Dinsdag 4 maart 2008
eigen gedachte
droom van verre horizonten
waar de muziek je hart streelt.
maarten
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Maandag 3 maart 2008
liefde
Liefde is soms als dag en nacht,
voor altijd samen, altijd gescheiden.
Zondag 2 maart 2008
ambulance in kerk
Klokken luiden, uitnodiging tot gebed en de wekelijkse eucharistieviering op de parochie. Oude mensen, grijze mensen, vrouwen, jonge senioren - de laatsten der Mohicanen - veel lege stoelen... én enkele tieners.
Ja, ik hoor menigeen al denigrerend over die klokken terwijl we wel aanvaarden dat moskeeën ook oproepen tot gebed en we dat blijkbnaar een heilzaam iets gaan vinden. ...
Het is een doodgewone mis "door het jaar" zoals men dan dat noemt, al is elke misviering anders en de gezindheid, de ontvankelijkheid ook telkens anders. Dat lees je niet van gezichten af, je weet niet van een ander hoe hij vandaag en op dit uur in dit gebedsmoment aanwezig is, mischien diep verbonden met een overleden vriend die precies vandaaag 28 jaar geleden stierf. Maar diep van binnen word je geraakt, de ene keer al meer dan de ander door een woord, de voorganger, een biddend iemand ... . Wie op vandaag tijd vrijmaakt voor God heeft een bewuste keuze gemaakt.
Waarom ik dit vandaag hier achterlaat? Omwille dat deze misviering heel concreet vandaag misschien nog het dichtst staat bij wat we horen verkondigen in het alledaagse leven. We zijn ondertussen aan de Evangelielezing over de blindgebore. In deze lezing horen we niet alleen hoe Jezus geneest, maar vooral hoe mensen tot geloof komen. Abrupt wordt deze lezing onderbroken. Die lege stoelen lijken op en over elkaar te vallen met en enorm lawaai. Iedereen kijkt verschrikt rond. Daaar ligt languit een grote jonge man. Flauwgevallen? Toch niet dood zeker? Mensen kijken toe, de lezing gaatr even door; Maar een jonge vrouw spoedt zich naar die gast, haar man ontfermt er zich evenzeer over. Men legt de jongeman op de grond. Een ander zoekt naar een gsm. Hulpdiensten worden gebeld. En de priester stapt af naar de jongen die ondetussen bij bewust zijn is, maar lijkt toch dermate getroffen dat hij blijft liggen. Al die tijd blijft de vrouw bij de jongen, spreekt hem blijkbaar moed in en houdt zijn hand vast. Is zij verpleegster? Iedereen kiijkt en bidt en voelt zich onwennig. Dan zegt de priester dat er hulpdiensten onderweg zijn en vraagt verder biddend te verwijlen bij hem, ook al gaat de lezing door. Maar doorheeen de woordend die we maar met een half woord opvangen voelen we wat geloven echt betekent, of méé,r komen heel wat vragen op wie we zijn. Die jongen die daar ligt is als de blindgeborene, hulpeloos, maar met zoveel liefde en gebed omringd. Ik kan niet afgaan wat er in de harten van de afwezigen omging. Ik weet dat ik tijdens de vredeswens deze keer gezegd heb aan die dame en man "dank u" i.p.v. "vrede".
De poort wordt geopend, een brancard wordt binnengereden, nog meer stoelen aan de kant, en de eerste zorgen, zuurstof wordt toegediend. Mensen, je moet het maar meemaken!
Deze jongen (bleek achteraf 18 jaar) had wellicht een heel bewuste keuze gemaakt om bij de Heer te verwijlen na een lange dag van studie. Om God te danken, te vragen, te smeken of gewoon zoals altijd de mis bij te wonen? Wat daar gebeurde heeft velen getroffen, of niet? Want eigenlijk ging iedereen terug naar zijn bezigheden. Heel weinigen hebben dat "mooie" koppel nog aangesproken, al was die vrouw nog niet bekomen van de schrik zoals ze me vertelde. Mischien heeft ze mooiste viering meegemaakt en haar man was een getuige van wat geloven is, zeker toen ik hem later hoorde luidop meebiddden, want hij zat jiuis achter me. Hij heeft ook niet één ogenblik de aandacht op zich gericht alsof het normaal was wat hij deed. Ja, er waren veel toekijkenden toe die jongen er nog lag, misschien ook even hulpeloos, maar niet één heeft daarom de dienst verlaten.
Het is nog even verwijlen bij die gast dat ik nog blog, hopend en wensend dat het morgen weer beter gaat met hem, en dit in gebed.
"Ik wil dit nooit meer meemaken", zegde de vrouw achteraf. Wellicht niemand, maar "IK GELOOF" kan misschien maar bewust gezegd worden na niet zomaar "een mis doorheen het jaar".
Doorheen de helpende handen heb ik de eenvoud en godslievendheid ervaren van die jonge vrouw!
Misschien hebben alle aanwezigen gevoeld dat geloven verder gaat!
Ik wens het hen en mezelf, wij kleingelovigen!
Genegen en dankbaar,
Maarten
Vrijdag 29 februari 2008
uniek
Aansluitend bij "contacten" en de bijdrage van Huub Oosterhuis kan het ineens zomaar gebeuren dat je ontdekt dat ieder mens iets unieks te bieden heeft, of eigenlijk hetzelfde, maar dan op een nieuwe al dan niet alternatiever manier om iets te doen ...
een bepaald feit ...
een ervaring ...
een bepaalde gedachte
over de betekenis van vreugde en verdriet.
Dan gebeurt het dat de één tot de ander zegt:
"wij verstaan mekaar me een alf woord hé...ma probeer da ma ne ké uiteen te zetten an een ander.. ... da ga nie da is nie mogelijk om in woorden over te brengen wa wij ervaren hebben."
Ja, in een vruchtbare relatie komt het unieke aan het licht
en verrijkt het leven van iedereen.
Donderdag 28 februari 2008
intiem
Een mens bestaat het meest intiem
tegenover zijn geliefde.
In die relatie komt het er op aan,
komt echt of niet echt,
trouw of ontrouw,
aan het licht.
Je man, je vrouw,je vriend,
is degene aan wie je je corrigeert,
met wie je je bouwplan herziet en
bij wie je rust en vrede vindt.
Huub Oosterhuis.
Deze tekst draag ik op aan een bijzonder iemand.
Woensdag 27 februari 2008
daarboven
IEMAND DAARBOVEN
HOUDT VAN MIJ
Dinsdag 26 februari 2008
Vrouwenland
“Afgebeuld worden om genoeg geld te verdienen om een grotere auto en een ruimer huis te kopen dan je broeders die je daarginds hebt achtergelaten. Je wilt baden in de westerse overvloed, je omringen met Amerikaanse en Duitse luxe, en ondertussen vijf keer per dag met je gat in de lucht om je geweten te zuiveren.”
Uit “Vrouwenland” door Rachida Lamrabet – 2007. Over bootvluchtelingen maar nog meer over de tragiek van het ongrijpbare “geluk” dat voor mensen uit Noord-Afrika telkens door de westerse media op deze bevolking wordt losgelaten. De fijn geklede vrouwen naast luxe wagens, het wasproduct witter dan wit, de nieuwste gadgets.
Maar bovenal een verhaal over liefde en het blijvend grote cultuurverschil. Echt het lezen meer dan waard! Een aanrader.
Dinsdag 26 februari 2008
de pauw
Ja, ik ben even in India blijven hangen en kijkend naast me zie ik een koperen beeldje van een pauw, ooit gekregen als souvernir bij het bezoek aan een school voor kleintjes in Salem. Toen herinnerde ik me dat je overal die pauw in maten, kleuren en gewichten kon vinden. Maar die specifieke naam ontsnapte me. I Ik herinner me die leuke uitspaak nog van het bont gevederde dier. Ik kon gewoon gezien hebben in een woordenboek, maar toch even gevraagd naar de juiste naam via een mail. Meteen nog eens gevraagd naar de plaats waar ik ooit een olifantenstal had gezien. Ja, u leest het goed, een machtig groot stenen gebouw, eeuwen oud waar elke olifant zijn stal had. Ondertussen nog eens gevraagd waar die vriend van toen woonde waar ik gisteren over schreef, dat steegje weet je nog?
Ik geef je hier het antwoord in het Engels weer omdat ik vooral gegrepen werd door de laatste zin, of hoe groot het vertrouwen is in onze God. Meteen valt het ook op, zoals daar nog de gewoonte is, hoe groot het respect is voor ouderen.
p.s. "uncle" is ook een manier van beleefdheid tegenover een ouder iemand, dus geen familieband, tenzij in het hart. En dat allemaal in een paar regeltjes uit een mail.
"hai uncle..
the bird in the photo is a peacock( DE PAUW)..and it is the national bird of india.there are many jungles only for peacocks in india.
i think the temple (HET OLIFANTENHUIS) in the photo may from varanasi.in the northern part of india,there are many monuments,temples..and forts .
all these monuments may have a history of centuries to say.they contains wall picturs of people of that time which are considered as valuable recorded history..many historiants visiting such places to get the past life,wars,customs etc.i think you have a little bit of interest in such thinks..
but uncle i dont know who is shajumon, i think you visited india before my birth...
but shajumon might be a senior cityzen now...pray for him is only thing u can do right now.because our lord knows him well..."
Maandag 25 februari 2008
Alappuzha
Hoevele malen heb ik dit woord neergeschreven op een omslag voor luchtpost naar India! En telkens opnieuw gelet of én waar er nu één l op twee 'p's stonden in die naam, tot op vandaag. Ik was dan ook blij verheugd via Orkut beelden te vinden van de streek. De naam verwijst naar een district in India met palmen en weeldig groen, zo een contrast met het noorden van India, en nog meer met het vuile Madras in het oosten.
Maandag 25 februari 2008
India
Kerala, het paradijselijke zuiden van India. Je ontmoet mensen van Kerala overal op de wereld. Zo gaat er een grapje bij die mensen. Men vroeg aan een maanmannetje "Waar ben jij van afkomstig?" Het antwoord liet niet op zich wachten. "I am from Kerala". Een sfeerbeeld.
Maandag 25 februari 2008
terug in India
Beste mensen,
Ik weet niet wat ik zag toen ik mijn blog opende. Met heel veel liefde en uit de grond van mijn hart stuurde ik jullie een mooie roos toe, die op een klavierblad neergelegd, niets anders was dan even een beetje rust in te bouwen en jullie toch een groet te brengen. En wat zie ik, wanneer gewoonlijk niemand reageert, dan zijn er wél 4 reacties zeker, en dat voor een gemiddelde waardereing van 1/5. Wat heb ik misdaan? Of hebben jullie te vlug ingetikt en zomaar op een één gedrukt. Ik wil er niet blijven bij stilstaan maar heel vervelend. Oké, wat ik vandaag achterlaat en dit in enkele beurten, zijn een paar foto's uit India, niet om de foto dan wel om de plaatsen waar ik even mocht leven en genieten, waar ik tot op vandaag met hart en ziel terug naar verlang, wellicht omdat vriendschap ondanks de aftand blijft.
Aan de eerste foto hangt een verhaal vast. Ik was in 1992 voor de eerste maal in Varanasi tegen de Ganges, en daar ontmoette ik een zekere Shajumon, een lekenpredikant. Het was trouwens van die gast dat ik zijn hangertje met kruis kreeg overrhandigd, maar dat las je eerder al. Ik hoor die jonge man nog zeggen dat hij niet zou rusten voor hij overal Christus had verkondigd. Zo vertoefde hij op dat moment in het noorden van India al was hij afkomstig uit Kerala, het paradijselijke zuiden tegen de kust.
Toen ik er in 1998 terug was en te gast was bij de familie van mijn vriend-missionaris Fr.Pramod vroeg ik of zij niet wisten waar die Shajumon woonde. Niemand kende hem blijkbaar of wilden ze het gewoon niet zeggen? Ik drong er meermaals op aan, want zoveel tijd was me ook niet gegeven. De toeristische plaats die ik op een bepaalde dag moest bezoeken - voor ons niets meer dan een kinderpretpark - deed me alle moed samenrapen om toch nog eens te informeren naar de thuis van die goede jongen die ik zes jaar terug had ontmoet. Het werd zo al heel laaat in de avond toen er plots gewag gemaakt werd toch te gazan zoeken. Men wist dat hij ondermeer kunstenaar was. Overal werd gestopt over stoffige hobbelige wegen tot iemand met grote zekerheid vertelde dat hij de jongen kende, wist dat hij getrouwd was en zelfs waar hij woonde. Volgende moet u zich voorstellen. Ik word bij de hand genomen, te voet, een zeer smal gangpad door in het middernachtdonker dat leidt naar een huisje. Ik ben er dus totaal overgelaten,aan onbekenden. Men laat me even staan, klopt aan, ik hoor wat streektaal en dan verschijnt Shajumon! Hij pakt me en draait me rond en rond. Het was per toeval de verjaardag van zijn pa. Shajumon wist van niets natuurlijk; voor mij een feest, de tijd was echter te kort want we zouden afreizen naar België. Vlug zocht hij naar wat spullen en zo heb ik tot op vandaag nog een metalen zakboekje dat eigenlijk niets anders is dan de verbeelding van de veertien staties als zijn gebedsboek.
De foto hierbij geeft je een idee hoe ik in het nachtelijk donker in vreemd gebied werd geleid naar een ontmoeting die ik nooit meer zal vergeten. Ik voel de bladeren takken nog tegen mijn hoofd.
Zondag 24 februari 2008
zondagsrust
pc-rust
Zondag 24 februari 2008
contacten
Contacten, we hebben er zoveel op één dag, mensen die even gedag zeggen, je gewoon voorbij lopen, je iets toesteken of je een handje helpen. Contacten van veraf of dichtbij, via een ouderwetse brief al dan niet van vadertje staat of via een mail. Contacten, je kan er echt niet omheen, zelfs ongevraagd zitten ze al mee aan je pc-tafel. Waar ik naartoe wil is dat een mens, ik dus, of jij en dat geprogrammeerd breintje heel veel contacten kan leggen. Alsof het leven rondom ons stil staat eens dat toestel aangelegd. Ontelbare vriendenkettings, de ene al beter dan de ander, duiken als paddestoelen uit de grond. En telkens heb je het mogelijk om contact te leggen of word je zelfs uitgenodigd "vriend" te worden. Een eenvoudige klik en uw verzoek wordt aanvaard. Maar hoever gaat dat contact? Meestal stopt het daar buiten dan die ene uitzondering. Contacten als deze zijn in de meeste gevallen dan ook niet levengevend, zelfs steriel, ,noch inspirerend. Ze zijn vaak niet meer dan een illusie of reeds een gestolde verwachting want wat kennen we van de contactpersoon echt?
Wanneer een contact echter zichzelf prijs wil geven aan een ander in vlees en bloed, dan spreken we over ontmoetingen. Wanneer iemand uit zijn anonimiteit wil treden, je wil opbellen of bezoeken, zonder meer, of gewoon om elkaar beter te leren kennen, daar ontstaat leven.
Ontmoetingen zijn contacten tussen mensen waarbij jij jezelf mag zijn, onvoorwaardelijk, of dit nu maar voor éven is of voor veel meer, veel langer. Het is een genade wanneer je zo iemand mag otmoeten in wederzijds respect, jezelf mogen zijn met je zelf en met de ander. Pas dan wordt deze onmoeting levengevend, en dit voor beiden.Deze ontmoetingen zullen ook dan wel hun eigen leven leiden, maar je weet dat ze zullen blijven, soms intens, soms sluimerend. Of zoals iemand me recent vertelde: het is goed nu te weten wie jij bent achter die pc. Het is goed interesses te delen en elkaar daarin te bevruchten en/of al dan niet vriend/in te worden.
Een ontmoeting kan soms ook zo rustgevend zijn, niet veplichtend, de chemie aanvoelen als de tijd er rijp voor is. In een ontmoeteing van mens tot mens, van hart tot hart, kan veel gedeeld worden, zeker wanneer er veel naar de ander wordt geluisterd. Waar heb ik dit nog eerder geschreven? Ontmoeten, ook in het aanvaarden van het anders-zijn van die ander.
Ik wens jullie via contacten vele deugddoende ontmoetingen toe, want uiteindelijk zal een zweem van warmte je blijven achtervolgen, die diepmenselijke warmte die we zo broodnodig hebben. Of hoe zegde mijn gesprekspartner ook weer: AANDACHT!
Dank aan jullie om dieheerlijke ontmoetingen!
... Een ontmoeting waardoor je willens nillens dankbaar je ogen ten hemel richt!
Zaterdag 23 februari 2008
een gedachte
Over deze gedachte heb ik een bijlage achtergelaten in volgende dagen.
Kus een mooi moment in een vlucht, pak het niet vast, laat het gaan. Alleen dan is je geest kalm en je hart sereen.
Eknath Easwaran
Zaterdag 23 februari 2008
ik wil
Ik wil jouw droom zijn, diep in de nacht.
de reden van jouw stralen als je lacht.
Jouw zien bij het licht van een zonneschijn...
Want jij bent de reden van mijn hele zijn.
Het voelen van je lippen doet mij zweven, het kloppen van jouw hart is meer dan genoeg.
Om mij op elk moment te laten weten, ik hou van je, zonder dat ik het je vroeg.
Een knipoog in mijn richting, een vluchtige kus.
Jij maakt het dat ik zing, alleen jij voelt mijn geluk.
Weet je het dan, besef je het niet.
Zoek mij niet te ver, ik zal achter je staan.
Als je dit wilt, blijft mijn hart voor jou altijd slaan.
Jij bent de wolk waarop ik zweef.
Geen grotere reden dan jij waarom ik leef.
Blijven leven voor jou, dat ik mij daarbij neerleg.
Want hoe dan ook
jij neemt gewoon mijn adem weg.
Vrijdag 22 februari 2008
love me as a sinner
"I might be a sinner,
fear me for my sins..
BUT love me for my repentance....
I might be a liar,
critisize me for lying..
BUT love me for my confessions.......
I might be a egoistic,
dislike me for not bending..
BUT love me for my royal attitude.....
I might be proud,
condemn me for my pride..
BUT love me for what I am proud of......
I might be ugly,
embarrass me for my looks..
BUT love me for my beautiful heart.......
I might be a lover,
hate me because I love very few..
BUT love me because one of them is you............."
Donderdag 21 februari 2008
liefde, hoe dan ook
Liefde, hoe dan ook,
betekent geluk, en rust
en tevreden zijn.
Het was verwachting en hoop,
het was zichzelf zijn.
Elke overgave was als een loskomen van mezelf,
een bevrijding uit mijn eigen bekrompen egoïsme.
Liefde betekende ergens weer opnieuw verlost worden.
Daarom, omwille van die bevrijding en van die verlossing
wil ik geen enkele liefde, hoe klein, hoe bekrompen ze
ook moge geweest zijn, verloochenen.
Alle heeft zijn zin gehad en ik heb de prijs betaald …
Pijn, verdriet, verlatenheid en bedrog.
Ik heb de weelde van het samenzijn gepeild
naar de maat van mijn eenzaamheid.
Elke liefde, hoe klein ze ook is geweest,
Heeft haar waarde gehad. Maarten
Woensdag 20 februari 2008
zand op je hand
Ik moest denken aan deze titel toen ik een gesprek aan het voeren was over hoe moelijk het toch is op vandaag om vriend te worden van iemand, laat staan te blijven. Ik denk dat het komt omdat we te veel grijparm zijn geworden, verlatingsangst ook misschien of gewoon angst om te verliezen wat we ogenschijnlijk al hebben gevonden. Ik zie het hoe langer hoe meer ook in meerdere forums. Men denkt eindelijk de ware gevonden te hebben en doet krampachtig tot één of andere partij al vlug afhaakt. Tijdens dat gesprek heb ik gezocht naar de bekende tekst die heel goed weergeeft wat ik probeer te zeggen. Ondertussen heb ik met deze woorden een zoeker, zoals we eigenlijk allemaal een beetje zijn, terug op weg geholpen, want liefde en vriendschap is vooral ook af en toe loslaten.
De parabel van hand en zand.
Een wijze les in liefde gegeven door een moeder aan haar dochter op de vooravond van haar huwelijk.
“Er was eens een jonge vrouw
Op de vooravond van haar huwelijk
stond ze bij haar moeder en keek naar de zon
die over het strand onderging in volle zee.
Toen vroeg ze haar moeder:
“Moeder, mijn vader houdt van je
en is je altijd trouw gebleven.
Wat moet ik doen
opdat mijn man ook altijd van mij zal blijven houden?”
De moeder zweeg en dacht even na.
Toen bukte ze zich en vulde elke hand met zand.
Zo kwam ze bij haar dochter staan.
Zonder verder iets te zeggen,
knelde zij de vingers van één hand krampachtig om het zand.
Het zand glipte eruit.
Hoe meer zij haar vuist balde,
hoe sneller het zand eruit weggleed.
Toen deed ze haar hand open,
er kleefden nog slechts enkele vochtige korreltjes aan haar handpalm.
Maar haar andere hand had de moeder open gehouden als een kleine schaal.
Daar bleven de zandkorrels liggen.
Ze schitterden in het licht van de zon
“Dit is mijn antwoord”, zei de moeder zacht. “
Dinsdag 19 februari 2008
lentevoor jou
even aanklikken
Dinsdag 19 februari 2008
weerbaar en broos
Goede mensen,
Misschien herkennen sommigen van jullie nog deze woorden als titel van het doctoraat van mijn zus over kansarmoede. Nu de integrale tekst eindelijk op het web is verschenen deel ik u hem graag met zij die daar interesse voor betonen. U weet dat ook ik altijd aan de kant heb gestaan van zwakken en misdeelden. Maar hier worden de kernen van een diep gewordelde generatiearmoede blootgelegd. Vooral was het de bedoeling mensen, de regering en/of welke instantie dan ook verder op te roepen daar structureel aan te werken; zeg maar weg te werken. Mijn zus heeft dan ook zich eerst ingewerkt in de leefwereld van de kansarmen om er dan een indringend werk over te schrijven. Bij de verdediging van de thesis werd het heel stil omdat een mens dan heel uitdrukkelijk geconfronteerd wordt met die cirkel van armoede, waar sommige Vlamingen nog niet eens de kans hebben gehad voor één dag naar zee te gaan.
Lees zelf maar. Met dank voor uw aandacht!.
http://www.kuleuven.be/doctoraatsverdediging/cm/3H05/3H050175.htm