onbetrouwbaar

De dood die heb je al, maar het leven is wat je er zelf kan van weet te maken.
Ja, er is schoonheid in alles, als men maar bereid is haar te zien.

Het zal misschien geen toeval zijn dat ik precies vandaag deze gedachte achterlaat
na het vernemen van het plotse overlijden van de schoonzoon van blogger
"Gedi"  "https://blog.seniorennet.be/gerdi/ .

De schoonzoon, Stefaan,  liet namelijk heel wat literair werk achter, zeker
ook in de moeilijke periode waarin hij zelf in het voorbije halve jaar
beide ouders verloor.
Mischien kun je daar eens langslopen en eventueel een gedachte achterlaten.
"Gerdi" is dan ook de grote bezieler van de Lourdesbedevaarten voor Vlaanderen.


http://www.misdaadauteurs.be/site/home.php

Maar wannneer ik deze gedachte voorbereid heb dacht ik wél aan al diegenen 
die ondanks alles, of misschien precies dank zij ... , een nieuwe start willen nemen in 2008,
wat ook het voornemen was van wijlen Stefaan. Dat lees je in zijn blog.


http://www.hetschrijverken.web-log.nl/

Ik wil met deze bijdrage mijn christelijke deelneming betuigen aan de ouders en familie bij dit plotse en onverwachte overlijden.




 

GELOOF EN VERTROUWEN

Een huis staat in brand.

Vader is kunnen naar buiten vluchten in de mening

dat de moeder de kleine mee heeft op haar armen.

Maar plots ziet hij de kleine in het raam staan.

Vader roept: “Spring naar beneden”. Maar door de

rook ziet de kleine zijn vader niet staan en roept

terug: “Vader, ik zie u niet”.

Waarop de VADER:

“MAAR IK ZIE U, SPRING”

Vader en kind zijn op bezoek in Keulen.

Op de Dom zet de vader de kleine op het balkon.

Daar zegt een kennis tot het kind:

“Wanneer papa je loslaat, val je zeker naar beneden”,

waarop de kleine vlug het hoofd naar zijn vader wendt

en zegt:

“Mijn Vader laat me NOOIT los!”


ZO OOK IS ONZE GOD EN VADER!

SAMENRAAPSELS 

… Of wat ik voor u noteerde in de afgelopen dagen. 

Zo hoorde ik dat “Je huid rimpels krijgt bij het verouderen, maar wat veel erger is:“Wanneer je niet enthousiast blijft, je wel eens rimpels op je ziel krijgt.”

 “Ik geloof dat iedere mens slechts gelukkig kan worden, als hij een geschenk voor een ander wordt. Zo worden we allen een geschenk van God.” 

“Geloof is wel geen wondermiddel, maar het heeft alles te maken met de genezing.” 

Over het huwelijk: “De institutionele stevigheid van het huwelijk wordt vervangen door de altijd weer te verifiëren band van emotie, sentiment, en passionele liefde.”

 En deze heerlijke afsluiter over geloofsgroei:

“JE HOORT NU EENMAAL GEMAKKELIJKER HET GEDRUIS VAN  EEN BOON - met  de nadruk op één -  DIE WORDT GEVELD, DAN HET GROEIEN VAN EEN HEEL WOUD” .         Ernest Henau.

"Er bestaan prachtige gedichten van Guido Gezelle. 

Wie Gezelle leest , wordt direct getroffen door het eigen geluid, het oorspronkelijk karakter van zijn toon en zijn visie....

Gezelle zou nooit zoveel prachtige gedichten hebben geschreven als hij niet van jongsaf aan tot aan zijn oude dag toe had geluisterd.

Geluisterd wat anderen hem hadden geleerd, maar geluisterd ook naar alle stille woorden die de geduldige opmerker verneemt in de wereld rondom hem. Deze innerlijke openheid en ontvankelijkheid voor het schone en het goede in de mens en in de natuur wordt als het ware tastbaar in dat kleine gedichtje boordevol van ‘geluid’, ‘Als de ziele luistert...’

In dit gedichtje wordt kenbaar hoe Gezelle het Woord , dat in zijn almacht alles schiep, herkende in het leven en bewegen van de dingen in de natuur.

Zo zien we in vele gedichten iets van Gezelle's innigste zielsgevoelens openbaar worden: niet alleen zijn tere aandacht voor het schone in de natuur, doch ook zijn innerlijke overgave aan de Schepper.

Vroomheid is dan ook het kenmerk dat al zijn gedichten stempelt."

Krelis, dank om dat met ons te delen!

 

Een vriend is een verlangen
Die de liefde voor je zaait
Waaruit je kan ontvangen
Voor een ander het heeft gemaaid

Een vriend die zijn geest afsluit
Blijft toch altijd open voor jou
Omdat gevoel van vriendschap
Geen slot of deur heeft voor jou

Wanneer een vriend in stilte zwijgt
Ben je niet bang voor die stilte
Omdat je hart geluisterd heeft
Je alle gevoelens met hem deelt

Want zonder al die woorden
Weet een vriend dat je hem hoorde
En in gedachten met elkaar
Herken je direct ieder gebaar

Zo worden alle gedachten
Verlangens  en verwachtingen
In dat wat vriendschap heet
Geboren en met elkaar gedeeld

met dank aan Suzanna Verlinden

We hebben het allemaal al eens ondervonden, heel dicht bij maar ook veraf; dat haast machteloos staan wanneer we een ander echt willen helpen en/of richting geven, maar dan moeten toezien dat ondanks onze gemeende inspanningen en oprecht en goedbedoelde woorden, we die ander blijkbaar niet kunnen helpen, hoe graag en hoe onmiddellijk ook. Dat valt soms heel erg zwaar, zeker wanneer je de betrokkene beter kent of hebt leren kennen, en dan denk ik hier heel concreet aan mensen uit blogland, maar er is nu eenmaal ook een gezegde dat zegt " als helpen geen hulp is ".

Meestal klampen zulke mensen zich aan iemand vast, bewust of onbewust, al dan niet met tal van eisen en verlangens, soms onuitgesproken maar zo tastbaar aanwezig....en dan komt het verhaal over “de hand en het zand”....Ja dan moeten we soms, met pijn in het hart, die mensen voor even loslaten zonder ze evenwel te willen vergeten; zal je beslist ook wel kennen, al doet het geen deugd eens je de ander hebt toegelaten in je leven. Waar heb ik dat nog geschreven toen ik ooit die ‘arme’ schilder letterlijk in mijn huis en ook in mijn hart opnam. Maar dan heb je zoals deze man en anderen die ik hier leerde kennen ook bodemloze mensen ...we kunnen niet iedereen helpen, - laatste moet ik zelf nog altijd leren -  ...daar is wederzijds begrip en nog zoveel meer voor nodig.... noem het liefde en nabijheid, maar zorg ook nog voor een eigen leefbaar leven, want pas wanneer u zich goed voelt in eigen vel kan je plaats en ruimte scheppen voor de ander.  

Om geen misverstanden te laten ontstaan, geachte, deze tekst is gebaseerd op een samenraapsel van echte verhalen uit 2007 van meerdere mensen en hun eigen raadgeving, met mij persoonlijk gedeeld. Laat ons elkaar maar verder helpen waar we kunnen met het inzicht dat er wél een grens is tussen wat we willen en “slechts’” kunnen.

GEEF ME

Geef me een dag van vreugde.

Geef me een blij moment, een herinnering om te bewaren,

                                       nadat de schittering is verdwenen.

Breng weer wat plezier, vreemd en teder.

Zeg iets moois, woorden die ik kan onthouden,

                                      als de tijd komt die ons zal scheiden.

Zeg iets dat ik in mijn hart kan vasthouden.

Geef me een dag van vreugde,

met geen enkele schaduw van verdriet en spijt;

een dag om aan terug te denken

met liefdevolle genegenheid,

om voor altijd te koesteren,

en nooit te vergeten!

en Fernand volgde nog deze tekst aan toe die ik graag overneem:

En dan zou ik een woord uitvinden dat zo mooi was
dat het fluisterend de wereld rond ging.
 
Dan zou jij weten dat het voor jou was.