HET NIET ONDER DE BOOM VINDEN!

Op deze vierde zondag van de advent, zo kort bij Kerstmis,

passen wellicht, meer dan anders, de woorden die je vindt

in de bisschopsleuze van Mgr. Roger Vangheluwe, bisschop

van Brugge:

RICHT JE OGEN OP JEZUS.

ALS MENSEN NIET MEER IN MENSEN GELOVEN
WAAROM DAN NOG IN GOD!

“ Moedig is het, wanneer je bij

voorbaat al verslagen bent,

maar dan toch ergens aan begint

en ten koste van alles volhardt.”

Harper Lee

Via het bloggen van heden, maar ook in de honderden brieven die ik geschreven heb in mijn leven, vertel ik soms wél hoe ik over het leven denk en onthul ik onrechtstreeks veel over hoe het met mezelf ging of gaat. Ik besef dat ik op deze manier veel laat zien aan onbekenden. Het zou te sterk uitgedrukt zijn dat ik door mijn gevoeligheid geen onderscheid meer kan maken tussen het eigen lijden en dat van anderen, omdat ik er geheel in meega.  Ja, zelfs mijn belangstelling voor dood en uitvaart schijn ik al op jonge leeftijd verworven te hebben. Maar dat alles heeft ons wel bij elkaar gebracht. En zoals in het verleden zullen we ook in de toekomst onverwacht een soulmate op onze weg vinden, een reisgezel, een liefdesvriend/in, troost in bange dagen ... om samen gelukkig te ziijn!
Velen van u mag ik al langer vriend, vriendin, blogmaat noemen. Het doet evenzeer en nog meer deugd wanneer anderen zich goed voelen bij mij en me dat ook zeggen en/of mailen, ook al zullen we elkaar misschien nooit zien, maar de voedingsbodem van dit alles is de gevoeligheid van en voor de ander, die niets aander kan uitstralen dan warmte, genegenheid, affectie, betrookenheid, VRIENDSCHAP EN LIEFDE! Gevoeligheid mag en moet misschien wanneer deze op zijn plaats is.
Ik denk hier aan het lied "maar een man mag niet huilen". Neen, het hoeft ook niet, maar het is toch fijn dat ook een  man zichzelf mag zijn, zoals een vrouw zichzelf mag zijn.
Ik wijd uit, ik besef het ; ik zou nog uren kunnen doorgaan, maar vanbinnen weet elk van u, geachte lezer, welke de boodschap is ... We sturen ze rond via honderderden powerpoints. Mogen jullie dan gevoelig zijn voor het wonder dat een mens je wordt gegeven, voor even, maar misschien voor een leven lang! Zijn we echte lichtdragers, die dat gevoel tot het onze maken of sturen wij zomaar door zonder er bij stil te staan dat wij misschien die ene steen hebben verlegd in het leven van die ander, zelfs in ons eigen leven?!
Een bedenking naar mij toe: het is doorheen het bloggen dat ik een ander soort, zelfs meer boeken ben gaan lezen; het is door het bloggen dat ik andere muziek leerde beluisteren, het is door het aanreiken van zoveel dat ik mezelf mag worden en nu beter het kaf van het koren kan scheiden wat via via op me afkomt. Neen, ik zit hier niet alleen achter een klavier, maar met velen, wetende dat een tekst vandaag anders geschreven wordt dan morgen, maar altijd zal ik terugvallen op de grote waarden van mijn leven, gesteund op geloof. Dat nemen ze van mij niet of nooit meer af.

JE FIERHEID DIE JE HEBT
IS DE SLEUTEL
IN JE LEVEN.

maarten

BIDDEN IS LIEFDE VOOR EEN ANDER