samenraapsels

"Er bestaan prachtige gedichten van Guido Gezelle. 

Wie Gezelle leest , wordt direct getroffen door het eigen geluid, het oorspronkelijk karakter van zijn toon en zijn visie....

Gezelle zou nooit zoveel prachtige gedichten hebben geschreven als hij niet van jongsaf aan tot aan zijn oude dag toe had geluisterd.

Geluisterd wat anderen hem hadden geleerd, maar geluisterd ook naar alle stille woorden die de geduldige opmerker verneemt in de wereld rondom hem. Deze innerlijke openheid en ontvankelijkheid voor het schone en het goede in de mens en in de natuur wordt als het ware tastbaar in dat kleine gedichtje boordevol van ‘geluid’, ‘Als de ziele luistert...’

In dit gedichtje wordt kenbaar hoe Gezelle het Woord , dat in zijn almacht alles schiep, herkende in het leven en bewegen van de dingen in de natuur.

Zo zien we in vele gedichten iets van Gezelle's innigste zielsgevoelens openbaar worden: niet alleen zijn tere aandacht voor het schone in de natuur, doch ook zijn innerlijke overgave aan de Schepper.

Vroomheid is dan ook het kenmerk dat al zijn gedichten stempelt."

Krelis, dank om dat met ons te delen!

 

Een vriend is een verlangen
Die de liefde voor je zaait
Waaruit je kan ontvangen
Voor een ander het heeft gemaaid

Een vriend die zijn geest afsluit
Blijft toch altijd open voor jou
Omdat gevoel van vriendschap
Geen slot of deur heeft voor jou

Wanneer een vriend in stilte zwijgt
Ben je niet bang voor die stilte
Omdat je hart geluisterd heeft
Je alle gevoelens met hem deelt

Want zonder al die woorden
Weet een vriend dat je hem hoorde
En in gedachten met elkaar
Herken je direct ieder gebaar

Zo worden alle gedachten
Verlangens  en verwachtingen
In dat wat vriendschap heet
Geboren en met elkaar gedeeld

met dank aan Suzanna Verlinden

We hebben het allemaal al eens ondervonden, heel dicht bij maar ook veraf; dat haast machteloos staan wanneer we een ander echt willen helpen en/of richting geven, maar dan moeten toezien dat ondanks onze gemeende inspanningen en oprecht en goedbedoelde woorden, we die ander blijkbaar niet kunnen helpen, hoe graag en hoe onmiddellijk ook. Dat valt soms heel erg zwaar, zeker wanneer je de betrokkene beter kent of hebt leren kennen, en dan denk ik hier heel concreet aan mensen uit blogland, maar er is nu eenmaal ook een gezegde dat zegt " als helpen geen hulp is ".

Meestal klampen zulke mensen zich aan iemand vast, bewust of onbewust, al dan niet met tal van eisen en verlangens, soms onuitgesproken maar zo tastbaar aanwezig....en dan komt het verhaal over “de hand en het zand”....Ja dan moeten we soms, met pijn in het hart, die mensen voor even loslaten zonder ze evenwel te willen vergeten; zal je beslist ook wel kennen, al doet het geen deugd eens je de ander hebt toegelaten in je leven. Waar heb ik dat nog geschreven toen ik ooit die ‘arme’ schilder letterlijk in mijn huis en ook in mijn hart opnam. Maar dan heb je zoals deze man en anderen die ik hier leerde kennen ook bodemloze mensen ...we kunnen niet iedereen helpen, - laatste moet ik zelf nog altijd leren -  ...daar is wederzijds begrip en nog zoveel meer voor nodig.... noem het liefde en nabijheid, maar zorg ook nog voor een eigen leefbaar leven, want pas wanneer u zich goed voelt in eigen vel kan je plaats en ruimte scheppen voor de ander.  

Om geen misverstanden te laten ontstaan, geachte, deze tekst is gebaseerd op een samenraapsel van echte verhalen uit 2007 van meerdere mensen en hun eigen raadgeving, met mij persoonlijk gedeeld. Laat ons elkaar maar verder helpen waar we kunnen met het inzicht dat er wél een grens is tussen wat we willen en “slechts’” kunnen.

GEEF ME

Geef me een dag van vreugde.

Geef me een blij moment, een herinnering om te bewaren,

                                       nadat de schittering is verdwenen.

Breng weer wat plezier, vreemd en teder.

Zeg iets moois, woorden die ik kan onthouden,

                                      als de tijd komt die ons zal scheiden.

Zeg iets dat ik in mijn hart kan vasthouden.

Geef me een dag van vreugde,

met geen enkele schaduw van verdriet en spijt;

een dag om aan terug te denken

met liefdevolle genegenheid,

om voor altijd te koesteren,

en nooit te vergeten!

en Fernand volgde nog deze tekst aan toe die ik graag overneem:

En dan zou ik een woord uitvinden dat zo mooi was
dat het fluisterend de wereld rond ging.
 
Dan zou jij weten dat het voor jou was.

Met volgende overweging, zeg maar belijdenis
wil ik een Nieuw blogjaar ingaan;
niets méér dan een vervolg op het verleden,
een  bevestiging ook van wie ik mag en probeer te zijn
in de toekomst;
gedragen door Hoop, Geloof en Liefde, en het Vertrouwen
- een woord waar ik in het verleden regelmatig de nadruk heb op gelegd -
U in mij geschonken in 2007, waarvoor DANK!

 GEDRAGEN DOOR LIEFDE EN VRIENDSCHAP 

Omdat
ik geloof
dat Mensen
het meest
Gelukkig zijn
als ze doen wat
In het Evangelie
staat. 

Daarom
sta ik achter
Jezus van Nazareth.
 Ik neem aan
wat Hij
over zichzelf
over God
en over de mensen
zegde. 

Ik geloof
daarom
dat ik kind van God ben,
dat God veel van mij houdt;
dat ik Eeuwig
zal leven;
en dat ik
voor altijd  … 

Met hem
Door Hem
In Hem

Een Gelukkig
       Mens zal zijn! 

Maarten