Een vriend is een verlangen
Die de liefde voor je zaait
Waaruit je kan ontvangen
Voor een ander het heeft gemaaid
Een vriend die zijn geest afsluit
Blijft toch altijd open voor jou
Omdat gevoel van vriendschap
Geen slot of deur heeft voor jou
Wanneer een vriend in stilte zwijgt
Ben je niet bang voor die stilte
Omdat je hart geluisterd heeft
Je alle gevoelens met hem deelt
Want zonder al die woorden
Weet een vriend dat je hem hoorde
En in gedachten met elkaar
Herken je direct ieder gebaar
Zo worden alle gedachten
Verlangens en verwachtingen
In dat wat vriendschap heet
Geboren en met elkaar gedeeld
met dank aan Suzanna Verlinden
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
de denker

aarde

als helpen
We hebben het allemaal al eens ondervonden, heel dicht bij maar ook veraf; dat haast machteloos staan wanneer we een ander echt willen helpen en/of richting geven, maar dan moeten toezien dat ondanks onze gemeende inspanningen en oprecht en goedbedoelde woorden, we die ander blijkbaar niet kunnen helpen, hoe graag en hoe onmiddellijk ook. Dat valt soms heel erg zwaar, zeker wanneer je de betrokkene beter kent of hebt leren kennen, en dan denk ik hier heel concreet aan mensen uit blogland, maar er is nu eenmaal ook een gezegde dat zegt " als helpen geen hulp is ".
Meestal klampen zulke mensen zich aan iemand vast, bewust of onbewust, al dan niet met tal van eisen en verlangens, soms onuitgesproken maar zo tastbaar aanwezig....en dan komt het verhaal over “de hand en het zand”....Ja dan moeten we soms, met pijn in het hart, die mensen voor even loslaten zonder ze evenwel te willen vergeten; zal je beslist ook wel kennen, al doet het geen deugd eens je de ander hebt toegelaten in je leven. Waar heb ik dat nog geschreven toen ik ooit die ‘arme’ schilder letterlijk in mijn huis en ook in mijn hart opnam. Maar dan heb je zoals deze man en anderen die ik hier leerde kennen ook bodemloze mensen ...we kunnen niet iedereen helpen, - laatste moet ik zelf nog altijd leren - ...daar is wederzijds begrip en nog zoveel meer voor nodig.... noem het liefde en nabijheid, maar zorg ook nog voor een eigen leefbaar leven, want pas wanneer u zich goed voelt in eigen vel kan je plaats en ruimte scheppen voor de ander.
Om geen misverstanden te laten ontstaan, geachte, deze tekst is gebaseerd op een samenraapsel van echte verhalen uit 2007 van meerdere mensen en hun eigen raadgeving, met mij persoonlijk gedeeld. Laat ons elkaar maar verder helpen waar we kunnen met het inzicht dat er wél een grens is tussen wat we willen en “slechts’” kunnen.
geef me
GEEF ME
Geef me een dag van vreugde.
Geef me een blij moment, een herinnering om te bewaren,
nadat de schittering is verdwenen.
Breng weer wat plezier, vreemd en teder.
Zeg iets moois, woorden die ik kan onthouden,
als de tijd komt die ons zal scheiden.
Zeg iets dat ik in mijn hart kan vasthouden.
Geef me een dag van vreugde,
met geen enkele schaduw van verdriet en spijt;
een dag om aan terug te denken
met liefdevolle genegenheid,
om voor altijd te koesteren,
en nooit te vergeten!
en Fernand volgde nog deze tekst aan toe die ik graag overneem:
En dan zou ik een woord uitvinden dat zo mooi was
dat het fluisterend de wereld rond ging.
Dan zou jij weten dat het voor jou was.
hallo
hij belt diep in de nacht
hallo, met mij
ik kan niet slapen
sliep jij ?
ja, huiver ik
ik lig net in bed
wat is er met je ?
en hij vertelt zijn leed
en uren later
als hij al uren slaapt
draai ik me om en om
en denk nog aan hem


Happy New year!
May this year be a year of good health and good cheer, a year of a much more closer walk with the Lord and our Blessed Mother whose feast we celebrate today as the new year begins.
Bij deze wens ben ik langer blijven stilstaan, want die raakt de kern en is wellicht de samenvatting van alle wensen ! Ik wil niet verder uitwijden rond deze wens. Laat ze gewoon bij u doordringen en mochten wij inderdaad meer en meer dichter leven bij de kern van ons leven. Dit is wat ik bedoelde in vorig bericht.
Aan alle blogvrienden, vrienden, kennissen, familie spreek ik de hoop en de wens uit dat we in dit nieuwe jaar de dragers mogen zijn van deze boodschap.
compliment
Beste mensen,
Af en toe krijgt een mens een onverwacht compliment en dat doet deugd. Afgelopen jaar heb ik een paar complimenten via gastenboek of mail ook bewaard omdat ze me sterk hebben geraakt. Ik hoop er enkele achter te laten nu we zopas een nieuw jaar zijn binnengestapt. Om dat dit blog werkt rond liefde en vriendschap, maar dan wel gebaseerd op heet geloof laat ik volgend reactie achter, want het is me inderdaad opgevallen dat in afgelopen jaar het niet evident is te getuigen over geloof en leven, en toch, zelfs via wenskaarten lees ik meerdere malen dat God ons dit jaar mag zegenen; ja dat zelfs Maria het Nieuwe Jaar wil inzetten met ons en wij met Haar.
Ik laat dan twee reactie achter waarvan je de eerste hier leest, niet direct een zeemzoeterige bedenking die je meestal wél leest rond deze dagen. Alvast een bezinning, aansluitend bij "optimisme" van enkele dagen terug.
zomaar uit het hart van een blogbezoeker, waarvoor dank!
2008

GELUKKIG ZIJN
Met volgende overweging, zeg maar belijdenis
wil ik een Nieuw blogjaar ingaan;
niets méér dan een vervolg op het verleden,
een bevestiging ook van wie ik mag en probeer te zijn
in de toekomst;
gedragen door Hoop, Geloof en Liefde, en het Vertrouwen
- een woord waar ik in het verleden regelmatig de nadruk heb op gelegd -
U in mij geschonken in 2007, waarvoor DANK!
GEDRAGEN DOOR LIEFDE EN VRIENDSCHAP
Omdat
ik geloof
dat Mensen
het meest
Gelukkig zijn
als ze doen wat
In het Evangelie
staat.
Daarom
sta ik achter
Jezus van Nazareth.
Ik neem aan
wat Hij
over zichzelf
over God
en over de mensen
zegde.
Ik geloof
daarom
dat ik kind van God ben,
dat God veel van mij houdt;
dat ik Eeuwig
zal leven;
en dat ik
voor altijd …
Met hem
Door Hem
In Hem
Een Gelukkig
Mens zal zijn!
Maarten
Wat zou jij


Ja, wat zou jij graag ontvangen? Wellicht een veel gestelde vraag in deze dagen van pakjes. Deze vraag gaat echter dieper en sluit aan bij gisteren. Aan jongeren werd gevraagd: "Wat zou jij graag van anderen ontvangen, maar dan ook écht verlangen?"
De antwoorden zijn verrassend.
OPGENOMEN WORDEN IN EEN KRING. Het verlangen naar gezelschap. Men hoeft niet te schitteren in gezelschap, maar men moet aansluiting vinden en hebben bij een gelijkaardige groep.
Dat men VERTROUWEN HEEFT IN MIJ. Iedereen heeft iemand nodig om op te vertrouwen, om zich tegen uit te spreken, ZONDER BEDROGEN te worden!!!
NIKS, ik ben TEVREDEN!
Een randbemerking maar die wel zéér bepalend is: Ben jij echt ontvankelijk voor de gever, het geschenk van de ander, misschien van De Ander?
Doe ik het met open handen?
Sluit ik er me niiet voor af?
Beste mensen, het zijn vragen die ook nog aan ons gesteld worden, wij al dan niet oudere of jongere senioren. Het zijn vragen van alle tijden, zoals in mijn korte bijdrage van gisteren. Want het zijn de vragen van "gisteren", ondertussen dertig jaar terug toen ik een beziining heb geleid ... rond 'optimisme'.
Ik moet toegeven dat er maar weinig is veranderd en ik sta verbaasd dat "onze jeugd" inderdaad niet zo is veranderd als wordt aangenomen.
Als afsluiter van dit jaar en zo kort voor de feestelijkheden kan dat misschien tellen. Aan de andere kant hoop en wens ik jullie van harte dat je in 2008 mag ontvangen waar je intens naar verlangt, in de zin wat ik hierboven en gisteren neerschreef!
Ik wens jullie dan ook een jaar toe VOL VERTROUWEN in de mens je die je mag ontmoeten!
OPTIMISME


Wat is christen zijn voor u? Is het niet medewerker zijn aan de vreugde van andere mensen?!
Ken jij dan zulke christenen? Iedere aanwezige hier misschien, maar hij die ook zoekt, en hoe zoekt hij dan? Misschien door onze aanwezigheid, soms in stilte? Ieder christen legt er zich in elk geval op toe medewerker te zijn van de vreugde, zoals leiders in een jeugdbeweging, parochieteams en -raden; mensen waarbiij een bordje zou kunnen hangen: "Weer of geen weer, altijd welkom!"
Indien echter een bemerking of opmerking komt dat men van mensen van wie men iets verwacht precies omwille van hun situatie, o.a. als priester of in raden, het juist niet van deze kant komt is dit inderdaad te betreuren.
Een andere vraag hierbij is of die leiders en/of die mensen die zich opstellen binnen een organisatie dezelfde vreugdebrengers zijn buiten die beperkte groep; dus tegenover en binnen de wereld?!
Maar, hoe pobeer IK HET ZELF? In het algemeen durf ik stellen dat het eerst in beperkte kring gebeurt; want het is moeilijk contact te leggen met vreemden. Soms werkt het wél individueel, zolang men weet dat men het privé van de andere niet binnendringt. En dan kan het gebeuren dat dit medium ineesn onverhoopte poorten opent, zelfs bij toehoorders die we niet kennen, wellicht nooit zullen ontmoeten. Misschien werden we daar juist onverwacht de echte vreugdebrenger. Zou mooi zijn als resultaat bij eigen jaaroverzicht.
Verder kan ik, en ik denk zeker aan kinderen, de vreugdezaaier zijn bij de kinderen. Zoals iemand me zei: "Waneer ik met kinderen speel, dan ben ikzelf kind". Of ik kan gewoon proberen te luisteren zonder antwoorden te willen geven, een stuk van mezelf geven; misschien gewoon door er te zijn (zoals bij de dood van een vriend of een kennis; wat jonge mensen zeer belangrijk vinden).
Maar morgen even wat meer daarover.
voor wanneer


ik het even niet meer zie ...
en me vragen stel of alles wel zo zinvol was en is ...
Bedenking rond de jaarwende:
ik zie een engel
Ik heb jaren geleefd in de ijdele hoop
Ooit een wereld te zien zonder angst, zonder pijn
Maar nu is het te laat en ik denk bij mezelf
Laat dat klein beetje hoop mijn erfenis zijn.
Zelf geloof ik niet meer
Dat wanneer ik vertrek
Ik de wereld zal zien
Als een mooiere plek.
Maar ik zie een engel
Die op me heeft gewacht
Ja ik zie een engel
Wanneer je naar me lacht
Ja ik zie een engel
Sinds je bij me bent
En plots wordt alles anders
Als in een zomernacht.
Ik heb ideeën gevolgd en ze weer weggegooid
Ik heb in vriendschap geloofd, werd teleurgesteld
Ik heb de stormwind weerstaan, maar ben toch geplooid
Mijn verhaal is helaas al zo verteld.
Hoewel ik moedeloos was
Vermoeid en verward
Werd het leven weer mooi
Met jou in mijn hart.
Want ik zie een engel
Die op me heeft gewacht
Ja ik zie een engel
Als je naar me lacht
Ja ik zie een engel
Sinds je bij me bent
En plots wordt alles anders
Als in een zomernacht
Want ik zie een engel
Die op me heeft gewacht
Ja ik zie een engel
Als je naar me lacht !
Tekst & Muziek : Salvatore Adamo

kerstgedachte

kerstwensen
kersttijd


Ik wil niet melig doen, maar het blijft een feit dat dit beeld voor velen HET beeld is van wat ons de komende dagen te wachten staat. Uitzien naar en weten dat er toch niemand komt ... tenzij een Redder, maar daarvoor zijn er :mensen van vlees en bloed nodig die een hand reiken, om de wijn en de pralines op smaak te brengen.
richt je ogen

als mensen

van horen zeggen





1 reactie op dit bericht
hallo Martin
Eindelijk weer eens tijd om jouw blog te bezoeken, na al die feestdagen is het gelukkig weer een beetje normaal
Schitterend gedicht heb je hier weer geschreven Martin. Bedankt voor je mailtjes weer deze week en de leuke dingen die je meestuurde.
Ik wens je nog graag een héle fijne week.
Liefs Katrien
https://blog.seniorennet.be/katrien10usje/